"นายหัวจ๋า มะลิมาแล้วจ้า มะลิเอาข้าวมาส่งแล้ว"

ราชสีห์หลังจากส่งสายตาดุๆไปให้เหล่าบรรดาลูกน้องที่จ้องคนของเขาตาเป็นมันราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว พวกมันทุกคนรีบหลบสายตาของราชสีห์ที่ส่งมาให้กับเหล่าบรรดาคนงาน เขาหันกลับไปตอบร่างบางทันที

"เออขอบใจ มึงเอาปิ่นโตไปรอกูตรงรถก่อน เดี๋ยวกูสั่งงานเสร็จแล้วกูตามไป"

"ได้จ้ะ นายหัว" หลังจากราชสีห์หันไปตอบร่างบางของเขาเสร็จเรียบร้อย เขาจึงหันกลับไปสั่งงานลูกน้องต่อ ก่อนที่จะปล่อยพวกมันไปกินข้าวกลางวันกัน

วันนี้งานในไร่ค่อนข้างยุ่งเยอะ เพราะเขาต้องเร่งให้ลูกน้องฉีดฮอร์โมนเพื่อเร่งให้ทุเรียนติดดอกก่อนที่จะเริ่มฤดูกาลทุเรียน ตอนนี้เขารีบเดินตรงไปหาร่างบาง ที่รอเขาอยู่ท้ายรถกระบะ ตอนนี้ร่างบางได้ปูเสื่อรอเขาหลังท้ายรถกระบะเรียบร้อย ราวกับว่าเธอรู้ทุกอย่าง ที่เธอจะต้องทำให้กับเขา

"นายหัวจ๊ะฉันเตรียมข้าวไว้ให้นายหัวแล้วนะหลังท้ายรถกระบะแล้วก็เอาน้ำใบเตยเย็นๆใส่กระบอกน้ำมาให้นายหัวด้วยจ้ะ"

"ขอบใจมาก

"นายหัวจะให้ฉันรอเก็บปิ่นโตกลับไปด้วยไหมจ๊ะ"

"งั้นมึงก็นั่งเป็นเพื่อนกูซะเลย"

"เดี๋ยวฉันไปรอในหัวตรงใต้ต้นทุเรียนตรงนู้นดีกว่า"

"นั่งกับกูตรงนี้แหละมันจะเป็นอะไรไป"

"ได้จ้ะนายหัว"

"แล้วมึงเป็นยังไงบ้างอาการปวดท้อง"

"ค่อยยังชั่วแล้วจ้านายหัวขอบคุณนะจ๊ะที่เป็นห่วง"

ขณะที่ราชสีห์หันไปถามร่างบาง เกี่ยวกับอาการป่วยของเธอ แค่เธอบอกว่าไม่เป็นอะไร เขาก็รู้สึกสบายใจ ราชสีห์ที่กินข้าวไปมองหน้าร่างบางไปในหัวของเขากำลังคิดเรื่องราวมากมาย เกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนนี้ นับวันมันยิ่งโตเป็นสาว มันยิ่งสวยต่อให้มันจะมีผิวสีน้ำผึ้งที่ แตกต่างจากคนอื่น ไปสักนิดนึงเพราะผิวสีของมันสวยละเอียด บวกกับแววตาสีเทาที่เป็นประกายสวยงามราวกับผู้หญิงแขก ใคร ๆ ก็ชอบมองสีดวงตาของมัน แล้วเอ่ยชมว่ามันสวยเสมอ แม้กระทั่งเขาเองเพียงแต่ เขาไม่เคยเอ่ยชมมันออกมา

"มะลิมาเก็บปิ่นโตไปกูอิ่มแล้ว"

"ได้จ้ะนายหัว"

"เย็นนี้กูจะเข้าเมืองมึงจะไปกับกูไหม"

"ได้จ้าฉันอยากได้ของใช้ส่วนตัวพอดี"

"แล้วมึงเรื่องเรียนเป็นยังไงบ้าง"

"ตอนนี้มะลิเรียนจบม. 6 แล้วจ้ะ นายหัว แต่ว่ากำลังคิดเรื่องเรียนมหาวิทยาลัยจ๊ะ กำลังจะคุยกับนายหัวเรื่องนี้พอดี"

"มึงมีอะไรจะคุยกับกู ไหนลองพูดมาซิ"

"ฉันว่าฉันจะขอนายหัวออกไปหางานทำจ้ะ"

"มึงจะทำงานอะไร แล้วทำไมมึงต้องออกไปหางานทำ ทุกวันนี้กูก็ส่งเสียเลี้ยงดูมึงอยู่แล้ว"

