รถยนต์กันกระสุนของมาเฟียหนุ่ม แล่นมายังที่ปลอดภัย หลังจากแยกกันตีคู่ต่อสู้ ทั้งอนรรฆและอัลโตนิโอก็นัดหมายเพื่อนเจอกันอีกครั้งที่จุดนัดพบที่ห่างออกไปจากถนนสายหลักใจกลางลาสเวกัส ไม่นานอนรรฆก็มาสมทบ หากภายในรถของมาเฟียหนุ่มสัญชาติอิตาเลี่ยนนั้นมาสาวน้อยร่างบางนอนหมดสติอยู่โดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่
“เธออาจสลบไปตอนเจอระเบิดน่ะครับ” บอดีการ์ดหนุ่มคนสนิทรายงาน เขาพยายามลอบสังเกตท่าทีของบอสหนุ่มเจ้าพ่อแห่งวงการค้าอาวุธ พบว่าอัลโตนิโอมองร่างบางด้วยสายตาที่แปลกไป จริงอยู่ว่าในโลกของมาเฟีย ทุกคนรู้จักอัลโตนิโอเป็นอย่างดีว่าเขาเป็นเจ้าของความเย็นชา โหดในบางครั้ง บ้าระห่ำในคราวจำเป็น และสำหรับสาวๆ แล้ว เขายินดีที่จะคลุกวงในร่วมสนุกกับพวกเธอ ภายใต้เงื่อนไขที่ว่า สาวๆ เหล่านั้นต้องไม่นิยมเรื่องการผูกมัด และเขาไม่มีทางคั่วใครซ้ำเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด หญิงสาวผู้โชคดีจะกลายเป็นซิลเดอร์เรลลาบนเตียงเขา มีความสุขอย่างหฤหรรษ์ภายใต้การปรนเปรอที่สมบูรณ์แบบ หากแต่ในวันรุ่งขึ้นเขาอาจไม่แม้แต่ปรายตามองเธออีกเลย หรือไม่ก็มองเจ้าหล่อนด้วยสายตาเหมือนว่าเรื่องเร่าร้อนในค่ำคืนที่ผ่านมาไม่เคยเกิดขึ้น สายตาที่อัลโตนิโอมองผู้หญิงพวกนั้น จึงไม่ต่างอะไรกับสิ่งมีชีวิตที่มีผลประโยชน์ต่างตอบแทนในเรื่องเดียวกันบนเตียงเท่านั้น
เกมจบ ต่างคนต่างแยกย้าย...
ไม่มีความสัมพันธ์... ไม่มีการเริ่มต้นหรือสิ้นสุด ไร้ซึ่งการสานต่อ รวมทั้งไม่มีข้อผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น วาจาสิทธิ์จากริมฝีปากร้อนแรงของเขาถือเป็นกติกาและศักดิ์สิทธิ์อย่างดียิ่งสำหรับสาวๆ ที่ปรารถนาที่จะอยู่ใต้ร่างแกร่งสง่างามสมบูรณ์แบบอันเร่าร้อนของเขา... บนเตียงเขา
มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เขาและผู้หญิงที่ถูกเลือกตัดสินใจใช้เวลาเร่าร้อนร่วมกันบนเตียงกว้าง นั่นคือ ความพอใจ
หากแต่ กับแม่หนูน้อยเอเชียลเกิร์ลที่เพิ่งรอดจากการเป็นเหยื่อค้ามนุษย์กลับมีอิทธิพลอย่างมากมาย... มากพอที่จะเปลี่ยนประกายในแววตาที่เคยเย็นชากร้าวแกร่งของเขา ให้ดูอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด สัญญาณทางกายนี้ ทำให้คาร์มิลเลี่ยนเลขานุการหนุ่มคนสนิทของนักค้าอาวุธนามก้อง อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ เพราะหากสิ่งที่เขากังวลมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้น นั่นหมายความว่า การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นเช่นเดียวกัน
