ค่ำคืนแห่งความโศกเศร้าราชสีห์นักธุรกิจไฮโซหนุ่มในชุดเสื้อเชื้ตสีดำปลดกระดุมถึงกลางอกนั่งไขว่ห้างบนโซฟาแบรนด์หรูราคาแพงดื่มน้ำเมาอยู่ในเพนท์เฮ้าส์สุดหรูใบหน้าคมหล่อเหล่าตอนนี้แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล
นัยน์ตาปรือเยิ้มแดงก่ำมีน้ำตาคลอเล็กน้อยเสียใจกับเรื่องที่เกิดกับตนรักของตนที่กำลังจะแต่งงานด้วยกันแต่เธอกลับต้องมาจากเขาไปก่อนด้วยเหตุเพราะการทำงานที่ผิดพลาดของหมอสาวในโรงพยาบาลของเขาเอง
ชายหนุ่มเสียใจจนแค้นคนที่เป็นต้นเหตุทำให้กัญญาหญิงสาวที่เขาเลือกให้เป็นคู่ชีวิตหลังจากที่รู้ว่าเธอท้องอีกไม่กี่เดือนก็จะถึงกำหนดการแต่งงานของเขาและเธอแต่วันนั้นมันก็ไม่มีแล้ว
ณ บ้านหลังเล็กใจกลางเมืองที่มีอาณาเขตพื้นที่ประมาณสองงานเป็นสมบัติของพ่อแม่สายธารทิ้งเอาไว้ให้ก่อนที่พวกท่านจะเสียตอนนี้สายธารและพอใจหมอสาวอีกคนที่เป็นเพื่อนกันกำลังช่วยกันเก็บกระเป๋า
เพราะพอใจต้องการให้สายธารนั้นหนีด้วยรู้ดีว่าราชสีห์คงไม่ปล่อยให้สายธารมีชีวิตอยู่ต่อไปแน่นอนด้วยเหตุผลที่ว่าสายธารเป็นต้นเหตุทำให้กัญญารับผลวินิจฉัยของสายธารไม่ได้
ว่าเธอนั้นเป็นมะเร็งมดลูกระยะสุดท้ายจึงเขียนจดหมายลาตายก่อนจะไปผูกคอตายอยู่ในห้องเก็บของของโรงพยาบาลและชีวิตที่เสียไปก็ไม่ใช่แค่กัญญาเพียงคนเดียวยังเป็นชีวิตน้อยๆในท้องของกัญญาด้วย
“ต้องหนีกันจริงๆหรอ”
มือน้อยทั้งสองของสายธารรีบหยิบจับเสื้อผ้าของคะนิ้งลูกสาวของเธอเข้ากระเป๋ามือระวิงใบหน้ามีแต่คราบน้ำตาเพราะไม่อยากหนีตามคำขอของพอใจ
“ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามกระบวนกฏหมายฉันก็ไม่ห่วงหรอกเพราะฉันเชื่อว่าแกยังมีทางรอดแต่ถ้าพรุ่งนี้แกต้องไปเผชิญหน้ากับคุณสิงห์ฉันเชื่อว่าแกไม่รอดอย่าลืมสิว่าแกไม่ได้ตัวคนเดียวนะสายแกยังมีคะนิ้งที่ต้องการแกอยู่”
พอใจรู้กิตติศัพท์ของราชสีห์เจ้าของโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่เป็นอย่างดีว่าเขามีอิทธิพลมากแค่ไหนหากเขาจะกำจัดเพื่อนเธอไปจากโลกคนหนึ่งคงทำได้ไม่ยากและปิดเรื่องเป็นความลับก็ไม่ยากด้วยเช่นกันเห็นทีวิธีที่ดีที่สุดก็คงจะเป็นทางนี้