"ตอนนี้มะลิว่า มะลิโตพอจะทำงานได้แล้ว จะได้ไม่ต้องเป็นภาระของนายหัว แค่นายหัวทำงานในไร่กับรีสอร์ทที่ภูเก็ตก็ยุ่งมากพอแล้วจ้ะ"

"มึงไม่ต้องมาคิดแทนกู!! ถ้ามึงอยากจะเรียนจริง ๆ กูจะส่งมึงเรียนเอง แต่กูจะเป็นคนขับรถไปรับไปส่งมึงด้วยตัวเองทุกวันมึงห้ามดื้อกับกูเด็ดขาด"

"นายหัวพูดจริงเหรอจ๊ะ"

"แล้วกูเคยพูดเล่นกับมึงหรือเปล่าล่ะ"

มะลิที่ตาเป็นประกาย เมื่อรู้ว่านายหัวราชสีห์ จะส่งเธอเรียนต่อมหาวิทยาลัย เพียงข้อแม้เดียวที่เธอต้องทำคือ เขาจะเป็นคนไปรับไปส่งเธอในทุก ๆ วัน ของการเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยแถมยังจะดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด ให้เหมือนแต่ก่อน ที่เธอเป็นมาแต่เธอก็เกรงใจเขาเหลือเกิน เธอตั้งใจว่าถ้าเธอเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอจะช่วยนายหัวของเธอจัดการงานในไร่ แบ่งเบาภาระของนายหัวราชสีห์ที่ชุบเลี้ยง เมตตาเอ็นดูเธอ มะลิดีใจจนลืมตัว เธอจึงวิ่งไปกอดแขนของนายหัว ราวกับเด็กที่ได้ของเล่น

"นายหัว มะลิขอบคุณนะจ๊ะ นายหัวใจดีกับมะลิที่สุดเลย"

ราชสีห์ที่ปรายตามองร่างบาง ที่ตอนนี้ยืนดีใจเกาะแขนของเขา เขย่าราวกับเด็ก ที่ได้ของเล่นที่ถูกใจ แต่มันจะรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้มันโตเป็นสาวแล้วไม่ใช่เด็ก 10 กว่าขวบ เหมือนเมื่อหลายสิบปีที่แล้ว หน้าอกหน้าใจ ของมันใหญ่เกินตัว ตอนนี้ได้เสียดสีกับต้นแขนแกร่ง แต่ราชสีห์ไม่เคยคิดจะเอาเด็กในบ้านทำเมียอยู่แล้ว เขาคิดในใจเพียงแค่ว่า เมตตาเอ็นดูมันเท่านั้น

"งั้นเดี๋ยวมึงเก็บปิ่นโต กลับไปรอกูที่บ้านนะ"

"จ้ะ นายหัว"

ร่างบางรีบเก็บปิ่นโต สื่อ กระบอกน้ำ ที่มันเตรียมมาใส่ตะกร้าหน้ารถสีชมพูทันที มันหันมายิ้มแป้นแล้นดีใจให้กับ เขาอารมณ์ดี สองเท้าเล็ก ๆ รีบปั่นจักรยานกลับไปที่บ้าน เพื่อเตรียมตัวไปตลาด เข้าเมืองตอนเย็นกับ นายหัวของเธอ

ราชสีห์ที่ตอนนี้ ต้องกลับไปเตรียมงานลูกน้องพร้อมกับเดินดูน้ำในสวนทุเรียน เขาให้ลูกน้องจัดการพ่นยาเร่งดอกต่าง ๆ เพื่อให้ทันติดดอกในอีกสองเดือนข้างหน้า จนเวลาล่วงเลยมา 17.00 น เขาตอนนี้ที่เหนื่อยล้า แต่ว่าจะต้องเขาจะต้องไปซื้อของในเมือง จึงรีบกลับไปที่บ้านเพื่ออาบน้ำ ล้างเนื้อล้างตัว ป่านนี้นางมะลิมันคงคอยแย่แล้ว

ราชสีห์ที่คิดถึงร่างบางในใจ เสียงรถกระบะคันงาม ได้มาจอดที่หน้าบ้าน ทำให้มะลิที่ตอนนี้ เตรียมกับข้าวให้กับนายหัวเสร็จแล้ว จึงรีบวิ่งออกมาต้อนรับนายหัวของเธอ ราวกับเป็นกิจวัตรประจำวัน ภาพเหล่านี้ทำให้คนในบ้านเห็นจนชินตาแล้ว ไม่มีใครกล้ามาทำเลียนแบบนางมะลิ แต่ทุกคนก็เข้าใจ เพราะที่นางมะลิต้องทำมัน คือคำสั่งของนายหัวว่าทุกเย็นมันจะต้องออกมายืนรอรับเขาไม่ว่าจะดึก แค่ไหนมันก็ต้องรอ

