บทที่ 2
แม่บ้านวัยชราหรี่ตามองไอ้ผู้ชายหน้าหวานด้วยสายตาประหลาดใจ “เอ็งพูดเหมือนว่าตัวเองไม่ชอบพวกมาเฟียยังงั้นแหละ อย่าลืมสิเมซซี่ เอ็งน่ะก็เป็นพวกมาเฟียเหมือนกัน หรือว่าไม่ใช่ล่ะ”
เมลิน่าไม่มีทางเลือกต้องรับคำเสียงอ่อย “ผม... ผมไม่ปฏิเสธหรอกฮะว่าตัวเองก็รับใช้พวกมาเฟียอยู่ แต่นายควรจะมีน้ำใจกับคนอื่นบ้าง ไม่น่าจะฆ่าเขาแบบนั้น บ้านเมืองมีกฎหมายนะฮะ”
“บางครั้งกฎหมายก็สู้กฎมาเฟียไม่ได้หรอกนะเมซซี่ เอ็งคงไม่รู้สินะว่าไอ้คนที่ถูกนายเป่าหัวดับไปนั่นน่ะ มันทำอะไรเอาไว้บ้าง”
“ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะฮะ ก็ผู้ชายคนนั้นปลอมตัวเข้ามาอยู่ในเซอร์คอฟไง” น้ำเสียงของเมลิน่ายังขุ่นเคืองและรู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของดินิย่าร์ไม่เปลี่ยนแปลง
หล่อนไม่ชอบผู้ชายป่าเถื่อน และก็ไม่ชอบมาเฟียร้ายกาจอย่างดินิย่าร์ เซอร์คอฟด้วย แม้ว่าผู้ชายคนนี้จะทำให้การเต้นของหัวใจหล่อนผิดจังหวะเสียทุกครั้งที่สบตาก็ตาม
“มันไม่ได้มีแค่นั้นหรอกเจ้าเมซซี่”
“ไม่ได้มีแค่นี้ แล้วมันแค่ไหนกันล่ะป้า ผมงงไปหมดแล้วนะฮะ”
ดวงตาของป้าเกรทเริ่มน่ากลัวขึ้นจนเมลิน่าอดหวาดกลัวไม่ได้
“มันข่มขืนลูกสาวของลุงไบรอันจนยับเยิน แถมยังตั้งใจจะฆ่าปิดปากด้วย แต่ยังโชคดีที่แกรนด์ผ่านไปเห็นซะก่อนเลยช่วยเอาไว้ได้ทัน”
“ข่มขืน...?!”
หญิงสาวอุทานด้วยความตื่นตกใจ นี่คือสิ่งที่หล่อนคาดไม่ถึงเลยทีเดียว
“ใช่ แล้วอย่างนี้เอ็งยังคิดว่ามันไม่สมควรตายอยู่อีกหรือเปล่าล่ะ”
เมลิน่าก้มหน้าอย่างยอมรับความจริง แต่กระนั้นก็ยังอดพูดอีกไม่ได้
“แต่นายก็น่าจะให้กฎหมายจัดการ ไม่น่าฆ่าคนเองเลย”
“ก็อย่างที่ข้าบอกนั่นแหละ กฎหมายมันช้าเกินไป คนเลวๆ อย่างไอ้หมอนี่มันต้องกฎมาเฟียนี่แหละถึงจะสาสม”
ป้าเกรทพูดจบก็จ้องหน้าหล่อนนิ่งและพูดต่อ
“ที่ข้าเล่าให้เอ็งฟังก็เพราะว่าข้าไม่อยากให้ใครมองนายในทางที่ไม่ดี นายคือชีวิตของพวกเราในเซอร์คอฟ และหากเอ็งรับไม่ได้กับกฎของมาเฟียก็ควรจะรีบเดินออกไปซะ ก่อนที่เอ็งจะไม่มีโอกาสเดินออกไปเอง”
“คือผมก็แค่... แค่รู้สึกไม่ชินกับความเหี้ยมโหดเท่านั้นฮะป้า แต่ต่อไปผมจะพยายามปรับตัวฮะ”
แม่ป้าวัยกลางคนระบายยิ้มบางๆ ออกมา
“ที่นี่เราอยู่กันอย่างพี่น้อง โดยมีนายกับคุณแพทเป็นผู้ปกครอง ดังนั้นหากเอ็งเคารพกฎของเซอร์คอฟ ภัยใดๆ ก็ไม่สามารถกล้ำกรายเข้ามาหาเอ็งได้ เชื่อข้าสิเมซซี่”