เกือบเที่ยงคืนกว่าสองสาวจะเก็บของกันเสร็จของทุกอย่างถูกยัดเข้ามาในรถSUVสีดำของสายธารตอนนี้คะนิ้งเด็กหญิงตัวกลมหลับอุตุอยู่บนคาซีทโดยไม่รู้เรื่องว่าตอนนี้คนเป็นแม่กำลังจะพาหนีไปอยู่ที่อื่น
“ไปตามที่อยู่ที่ฉันให้ที่นี่เป็นบ้านเก่าของคุณยายฉันที่นั่นฉันจ้างให้คนมาทำความสะอาดให้แล้วแกจะต้องปลอดภัยเชื่อฉันแล้วฉันจะพยายามแวะไปหา”
“ขอบใจนะพอ”
สายธารปาดน้ำตาลวกๆใจหนึ่งก็ไม่อยากหนีแต่ว่าจำเป็นเธอจะต้องรั้งชีวิตไว้ให้นานที่สุดเพื่ออยู่ดูแลลูกน้อยให้เติบโตมีชีวิตที่ดี
หลังจากร่ำลากันเรียบร้อยแล้วรถSUVสีดำก็รีบเล่นออกจากตัวเมืองมุ่งหน้าไปทางใต้ของประเทศหวังว่าที่แห่งนั้นจะทำให้เธอแลลูกปลอดภัยนึกขอบคุณพอใจมากที่เป็นเพื่อนที่ดีและช่วยเหลือเธอตลอดมาตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงตอนนี้
พอใจเป็นหมอสาวที่รุ่นเดียวกับสายธารเพราะทั้งสองเรียนมาด้วยกันตั้งแต่มัธยมต้นจนกระทั่งมาถึงในการทำงานก็ยังทำที่เดียวกันพอใจเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างฉลาดรู้ทันคนผิดกับสายธารที่ค่อนข้างจะเก่งเรื่องงานเสียมากกว่าเรื่องการใช้ชีวิตไม่อย่างนั้นคงไม่ได้มาเป็นแม่คะนิ้งจนถึงทุกวันนี้
พอใจเป็นหญิงสาวที่ใบหน้าสวยคมชัดทุกสัดส่วนตามแบบฉบับสาวไทยแท้คิ้วดกดำได้รูปดวงตาคมดั่งลูกแมวแต่ถูกแว่นตาหนาเตอะสวมทับเอาไว้เพราะสายตาสั้นมากจมูกโด่งเป็นสันเล็กริมฝีปากหนาเป็นกระจับอมชมพูผมยาวสลวยดกดำสูง160หุ่นนาฬิกาทรายหน้าอกค่อนข้างมีเยอะเกินกว่าสาวๆคนอื่นโดยที่ไม่ได้ศัลยกรรมสะโพกผายจนเอวคอดเธอไม่ค่อยชอบเปิดเผยหุ่นเท่าไรนักจึงชอบสวมแต่เสื้อผ้าตัวใหญ่ๆที่บ้านค่อนข้างมีฐานะพอสมควรจึงส่งเธอเข้ามาเรียนโรงเรียนดีๆที่กรุงเทพได้ตั้งแต่ขึ้นมัธยมต้นหญิงสาวเป็นคนที่ใครดีมาก็ดีตอบใครจนสุดตัวใครร้ายมาเธอก็ร้ายตอบโดยที่ไม่เกรงกลัวเช่นกัน
08.00 น.
