"คุณชื่ออะไรคะ"
"ผมชื่อ ฮิโรชิ ครับ"
"คุณเป็นคนต่างชาติ หรือคะ "
"ใช่ครับ ผมเป็นคนญี่ปุ่น "
"ว้าวว ฉันชื่อ เชอร์รีล ค่ะ "
"คุณเป็นชาวต่างชาติ หรือครับ"
"ไม่ใช่ค่ะ ฉันเป็นคนไทย ค่ะ "
"ชื่อของคุณน่ารักจังครับ "
"ขอบคุณค่ะ "
หญิงสาววัยยี่สิบสามปี หลังจากที่เธอทำธุระส่วนตัวเสร็จ ทุกครั้งเธอมักจะมาเล่นแอปหาคู่ ตามที่เพื่อนของเธอแนะนำมา และนี่ เป็นครั้งแรกที่เธอเล่น และได้คุยกับหนุ่มต่างชาติ ที่แอบอ้างเป็นชาวญี่ปุ่น
ทั้งคู่คุยกัน ตอบแชทไปมา อย่างสนิทสนม ซึ่งทำให้ตัวของเชอร์รีล พอใจไม่น้อย ด้วยโปรไฟล์ดี แถมพ่วงดีกรี จากนักเรียนนอก ทำให้เธอสนใจในตัวเขาไม่น้อยเลยทีเดียว
เชอร์รีลยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ กับข้อความที่ปรากฏในหน้าจอมือถือ เธอเลื่อนมันไปมา และคิดว่านี่คง เป็นบุพเพสันนิวาส แน่นอน
รุ่งเช้า เธอรีบแต่งตัวและไปที่ทำงาน งานของเธอคือโรงเรียนกวดวิชาซึ่งเธอและเพื่อนๆ ได้ร่วมกันก่อตั้งมันขึ้นมา อย่างสุดฝีมือ
"นี่แก เป็นอะไร ตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว นั่งยิ้มอยู่ได้"
"นั่นสิ !! ดูมันสิ "
"พวกแก ฉันเล่นไอ้แอปหาคู่แล้วนะ "
"แล้ว "
"ก็เล่นแล้ว แล้วไปเจอหนุ่มคนหนึ่ง เค้าเป็นคนต่างชาติ "
" ใจเย็นๆ แก ฉันขอเตือน ให้ระวัง"
"ใช่ จริงอย่างที่ตันหยงพูดนะ เชอร์รีล "
" ฉันก็ระวังอยู่"
"เดมี่ ไหนแกลองเล่าประสบการณ์ ที่แกเล่นให้เชอร์รีลฟังซิ"
"นี่ฉันจะเล่าให้ฟัง"
"แก ฉันจะเล่าให้ฟัง ว่า มันน่ากลัวมาก แรกๆ ก็คุยดี พอหลังๆ เริ่มออกลาย ทั้งทะลึ่ง ลามก ฉันนี่ต้องรีบบล็อค ไปเลย "
ฮ่า ฮ่า ฮ่า เสียงหัวเราะของตันหยง และเชอร์รีล หัวเราะออกมาพร้อมกัน เพราะฟังจากคำบอกเล่าของเพื่อนมันดูตลกมากกว่า น่ากลัว ด้วยท่าทางอันประกอบของเดมี่ มันดูตลก
"เออๆ ฉันจะระวังนะ "
"คุยได้นะแก แต่อย่าไปเชื่อ เยอะ "
"เออๆๆ "
หลังจากที่อิ่มในมื้อเช้า และพร้อมที่จะเปิดสถานที่เรียน เพราะตรงกับเวลาห้างใกล้เปิด ที่ตั้งอยู่ในห้างชื่อดังในกลางกรุง
ทั้งสามคนมีความเชี่ยวชาญที่ต่างกัน แต่มีใจรักเหมือนกัน ที่จะถ่ายทอดความรู้ให้กับน้องๆ ที่นี่เปิดสอนตั้งแต่สิบเอ็ดโมง ถึงสองทุ่ม เปิดทุกวัน เช่นกัน