“นายตรวจสอบดูด้วยนะว่าเธอปลอดภัย ไม่ได้รับบาดเจ็บ” อัลโตนิโอสั่งบอดีการ์ดหนุ่มคนสนิท น้ำเสียงห้าวลึกฟังดูทรงพลัง และเซ็กซี่น่าลุ่มหลง ธรรมชาติของมนุษย์ เพียงแค่เสียง ไม่น่าจะกระตุ้นเร้าความปรารถนาภายในของเพศตรงข้ามได้ หากกฎข้อนี้ได้รับการยกเว้นสำหรับผู้ชายที่ชื่ออัลโตนิโอ มาโอริโอ
“ครับ” คาร์มิลเลี่ยนรับคำ เขาเป็นทั้งเลขานุการและบอดี้การ์ดมากฝีมือในเวลาเดียวกัน เมื่อรับบัญชาแล้วชายหนุ่มก็เข้าไปดูร่างบอบบางที่ไร้สติ พบว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ หากนอนนิ่งแน่วหายใจอย่างรวยริน สม่ำเสมอ หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันราวตกอยู่ในฝันร้าย
พ่อค้าอาวุธหนุ่มสั่งการจบก็ย้ายมานั่งจุดบุหรี่ขึ้นสูบเพื่อฆ่าเวลาอย่างช้าๆ ควันสีหม่นเจือในชั้นบรรยากาศที่ท้องฟ้าในค่ำคืนนี้เงียบสงัดไร้ดาวเดือน มีเพียงเมฆดำคล้อยเคลื่อนตามการเดินทางของสายลมเอื่อยยามดึกสงัด ไม่นานจากนั้นการรอคอยใครบางคนก็สิ้นสุดลง
“มาก็ดีละ ตกลงใครจะรับผิดชอบ?” อัลโตนิโอว่า พลางพยักพเยิดมองไปยังร่างน้อย
“อยู่กับใคร คนนั้นก็รับไปสิ!” อนรรฆตอบกลับน้ำเสียงเรียบเรื่อย ไม่รู้ร้อนรู้หนาว จริงอยู่เขาทนเห็นสาวน้อยร่างบางที่มองผ่านๆ มีมุมคล้ายข้าวหอมอย่างกับฝาแฝด แต่หากจะให้พาเจ้าหล่อนกลับบ้านไปดูแลเลี้ยงดู เห็นทีจะไม่เหมาะนัก เขาคิดว่าเพื่อนเขารับหน้าที่นี้เหมาะแล้ว เพราะอัลโตนิโอก็ไม่มีครอบครัว โสดสนิท ทำอะไรน่าจะสะดวกกว่าเขา
“เฮ้ย! แล้วใครกันตัดสินใจให้ช่วยหล่อนน่ะ” เจ้าพ่อแห่งวงการค้าอาวุธโต้กลับเสียงเข้ม เจือแววหงุดหงิดเอาแต่ใจ นิสัยประจำตัวซึ่งข้อนี้อนรรฆรู้เป็นอย่างดี
“เพื่อมนุษยธรรม” อนรรฆพูดขึ้น หน้าตาไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิดเดียว ขืนเขาพาผู้หญิงเข้าบ้าน ข้าวหอมเป็นต้องแพ่นกบาลเขาเท่านั้นเอง เป็นมาเฟียอย่าริอ่านทำเรื่องนอกลู่นอกทางให้เมียไม่สบายใจ ที่ทำตัวดีไม่ได้กลัวเมียแต่เกรงใจเท่านั้นเอง ตั้งแต่แต่งงานมีครอบครัวกับข้าวหอม ก็ดูเหมือนจักรวาลของอนรรฆก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แววตาที่เคยกร้าวแกร่ง หากยามนี้เขาเรียนรู้ว่า เป็นมาเฟียก็อ่อนโยนได้เหมือนกัน หากแต่เพียงคนเดียวที่สัมผัสถึงความอ่อนโยนจากเขาได้ เห็นทีว่าโลกใบนี้จะมีเพียงคนเดียว นั่นคือผู้หญิงของเขา...