เมลิน่ายิ้มเจื่อนๆ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองกำลังทำผิดใหญ่หลวงอยู่
“ฮะป้า ผมจะเชื่อป้าฮะ”
ป้าเกรทระบายยิ้มอีกครั้งก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้เมลิน่ามองตามไปด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเป็นที่สุด นี่หากหล่อนถูกจับได้ว่าปลอมตัวเข้ามาเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง มีหวังถูกเป่าสมองดับอย่างแน่นอน คนคิดตัวสั่น ก่อนจะเดินคอตกตามป้าเกรทไปอีกคน
พาเวลระบายยิ้มบางๆ เมื่อเดินเข้ามาในห้องทำงานของดินิย่าร์แล้วพบว่าพี่ชายของตัวเองกำลังก้มหน้าก้มตาจัดการกับงานตรงหน้าอย่างขะมักเขม้น
“สวัสดีครับพี่ชาย”
คนถูกรบกวนเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะกระแทกลมหายใจออกมา
“ไม่มีมารยาทอีกแล้วนะแพท พี่บอกกี่ครั้งแล้วให้เคาะประตูก่อนเข้ามา”
พาเวลอมยิ้มไม่สะทกสะท้านกับคำต่อว่าไม่จริงจังของพี่ชาย เขากับดินิย่าร์เป็นพี่น้องที่มีอายุห่างกันแค่ปีเดียวเท่านั้นจึงทำให้เขาทั้งสองคนสนิทกันมากเป็นพิเศษ
“นิสัยนี้ของผมคงแก้ไม่หายแล้วละครับพี่ชาย”
ดินิย่าร์ปิดแฟ้มเอกสารพร้อมๆ กับระบายลมหายใจออกมาอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ขณะจ้องหน้าน้องชายที่มีใบหน้าเหมือนกับตัวเองเสียทุกอย่าง จะมีก็แค่ทรงผมเท่านั้นแหละที่แตกต่างกันออกไป เขาไว้ผมรองทรงในขณะที่พาเวลเป็นแบบสกินเฮดเสียทั้งหัว
“มีอะไรก็ว่ามา”
พาเวลทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานไม้ของพี่ชายก่อนจะพูดขึ้น
“อาวุธสงครามจะส่งมาถึงมือของเราภายในวันจันทร์ที่จะถึงนี้ครับ”
นัยน์ตาสีเขียวมรกตของดินิย่าร์เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย
“นี่จะเป็นล็อตสุดท้ายที่พี่จะยุ่งเกี่ยวกับสิ่งผิดกฎหมายพวกนี้นะแพท”
“แต่พวกมันไม่มีทางยอมให้เราเลิกง่ายๆ หรอกครับ”
พาเวลพูดขึ้นอย่างเป็นกังวล การค้าอาวุธสงครามของเซอร์คอฟเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่บรรพบุรุษจวบจนถึงรุ่นพ่อแม่ของพวกเขา เซอร์คอฟก็ยังค้าอาวุธสงครามผิดกฎหมายอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง จะมีก็แต่รุ่นของดินิย่าร์ พี่ชายของเขาเท่านั้นที่พยายามจะหยุดทุกอย่างที่ผิดกฎหมายลง แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะวางมือจากธุรกิจมืดพวกนี้