"นายหัว สวัสดีจ้ะ กลับมาแล้วหรอจ๊ะ"

"ฮืม เดี๋ยวกูอาบน้ำแล้วจะลงมานะ"

"ได้จ้ะนายหัว ฉันเตรียมน้ำอาบให้นายหัวแล้ว เสื้อผ้าอยู่บนเตียงนะจ๊ะ"

"ขอบใจมาก"

ราชสีห์ยื่นข้าวของในมือ ส่งให้มะลิเอาไปเก็บ มะลิมันจะรู้ทุกอย่างว่าของต้องวางตรงไหนภายในบ้าน ในบ้านหลังโตหลังนี้มีเพียงมะลิเท่านั้นที่จะเข้ามาทำกับข้าว หรือเตรียมข้าวของให้กับเขา ส่วนแม่บ้านคนอื่น ๆ หลังจากเขาออกไป ถึงจะสามารถเข้ามาทำความสะอาดบ้านทั้งหลังได้ แต่มะลิมีเพียงสองสามหน้าที่คือคอยรับใช้เขาตอนที่เขาเรียกหา และเตรียมทุกอย่างในชีวิตประจำวันของเขา งานอื่นๆมันไม่ต้องทำนอกจากรอคำสั่งจากเขา

เขาตอนนี้ที่อาบน้ำชำระเหงื่อใคล จากการเข้าสวนเป็นที่เรียบร้อย เขาแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวธรรมดา แต่มันกลับส่งให้เขาดูดีและมีสง่าราศีสาว ๆ ทุกคน แค่ได้ยินชื่อของนายหัวราชสีห์ ก็อยากจะพลีกายคลานขึ้นเตียงมาหาเขาแทบทุกคน แต่คืนนี้เขาไม่ว่างด้วยซิ เพราะเขาตั้งใจจะพานางมะลิไปซื้อของในเมือง เขาคิดว่าคืนนี้คงต้องให้มันขึ้นมานวดให้เขาเหมือนทุกครั้งไป มันทำแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต แต่ตอนนี้สรีระที่เปลี่ยนไปของมันทำให้เขารู้สึกว่า อยากจะปกป้องทุกอย่างในร่างกาย

ของมันให้มิดชิดยิ่งกว่าเมื่อก่อน เขาเดินลงบันไดมาแล้วหันไปทางร่างอวบอิ่มตัวเล็กๆผิวสีน้ำผึ้งที่ยืนรอเขาอย่างใจจดใจจ่อ

"นายหัว เสร็จแล้วหรือจ๊ะ"

ราชสีห์ที่หันไปมองตามเสียงเรียกเล็ก ๆ เขามองมะลิตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า นี่มันเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรอวะเนี่ย เพียงแค่เสื้อยืดตัวเล็ก ๆ กางเกงยีนส์สั้น ๆ ที่นางมะลิใส่มันทำให้นางมะลิดูเซ็กซี่ หน้าอกหน้าใจที่แทบจะล้นเสื้อยืดตัวเล็กๆออกมาอยู่แล้ว

"นางมะลิ เสื้อผ้ามึงนี่มันตัวเล็กขนาดนี้เลยหรือไง"

"ทำไมเหรอจ๊ะ นายหัว"

"มึงดูสิน่ะ มันจะคุมนมมึงไม่อยู่อยู่แล้ว"

"นายหัวพูดอะไรจ๊ะเนี่ย"

"มะลิไม่มีเสื้อผ้าใหม่ ๆ นะจ้ะ ก็ใส่มาตั้งแต่ ม.5 แล้ว แต่ก็คิดว่ามันยังใส่ได้อยู่นะจ๊ะ มันยังไม่ได้น่าเกลียดขนาดนั้นซะหน่อย"

"เออ...เถียงกูเก่งจริง ๆ มึงเนี่ย จะต้องมีเหตุผลมาแก้ต่าง แก้ตัวให้ตัวเองตลอดเลยนะ"

"มะลิไม่ได้แก้ตัวนะจ๊ะ นายหัว'

"เออ ๆ กูไม่อยากเถียงกับมึงแล้ว ไปขึ้นรถเดี๋ยวมันจะมืดซะก่อนตลาดมันจะวาย"