ผู้หญิงของมาเฟีย มักจะได้เห็นมุมพิเศษที่โลกไม่อาจได้เห็น
“อย่าบอกนะ เพราะหล่อนเป็นเอเชียนเกิร์ลเหมือนผู้หญิงของนาย เลยทนดูดายไม่ได้ที่จะช่วยน่ะ” อัลโตนิโอมิวายพูดแขวะ เพราะหลังจากมาเฟียหนุ่มเพื่อนรักแต่งงานมีครอบครัวแล้วดูเหมือนว่าอนรรฆจะเปลี่ยนไปมาก ดูเป็นแฟมิลี่แมนผิดวิสัย แม้จะคงความโหด ดิบ เถื่อน เหมือนเดิมแต่เขาก็สัมผัสได้ว่า สายตามาเฟียหนุ่มดูอ่อนโยนทุกครั้งที่พูดถึงลูกและเมีย นั่นทำให้อัลโตนิโอสัมผัสได้ว่า ความรัก มันสามารถเปลี่ยนมาเฟียได้จริงๆ โดยเฉพาะมาเฟียหนุ่มโหดอย่างอนรรฆ เปรมดิ์ฤทธา ทายาทมาเฟียตระกูลดังสายเลือดเอเชีย
“ตอนแรกก็คิดงั้นล่ะ เพียงแวบแรกที่เห็นก็คิดว่าน่าจะเป็นคนไทย แต่เมื่อฉันมองสบแววตาของเธอ ช่างดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเกินกว่าจะตกเป็นสินค้าทาสให้พวกกักขฬะนั่นประมูลไปย่ำยี” อนรรฆเอ่ย เขายอมรับว่า นาทีแรกที่มองเห็นหญิงสาวอยู่ท่ามกลางการประมูล เขากลับนึกถึงข้าวหอมขึ้นมาเสียเฉยๆ แล้วก็อยากจะช่วยให้หญิงสาวรอดพ้นจากสถานการณ์นั้น โดยไม่ทันได้คิดว่าช่วยออกมาแล้ว ใครจะเป็นคนดูแลเธออีก เพราะการช่วงชิงเธอมา เท่ากับว่าเขาสร้างศัตรูเพิ่ม และแม่สาวน้อยคนนี้คงไม่มีชีวิตได้อย่างปกติได้อีกต่อไป
“ซะงั้น นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบให้มีผู้หญิงมาเป็นตัวถ่วง” มาเฟียพ่อค้าอาวุธปฏิเสธเสียงแข็ง จู่ๆ ก็จะมีเด็กในอุปการะ จะบ้าไปแล้ว
“นายก็รับเลี้ยงเธอแบบไหนก็ได้นี่ เอาไปเป็นคนใช้ แม่บ้าน หรืออะไรก็ได้” อนรรฆแนะให้อย่างมีอารมณ์ขัน หากอีกฝ่ายกลับไม่ขำด้วย เขามองว่านั่นเป็นภาระอันใหญ่หลวงมากกว่า
“อะไรก็ได้ของนาย มันหมายความว่าไงกันแน่ พูดให้มันเคลียร์ๆ สิอรรค” สบถน้ำเสียงสะบัดอย่างขุ่นๆ ก่อนขว้างก้นบุหรี่ลงพื้นก่อนขยี้ประกายไฟด้วยปลายเท้าย้ำๆ กระทั่งมันจมลงดินพร้อมๆ กับการจางหายไปของควันสีเทาอ่อน
ก็แล้วแต่นายสิ... ผู้หญิงทั้งคน เป็นได้ตั้งหลายอย่าง” อนรรฆยักไหล่แนะอย่างซนๆ แถมทำหน้าตายใส่ เขารู้ดีว่าเจ้าพ่อแห่งวงการค้าอาวุธไม่มีหัวใจไว้เพื่อรัก หากก็ไม่ได้ปฏิเสธฉากรักวาบหวาม แต่เขากลับยินดีที่จะส่งสาวน้อยร่างบางให้อยู่ในความดูแลของมาเฟียแบดบอยอย่างอัลโตนิโอเสียได้ เขามองปราดเดียวก็สัมผัสได้ว่า สาวน้อยนางนี้อาจจะเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตทั้งชีวิตของพ่อค้าอาวุธอย่างอัลโตนิโอ ชนิดที่เจ้าตัวเองก็อาจจะไม่ทันตั้งรับก็ได้