โรงพยาบาลXXX
ข่าวการตายของกัญญาน้อยคนที่จะรู้เพราะหุ้นส่วนของโรงพยาบาลไม่ต้องการให้โรงพยาบาลเสียชื่อเสียงวันนี้ตำรวจที่มาสอบปากคำกับหมอทุกคนอีกครั้งที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นพวกเขามากันแบบนอกเครื่องแบบเพื่อที่ไม่ให้คนไข้รายอื่นเห็นแล้วต้องเกิดความสงสัยว่าทำไมที่โรงพยาบาลถึงต้องมีเจ้าหน้าที่ตำรวจเดินเพ่นพ่านให้มากมาย
ห้องประชุม
ตึ้งงง
เสียงมือหนาของราชสีห์ชายหนุ่มที่อย่าในชุดสูทราคาแพงทุบกับโต๊ะประชุมด้วยความโมโหหลังจากรู้แล้วว่าตอนนี้สายธารได้หายตัวไป
เหล่าหมอในห้องประชุมต่างก็สะดุ้งเฮือกโดยเฉพาะพอใจเธอพยายามประคองสติให้กลับมาเพื่อทำทุกอย่างตามแผนใครถามอะไรเธอเกี่ยวกับสายธารเธอจะต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
“ทุกคนออกไปให้หมดเว้นนาย”
สิ้นคำสั่งเสียงแข็งของราชสีห์เหล่าหมอทุกคนก็รีบกรูกันออกไปนอกห้องประชุมอย่างรวดเร็วเว้นอาทิตย์เลขาคนสนิทของราชสีห์หมอทุกคนออกมาจากห้องแล้วต่างก็ยังตัวชาวาบยังไม่หายแม้นราชสีห์จะขึ้นชื่อเรื่องความดุแต่ครั้งนี้เขาก็ดูจะโมโหมากอย่างที่เหล่าหมอที่นี่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน
“เรื่องสายธารฉันจะจัดการกับเธอเอง”
มือหนาของราชสีห์กำบีบกันแน่นนัยน์ตาแดงก่ำกัดฟันบดกันจนขึ้นเป็นสันกรามสั่งกับอาทิตย์ว่าเรื่องของสายธารเข้าจะจัดการตามหาตัวเธอเองเขาจะทำให้เธอได้รู้ว่าเธอไม่อาจหนีอำนาจของเขาพ้น
“ครับคุณสิงห์”
อาทิตย์ก้มหัวรับเล็กน้อยเขารู้ดีว่าคำสั่งของคนเป็นนายที่สั่งมาแบบนี้หมายความว่าไม่ต้องการให้ตำรวจเกี่ยวข้องกับเรื่องของสายธารเขารู้สึกกลัวแทนสายธารเสียจริงไม่รู้ว่าหากราชสีห์เจอตัวของเธอแล้วจะเป็นเช่นไรบ้าง
ซ่า..ซ่า...
เสียงทะเลซัดสาดมาที่ริมหาดในตอนเช้ามีสายธารยืนกอดอกมองทอดไปที่ชายหาดอยู่ริมระเบียงบ้านไม้หลังไม่ใหญ่มากนักแต่มีอาณาเขตพื้นที่กว้างขวางติดริมทะเลเธอขับรถมาถึงประจวบคีรีขันธ์เกือบเช้าตั้งแต่มาถึงเธอก็นอนไม่หลับจนถึงตอนนี้ผิดกับลูกสาวตัวกลมของเธอที่ไม่รู้อะไรเลยว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนยังหลับสบายไม่รู้เรื่องรู้ราว
หากตอนนี้เป็นการมาเที่ยวพักผ่อนตอนนี้สายธารคงอารมณ์ดีไม่น้อยแต่ติดตรงที่เธอต้องมาอยู่ที่นี่เพื่อเอาชีวิตรอดจึงมีความหดหู่อยู่ภายในใจพอสมควร
“คุณแม่...”
เสียงเรียกที่ดังออกมาจากในห้องนอนทำให้สายธารที่กำลังยืนครุ่นคิดอะไรในสมองหลุดจากภวังค์รีบหมุนตัวกลับไปเข้าไปในบ้านทันที
“คนเก่งของแม่ตื่นแล้วหรอคะ”
หญิงสาวนั่งริมเตียงนอนยกอุ้มเด็กหญิงตัวกลมที่กำลังหัวยุ่งเหยิงเพราะพึ่งตืนนอนมาหอมฟอดใหญ่เห็นทีลูกเธอจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยิ้มได้ในเวลาเช่นนี้
“อยู่ที่ไหน”
ดวงตากลมโตของเด็กหญิงมองไปรอบๆห้องอย่างไม่คุ้นเคยก่อนจะเอ่ยถามคนเป็นแม่อย่างอยากรู้คำตอบ
“คุณแม่พาคะนิ้งมาอยู่ติดทะเลชอบหรือเปล่าคะ”
สายธารอุ้มลูกสาวของเธอเดินออกมาจากห้องนอนมาที่ระเบียงบ้านเพื่อให้คะนิ้งนั้นได้ชมบรรยากาศยามเช้าของที่นี่เจ้าตัวกลมพอเห็นน้ำทะเลได้ก็ยกมือป้อมปรบกันแชอบใจกับบรรยากาศของทะเลมาก
“ชอบค่า..”
