นิคป่วยเป็นโรคพิษเงินที่ร้ายแรง และในฐานะที่ฉันเป็นลูน่าของเขา ฉันกลับทำลายแหวนแต่งงานที่เปรียบเสมือนแสงจันทร์ของเรา แล้วโยนใบสมัครยกเลิกพันธะสัญญาความรักใส่หน้าเขา
: "ฉันปฏิเสธที่จะให้คุณเป็นคู่หูของฉันอีกต่อไป" เหมือนจิตวิญญาณของฉันหัวเราะอย่างพอใจ
ส่วนดวงตาของนิคแดงก่ำ คุกเข่าลงอย่างสิ้นหวังตรงหน้าฉัน
: "ติลลี่ ขอโทษนะ เป็นเพราะฉันโง่ถึงได้ป่วย ฉันจะพยายามไม่ให้ตัวเองดูแย่ลง จะไม่ทำให้คุณลำบาก" "ฉันยินดีมอบทุกสิ่งที่ฉันมีให้คุณ ขอแค่คุณอย่าทิ้งฉันไป" เขากอดขาฉันอ้อนวอน เหมือนกับว่าถ้าไม่มีฉันเขาจะอยู่ไม่ได้เลย อัลฟ่า, ผู้นำที่แข็งแกร่งผู้เคยเป็นที่เคารพนับถือ บัดนี้อ่อนแอราวกับหมาที่ถูกทิ้ง
ฉันกลับไม่สนใจความเจ็บปวดของเขา ดึงเขาไปยังรูปปั้นเทพธิดาแห่งดวงจันทร์อย่างหยาบคาย
: "ถ้าคุณไม่ยอมยกเลิกสัญญา เทพธิดาดวงจันทร์จะไม่ให้พรคุณอีกต่อไป!"
เมื่อได้ยินคำเตือนของฉัน เพื่อนและครอบครัวรอบข้างต่างสูดลมหายใจเย็น
นิคพ่อของเขาเดินเข้ามาผลักฉันออกไป ปกป้องลูกชาย
: "นิคมอบทุกอย่างให้คุณ คุณกล้าทิ้งเขาในช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ได้อย่างไร
?" "ถ้าไม่มีเหตุผลที่เหมาะสม เราต้องขอให้เทพธิดาดวงจันทร์สาปแช่งคุณ!" ฉันมองเขาแวบหนึ่ง หมาป่าของฉันกับฉันหัวเราะเยาะ
: "อย่าโทษใครเลย โทษที่เขาป่วยเป็นโรคที่ทำให้ต้องพึ่งพาคนอื่น!"
เพื่อนของนิคต่างยืนหยัดเพื่อเขา
แม่ของเขาก็โกรธจัดดึงฉันไปตำหนิอย่างรุนแรง
: "เขาโดนเหมืองเงินโจมตีเพราะช่วยคุณ มิฉะนั้นอัลฟ่าที่แข็งแกร่งเช่นนี้จะหนีการโจมตีของศัตรูได้อย่างไร
?" นิคจับมือฉันอย่างระมัดระวัง พยายามจะคืนดีกับฉัน: "ติลลี่ แค่คุณอยู่ ทุกทรัพย์สินของฉัน..." ฉันสะบัดมือเขาออกด้วยความรำคาญ
: "อย่ามายุ่งกับฉัน! ไม่ต้องการทรัพย์สินของคุณ แค่ยกเลิกสัญญากับฉันเร็ว ๆ นี้!" ทุกคนมองฉันอย่างไม่เชื่อ
เพราะในสายตาของพวกเขา นิคเอาใจฉันมาก แม้กระทั่งยอมตามใจ
แต่ฉันไม่เพียงแค่ไม่รู้คุณค่า แต่ยังต้องการยกเลิกสัญญากับนิค ซึ่งเป็นการกระทำที่ชั่วร้ายและโง่เขลา
แต่ความจริงทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่นิคอยากให้พวกเขาเห็น นิคป่วยเป็นโรคพิษเงินที่ร้ายแรงมานานแล้ว
เพื่อความมั่นคงของเผ่า เขาปกปิดทุกคน
ยกเว้นฉัน ทุกคืนเขาจะใช้ข้ออ้างว่าการป่วยของเขาจะทำให้ฉันกลัวและขังฉันไว้นอกห้อง
ฉันถูกพวกอันธพาลซุ่มทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส หมดสติ บางครั้งยังถูกทำให้อับอาย คนที่เห็นก็คิดว่าฉันทรยศเขา ทุกครั้งที่ฉันตื่นขึ้นจากการหมดสติ
