มุมมองของไอรดา:

"หนูไม่ต้องการมีส่วนร่วมกับผู้ชายที่เสนอบัลลังก์ร่วมให้หนู" ฉันพูด เสียงของฉันเย็นชาและแข็งกระด้างเหมือนเศษแก้วที่แตกบนพื้น "หนูจะเป็นราชินี ไม่ใช่ของรางวัลปลอบใจ"

พ่อจ้องมองฉัน ดวงตาของท่านสำรวจใบหน้าของฉัน ท่านเห็นความมุ่งมั่นที่ไม่สั่นคลอนที่นั่น ความแข็งกระด้างใหม่ที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของฉัน ท่านเห็นว่าลูกสาวของท่าน เด็กผู้หญิงที่ท่านปกป้องและคุ้มครอง ได้เติบโตขึ้นในช่วงเวลาเพียงคืนเดียว

ท่านพยักหน้าช้าๆ "การทรยศครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับลูกคนเดียว ไอรดา มันเกิดขึ้นกับตระกูลวรโชติ มันเกิดขึ้นกับพ่อ"

ฉันเห็นบางอย่างเปลี่ยนไปในดวงตาของท่าน แววตาที่คุ้นเคยและอันตราย มันเป็นแววตาที่ท่านมีก่อนสงคราม ก่อนที่เลือดจะหลั่งไหลเพื่อชำระหนี้แห่งเกียรติยศ

"บอกพ่อมาว่าลูกอยากให้พ่อทำอะไร" ท่านพูด เสียงของท่านคำรามต่ำ

"หนูอยากให้พวกเขาทุกข์ทรมาน" ฉันกระซิบ "หนูอยากให้เขารู้ว่าเขาสูญเสียอะไรไป และหนูอยากให้เธอ... หนูอยากให้เธอหายไป"

"จัดการให้" ท่านพูด อากาศในห้องเต็มไปด้วยอำนาจของท่าน อำนาจเด็ดขาดของเจ้าพ่อ "เขาจะถูกเนรเทศ ถูกริบชื่อเสียง อำนาจ ทุกสิ่งทุกอย่าง และสำหรับเด็กผู้หญิงคนนั้น... เขาจะต้องดูเธอชดใช้ราคาสำหรับความไม่ซื่อสัตย์ของเขา"

ความพึงพอใจอันน่าสยดสยองเข้ามาในอกของฉัน มันไม่ใช่ความสุข แต่มันเป็นสิ่งที่จับต้องได้ในซากปรักหักพังของชีวิตฉัน คำมั่นสัญญาแห่งการล้างแค้น *การล้างแค้น*

น้ำหนักที่ฉันไม่รู้ว่ากำลังแบกอยู่ได้ถูกยกออกจากบ่าของฉัน การตัดสินใจได้เกิดขึ้นแล้ว เส้นทางชัดเจนแล้ว

ฉันกำลังจะออกจากห้องทำงานเมื่อฉันเห็นเธอ อัญญาริน เธอกำลังเดินลงมาตามโถงทางเดิน ภาพลักษณ์ของความไร้เดียงสาในชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย เธอเห็นฉันและใบหน้าของเธอก็สว่างไสวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานและปลดอาวุธ

"พี่ไอริน! แองจี้กำลังจะไปหาพี่พอดีเลยค่ะ"

เธอเอื้อมมือมาหาฉัน แขนของเธอเปิดกว้างเพื่อกอด กลิ่นดอกพุดซ้อนที่หอมจนเลี่ยนกระทบฉันก่อน คลื่นแห่งความคลื่นไส้ซัดสาดเข้ามา มันคือกลิ่นของการหลอกลวง กลิ่นของอนาคตที่ถูกขโมยไปของฉัน

ฉันผงะถอยหลังราวกับว่าสัมผัสของเธอจะแผดเผาฉัน

"อย่า" ฉันตวาด เสียงของฉันแหลมคม

เธอมองมาที่ฉัน ริมฝีปากล่างของเธอสั่นระริก ดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่เสแสร้ง "มีอะไรผิดปกติเหรอคะ? แองจี้ทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?"

และแล้ว เธอก็บรรเลงผลงานชิ้นเอกของเธอ เธอถอยหลังอย่างงุ่มง่าม ข้อเท้าของเธอบิดในมุมที่เป็นไปไม่ได้ เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและทรุดตัวลงกับพื้น เหมือนตุ๊กตาที่แตกหักอยู่แทบเท้าฉัน

"อัญญาริน!"