“เราจะอยู่ที่นี่กันตลอดเลยนะคะ”
“ค่ะคุณแม่”
สายธารโล่งใจไปหนึ่งเปราะคราแรกคิดว่าคะนิ้งจะไม่ชอบที่นี่เสียแล้ว
“หมอพอ...ไม่รู้จริงๆใช่หรือเปล่าว่าหมอสายอยู่ที่ไหน”
ช่วงบ่ายขณะที่พอใจกำลังนั่งพักอยู่ในห้องทำงานของเธอกชกรหมอสาววัย30ก็เข้ามาหาเธออย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยพอใจรู้ว่ากชกรคงจะโกรธเคืองสายธารไม่น้อยเพราะกัญญาเป็นน้องสาวของเธอแต่เรื่องทั้งหมดก็ใช่ว่าสายธารจะผิดทั้งหมดเพราะเป็นกัญญาที่เลือกจะจบชีวิตด้วยตัวเอง
“ถ้าฉันรู้ฉันก็บอกไปแล้วค่ะ...ว่าแต่หมอแก้วไม่ไปช่วยที่งานหรอคะ”
พอใจเงยหน้าจ้องตากับกชกรอย่างไม่ยอมให้มีพิรุจก่อนจะถามถึงเรื่องงานศพของกัญญาว่าทำไมตอนนี้กชกรจึงไม่ยอมไปอยู่ช่วยงานที่นั่นกลับมาทำงานที่โรงพยาบาลได้อย่างสบายใจแถมยังดูท่าว่าไม่ค่อยเสียใจสักเท่าไรกับเหตุการณ์นี้
“ฉันไม่อยากไปเห็นงานศพน้องสาวตัวเองค่ะทำใจไม่ค่อยได้”
กชกรหลุบสายตาลงต่ำเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินออกจากห้องพอใจไป
“แปลกๆ”
ตอนนี้พอใจรู้สึกว่ากชกรแปลกไปเมื่อมีคนพูดถึงเรื่องกัญญาทีไรเธอจะต้องหนีหายไปทุกทีจะบอกว่าเธอเสียใจจนไม่อยากจะฟังเรื่องน้องสาวก็ไม่เห็นจะใช่เพราะตั้งแต่ที่กัญญาเสียเธอไม่เห็นว่ากชกรจะมีน้ำตาสักหยด
18.00 น.
ก๊อกๆๆ
ราชสีห์เงยหน้าขึ้นจากการก้มหน้าดูจอโน๊ตบุ้คขณะที่อาทิตย์เดินดุ่มๆเข้ามาหาเขาด้านในร่างใหญ่เอนพิงกับเก้าอี้จ้องไปที่อาทิตย์ด้วยความอยากรู้ความเป็นไปว่าตอนนี้เรื่องที่เขาต้องการรู้ได้ข้อมูลมามากน้อยแค่ไหนแล้วบ้าง
“ได้เรื่องยังไงบ้าง..”