สิ่งที่ฉันได้รับคือสายตาดูถูกจากเพื่อนและครอบครัว
แต่ถึงกระนั้นนิคก็ไม่เคยอธิบายให้ฉันเลย
ฉันเบื่อหน่ายกับการถูกกล่าวหาแบบนี้ อยากจะออกไปให้พ้น
แต่ทุกครั้งที่เป็นเช่นนี้ นิคจะโกรธและบีบคอฉัน ถามฉันว่า: "คุณคิดว่าฉันป่วย แล้วไปหาพบอัลฟ่าที่แข็งแกร่งกว่าฉันใช่ไหม
?" ไม่ว่าจะตอบอะไร เขาก็ไม่ฟัง และครั้งนี้ ต่อหน้าทุกคน เขากลับคุกเข่าขอร้องฉัน แสดงความรักลึกซึ้งของเขา ให้เห็นถึงความเลวร้ายของฉัน
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนหมาป่าของฉันค่อย ๆ เงียบลง ฉันรอโอกาสมานาน
และตอนนี้โอกาสมาถึงแล้ว
ฉันมองนิคที่ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ หยิบใบสมัครยกเลิกพันธะสัญญาความรักจากพื้น ยื่นให้เขา: "เซ็นชื่อเถอะ ไม่งั้นคุณจะเสียใจ"
ทันทีที่ฉันพูดจบ ก็มีคนเย้ยหยันจากข้าง ๆ "ก่อนหน้านี้เหมือนสุนัขที่ไม่ยอมไปไหน ขอร้องนิคให้ทำสัญญา ตอนนี้กลับบังคับให้เขายกเลิกสัญญา" "ไม่เคยเห็นโอเมก้าที่ต่ำต้อยอย่างคุณมาก่อนเลย" เป็นเลขาของนิค ฉันมองเขาอย่างเงียบ ๆ แล้วมองไปที่ชายตรงหน้า
อัลฟ่าที่เคยหยิ่งยโส ตอนนี้กลับอับอายกอดขาฉันไม่ยอมปล่อย ฉันเพิ่งก้าวออกไป
ก็ถูกหมอประจำเผ่าแอนดี้ขวางไว้
: "ลูน่า ผู้ป่วยโรคพิษเงินที่ร้ายแรงต้องการการดูแลมากพอ ตอนนี้เป็นช่วงที่นิคอ่อนแอที่สุด คุณจะทิ้งเขาได้อย่างไร
?" "คุณต้องการเร่งให้เขาตายเร็วขึ้นหรือ?" เพื่อนของนิคก็มองฉันอย่างเยาะเย้ย
: "ติลลี่
ถ้าคุณไม่ใช่ลูน่าของนิค ไม่มีใครมองคุณเลย!" นิคกลับระเบิดอารมณ์ขึ้นมา เขาฝืนยืนขึ้นแล้วกอดฉันไว้ในอ้อมแขน "อย่าพูดอะไรอีก" แล้วมองฉันอย่างอ่อนโยน "ติลลี่ พ่อของคุณขาดเงินอีกหรือเปล่า?" "แม้ว่าฉันจะไม่เห็นด้วยกับการที่เขายังเล่นการพนัน
แต่ถ้าคุณพูด ฉันยินดีให้ทุกอย่าง" หมาป่าของฉันเริ่มพ่นลมใส่เขา และฉันก็มองเขาด้วยความเศร้า นิคกำลังโกหก "คุณยังกล้าให้ผู้ป่วยโรคพิษเงินมาปลอบคุณอีก" นิคพ่อของเขาดั๊กก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าหมองมัว
: "เราใช้เงินหลายล้านเพื่อชำระหนี้พนันของพ่อคุณ ยังขาดครั้งนี้อีกหรือ?" "บอกมา ครั้งนี้ต้องการเท่าไหร่?" ในสายตาหลายคู่ ดั๊กมั่นใจว่าฉันไม่กล้าขอเงิน หากฉันรับเงิน เขาจะทำให้ฉันถูกประณาม เขากำลังพนันว่าฉันไม่กล้าต่อสู้กับพวกเขา
แต่ฉันเพียงผลักนิคออกไปทีละนิด สายตาเย็นชา
: "ดี ฉันต้องการหนึ่งพันล้านดอลลาร์" "ถ้าพรุ่งนี้เงินไม่โอนเข้าบัญชี ต้องยกเลิกสัญญา"
