ซ่า..ซ่า...
เสียงทะเลซัดสาดมาที่ริมหาดในตอนเช้ามีสายธารยืนกอดอกมองทอดไปที่ชายหาดอยู่ริมระเบียงบ้านไม้หลังไม่ใหญ่มากนักแต่มีอาณาเขตพื้นที่กว้างขวางติดริมทะเลเธอขับรถมาถึงประจวบคีรีขันธ์เกือบเช้าตั้งแต่มาถึงเธอก็นอนไม่หลับจนถึงตอนนี้ผิดกับลูกสาวตัวกลมของเธอที่ไม่รู้อะไรเลยว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนยังหลับสบายไม่รู้เรื่องรู้ราว
หากตอนนี้เป็นการมาเที่ยวพักผ่อนตอนนี้สายธารคงอารมณ์ดีไม่น้อยแต่ติดตรงที่เธอต้องมาอยู่ที่นี่เพื่อเอาชีวิตรอดจึงมีความหดหู่อยู่ภายในใจพอสมควร
“คุณแม่...”
เสียงเรียกที่ดังออกมาจากในห้องนอนทำให้สายธารที่กำลังยืนครุ่นคิดอะไรในสมองหลุดจากภวังค์รีบหมุนตัวกลับไปเข้าไปในบ้านทันที
“คนเก่งของแม่ตื่นแล้วหรอคะ”
หญิงสาวนั่งริมเตียงนอนยกอุ้มเด็กหญิงตัวกลมที่กำลังหัวยุ่งเหยิงเพราะพึ่งตืนนอนมาหอมฟอดใหญ่เห็นทีลูกเธอจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยิ้มได้ในเวลาเช่นนี้
“อยู่ที่ไหน”
ดวงตากลมโตของเด็กหญิงมองไปรอบๆห้องอย่างไม่คุ้นเคยก่อนจะเอ่ยถามคนเป็นแม่อย่างอยากรู้คำตอบ
“คุณแม่พาคะนิ้งมาอยู่ติดทะเลชอบหรือเปล่าคะ”
สายธารอุ้มลูกสาวของเธอเดินออกมาจากห้องนอนมาที่ระเบียงบ้านเพื่อให้คะนิ้งนั้นได้ชมบรรยากาศยามเช้าของที่นี่เจ้าตัวกลมพอเห็นน้ำทะเลได้ก็ยกมือป้อมปรบกันแชอบใจกับบรรยากาศของทะเลมาก
“ชอบค่า..”
“เราจะอยู่ที่นี่กันตลอดเลยนะคะ”
“ค่ะคุณแม่”
สายธารโล่งใจไปหนึ่งเปราะคราแรกคิดว่าคะนิ้งจะไม่ชอบที่นี่เสียแล้ว
“หมอพอ...ไม่รู้จริงๆใช่หรือเปล่าว่าหมอสายอยู่ที่ไหน”
ช่วงบ่ายขณะที่พอใจกำลังนั่งพักอยู่ในห้องทำงานของเธอกชกรหมอสาววัย30ก็เข้ามาหาเธออย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยพอใจรู้ว่ากชกรคงจะโกรธเคืองสายธารไม่น้อยเพราะกัญญาเป็นน้องสาวของเธอแต่เรื่องทั้งหมดก็ใช่ว่าสายธารจะผิดทั้งหมดเพราะเป็นกัญญาที่เลือกจะจบชีวิตด้วยตัวเอง
“ถ้าฉันรู้ฉันก็บอกไปแล้วค่ะ...ว่าแต่หมอแก้วไม่ไปช่วยที่งานหรอคะ”
พอใจเงยหน้าจ้องตากับกชกรอย่างไม่ยอมให้มีพิรุจก่อนจะถามถึงเรื่องงานศพของกัญญาว่าทำไมตอนนี้กชกรจึงไม่ยอมไปอยู่ช่วยงานที่นั่นกลับมาทำงานที่โรงพยาบาลได้อย่างสบายใจแถมยังดูท่าว่าไม่ค่อยเสียใจสักเท่าไรกับเหตุการณ์นี้
“ฉันไม่อยากไปเห็นงานศพน้องสาวตัวเองค่ะทำใจไม่ค่อยได้”
กชกรหลุบสายตาลงต่ำเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินออกจากห้องพอใจไป
“แปลกๆ”
ตอนนี้พอใจรู้สึกว่ากชกรแปลกไปเมื่อมีคนพูดถึงเรื่องกัญญาทีไรเธอจะต้องหนีหายไปทุกทีจะบอกว่าเธอเสียใจจนไม่อยากจะฟังเรื่องน้องสาวก็ไม่เห็นจะใช่เพราะตั้งแต่ที่กัญญาเสียเธอไม่เห็นว่ากชกรจะมีน้ำตาสักหยด
18.00 น.