ตันหยง เป็นครูสอนภาษาไทย เดมี่สอนภาษาอังกฤษ ส่วนเชอร์รีล เธอสอนศิลปะ ทั้งสามคน เป็นเพื่อนที่สนิทกัน ในช่วงฝึกงาน หลังจากที่จบหลักสูตร พวกเธอจึงตัดสินใจ มาเปิดสอนที่นี่ ถึงแม้จะมีเด็กไม่มากเท่าไร แต่ก็มีมาเป็นระยะ เช่นกัน ซึ่งทำเอาทั้งสามคน ไม่มีเวลาพัก เช่นกัน
เมื่อถึงเวลา ทั้งสามคน ก็ต่างแยกย้ายกันไปสอน ตามที่ตนถนัด
ติ๊ง ติ๊ง เสียงข้อความดังจากมือถือเชอร์รีล ที่ดังออกมาเป็นระยะ เธอเปิดอ่านมันดู
"ผม ตอนนี้ขับรถออกจากต่างจังหวัด "
"เชอร์รีล กินข้าวเที่ยงหรือยัง "
"ผมกำลังหาที่จอดรถ "
เชอร์รีล อ่านมันเธอตอบข้อความเขา ก่อนจะวางลง และกลับไปสอนเด็กๆ ต่อ
ช่วงพักเบรก เชอร์รีล ใช้เวลานี้อ่านข้อความแชท และตอบกลับไปหาหนุ่มต่างชาติคนนั้น ถึงแม้ว่าคุยกันไม่นาน แต่เขาก็แชทมาหาเธอ ตลอดทุกช่วงเวลา ไม่ว่าจะเช้า เที่ยง บ่าย และตอนดึก ทำให้เธอรู้จักเขาบ้าง จากสิ่งที่เขารายงานตัว แต่เธอก็มีความระมัดระวังอยู่บ้าง บอกในสิ่งที่เขาควรรู้ อย่างตัวเองชอบกินอะไร ทำอะไรในช่วงวันหยุด แลกเปลี่ยนกิจวัตรประจำวันกัน จนทั้งคู่คุ้นเคย
"เห้ยแก เชอร์รีล ฉันว่าแก แชทให้เบาๆ ลงหน่อย"
"ก็ไม่มีอะไร นะแก แค่บอกเรื่องส่วนตัวนิดหน่อย "
"ระวังถูกหลอกนะแก " เสียงของเดมี่ สาวเพื่อนสนิทที่คอยเตือนเพื่อน ที่เห็นว่าเพื่อนของตน เริ่มจะสนิทสนมกับหนุ่มแชท คนนั้น และดูเหมือนว่าเธอจะจริงจังซะด้วยสิ
เชอร์รีล เธอเป็นสาวสมัยใหม่ พอจะเข้าใจและเท่าทันยุคสมัยของเทคโนโลยี
ซึ่งเรื่องพวกนี้ มักจะมีประโยชน์สำหรับคนที่นำไปปรับใช้ และสร้างผลประโยชน์ แต่มันก็มีโทษเหมือนกัน
ซึ่งข้อนี้ เพื่อนๆ เห็นว่า คงไม่น่าจะเป็นห่วง เพราะเธอโตพอที่จะรู้ว่า อะไรดี อะไรไม่ดี
"นี่แก กินข้าวบ้างนะ อย่ามัวแต่นั่งยิ้มใส่หน้าจอ มันไม่อิ่มหรอกนะ "
"เออนะ ฉันรู้ " ตันหยง ที่คอยดูสังเกตเหตุการณ์ และเธอก็พอจะมีประสบการณ์ กับแอปหาคู่ อยู่บ้าง เพราะเธอเล่นบ่อยเช่นกัน
แอปหาคู่ ถ้าเจอคนที่ดี มันก็ดี เพราะบางคู่ถึงกับแต่งงานด้วยกันก็มี และบางคู่ก็เป็นมิจฉาชีพก็มีอีกเช่นกัน