หนึ่งกองเงินมหาศาล ต่อให้เอาทรัพย์สินทั้งหมดของทุกคนที่นี่มารวมกันก็ไม่มีทางถึง
นิคทรุดลงกับพื้นอย่างหมดหวัง อยากจะใช้มือของฉันลูบหน้าเขา
“ทิลลี่ คุณต้องกำลังงอนผมแน่ๆ งอนเป็นเรื่องธรรมดา ผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจอีกหรือ…”
ผู้นำฝูงหมาป่าที่เคยดูน่ากลัว ในตอนนี้เผยให้เห็นด้านที่อ่อนแอที่สุด
ทำให้ทุกคนที่เห็นรู้สึกสงสาร
แต่ฉันเพียงแค่ดึงมือกลับอย่างเย็นชา :
“อย่ามายุ่งกับฉันอีกเลย คุณทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงจริงๆ”
นิคมองฉันด้วยความตกใจ ราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ฉันเพิ่งพูด
ทันทีที่ฉันหันหลังออกมา หมอก็ผลักน้องสาววัยสิบสองปีของฉันที่มีปัญหาทางสติปัญญาลงกับพื้น มองมาที่ฉันด้วยความท้าทาย :
“ทิลลี่ คุณจะทิ้งนิคก็ได้ แต่คุณจะทิ้งเด็กคนนี้ด้วยหรือ?”
น้องสาวยื่นมือมาหาฉัน พยายามจะคลานมาที่เท้าฉัน แต่ฉันหัวเราะเยาะแล้วเตะเธอออกไป :
“ไม่เอาแล้ว”
แอนดี้รีบเข้ามา ดึงแขนฉันไว้แน่น :
“คุณทำเขาเสียใจจริงๆ! ไม่เพียงแค่ปล่อยให้เขาเผชิญกับโรคภัยเพียงลำพัง แต่ยังโยนปัญหาให้เขาด้วย!”
“คุณลืมไปหรือเปล่าว่า นิคเกือบถูกขับไล่ออกจากเผ่าเพราะทำให้คนยอมรับคุณ!”
คำพูดของเธอทำให้ฉันขมวดคิ้ว :
“แอนดี้ ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณเป็นแค่หมอใช่ไหม?”
“คุณมีสิทธิ์อะไรจะมาตำหนิฉัน?”
แอนดี้ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น ชี้นิ้วอย่างจะจิ้มเข้าตาฉัน :
“คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นคู่ชีวิตของอัลฟ่าของเขา!”
“คุณและครอบครัวของคุณพึ่งพานิคในการเลี้ยงดู ถ้าไม่มีเขา คุณคงจะกลายเป็นคนขายร่างกายและวิญญาณ!”
หมาป่าภายในตัวฉันถูกเธอกระตุ้นให้โกรธ ส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ
ฉันจึงจับนิ้วเธอไว้แล้วบิดแรงๆ
แอนดี้ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
เสียงร้องทำให้นิคตื่นจากอาการช็อก
เขารีบผลักมือฉันออก บังแอนดี้ไว้ข้างหน้า :
“ทิลลี่ คุณทำเกินไปแล้ว! แอนดี้แค่พยายามช่วยผมคืนดีคุณ!”
ฉันมองดูนิคและแอนดี้จับมือกันแน่น ด้วยท่าทีเย็นชา :
“สิ่งที่พูดไม่ได้ ฉันจะตีมัน มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
เพื่อนของนิคก้าวออกมา
แยกเราสองคนออกจากกัน ด้วยท่าทางไม่พอใจ :
“แม้ว่าคุณจะเป็นคู่ชีวิตของอัลฟ่า แต่คุณก็ไม่สามารถทำร้ายหมอของเผ่าได้ คุณจะต้องชดใช้กรรม!”