ก๊อกๆๆ
ราชสีห์เงยหน้าขึ้นจากการก้มหน้าดูจอโน๊ตบุ้คขณะที่อาทิตย์เดินดุ่มๆเข้ามาหาเขาด้านในร่างใหญ่เอนพิงกับเก้าอี้จ้องไปที่อาทิตย์ด้วยความอยากรู้ความเป็นไปว่าตอนนี้เรื่องที่เขาต้องการรู้ได้ข้อมูลมามากน้อยแค่ไหนแล้วบ้าง
“ได้เรื่องยังไงบ้าง..”
“หมอสายธารไม่มีญาติที่ไหนครับเธอมีเพียงแค่ลูกสาววัยสองขวบกว่าเพียงคนเดียวชื่อของสามีในใบเกิดเด็กหญิงคนนั้นก็ไม่มีครับ”
เท่าที่นักสืบและเขาหาข้อมูลมาได้ภายในเวลาสองสามชั่วโมงก็ได้ข้อมูลมาเพียงเท่านี้ด้วยเมื่อรู้ว่าสายธารไม่มีญาติที่ไหนแถมชื่อของสามีก็ยังไม่มีเขาก็ต้องเริ่มให้นักสืบแกะรอยอย่างเดียวจะเฉพาะเจาะจงตามพื้นที่เห็นจะไม่ได้แล้ว
“ไม่มีญาติที่ไหนอย่างนั้นหรอ..แล้วเพื่อนสนิทล่ะ”
ใบหน้าคมก้มลงเล็กน้อยครุ่นคิดว่ามีใครอีกที่น่าจะช่วยเหลือสายธารได้
“เห็นจะมีแค่หมอพอใจเพียงคนเดียวครับแต่เมื่อตอนที่ผมไปถามเธอเมื่อกลางวันเธอดูท่าจะไม่รู้เรื่องจริงๆครับ”
“อืม..นายกลับไปพักผ่อนเถอะ”
“ครับ”
ราชสีห์พยักหน้ารับเขาสั่งให้อาทิตย์ไปพักผ่อนได้เพราะวันนี้เลยเวลาเลิกงานของอาทิตย์เป็นชั่วโมงแล้วไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากรู้เรื่องที่อยากรู้เร็วๆแต่เพราะไม่อยากจะเอาเปรียบลูกน้องเพียงเพราะเรื่องส่วนตัวของตัวเอง
หลังจากที่อาทิตย์กลับไปแล้วราชสีห์ก็ขับรถสปอร์ตคันหรูกลับไปที่เพนท์เฮ้าส์ของคาวีน้องชายของเขาเพราะเขามีบางอย่างอยากจะให้คาวีนั้นช่วย
19.00 น.
“อะไรนะจะให้ผมไปตีสนิทกับหมอในโรงพยาบาลพี่”
คาวียังไม่ทันที่จะกระดกแก้วไวน์เข้าปากก็ต้องวางแก้วลงเมื่อได้รับรู้คำขอร้องของพี่ชายของตนแม้นเขาจะชอบการจีบผู้หญิงสาวๆสวยๆก็จริงแต่เขาก็เล่นด้วยแต่คนที่ไม่คิดจะผูกมัดหากหมอสาวคนนั้นเกิดอยากจะผูกมัดกับเขาขึ้นมาจะทำอย่างไรแล้วเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าเธอจะสวยน่ารักพอจะให้เขามีอารมณ์ได้ป้อนคำหวานหรืออยากใกล้ชิดกับเธอด้วยหรือเปล่า
“อืม..ฉันต้องการรู้ว่าหมอพอใจไม่มีส่วนรู้เห็นกับการหายตัวไปของหมอสายธารจริงหรือเปล่า”
“พี่เคยถามเธอแล้วหรือไงถึงรู้ว่าเธอไม่รู้”
“อาทถามมาแล้วเธอปฏิเสธแต่ฉันไม่อยากเชื่อเท่าไร”
“ก็ได้ๆ...ผมจะช่วยพี่อาทิตย์เดียวถ้าได้ข้อมูลแค่ไหนก็แค่นั้นนะ”
แม้นจะมีอาการหนักใจอยู่พอสมควรแต่คาวีก็ยอมรับปากเพราะน้อยครั้งนักที่พี่ชายของเขาจะมาขอความช่วยเหลือเรื่องส่วนตัวแบบนี้
“อืม..ยอมช่วยฉันก็ดีแล้ว...ฉันขอตัวก่อนต้องไปงานของเกรซต่อ”
ราชสีห์ขอบคุณในน้ำใจของน้องชายตนดูออกว่าคาวีลำบากใจแต่เขาไม่กล้าจะใช้คนอื่นจริงๆเพราะไม่อยากให้ใครรับรู้เรื่องที่เขาจะทำมากนักเมื่อเสร็จธุระจึงขอตัวกลับเพราะเขาต้องไปงานศพของกัญญาที่วัดต่อ
“เสียใจด้วยนะครับ”
คาวีแสดงความเสียใจกับราชสีห์รู้ว่าตอนนี้พี่ของเขาคงเจ็บปวดหัวใจมากแต่ยังพยายามทำตัวเข้มแข็ง
“....”