พลังผู้หญิง มักทำให้โลกของผู้ชายยากตั้งรับเสมอ ถ้าเธอทำเราตกลงไปในหลุมรักของพวกหล่อน... โดยไม่ตั้งใจ
“ฉันเคยนิยมเรื่องแบบนี้รึไง” โต้ทันควันพลางใช้ลิ้นดุนกระพุงแก้มอย่างมิวายหงุดหงิดมาเฟียหนุ่มอีกฝ่ายที่นับว่าเป็นเพื่อนสนิทในโลกธุรกิจสีเทาที่ต่างก็ไว้วางใจกันและเคยร่วมหัวจมท้ายนับครั้งไม่ถ้วน
“นายเป็นมาเฟียแบดบอยสูตรสำเร็จ ความจริงข้อนั้นฉันรู้ดี แต่นายคงไม่ยัดเยียดให้คนมีลูกมีเมียแล้วอย่างฉันต้องรับอุปการะผู้หญิงแปลกหน้าจากไหนไม่รู้หรอกนะ... ใช่มั้ย?” อนรรฆสรุปเป็นคำถาม ความจริงไม่ต้องการฟังคำตอบ เพราะเขามีบทสรุปส่วนตัวในใจแล้ว และใครก็เปลี่ยนความคิดเขาไม่ได้
“อะไรวะ ยุให้ช่วยหล่อนออกมาแล้วก็ทิ้งขว้างซะงั้น” อัลโตนิโอโต้อย่างหงุดหงิด จังหวะเดียวกันกับทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น ก่อนขยี้ด้วยปลายเท้าแรงๆ เหมือนใช้เจ้าก้นบุหรี่นั่นเป็นที่ระบายอารมณ์ ทำไมจู่ๆ เขาต้องมารับผิดชอบเด็กผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วยเล่า
“ไม่มีใครเหมาะจะดูแลเธอได้เท่านายแล้วล่ะ” ดูเหมือนว่าอนรรฆจะมั่นอกมั่นใจเสียเต็มที่ แต่ถึงจะไม่เหมาะ เขาก็คงรับอุปการะเด็กสาวคนนี้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด เพื่อความสบายใจของข้าวหอม
“ดูแลงั้นเรอะ?” อัลโตนิโอคิ้วขมวดมุ่น เกิดมาเขาเคยดูแลใครที่ไหน มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขา จำเป็นต้องทรีทใครด้วยงั้นเรอะ
“เอาน่า... เจ้าพ่อใหญ่แห่งวงการค้าอาวุธอย่างนาย เลี้ยงดูอุปการะเด็กผู้หญิงสักคน ขนหน้าแข้งดกๆ ของนายคงไม่ร่วงหรอก” อนรรฆสรุป ยกข้อมือมองนาฬิกา ก่อนตัดบทเอ่ยคำลาอย่างไม่ใยดี
“ชีวิตคนทั้งคนนะ ไม่ใช่กระต่าย” เจ้าพ่อค้าอาวุธโต้กลับอย่างนึกฉุน สายตาที่มองจ้องอนรรฆ คิดวนเวียนอยู่อย่างเดียว คืออยากตั้นหน้าเพื่อนคนนี้มาก หาเรื่องให้เขาแล้วมั้ยล่ะ
“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเจ้าหล่อนเป็นกระต่ายสักหน่อย เอาไว้เธอฟื้นขึ้นมา นายก็สัมภาษณ์เธอซะ แล้วก็ส่งตัวเจ้าหล่อนกลับบ้าน ฉันบอกรึยัง ว่าจะให้นายเลี้ยงดูเธอไปตลอดชีวิต” อนรรฆหยุดจ้องตาเพื่อน “หรือนายคิด... นายคงไม่คิดจะเลี้ยงหล่อนไปตลอดทั้งชีวิตหรอกนะ ใช่มั๊ย” อนรรฆย้ำ อัลโตนิโอทำหน้าไม่ถูก มันก็จริง เธออาจจะถูกใครลักพาตัวมาแล้วเอามาปล่อยขายไม่ต่างจากทาส หล่อนตกเป็นเหยื่อวงการค้ามนุษย์ ป่านนี้พ่อแม่คงตามตัวให้วุ่น เขาลืมนึกไปได้อย่างไร โชคดีที่อนรรฆพูดเตือนสติ ไม่งั้นเขาคงกระอักกระอ่วนใจน่าดู นึกว่าต้องเลี้ยงเธอไปตลอดชีวิตเสียแล้ว