พูดจบ กลุ่มคนก็ผลักฉันลงกับพื้นอย่างแรงจนฉันกระอักเลือด
“อย่าทำร้ายเธอ!”
นิคเข้ามาขวาง เหมือนกับว่าเขาถูกทำร้าย
เขามองมาที่ฉันด้วยท่าทีอับจนหนทาง :
“ทิลลี่ ถ้าคุณแค่คุกเข่าขอโทษแอนดี้ เรื่องนี้ก็จะจบลง”
ทุกคนต่างพากันอิจฉาในความรักที่เขามีให้ฉัน
ฉันมองดูใบหน้าเสแสร้งของเขา ด้วยสายตาเยือกเย็น :
“เธอคงไม่รับคำขอโทษจากฉันได้ ”
แอนดี้ส่งวิดีโอของพวกเขาบนเตียงมาท้าทายฉัน
ยังใส่ยาลงในอาหารของฉัน ทำให้ลูกของฉันตาย
แต่เขากลับปกป้องเธอ ทำให้คนในเผ่าคิดว่าฉันบ้า
จนถึงตอนนี้ เขายังคงรักษาภาพลักษณ์ของ “ลูน่าที่รัก”
“ทิลลี่ ผมไม่อยากทำร้ายคุณ”
นิคคุกเข่าลงด้วยความเจ็บปวด หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
สุดท้ายก็จับนิ้วฉันแล้วบิดอย่างแรง
เมื่อได้ยินเสียงร้องเจ็บปวดของฉัน เขาก็สั่นเทา แต่ไม่หยุด
“นี่คือสิ่งที่คุณติดค้างแอนดี้ ผมเป็นหัวหน้าเผ่า ไม่สามารถละทิ้งความยุติธรรมเพื่อปกป้องคุณได้ ”
ฉันเจ็บจนเกือบจะหมดสติ หมาป่าภายในตัวก็ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
คนที่จับตัวฉันไว้บีบแน่นขึ้น จนฉันแทบจะหายใจไม่ออก
ในที่สุด เมื่อถึงนิ้วที่เจ็ด หัวใจก็เจ็บปวดขึ้นมาอย่างรุนแรง
ฉันรู้สึกว่าหมาป่าภายในตัวกำลังจะหมดลมหายใจ
ฉันไม่สนใจความเจ็บปวดของร่างกาย ได้แต่ร้องไห้ขอร้องนิค:
“ฉันยอมขอโทษ หมาป่าของฉันกำลังจะตาย ได้โปรดปล่อยเธอไป ”
นิคมองฉันด้วยความผิดหวัง :
“ทิลลี่ คุณจะโกหกเพื่อหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบได้ยังไง?”
เขาพูดพร้อมกับจับนิ้วที่แปดของฉันแล้วบิดอย่างแรง
ความเจ็บปวดซ้ำๆ ทำให้ฉันชา หมาป่าภายในตัวก็เงียบลง
ฉันหน้าซีด มองนิคด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง :
“สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ พวกคุณควรจะภาวนาให้แม่ฉันไม่รู้ มิฉะนั้นเธอจะไม่ปล่อยพวกคุณไป!”
คนรอบข้างหัวเราะเยาะ :
“คุณคงจะบ้าจนถูกหลอกแล้วล่ะสิ? แม่ของคุณก็แค่หมาป่าที่ถูกทิ้งที่ถูกขับไล่ออกจากเผ่า ”
“ถึงจะคุกเข่ามาขัดห้องน้ำให้นิค ก็ยังไม่พอสมควร!”