“หมอสายธารไม่มีญาติที่ไหนครับเธอมีเพียงแค่ลูกสาววัยสองขวบกว่าเพียงคนเดียวชื่อของสามีในใบเกิดเด็กหญิงคนนั้นก็ไม่มีครับ”
เท่าที่นักสืบและเขาหาข้อมูลมาได้ภายในเวลาสองสามชั่วโมงก็ได้ข้อมูลมาเพียงเท่านี้ด้วยเมื่อรู้ว่าสายธารไม่มีญาติที่ไหนแถมชื่อของสามีก็ยังไม่มีเขาก็ต้องเริ่มให้นักสืบแกะรอยอย่างเดียวจะเฉพาะเจาะจงตามพื้นที่เห็นจะไม่ได้แล้ว
“ไม่มีญาติที่ไหนอย่างนั้นหรอ..แล้วเพื่อนสนิทล่ะ”
ใบหน้าคมก้มลงเล็กน้อยครุ่นคิดว่ามีใครอีกที่น่าจะช่วยเหลือสายธารได้
“เห็นจะมีแค่หมอพอใจเพียงคนเดียวครับแต่เมื่อตอนที่ผมไปถามเธอเมื่อกลางวันเธอดูท่าจะไม่รู้เรื่องจริงๆครับ”
“อืม..นายกลับไปพักผ่อนเถอะ”
“ครับ”
ราชสีห์พยักหน้ารับเขาสั่งให้อาทิตย์ไปพักผ่อนได้เพราะวันนี้เลยเวลาเลิกงานของอาทิตย์เป็นชั่วโมงแล้วไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากรู้เรื่องที่อยากรู้เร็วๆแต่เพราะไม่อยากจะเอาเปรียบลูกน้องเพียงเพราะเรื่องส่วนตัวของตัวเอง
หลังจากที่อาทิตย์กลับไปแล้วราชสีห์ก็ขับรถสปอร์ตคันหรูกลับไปที่เพนท์เฮ้าส์ของคาวีน้องชายของเขาเพราะเขามีบางอย่างอยากจะให้คาวีนั้นช่วย
19.00 น.
“อะไรนะจะให้ผมไปตีสนิทกับหมอในโรงพยาบาลพี่”
คาวียังไม่ทันที่จะกระดกแก้วไวน์เข้าปากก็ต้องวางแก้วลงเมื่อได้รับรู้คำขอร้องของพี่ชายของตนแม้นเขาจะชอบการจีบผู้หญิงสาวๆสวยๆก็จริงแต่เขาก็เล่นด้วยแต่คนที่ไม่คิดจะผูกมัดหากหมอสาวคนนั้นเกิดอยากจะผูกมัดกับเขาขึ้นมาจะทำอย่างไรแล้วเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าเธอจะสวยน่ารักพอจะให้เขามีอารมณ์ได้ป้อนคำหวานหรืออยากใกล้ชิดกับเธอด้วยหรือเปล่า
“อืม..ฉันต้องการรู้ว่าหมอพอใจไม่มีส่วนรู้เห็นกับการหายตัวไปของหมอสายธารจริงหรือเปล่า”
“พี่เคยถามเธอแล้วหรือไงถึงรู้ว่าเธอไม่รู้”
“อาทถามมาแล้วเธอปฏิเสธแต่ฉันไม่อยากเชื่อเท่าไร”
“ก็ได้ๆ...ผมจะช่วยพี่อาทิตย์เดียวถ้าได้ข้อมูลแค่ไหนก็แค่นั้นนะ”
แม้นจะมีอาการหนักใจอยู่พอสมควรแต่คาวีก็ยอมรับปากเพราะน้อยครั้งนักที่พี่ชายของเขาจะมาขอความช่วยเหลือเรื่องส่วนตัวแบบนี้
“อืม..ยอมช่วยฉันก็ดีแล้ว...ฉันขอตัวก่อนต้องไปงานของเกรซต่อ”
ราชสีห์ขอบคุณในน้ำใจของน้องชายตนดูออกว่าคาวีลำบากใจแต่เขาไม่กล้าจะใช้คนอื่นจริงๆเพราะไม่อยากให้ใครรับรู้เรื่องที่เขาจะทำมากนักเมื่อเสร็จธุระจึงขอตัวกลับเพราะเขาต้องไปงานศพของกัญญาที่วัดต่อ
“เสียใจด้วยนะครับ”
คาวีแสดงความเสียใจกับราชสีห์รู้ว่าตอนนี้พี่ของเขาคงเจ็บปวดหัวใจมากแต่ยังพยายามทำตัวเข้มแข็ง
“....”