“แต่พี่จะเลิก ใครก็ห้ามพี่ไม่ได้”
“พี่ดีนอาจจะถูกปองร้ายได้นะครับ”
ดินิย่าร์หรี่ตามองน้องชายรูปหล่อของตัวเองก่อนจะระบายยิ้มหยันออกมา
“ต่อให้พี่ต้องตาย แต่พี่ก็ต้องยุติเรื่องพวกนี้ให้ได้ พี่จะไม่เจริญรอยตามพ่อ พี่จะลบคำว่ามาเฟียออกจากเซอร์คอฟให้ได้ ไม่เชื่อนายคอยดูสิแพท”
“ผมรู้ครับว่าพี่ดีนมุ่งมั่นแค่ไหน แต่ทุกอย่างมันคงต้องใช้เวลา และพยายามอย่างที่สุด”
“ถ้านายยืนข้างๆ พี่ ทุกอย่างจะต้องสำเร็จ” ดินิย่าร์จ้องหน้าพาเวลอย่างต้องการคำตอบ
“ผมรักพี่ดีน ผมไม่มีทางปล่อยให้พี่ดีนยืนอยู่กลางพายุตามลำพังแน่นอนครับ”
ผู้เป็นพี่ชายระบายยิ้มบางๆ ออกมา “พี่ขอบใจนายมาก เอาละ ถ้าหมดธุระแล้วก็ออกไปเถอะ พี่จะรีบเคลียร์งานให้เสร็จ เพราะอีกสามวันพี่จะต้องเดินทางไปปารีสแล้ว”
“ครับ งั้นผมขอตัวก่อนครับ”
พาเวลยิ้มให้กับพี่ชายอีกครั้งก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวไปไหนเลย เสียงอุทานที่เต็มไปด้วยความตื่นตกใจของใครคนหนึ่งก็ลอยมาเข้าหู พร้อมๆ ความรู้สึกเหมือนถูกราดรดกับของเหลวบางอย่างที่ร้อนระอุ
“เอ่อ... ขะ ขอโทษค่ะ...”
สุ้มเสียงที่สั่นเทาจนน่าเวทนาที่เล็ดลอดออกมาจากกลีบปากสีสดของแม่สาวใช้ตรงหน้าทำให้พาเวลหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ แม่นี่เห็นเขาเป็นอะไร หรือว่าเขามีเขี้ยวหรือไง เจ้าหล่อนถึงได้ทำท่าทำทางหวาดกลัวเขาขนาดนี้
“บ้าชะมัด”
ชายหนุ่มบ่นอุบในลำคอก่อนจะตวาดออกไป
“เวลาเดินไม่มองทางเลยหรือไงฮะแม่คุณ”
พาเวลเค้นเสียงออกจากลำคออย่างหัวเสียสุดๆ ขณะก้มมองเสื้อบริเวณหน้าท้องของตัวเองที่ชุ่มไปด้วยคราบของกาแฟ
“ดิฉันขอโทษ... ขะ ขอโทษ...”
คนพูดร่ำไห้น้ำตานองหน้า
“ขอโทษแล้วมันหายหรือเปล่าล่ะ เห็นไหมว่าฉันเปื้อนไปทั้งตัวน่ะ”
หญิงสาวที่หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด กำลังจะเอื้อมมือมาเช็ดเสื้อที่เปรอะเปื้อนให้ แต่พาเวลขยับกายหนีเสียก่อน
“ไปให้พ้นหน้าเลยไป แล้วถ้าทีหลังซุ่มซ่ามแบบนี้อีกละก็ ฉันฆ่าเธอทิ้งแน่ ไปสิ”
แล้วมะปรางก็ไม่คิดจะรอให้พ่อมาเฟียรูปงามไล่ซ้ำสองอีก หล่อนรีบจากไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่พาเวลมองตามไปด้วยสายตาที่อ่านความรู้สึกไม่ออก
บทที่ 3
“ว้าย!”