“งั้นแยกย้ายกันตรงนี้ โชคดีนะนีโอ” ดูเหมือนปัดความรับผิดชอบแล้วชิ่งหนีอย่างไรอย่างนั้น อนรรฆนี่ บทจะทำหน้าตาเฉยก็ทำได้ดีไม่เบาเลยนะ งานนี้อัลโตนิโอได้แต่เคืองเพื่อนอยู่ในใจ หากก็ทำอะไรมันไม่ได้
“เฮ้ยเดี๋ยวสิ” อัลโตนิโอท้วงเพื่อน จู่ๆ จะทิ้งกันไปง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน
“ไม่ละ ต้องรีบกลับไปหาเมียสาว... บาย” ทันทีที่ร่ำลาจบอนรรฆก็ก้าวขึ้นรถก่อนที่จะบึ่งออกไป ทิ้งไว้เพียงอัลโตนิโอและสมุน พร้อมสาวน้อยร่างบางที่ตอนนี้เธอนอนซบกับไหล่กว้างของเขา ขณะรถยนต์ส่วนตัวแล่นแหวกว่ายไปท่ามกลางความมืดมนแห่งรัตติกาล
“นี่ฉันต้องดูแลเธอจริงๆ เหรอยัยตัวเล็ก?” อัลโตนิโอเปรยเบาแผ่ว สายตาคมเข้มของเจ้าพ่อแห่งวงการค้าอาวุธสัญชาติอิตาเลี่ยนมองจ้องใบหน้างามหวาน ไร้เดียงสาแม้จะอยู่ในสภาพมอมแมมจนกลบเกลื่อนรัศมีความงดงามน่ารักสมวัยของเจ้าหล่อนไปบ้าง หากเจ้าพ่อหนุ่มก็ตาถึงมากเกินกว่าจะมีสิ่งรบกวนมาปิดบังประกายความงามของหญิงสาวในปกครองในแบบไม่ตั้งใจของเขาไปได้...
คฤหาสน์หรูของเจ้าพ่อค้าอาวุธแห่งซิซิลี, อิตาลี
ภายในห้องทำงานที่ออกแบบกว้างขวางโอ่โถง และประดับประดาด้วยอาวุธขนาดเล็กชนิดต่างๆ โดยเฉพาะปืนพกเก่าแก่หลากหลายรุ่น มีตั้งแต่สมัยสงครามโลก ของพวกนี้ สะสมมาตั้งแต่สมัยคุณปู่ อัลแบร์โต้ มาโอริโอ ด้วยความที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลค้าอาวุธที่ยิ่งใหญ่ ตั้งแต่วัยเยาว์ เขาจึงเป็นที่รักของผู้เป็นปูจวบจนทุกวันนี้ ส่วนผู้เป็นปู่ก็ฝากความหวังให้เขาเป็นผู้สานต่อธุรกิจอาวุธให้รุ่งเรืองยิ่งใหญ่มากขึ้น หลังจากตกลงความรับผิดชอบ มาเฟียหนุ่มก็เดินทางกลับโดยทันที กว่าจะถึงคฤหาสน์ฟินนิกซ์ก็เกือบเช้า และดูเหมือนว่ามาเฟียหนุ่มจะได้ดั่งใจคนเป็นปู่ไปเสียทุกเรื่อง
“บอสจะให้เธอพักห้องไหนดี?” เสียงบอดีการ์ดหนุ่มคนสนิทที่เจ้าพ่อค้าอาวุธไว้วางใจมากที่สุดเอ่ยขึ้นถาม ทันทีที่กลับมาถึงคฤหาสน์หรูย่านปาแลร์โม คนเป็นบอสหันมามองสบตาลูกน้องครู่หนึ่งอย่างชั่งใจ