คาวีพยักหน้ารับก่อนจะสาวเท้ายาวๆเยื้องย่างกลับออกไปด้วยท่าทีเหม่อลอยเล็กน้อย
คาวีเป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลราชสธนศักดิ์อายุ30ปีบริหารงานในส่วนของโรงแรมช่วยคนเป็นพี่เขาเป็นชายหนุ่มหล่อเหลารูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับคนเป็นพี่มากเพียงแต่เขาชอบไว้ผมยาวมัดรวบตึงนิสัยใจคอค่อนข้างมีมนุษยสัมพันธ์ดีกว่าราชสีห์พอสมควรแต่ความขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงมีพอๆกัน
ปัจจุบันนี้เขามีผู้หญิงเข้าหาไม่ซ้ำหน้าแต่เขาก็เลือกที่จะคบหาเฉพาะคนที่ไม่คิดจะผูกมัดด้วยไม่คิดจะมีครอบครัวเพราะเห็นว่าชีวิตทุกวันนี้ก็ดีอยู่แล้ว
สามวันต่อมา
ห้างสรรพสินค้า
“ของทุกอย่างฉันซื้อตามที่สั่งครบแล้วกำลังจะส่งไปให้อีกสองสามวันน่าจะถึง”
“ขอบใจมากนะพอ”
“ไม่เป็นไรแค่นี้นะ”
พอใจอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นใส่รองเท้าแตะธรรมดาปล่อยผมสลวยใส่แว่นหนาไม่ได้แต่งหน้าเธอวางหูได้ก็รีบเข็นรถเข็นไปที่รถเก๋งของเธอในลานจอด
วันนี้เป็นวันหยุดของพอใจเธอจึงออกมาหาซื้อของใช้ของสายธารและคะนิ้งที่ห้างสรรพสินค้าส่งไปให้ที่ประจวบด้วยไม่อยากให้เพื่อนเธอออกไปเพ่นพ่านที่ไหนในตอนนี้เมื่อยกของเข้าหลังรถได้เธอก็เดินลากรถเข็นไปเก็บก่อนจะขับออกจากห้างไปที่ไปรษณีย์เพื่อส่งของให้สายธารทันทีโดยที่ไม่ได้รู้ตัวว่ากำลังมีใครบางคนตามจับตาดูเธออยู่ห่างๆ
ไปรษณีย์
ปึก..”ว้ายยย.”
ขณะที่กำลังง่วนอยู่กับการขนของที่ท้ายรถหลังจากมาจอดในไปรษณีย์จู่ๆเธอก็ต้องล้มลงเมื่อมีใครบางคนเดินเข้ามาชนเธออย่างจัง
แกร๊กก..
เสียงแกร็กที่ดังอยู่ในตอนนี้ก็คือเสียงของว่านตาของพอใจที่กำลังถูกรองเท้าผ้าใบราคาแพงเหยียบจนแตกหัก
“ผมขอโทษครับ”
คาวีแสร้งทำหน้านตาตื่นรีบพยุงหญิงสาวให้ลุกยืนขึ้นพร้อมเอ่ยคำขอโทษเธอ
“ไม่เป็นไรค่ะ..เอ่อ..แว่นฉัน”
พอใจรีบนั่งลงควานหาแว่นเพราะตอนนี้เธอมองอะไรเบลอไปหมด
“ผมทำมันแตกไปแล้วครับ”
คาวีอมยิ้มอ่อนทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคิดเพราะรู้มาก่อนแล้วว่าพอใจนั้นสายตาสั้นขนาดไหนแผนการทำลายแว่นเธอทำให้เธอเห็นหน้าเขาไม่ชัดจึงเป็นผลสำเร็จ
“คือ..ฉันมองอะไรไม่ค่อยชัดเท่าไรถ้าไม่มีแว่น”
พอใจเงยหน้าขึ้นมาคุยกับผู้ชายที่เธอมองรูปร่างหน้าตาของเขาไม่ชัดเจนเท่าไรนักด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีเพราะเธอต้องรีบส่งของให้สายธารไหนจะต้องขับรถกลับอีกหากไม่มีแว่นเธอคงไปไหนไม่ได้แน่
“เอ่อ..”