เมลิน่าที่ถูกพุ่งชนเอาเต็มแรงเผลอตัวอุทานแบบผู้หญิงออกมา แต่พอได้สติก็รีบกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว และโชคดีมากที่คนที่วิ่งชนหล่อนคือมะปราง สาวใช้นัยน์ตาโศกไม่ใช่คนอื่นๆ ที่จ้องจะจับผิดหล่อนในทุกๆ ฝีก้าว
“มะปรางเป็นอะไรไปเหรอ ทำไมร้องไห้แบบนี้ล่ะ”
เจ้าของชื่อส่ายหน้า และก็โผเข้ากอดร่างของเมลิน่าเอาไว้แน่น
“ฉัน... ฉันไม่เป็นอะไรหรอกจ๊ะพี่เมซซี่ ฉันแค่... แค่ทำกาแฟหก...”
เมลิน่าที่ถูกโอบกอดยืนนิ่ง สมองเต็มไปด้วยความสงสัย “แค่กาแฟหก ทำไมถึงร้องไห้แบบนี้ล่ะ เอาน่า เดี๋ยวพี่ไม่ช่วยทำความสะอาดก็ได้”
มะปรางขยับตัวออกห่างจากเมลิน่าในคราบของเมซซี่และจ้องหน้าทั้งน้ำตา
“ฉันทำกาแฟ... หกรดคุณแพท...”
เมลิน่าไหวไหล่น้อยๆ และพูดออกไปตามความจริงที่ตัวเองได้สัมผัสมา
“คุณแพทใจดีจะตายไป ไม่ต้องกังวลน่ามะปราง”
ใจดีเหรอ กับคนอื่นน่ะสิ เขาถึงจะใจดี แต่กับหล่อน กับสาวใช้ต่ำต้อยอย่างหล่อนพาเวลไม่เคยแสดงท่าทางเป็นมิตรด้วยเลยสักครั้งเดียว ในสายตาของเขาไม่เคยมองมีหล่อน
แต่ก็ว่าเขาไม่ได้หรอกในเมื่อหล่อนมันต่ำต้อยยิ่งกว่าเม็ดกรวดเม็ดทรายเสียอีก ไม่ใช่ดอกฟ้าอย่างลูมินา ผู้หญิงที่เขากำลังคบหาอยู่ด้วยในขณะนี้
มะปรางคิดอย่างเจ็บปวด รวดร้าวนักที่ห้ามหัวใจตัวเองไม่ได้ เมื่อมันดันไปตกหลุมรักผู้ชายที่สูงส่งเกินเอื้อมอย่างพาเวล เซอร์คอฟจนโงหัวไม่ขึ้น พยายามแล้ว พยายามที่จะหักห้ามใจ แต่ไม่ว่าจะใช้แรงกายแรงใจสักเท่าไหร่ บทสรุปสุดท้ายก็คือหล่อนทำไม่สำเร็จเสียทุกทีไป พาเวล เซอร์คอฟยังคงมีอิทธิพลต่อหัวใจของหล่อนไม่เปลี่ยนแปลง
“ฉะ ฉัน... ฉันคงคิดไปเอง งั้นฉันขอตัวก่อนนะจ๊ะพี่เมซซี่...”