“ห้องฉัน... แม่บ้านคงเตรียมอะไรไม่ทันสำหรับอาคันตุกะแบบจับพลัดจับผลูแบบนี้” เขาหยุดจ้องหน้าสาวน้อยหน้าหวานที่หลับอย่างไร้สติก่อนทอดถอนใจอย่างทำใจยาก เกิดมาไม่เคยจะดูแลใครจริงจังเลยสักครั้ง กับสาวๆ ก็มีแต่ถูกฟันแล้วทิ้ง ไม่คิดจริงจังเลยสักราย นี่มันเรื่องบ้าอะไร เจ้าอรรคคนเดียวแท้ๆ เชียว หาเรื่องซวยตัวเท่าบ้านให้เขา คิดแล้วก็พาลหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ มองคนหลับแล้วก็เริ่มค้น อยากจับตัวมาเขย่าๆ แล้วไล่แม่หนูนี่กลับบ้านซะให้สิ้นเรื่องราว หากก็ทำไม่ได้ สภาพเธอแทบดูไม่ได้ น่าจะอ่อนเพลียมานานวันกว่าจะถูกส่งตัวมาประมูล เจ้าพ่อหนุ่มถอนใจเฮือกอีกครั้งก่อนออกคำสั่งกับลูกน้องเป็นบทสรุป “แล้วสั่งแม่บ้านเตรียมห้องให้หล่อนด้วย”
“ครับ” บอดีการ์ดหนุ่มคนสนิทค้อมรับคำบัญชาอย่างนอบน้อม ก่อนเปลี่ยนจากพยุงเป็นช้อนร่างบางขึ้นอุ้มแทน
“พาตัวเธอขึ้นไปได้แล้ว” บอสหนุ่มสั่งเสียงเข้มอย่างคนหัวเสีย เจ้าหล่อนกลายเป็นภาระอันหนักอึ้งของเขาเข้าแล้ว อัลโตนิโอไม่อยากมีภาระ เพราะเขารู้ดีว่า ในวงการของเขา คนรอบข้างเขามีสิทธิ์ได้รับอันตรายทุกเมื่อ การมีผู้หญิงในปกครอง มันไม่เพียงแต่เขาต้องปกป้องเธออย่างดีที่สุดเท่าที่ชีวิตของมาเฟียหนุ่มอย่างเขาจะทำได้ หากเจ้าหล่อนจะเป็นจุดอ่อนของเขาด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย
“บอสจะไม่...” บอดี้การ์ดถาม เพราะไม่เข้าใจว่า กับผู้หญิงที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ หากก็เสี่ยงชีวิตและยอมสร้างศัตรูเพิ่ม เพื่อช่วยหล่อนมา หากบอสกลับมีท่าทีเย็นชา ไม่ใส่ใจเจ้าหล่อนเลยสักนิด มันดูไม่สมกับความท้าทายที่เขากับอนรรฆเอาชีวิตเข้าแลกเลยน่ะสิ
“ขึ้นไปสิ” มาเฟียหนุ่มเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิมหลายเท่านัก สายตานั่นก็ด้วย จู่ๆ ก็หงุดหงิดอารมณ์เสียซะงั้น “ฉันมีงานต้องสะสาง” หยุดเว้นจังหวะครู่หนึ่ง สันกรามขบแน่นจนเป็นสันนูน “ให้ใครเอากล่องปฐมพยาบาลมาให้ฉันด้วย”
“บอสได้รับบาดเจ็บหรือครับ?” คาร์มิลเลี่ยนพลาดมากที่ไม่อาจปกป้องบอสหนุ่มได้ เขาทั้งเป็นห่วงระคนรู้สึกผิดหวังในตัวเองที่ทำงานผิดพลาด ทำให้เจ้านายได้รับบาดเจ็บ
“กระสุนสากนิดหน่อย... ไม่ต้องกังวล ฉันดูแลตัวเองได้” ว่าจบ เจ้าของร่างสูงก็เดินอาดๆ ขึ้นไปตามโถงทางเดิน มุ่งตรงไปยังห้องหนังสือ เขาออกแบบให้ชั้นสองเป็นพื้นที่ของห้องสมุด ในขณะอีกฟากใช้เป็นห้องทำงาน ที่มีโต๊ะทำงานตัวเขื่องที่เขาใช้เป็นกองบัญชาการฟินิกซ์เป็นประจำ เมื่อเจ้านายให้หลังไปแล้ว คนของเขาจึงอุ้มร่างบางขึ้นไปส่งบนห้องนอนส่วนตัวของมาเฟียหนุ่มตามคำบัญชา นับจากนาทีนั้นตลอดทั้งคืน เจ้าของห้องก็ไม่ได้กลับเข้าไปในห้องนอนตนเองอีกเลย นอกจากแม้บานดูแลเธออย่างใกล้ชิดกระทั่งรุ่งเช้า...