คาวีพยักหน้ารับก่อนจะสาวเท้ายาวๆเยื้องย่างกลับออกไปด้วยท่าทีเหม่อลอยเล็กน้อย
คาวีเป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลราชสธนศักดิ์อายุ30ปีบริหารงานในส่วนของโรงแรมช่วยคนเป็นพี่เขาเป็นชายหนุ่มหล่อเหลารูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับคนเป็นพี่มากเพียงแต่เขาชอบไว้ผมยาวมัดรวบตึงนิสัยใจคอค่อนข้างมีมนุษยสัมพันธ์ดีกว่าราชสีห์พอสมควรแต่ความขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงมีพอๆกัน
ปัจจุบันนี้เขามีผู้หญิงเข้าหาไม่ซ้ำหน้าแต่เขาก็เลือกที่จะคบหาเฉพาะคนที่ไม่คิดจะผูกมัดด้วยไม่คิดจะมีครอบครัวเพราะเห็นว่าชีวิตทุกวันนี้ก็ดีอยู่แล้ว
สามวันต่อมา
ห้างสรรพสินค้า
“ของทุกอย่างฉันซื้อตามที่สั่งครบแล้วกำลังจะส่งไปให้อีกสองสามวันน่าจะถึง”
“ขอบใจมากนะพอ”
“ไม่เป็นไรแค่นี้นะ”
พอใจอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นใส่รองเท้าแตะธรรมดาปล่อยผมสลวยใส่แว่นหนาไม่ได้แต่งหน้าเธอวางหูได้ก็รีบเข็นรถเข็นไปที่รถเก๋งของเธอในลานจอด
วันนี้เป็นวันหยุดของพอใจเธอจึงออกมาหาซื้อของใช้ของสายธารและคะนิ้งที่ห้างสรรพสินค้าส่งไปให้ที่ประจวบด้วยไม่อยากให้เพื่อนเธอออกไปเพ่นพ่านที่ไหนในตอนนี้เมื่อยกของเข้าหลังรถได้เธอก็เดินลากรถเข็นไปเก็บก่อนจะขับออกจากห้างไปที่ไปรษณีย์เพื่อส่งของให้สายธารทันทีโดยที่ไม่ได้รู้ตัวว่ากำลังมีใครบางคนตามจับตาดูเธออยู่ห่างๆ
ไปรษณีย์
ปึก..”ว้ายยย.”
ขณะที่กำลังง่วนอยู่กับการขนของที่ท้ายรถหลังจากมาจอดในไปรษณีย์จู่ๆเธอก็ต้องล้มลงเมื่อมีใครบางคนเดินเข้ามาชนเธออย่างจัง
แกร๊กก..