แอนดี้ก็เอามือปิดปาก หวาดกลัวหลบหลังนิค:
“ลูน่าดูเหมือนจะถูกปีศาจสิง ถึงได้เห็นภาพหลอนแบบนี้ ”
“นิค บางทีเราอาจจะฆ่าปีศาจด้วยดาบที่สามารถทำลายปีศาจหมาป่า ลูน่าก็จะไม่แยกจากคุณ”
ในสายตาของนิคมีความหวัง แต่เมื่อเห็นฉันที่อ่อนแอ ก็ดูเหมือนจะลังเล
หลังจากครุ่นคิดอยู่หลายวัน เขาก็เรียกให้คนเอาดาบเงินมา
จากนั้น เขาก็หลับตาด้วยความไม่เต็มใจ จ่อดาบที่หัวใจของฉัน:
“ผมเสียใจจริงๆ ทิลลี่”
ปลายดาบบาดเสื้อผ้าของฉัน กำลังจะทะลุผ่านผิวหนัง
ในตอนนั้นเอง มือคู่หนึ่งก็มาขวางหน้าฉัน
ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความคาดหวัง แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นน้องสาวที่ดูไม่ฉลาดของฉัน
แอนดี้ลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู พร้อมชี้มาที่ฉันด้วยท่าทางเหม่อลอยว่า “พี่สาวไม่ได้ถูกผีเข้า
แค่มีปัญหาทางเพศ ต้องการอัลฟ่ามาช่วยปลอบใจ ”
คำพูดนี้ทำให้บรรยากาศในห้องกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง “เธอพูดอะไร?” นิคกระชากแขนน้องสาวของฉันอย่างแรง
น้องสาวหันมามองเขาอย่างไม่เข้าใจและพูดว่า
“ถ้าเธอหาอัลฟ่าให้พี่สาว พี่สาวจะไม่ทิ้งคุณไป”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอใส่ร้ายฉัน น้องสาวชอบนิค เธอเคยถอดเสื้อผ้าตัวเองและกอดกับหมาป่าที่เป็นอันธพาล
แต่กลับร้องขอความช่วยเหลือว่า “พี่สาวฉันจะไม่กล้าคุยกับนิคอีกแล้ว” แล้วขอให้ฉันปล่อยเธอไป
การกระทำแบบนี้เพื่อต้องการดึงดูดความสนใจจากนิค เมื่อเขาตำหนิฉัน เธอก็ยิ่งทำมากขึ้น
แม้แต่คืนแต่งงานของฉันกับนิค เธอก็เข้ามาในอ้อมกอดของนิคในขณะที่เรากำลังอยู่ด้วยกันทุกครั้งที่ฉันโกรธ
เธอจะคุกเข่าขอร้องให้ฉันยกโทษให้
นิครู้สึกว่าฉันทำร้ายเธอ และเราเคยทะเลาะกันหลายครั้งเพราะเรื่องนี้
แม้กระทั่งลงโทษฉันเพื่อเธอ
แม้ว่าฉันจะหมดหวังกับน้องสาวไปนานแล้ว
แต่คำพูดของเธอก็ยังทำให้ใจฉันเจ็บปวดอย่างรุนแรง
ฉันกัดฟันถามเธอว่า “ใครสอนให้เธอพูดแบบนี้?”
ดั๊ก พ่อของนิค รีบตบหน้าฉันอย่างแรงก่อนที่น้องสาวจะพูด “เธอมีสติปัญญาเพียงเด็กหกขวบ จะโกหกได้ยังไง?”
แอนดี้ก็ช่วยเสริมว่า “ไม่น่าแปลกใจที่ยาของหมู่บ้านหายไป ที่แท้เธอเป็นคนขโมยยาที่ขัดขวางการเชื่อมต่อทางใจ!”
นิคได้ยินแบบนั้นก็เหมือนถูกดึงพลังทั้งหมดออกไป ต้องพึ่งพาผู้ช่วยเพื่อยืนให้มั่นคง
ก่อนที่เขาจะพูดอะไร ทุกคนก็เริ่มโจมตีฉัน
“โอเมก้าที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ไม่ควรเป็นลูนาอีกต่อไป
!” “หาผู้ชายเลวๆ มาให้เธอได้ขึ้น มันสมควรได้รับการลงโทษแบบนี้!”
ในท่ามกลางเสียงด่าทอของชนเผ่า นิคค่อยๆ คุกเข่าลง จับฉันด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “ทิลลี่ ฉันไม่เคยแตะต้องเธอ
แต่เธอกลับไปทำตัวเป็นคนไร้ค่า?” ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชาและเยาะเย้ย “นิค ฉันประเมินเธอสูงไป
เธอเป็นคนโง่ที่ไม่มีสมองจริงๆ !”