คฤหาสน์ฟินิกซ์, ซิซิลี
ฤดูร้อนที่ยาวนานของซิซิลี ทำให้บรรยากาศท้องฟ้าดูสดใสในบางวัน แสงแดดอ่อนโยนทว่าเจือไปด้วยความเริงร้อน สายลมพัดเอากลิ่นเค็มจากไอทะเลรวมทั้งกลิ่นหอมของดอกไม้ท่ามกลางฤดูร้อนที่กำลังร่าเริงเข้ามาทางหน้าต่าง ไม้ดอกเมืองหนาวหลากหลายชนิดเบ่งบานท้าทายสายลมแสงแดด สวนสวยสไตล์อิตาลีบริเวณด้านนอก ถัดออกไปด้านหลังเป็นเรือนกระจกที่เอาไว้สำหรับปลูกผักและต้นมะนาวเป็นส่วนใหญ่ ซิซิลีบ้านเกิดของอัลโตนิโอ เขาเกิดที่นี่ แต่ก็ไปเติบโตที่ต่างประเทศเพราะการศึกษาเล่าเรียน จนกระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้ เขานึกถึงชีวิตเก่าๆ จึงตั้งสำนักงานใจกลางเกาะที่ใหญ่ที่สุดในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
อัลโตนิโอเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวขนาดใหญ่จากปีกตะวักออก ตามโถงทางเดินเพื่อขึ้นมาบนห้องนอนส่วนตัวของเขาเอง ภายในห้องเงียบราวว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ ทั้งที่บนเตียงกว้างไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนที่ผ่านมา มาเฟียหนุ่มยังคงรู้สึกเจ็บแปลบๆ บริเวณเหนือเอวที่ถูกกระสุนเฉียดไปเพียงนิดเดียวนั้น ให้ได้เลือดซิบๆ ยังดีที่เมื่อคืนที่ผ่านมา เขาทายาปฐมพยาบาลแบบทันเวลา แล้วก็เผลองีบหลับไปบนห้องทำงาน มารู้สึกตัวอีกทีก็รุ่งเช้า
ดวงตาคมกล้า... ทอดมองไปบนร่างบางที่ยังคงหลับสนิทไม่ไหวติง ดวงหน้าใสๆ งดงามได้รูปหากก็ดูเด็กเสียเหลือเกินในสายตามาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขา รูปร่างเล็กน่าทะนุถนอมในชุดนอนที่เข้าใจว่าแม่บ้านคงเป็นคนตัดสินใจเลือกเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาให้เธอแทนที่จะเป็นชุดนอนแบบป้าๆ ของนาง แต่นั่นเขาคงต้องชมเชยแม่บ้านด้วยหรือเปล่าที่ช่างเลือกเสื้อนอนให้เจ้าหล่อน แล้วนั่น... เธอสวมชั้นในหรือเปล่า? ชายหนุ่มพยายามสลัดความสงสัยบ้าๆ นั่นออกไปจากหัวทันทีก่อนโลมไล้สายตาคมสำรวจเรือนร่างน้อยๆ นั่นต่อ คราบมอมแมมที่ปรากฏเมื่อคืนได้อันตรธานไปอย่างไร้ร่องรอย และก็คงฝีมือแม่บ้านอีกเช่นกัน ชายหนุ่มหยุดสำรวจเหยื่อตัวน้อยผู้น่าสงสารครู่หนึ่งก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกราวสะกดความปรารถนาภายในที่ยอมรับว่าพลุ่งพล่านเพียงเสี้ยวนาทีที่มองจ้องร่างน้อยนั่น เขาตัดสินใจละสายตาจากต้นเหตุของความสับสนวุ่นวายใจด้วยการมองไปนอกหน้าต่างผ่านกระจกบานใหญ่ที่มีบังตากางกั้น ก่อนพาตัวเองหายเข้าไปในห้องน้ำกว้างที่ทางเดินผ่านเตียงนอนไปไม่กี่ก้าว