เสียงแกร็กที่ดังอยู่ในตอนนี้ก็คือเสียงของว่านตาของพอใจที่กำลังถูกรองเท้าผ้าใบราคาแพงเหยียบจนแตกหัก
“ผมขอโทษครับ”
คาวีแสร้งทำหน้านตาตื่นรีบพยุงหญิงสาวให้ลุกยืนขึ้นพร้อมเอ่ยคำขอโทษเธอ
“ไม่เป็นไรค่ะ..เอ่อ..แว่นฉัน”
พอใจรีบนั่งลงควานหาแว่นเพราะตอนนี้เธอมองอะไรเบลอไปหมด
“ผมทำมันแตกไปแล้วครับ”
คาวีอมยิ้มอ่อนทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคิดเพราะรู้มาก่อนแล้วว่าพอใจนั้นสายตาสั้นขนาดไหนแผนการทำลายแว่นเธอทำให้เธอเห็นหน้าเขาไม่ชัดจึงเป็นผลสำเร็จ
“คือ..ฉันมองอะไรไม่ค่อยชัดเท่าไรถ้าไม่มีแว่น”
พอใจเงยหน้าขึ้นมาคุยกับผู้ชายที่เธอมองรูปร่างหน้าตาของเขาไม่ชัดเจนเท่าไรนักด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีเพราะเธอต้องรีบส่งของให้สายธารไหนจะต้องขับรถกลับอีกหากไม่มีแว่นเธอคงไปไหนไม่ได้แน่
“เอ่อ..”
คาวีจ้องมองหญิงสาวที่นั่งเงยหน้ามาทางเขาใบหน้าเธอสะสวยดวงที่ที่หลี่สายตามองเขาในตอนนี้ก็ยิ่งเหมือนลูกแมวน้อยๆที่กำลังอ้อนเขาอยู่นึกไม่ถึงว่าหมอที่โรงพยาบาลของพี่ชายตนจะมีคนที่สวยน่ารักแบบนี้อยู่ด้วย
“ผมขอโทษจริงๆครับเอาแบบนี้ผมจะช่วยคุณทำธุระที่นี่แล้วจะพาไปที่ร้านแว่นตานะครับ”
เมื่อเงียบอยู่ครู่หนึ่งจึงต้องรั้งสติตัวเองกลับมาทำตามแผนการที่วางเอาไว้ต่อเขาไม่รู้หรอกว่าหญิงสาวจะมาส่งของให้ใครแต่เดาว่าน่าจะเป็นของสายธารอย่างที่พี่ชายเขาสงสัยด้วยเพราะเขาเห็นว่ามีของใช้เด็กเล็กด้วย
“คือ..ก็ได้ค่ะ”
แม้นพอใจจะรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจคนอื่นเท่าไรแต่เวลานี้เธอก็ต้องให้เขาเป็นคนช่วยเธออยู่ดีหลังจากตกลงกันได้คาวีก็ช่วยพอใจหอบของเข้าไปส่งที่เคาเตอร์ด้านในไม่นานนักทุกอย่างก็เรียบร้อยแถมตอนนี้คาวียังได้ที่อยู่ของสายธารมาด้วยเมื่อตอนที่พอใจบอกที่อยู่ให้เขาช่วยเขียนที่หน้ากล่อง
ทั้งสองออกจากไปรษณีย์มาไม่นานนักก็มานั่งอยู่ในร้านแว่นตาโดยคาวีเป็นคนให้หญิงสาวนั่งรถมากับเขาเพื่อที่เขาจะได้ซื้อแว่นใหม่ให้กับเธอหลังจากนั้นก็จะไปส่งเธอที่ไปรษณีย์เพราะพอใจจอดรถเอาไว้ที่นั่น
“แว่นได้แล้วค่ะคุณผู้หญิงลองสวมก่อนนะคะว่าโอเคหรือเปล่า”
“พอดีเลยค่ะ”
พอใจหยิบแว่นตาที่พนักงานสาววางเอาไว้ในมือขึ้นมาสวมใส่ดีที่ที่นี่มีแว่นที่มีค่าสายตาของเธออยู่พอดีจึงไม่ยุ่งยากอะไรมากนักแถมแว่นใหม่ยังดูจะชัดกว่าเดิมเสียด้วย
“ดีเลย..นี่ครับ”
คาวีเห็นว่าหญิงสาวดูจะพอใจกับแว่นใหม่เขาจึงยื่นบัตรเครดิตให้พนักงานสาวไปคิดเงินได้เลย
“ค..คุณคาวี”
พอใจที่กำลังยิ้มร่าเพราะถูกใจกับแว่นใหม่และกำลังหันไปมองชายหนุ่มคนที่มากับเธอเพราะอยากเห็นหน้าชัดๆเมื่อหันมาเจอเขาได้เธอก็หุบยิ้มแทบไม่ทันตัวชาวาบซู่ขึ้นมาที่หน้าเพราะเธอรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนตรงหน้าคือคาวีน้องชายของราชสีห์