เสียงของมาคินดังก้องมาจากปลายโถงทางเดิน เขาปรากฏตัวในทันที ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความเดือดดาล เขาไม่แม้แต่จะมองฉัน สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เธอเท่านั้น

เขาคุกเข่าลงข้างๆ เธอ สัมผัสของเขาอ่อนโยนขณะที่เขาตรวจดูข้อเท้าของเธอ "เกิดอะไรขึ้น?"

เอ็นโซและแจ็คอยู่ข้างหลังเขา ใบหน้าของพวกเขามืดมนไปด้วยการกล่าวหา

"พี่เขา... พี่เขาผลักแองจี้ค่ะ" อัญญารินสะอื้น มองขึ้นไปที่มาคินด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา "แองจี้ไม่รู้ว่าทำไม แองจี้แค่พยายามจะคุยกับพี่เขา"

"ฉันไม่ได้แตะต้องตัวเธอ" ฉันพูด เสียงของฉันเรียบเฉย

มาคินเงยหน้าขึ้นมองฉันในตอนนั้น และความผิดหวังในดวงตาของเขาเป็นการทำร้ายร่างกาย *เธอทำตัวเป็นเด็ก* สายตาของเขาดูเหมือนจะพูดอย่างนั้น *ทำไมเธอถึงใจดีกับเธอไม่ได้?*

เขาอุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขนราวกับว่าเธอไม่มีน้ำหนัก "ฉันจะพาเธอไปหาหมอ" เขาพึมพำ เสียงของเขาอ่อนโยนด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่ได้ใช้กับฉันมาหลายปีแล้ว

เขาเดินผ่านฉันไปโดยไม่มองอีกเลย ทหารของเขาตามหลังไปเหมือนองครักษ์ผู้ภักดี เขาทิ้งให้ฉันยืนอยู่คนเดียวในโถงทางเดิน เสียงสะอื้นปลอมๆ ของเธอยังคงลอยอยู่ในอากาศ

ต่อมา จากระเบียงของฉัน ฉันเฝ้ามองพวกเขาในสวนด้านล่าง มาคินกำลังคุกเข่า ประคบข้อเท้าของอัญญารินด้วยถุงน้ำแข็งอย่างอ่อนโยน เธอกำลังพิงเขา ศีรษะของเธออยู่บนไหล่ของเขา มองขึ้นไปที่เขาด้วยความชื่นชม

ความทรงจำผุดขึ้นมา คมชัดและไม่เป็นที่ต้องการ ปีที่แล้ว ฉันถูกเหวี่ยงตกจากหลังม้าระหว่างการขี่ขี่ม้า ข้อมือของฉันหัก เป็นการหักของกระดูกที่สะอาดซึ่งทำให้ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

มาคินอยู่ที่นั่น เขาช่วยฉัน แต่สัมผัสของเขาลังเล สีหน้าของเขาไม่พอใจ

"พ่อฉันเอาฉันตายแน่ถ้าเธอไม่สมบูรณ์แบบสำหรับงานกาล่า" เขาพึมพำ มือที่จับแขนฉันแน่นเกินไปเล็กน้อย เขาดูแลอาการบาดเจ็บของฉันไม่ใช่เพราะความรัก แต่เพราะภาระหน้าที่ หน้าที่ที่พ่อของฉันสั่ง

ฉันมองเขาตอนนี้ กำลังเอาอกเอาใจอัญญารินกับอาการบาดเจ็บที่กุขึ้น เขาไม่ได้กำลังปฏิบัติหน้าที่ เขากำลังถวายความภักดี

ความแน่ใจอันเยือกเย็นแผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน ทำให้ฉันหนาวไปถึงกระดูก นี่ไม่ใช่แค่เรื่องจูบ นี่คือเรื่องของทางเลือกที่เขาได้ทำมานานแสนนานแล้ว

เขาประคองมือเธอราวกับว่ามันเป็นแก้วล้ำค่า ฉันจำได้ว่าเขาจับข้อมือที่หักของฉันราวกับว่ามันเป็นภาระ

และโดยไม่พูดอะไรอีก ฉันก็หันหลังและเดินจากไป

มุมมองของไอรดา:

พ่อเคยบอกฉันว่าเจ้าพ่อจะคุกเข่าให้เพียงสองสิ่งเท่านั้น: พระเจ้า และราชินีของเขา มันเป็นสัญลักษณ์ของความเคารพสูงสุด การยอมรับว่าเธอคือหัวใจของอาณาจักรของเขา คือคนเพียงคนเดียวที่เขาจะแสดงความเปราะบางต่อหน้าได้

ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ฉันจินตนาการว่ามาคินคุกเข่าต่อหน้าฉันในวันแต่งงานของเรา เป็นสัญลักษณ์ของความภักดีที่ไม่สิ้นสุดของเขา คำมั่นสัญญาว่าฉันจะเป็นศูนย์กลางที่ศักดิ์สิทธิ์และแตะต้องไม่ได้ของเขา

แต่ฉันสัมผัสได้ถึงการต่อต้านในตัวเขาเสมอมา ส่วนหนึ่งของเขาที่ขัดเคืองภายใต้น้ำหนักของประเพณี ภายใต้กฎหมายที่ควบคุมโลกของเรา

ตอนนี้ ในสวนด้านล่าง ฉันเฝ้ามองเขาทำลายกฎอันศักดิ์สิทธิ์นั้น

เขาคุกเข่าลงบนทางเดินหินที่เย็นเฉียบ ไม่ใช่เพื่อฉัน แต่เพื่อเธอ เพื่ออัญญาริน

หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย มันไม่ใช่การหักที่สะอาด มันรู้สึกเหมือนกำลังถูกฉีกออกเป็นสองส่วนอย่างช้าๆ และเป็นระบบ ความเจ็บปวดนั้นเป็นความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งและรุนแรงจนขโมยอากาศไปจากปอดของฉัน

ฉันดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันหันหลังให้กับระเบียง ภาพนั้นถูกเผาไหม้เข้าไปในใจของฉัน

ฉันกลั้นเสียงสะอื้นที่เกือบจะหลุดออกมา ฉันจะไม่ร้องไห้ ไม่ใช่เพื่อเขา

ฉันต้องเคลื่อนไหว ฉันต้องการความร้อนแรงของการออกกำลังกายเพื่อไล่ความเจ็บปวดเย็นเยียบในอกของฉันออกไป ฉันไปที่คอกม้า กลิ่นที่คุ้นเคยของม้าและหญ้าแห้งเป็นความสบายใจเล็กน้อย

ฉันใส่อานให้เดียโบล ม้าหนุ่มของฉัน สัตว์สีดำสง่างามที่มีจิตวิญญาณดุร้ายเหมือนของฉันเอง เขาเป็นความท้าทาย เป็นพลังแห่งธรรมชาติที่ต้องการความเคารพ วันนี้ ฉันต้องการไฟของเขา

เราเข้าสู่สนามฝึกซ้อม ซึ่งเป็นลู่วิ่งที่เต็มไปด้วยเครื่องกีดขวางและอุปสรรคที่ทรหด ฉันผลักดันเขาอย่างหนัก เร็วขึ้นและเร็วขึ้น ลมพัดปะทะใบหน้าของฉัน เสียงกีบเท้าของเขาดังกึกก้องเป็นจังหวะกลองกระทบพื้นดิน

เราเข้าใกล้เครื่องกีดขวางสุดท้าย กำแพงสูงและอันตราย เราประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ เป็นหนึ่งเดียวของกล้ามเนื้อและความตั้งใจ เราทะยานข้ามมันไป ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพที่ไร้น้ำหนัก

แล้วบางอย่างก็ขาดสะบั้น

บังเหียนในมือซ้ายของฉันหย่อนลง มันถูกตัด เป็นรอยตัดที่สะอาดและจงใจผ่านหนังหนา

ฉันถูกเหวี่ยงออกจากอาน เหมือนหุ่นเชิดที่สายป่านขาด ฉันกระแทกพื้นอย่างแรง แสงสว่างวาบแห่งความเจ็บปวดระเบิดขึ้นที่ขาของฉันเมื่อกระดูกแตกละเอียด

เดียโบล ไร้คนขี่และตื่นตระหนก ควบไปรอบๆ สนามอย่างบ้าคลั่ง กีบเท้าอันทรงพลังของเขากลายเป็นภัยคุกคามที่วุ่นวายและถึงตาย

ท่ามกลางความเจ็บปวดที่มึนงง ฉันเห็นมาคินอยู่ไกลๆ เขายังคงอยู่กับเธอ หันหลังให้ฉัน หมกมุ่นอยู่กับละครที่เธอสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์

เสียงกรีดร้องที่ดิบเถื่อนและเหมือนสัตว์ป่าดังออกมาจากลำคอของฉัน เสียงแห่งความเจ็บปวดและความโกรธแค้นอย่างแท้จริง