“นี่เอ็งตัดสินใจอะไรไปวะนีโอ” ชายหนุ่มสบถด่าตัวเอง จู่ๆ ก็มีภาระมาเป็นตัวถ่วงในชีวิต ร่างแบบบางนั้นต้องเป็นแม่มดสาวปลอมตัวมาแน่ๆ นี่หล่อนทำบ้าอะไรกับเขากันแน่ เพราะเพียงแค่มอง ก็ตรึงตราสะกดสายตาเขาเอาไว้จนไม่อยากละสายตามองไปที่อื่น ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำเขาปั่นป่วนวุ่นวายได้เท่านี้มาก่อน
ร่างสูงเดินวนในห้องอาบน้ำ มือเพรียวแกร่งถอดเสื้อออกก่อนขว้างลงตะกร้า ตามด้วยเครื่องแต่งกายชิ้นอื่นๆ กระทั่ง... ร่างสูงสง่าอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าไร้เครื่องแต่งกายใดๆ ด้วยส่วนสูงกว่าหกฟุต บ่ากว้างแลดูสง่างาม กล้ามเนื้ออกดูแข็งแรงประดับด้วยขนแผงอกน้อยๆ เรียงสวยงามไล่ลงมายังกล้ามท้องที่นูนเด่นชัด บั้นท้ายละลายใจและดูทรงพลังอย่างชวนหลงใหล รูปลักษณ์ภายนอกทั้งหมดที่รวมเป็นตัวเขา สะท้อนความแข็งแกร่งมาจากร่างกายภายใน ผู้ชายที่โปรดปรานการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอจึงได้เรือนร่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้... ซึ่งมันก็คู่ควรอยู่แล้วเป็นเรื่องธรรมดา
อัลโตนิโอมองจ้องคนในกระจก แววตาดุดันครั่นคร้ามมองมาอย่างเยาะๆ ก่อนย้ายสายตาลงมาที่แผลเหนือสะดือมาด้านขวาเพียงเล็กน้อยที่เกิดจากกระสุนสาก โชคดีแผลไม่ลึก แทบไม่ถึงผิวหนังชั้นใน กระสุนนรกนั่น ถ้าให้เดาคงผลิตที่ไหนไปไม่ได้นอกจากมหาอำนาจฝั่งเอเชีย แต่คุณภาพของมันเทียบได้กับแค่กระสุนที่ไม่ผ่านมาตรฐานคิวซีของฟินิกซ์ ดังนั้นมันจึงทำเขาได้แค่แผลถลอก คิดแล้วมาเฟียหนุ่มพ่นลมหายใจพร้อมหัวเราะอย่างเยาะหยัน พร้อมกับมือเพรียวแกร่งลูบแผลเล็กๆ นั่นเบาๆ
“เธอคือตัวการทำฉันได้แผลนี้... ยัยกระต่ายน้อย” เขาว่า พลางยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสมน้ำหน้าตัวเอง อยู่ดีไม่ว่าดีแท้ๆ “แต่หน้าฉันยังหล่อ... และนีโอน้อยยังไม่พิการ” เขาบอกตัวเอง “ฉันควรให้เธอรับผิดชอบยังไงดีนะกับแผลที่ทำฉันเจ็บ?” เขาครางอย่างไม่ได้ดั่งใจขณะพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้พลุ่งพล่านมากไปกว่านี้ ในเวลาที่นีโอน้อยของตัวเองกำลังผกโผพร้อมสู้ศึก กับแค่เพียงมองร่างน้อยบนเตียงนั่นเพียงไม่กี่อึดใจ... นี่เขาอยากทำบ้าอะไรกับเรือนร่างไร้เดียงสานั่นวะเนี่ย!