“เดี๋ยวก่อนสิมะปราง...” เมลิน่าดึงมือของมะปรางเอาไว้ เมื่อเจ้าหล่อนจะเดินจากไป
มะปรางยกมือขึ้นป้ายน้ำตาจากใบหน้าของตัวเองทิ้ง ก่อนจะฝืนยิ้ม “พี่เมซซี่มีอะไรกับฉันหรือจ๊ะ”
“เอ่อ...” คราวนี้เป็นเมลิน่าบ้างที่อึกอัก แต่ไม่นานหล่อนก็พูดออกมา “พี่อยากรู้ว่านาย... พี่หมายถึงคุณดีนน่ะ... ตอนนี้อยู่ที่ไหน”
“อยู่ในห้องทำงานจ้ะพี่เมซซี่ เห็นว่าจะรีบเคลียร์งานเพราะอีกสามวันจะบินไปทำธุระที่ปารีส”
“งั้นก็แสดงว่านายจะอยู่ในห้องทำงานอีกนานเลยใช่ไหม มะปราง” รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจของเมลิน่าผุดพรายขึ้นเต็มดวงหน้าหวาน
“ฉันว่าน่าจะถึงเย็นเลยละพี่เมซซี่ ว่าแต่พี่เมซซี่ถามทำไมเหรอจ๊ะ”
“ปละ เปล่า... ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากรู้เฉยๆ”
มะปรางระบายยิ้มออกมา ไม่ได้เอะใจกับคำแก้ตัวตะกุกตะกักของเมลิน่าแม้แต่น้อย
“งั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะพี่เมซซี่”
เมลิน่าโบกมือและยิ้มหวานให้ “ตามสบายเถอะ พี่ก็จะไปทำงานตามหน้าที่ของตัวเองเหมือนกัน”
แม้ว่าคำว่า ‘หน้าที่’ ในประโยคที่คู่สนทนาพูดขึ้นจะฟังดูหนักแน่นจนน่าแปลกใจ แต่มะปรางก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจและเดินจากไปในทันที ทิ้งให้เมลิน่ายืนยิ้มอยู่เพียงลำพัง
“งั้นวันนี้ก็ถือว่าเป็นโอกาสดีของเราสินะ”
หญิงสาวระบายยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในตึก มุ่งหน้าขึ้นไปยังห้องนอนของดินิย่าร์อย่างเงียบเชียบที่สุด
มะปรางเดินเข้ามาภายในครัวก็เจอกับป้าเกรทที่หน้าประตูเข้าพอดี ป้าเกรทแสดงท่าทางยินดีที่เจอหน้าหล่อนนักหนา
“เอ็งมาก็ดีแล้วมะปราง นี่เอาเสื้อขึ้นไปให้คุณแพทเธอแทนป้าหน่อย”
หัวใจสาวเต้นแรงเมื่อได้ยินชื่อของผู้ชายที่ตัวเองแอบรักนักหนาจากปากของคู่สนทนา
“ฉัน... ฉันไม่สะดวกหรอกจ้ะป้า”
“ไม่สะดวก เอ็งหมายความว่ายังไงของเอ็งวะมะปราง” คำถามที่เต็มไปด้วยความแปลกใจของป้าเกรททำให้มะปรางอึกอัก นี่จะให้หล่อนบอกออกไปได้ยังไงล่ะว่าหล่อนไม่อยากเจอหน้าพาเวลน่ะ เพราะเจอทีไร หล่อนถูกไล่ไม่ไว้หน้าเสียทุกทีไป
“คือฉัน...”
“ไม่ต้องพูดมาก ข้าต้องรีบทำมื้อเที่ยง เอ็งเอาเสื้อไปให้คุณแพทแทนข้าเร็วเข้า”
แล้วหล่อนก็หมดทางปฏิเสธใดๆ อีกเมื่อป้าเกรทยัดเสื้อราคาแพงที่ถูกห่อเอาไว้ในซองพลาสติกอย่างดีมาใส่มือของหล่อน จากนั้นก็เดินหายเข้าไปในห้องครัว มะปรางมองตามไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นกังวล
“แต่ป้าคะ...”
“รีบเอาไปให้คุณแพทเร็วๆ เข้า เธอรออยู่...”
“ค่ะ”
เมื่อไม่มีทางเลือกใดอีก หญิงสาวจึงต้องก้มหน้าทำตามคำสั่งของแม่บ้านวัยกลางคน แม้ว่าจะหวาดกลัวต่อพายุอารมณ์ของพาเวลแค่ไหนก็ตามที