คาวีจ้องมองหญิงสาวที่นั่งเงยหน้ามาทางเขาใบหน้าเธอสะสวยดวงที่ที่หลี่สายตามองเขาในตอนนี้ก็ยิ่งเหมือนลูกแมวน้อยๆที่กำลังอ้อนเขาอยู่นึกไม่ถึงว่าหมอที่โรงพยาบาลของพี่ชายตนจะมีคนที่สวยน่ารักแบบนี้อยู่ด้วย
“ผมขอโทษจริงๆครับเอาแบบนี้ผมจะช่วยคุณทำธุระที่นี่แล้วจะพาไปที่ร้านแว่นตานะครับ”
เมื่อเงียบอยู่ครู่หนึ่งจึงต้องรั้งสติตัวเองกลับมาทำตามแผนการที่วางเอาไว้ต่อเขาไม่รู้หรอกว่าหญิงสาวจะมาส่งของให้ใครแต่เดาว่าน่าจะเป็นของสายธารอย่างที่พี่ชายเขาสงสัยด้วยเพราะเขาเห็นว่ามีของใช้เด็กเล็กด้วย
“คือ..ก็ได้ค่ะ”
แม้นพอใจจะรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจคนอื่นเท่าไรแต่เวลานี้เธอก็ต้องให้เขาเป็นคนช่วยเธออยู่ดีหลังจากตกลงกันได้คาวีก็ช่วยพอใจหอบของเข้าไปส่งที่เคาเตอร์ด้านในไม่นานนักทุกอย่างก็เรียบร้อยแถมตอนนี้คาวียังได้ที่อยู่ของสายธารมาด้วยเมื่อตอนที่พอใจบอกที่อยู่ให้เขาช่วยเขียนที่หน้ากล่อง
ทั้งสองออกจากไปรษณีย์มาไม่นานนักก็มานั่งอยู่ในร้านแว่นตาโดยคาวีเป็นคนให้หญิงสาวนั่งรถมากับเขาเพื่อที่เขาจะได้ซื้อแว่นใหม่ให้กับเธอหลังจากนั้นก็จะไปส่งเธอที่ไปรษณีย์เพราะพอใจจอดรถเอาไว้ที่นั่น
“แว่นได้แล้วค่ะคุณผู้หญิงลองสวมก่อนนะคะว่าโอเคหรือเปล่า”
“พอดีเลยค่ะ”
พอใจหยิบแว่นตาที่พนักงานสาววางเอาไว้ในมือขึ้นมาสวมใส่ดีที่ที่นี่มีแว่นที่มีค่าสายตาของเธออยู่พอดีจึงไม่ยุ่งยากอะไรมากนักแถมแว่นใหม่ยังดูจะชัดกว่าเดิมเสียด้วย
“ดีเลย..นี่ครับ”
คาวีเห็นว่าหญิงสาวดูจะพอใจกับแว่นใหม่เขาจึงยื่นบัตรเครดิตให้พนักงานสาวไปคิดเงินได้เลย
“ค..คุณคาวี”
พอใจที่กำลังยิ้มร่าเพราะถูกใจกับแว่นใหม่และกำลังหันไปมองชายหนุ่มคนที่มากับเธอเพราะอยากเห็นหน้าชัดๆเมื่อหันมาเจอเขาได้เธอก็หุบยิ้มแทบไม่ทันตัวชาวาบซู่ขึ้นมาที่หน้าเพราะเธอรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนตรงหน้าคือคาวีน้องชายของราชสีห์