นิคจ้องมองฉันด้วยความหนาวเหน็บ “ฉันเป็นคนโง่จริงๆ ถึงได้ถูกเธอหลอก
” “ในเมื่อเธอชอบทรยศ ฉันจะทำให้เธอได้สิ่งที่ต้องการ!” เขาพูดจบก็สั่งให้ผู้ช่วยหาเจ้าหน้าที่มา
ฉันมองเขาด้วยความไม่เชื่อ “เธอบ้าหรือเปล่า? ถ้าเธอปล่อยให้พวกเขาทำอะไรกับฉัน ฉันจะไม่ปล่อยเธอไป!”
นิคมีดวงตาที่เต็มไปด้วยเลือด แสดงให้เห็นว่าเขาสูญเสียเหตุผลไปแล้ว
เขามองฉันด้วยความโหดเหี้ยม “ในเมื่อเธอต่ำช้า ไม่ว่าอัลฟ่าหรือเบต้าจะขึ้นเธอก็ไม่มีความแตกต่าง”
จากนั้นหันไปสั่งทหารที่อยู่ข้างหลัง “ไปเลย”
ไม่มีใครหยุดเขาได้ ทุกคนคิดว่าเขาเป็นอัลฟ่าที่น่าสงสารที่ถูกลูนาทรยศ
หมาป่าหลายตัวพอได้ยินก็พุ่งเข้ามาฉีกเสื้อผ้าฉัน ฉันพยายามต่อต้านอย่างสุดความสามารถ
แต่ในที่สุด ฉันก็ทำได้แค่กัดมือพวกเขาจนเลือดไหล ทำให้พวกเขาตื่นเต้นมากขึ้น
ในขณะที่ฉันกำลังดิ้นรน น้องสาวและแอนดี้เหมือนมีการสื่อสารกัน
จากนั้นเธอเข้ามาใกล้ สั่งเบต้าที่อยู่บนตัวฉัน “พวกคุณผิดแล้ว พี่สาวชอบถูกยืนขนาบข้าง” นิคได้ยินก็หายใจแรงขึ้น
เขาต่อยเข้าที่ข้างหูฉัน ราวกับต้องการฆ่าฉันด้วยสายตา “เธอกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าน้องสาวเธอ?”
นิ้วที่ถูกหักทำให้ฉันเจ็บปวดจนแทบตาย สายตาที่ไม่ปิดบังรอบๆ ตัวทำให้ฉันรู้สึกอับอายมากยิ่งขึ้น
เมื่อรู้สึกถึงผิวที่สัมผัสกับอากาศ
ฉันอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา “ฉันเป็นลูกสาวของผู้ปกครองมนุษย์หมาป่า ถ้าพวกเธอกล้าทำอะไรฉัน มนุษย์หมาป่าจะฆ่าพวกเธอ!”
เบต้าบนตัวฉันฟาดเข้าหน้าฉันหลายครั้ง ฉันปวดหัวแทบระเบิด ได้ยินแอนดี้หัวเราะเยาะเย้ยฉัน
“พ่อที่เหมือนนักพนันของเธอเป็นมนุษย์หมาป่า หรือแม่ที่ต่ำช้าของเธอเป็น?” เพื่อนๆ ของนิคก็หัวเราะออกมา “โง่จนขำ! ไม่มีหมาป่าตัวไหนเคยเจอมนุษย์หมาป่า เธอกล้าพูดว่าเป็นลูกสาวของราชาของพวกเขา ?”
พอพูดจบ ฉันก็ถูกตบอย่างแรงอีกสองครั้ง
คราวนี้เป็นนิคที่ลงมือ เขามองฉันอย่างเย็นชาเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง
“ฉันจะไม่ยกเลิกสัญญากับเธอ ฉันต้องการให้เธอเจ็บปวดเหมือนที่ฉันเจ็บ” พูดจบ เขาสั่งผู้ช่วยอีกครั้ง “ให้สื่อมา ฉันต้องการให้ข่าวพรุ่งนี้มีแต่รูปเธอ”
ในแสงแฟลชที่ส่องสว่าง ฉันหมดหวังที่จะต่อต้าน
ก่อนที่ผ้าชิ้นสุดท้ายจะถูกฉีกออก มีคนเตะหมาป่าที่อยู่บนตัวฉันออกไป “ฉันอยากเห็นใครกล้าทำอะไรเธอ!!”