นั่นทำให้เขาหันมาสนใจในที่สุด

เขาหันศีรษะไปรอบๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความสยดสยองเมื่อเห็นฉันอยู่บนพื้น เดียโบลกำลังพุ่งเข้าใส่อย่างเอาแน่เอานอนไม่ได้ ในชั่วพริบตา เขาก็มาถึงที่นั่น มือที่สงบนิ่งวางบนคอของม้าหนุ่ม เสียงของเขาเป็นคำสั่งต่ำๆ ที่ทำให้สัตว์ที่ตื่นตระหนกสงบลงทันที

สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนที่ความมืดจะครอบงำฉันคือสีขาวโพลนของกระดูกที่ยื่นออกมาจากผิวหนังของฉัน

สัปดาห์ต่อมาเป็นช่วงเวลาที่พร่ามัวของความเจ็บปวด การผ่าตัด และกายภาพบำบัด

และมาคินก็อยู่ที่นั่นตลอดเวลา

เขานั่งข้างเตียงของฉัน เขาเอาอาหารมาให้ฉัน เขาอ่านหนังสือให้ฉันฟังในช่วงเวลาที่ยาวนานและเงียบสงบของคืน การดูแลของเขามีประสิทธิภาพ ความเอาใจใส่ของเขาไม่สั่นคลอน

ส่วนเล็กๆ ที่โง่เขลาในตัวฉันเริ่มมีความหวัง บางทีอุบัติเหตุอาจทำให้เขากลัว บางทีเขาอาจจะตระหนักว่าเขากำลังจะสูญเสียอะไรไป บางทีเขาอาจจะขอโทษ ขอร้องให้ฉันให้อภัย และตัดอัญญารินออกจากชีวิตของเขาไปตลอดกาล

แต่ไม่มีความอบอุ่นในสัมผัสของเขา

มันเป็นการดูแลอย่างมีหน้าที่เช่นเดียวกับที่เขาแสดงให้ฉันเห็นเมื่อฉันข้อมือหัก แต่ครั้งนี้มันเย็นชากว่า ห่างเหินกว่า ฉันเห็นความแตกต่างระหว่างความทุ่มเทอย่างแรงกล้าที่เขามอบให้อัญญารินกับหน้าที่ตามพิธีที่เขาทำเพื่อฉันตอนนี้ เขาสุภาพ แต่ห่างเหิน ดวงตาของเขาเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คืนหนึ่ง ฉันตื่นขึ้นมาด้วยเสียงกระซิบกระซาบนอกห้องของฉัน เป็นมาคิน กำลังคุยกับลูคัส

"นายทำเกินไปแล้วนะ มาคิน" ลูคัสพูด เสียงของเขาต่ำและตึงเครียด "แค่เตือนก็เรื่องหนึ่ง นี่... นี่มันอีกเรื่องหนึ่ง ถ้าเจ้าพ่ออัศวินรู้เข้า..."

เลือดของฉันเย็นเฉียบ

"ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เธอเจ็บขนาดนี้" เสียงของมาคินเป็นเสียงกระซิบที่หยาบกระด้าง "บังเหียนมันควรจะแค่ขาด ทำให้เธอเสียการทรงตัว เป็นการเตือนให้เลิกยุ่ง ให้ปล่อยอัญญารินไป ฉันคำนวณผิดไป"

ฉันหายใจไม่ออก อากาศในปอดของฉันกลายเป็นน้ำแข็ง

"ตอนนี้ฉันต้องเล่นบทคู่หมั้นที่ทุ่มเท" มาคินพูดต่อ เสียงของเขาเจือด้วยความไม่พอใจ "เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสงสัยอะไร"

ห้องเริ่มหมุน ผนังดูเหมือนจะบิดเบี้ยวและบิดเบี้ยวรอบตัวฉัน

มันไม่ใช่อุบัติเหตุ

มันคือการลงโทษ

การดูแลของเขาไม่ใช่สัญญาณของความสำนึกผิด มันคือการปกปิด เขาไม่ได้รีบมาข้างฉันเพื่อช่วยฉัน เขารีบมาเพื่อช่วยตัวเอง

ประกายความหวังสุดท้ายในตัวฉันดับลง เถ้าถ่านของมันกลายเป็นน้ำแข็งในเส้นเลือดของฉัน

ความเจ็บปวดที่ขาของฉันไม่มีอะไรเลย เป็นความเจ็บปวดที่ทื่อและห่างไกลเมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากจิตวิญญาณของฉัน เขาไม่ได้แค่ทรยศฉัน เขาพยายามที่จะทำลายฉัน