ร่างสูงที่ตอนนี้ต้องกลายเป็นคนขับรถ ให้กับเด็กในบ้านเพียงคนเดียวที่สามารถไปไหนมาไหนกับเขาได้ และสามารถทำให้เขากลายเป็นคนขับรถของเธอได้โดยที่ไม่มีใครกล้าทำ แม้แต่คนเดียว ส่วนมะลิที่ทำหน้างอนตุ๊บป่องตุ๊บป่อง เพราะว่านายหัวราชสีห์บอกว่าเสื้อของเธอตัวเล็กเกินไปแล้วก็เดินตามขึ้นรถไปแบบงอน ๆ ตอนนี้ก็ถึงตลาดแล้วคนตัวเล็กก็ยังไม่หายงอน

"นางมะลิ นี่มึงจะทำหน้าเป็นตูด แบบนี้อีกนานไหมเนี่ย"

"นายหัวมาว่ามะลิน่าเหมือนตูดได้ยังไงจ๊ะ มะลิออกจะน่ารักขนาดนี้"

"ใครเขาบอกมึง ว่ามึงน่ารัก"

"พี่ ๆ ในไร่ก็บอกทุกคน ว่ามะลิน่ารักมีแต่ นายหัวคนเดียวนี่แหละจะที่บอกว่ามะลิขี้เหร่"

"ฮ่า ๆ ๆ เออ..กูไม่เถียงกับมึงละ"

"เดี๋ยวกูจะไปเดินซื้อของนะ ส่วนมึงจะไปซื้ออะไรของใช้ก็เอาเงินนี่ติดตัวไป ถ้าไม่พอก็บอกกู"

"ไม่เป็นไรจ้ะนายหัว ไม่ต้องให้มะลิหรอก ครั้งที่แล้วที่นายหัวให้ไว้มะลิยังเหลืออยู่เลยจ้ะ"

"ผู้ใหญ่ให้ของ มึงมีหน้าที่รับก็รับไป ไม่ต้องปฏิเสธทำงานเองได้ แล้วหรือไงฮึ"

"ขอบคุณค่ะ นายหัว"

ราชสีห์ปล่อยให้มะลิเดินตลาดเพียงลำพัง ส่วนตัวเขาก็ไปซื้อของใช้ที่ต้องการระหว่างที่เขาเดินไปเรื่อย ๆ เขาไปสะดุดใจสะดุดตากับร้านเสื้อผ้าผู้หญิง เสื้อน่ารัก ๆ มากมาย มันทำให้เขาคิดถึงนางมะลิของเขาขึ้นมาทันทีเขาจึงเดินเข้าไปถามแม่ค้า

"แม่ค้าฉันอยากได้เสื้อไซส์หน้าอกประมาณ 46เอว 26-27 ช่วยดูให้ฉันหน่อยได้ไหม"

"สวัสดีค่ะคุณราชสีห์ อันนี้มันเสื้อผ้าผู้หญิงนะจ๊ะไม่ทราบว่าในหัวราชสีห์จะซื้อไปให้สาวที่ไหนคะ"

"ผมไม่ได้ซื้อให้สาวที่ไหนหรอก จะซื้อให้กับเด็กในไร่นะเห็นเสื้อผ้ามันเก่า ๆ ขาด ๆ แล้วสงสารมัน"

คำพูดที่ไม่ได้คิดอะไรของราชสีห์ มันดูไม่ได้มีความพิเศษอะไรมากนักสำหรับเขามันก็แค่เป็นการ ซื้อของให้เด็กที่เขาชุบเลี้ยงมาเท่านั้นตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเลี้ยงนางมะลิมาอย่างดี เขาไม่เคยคิดอยากจะให้มันลำบากไปมากกว่านั้น เพราะด้วยชะตาชีวิตของมันก็ลำบากมากอยู่แล้วเขาจึงไม่อยากจะซ้ำเติมมัน

"นายหัวราชสีห์เอากี่ตัวจ๊ะมีสีชมพูสีขาว"

"แม่ค้าคนสวยช่วยจัดให้ฉันเลยได้ไหมจ๊ะเอาซัก 10 ตัวแล้วก็ขอกางเกงยีนส์ยาวประมาณหัวเข่าให้ฉันอีก 10 ตัวนะจ๊ะ"

หลังจากคุยกับแม่ค้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แม่ค้าก็จัดการเสื้อผ้าให้กับราชสีห์อย่างเสร็จสรรพ เขาเดินหิ้วของพะรุงพะรังกลับไปที่รถ เขาหันซ้ายหันขวาไม่เห็นนางมะลิร่างบางของเขา ปกติมะลิจะเป็นคนที่ซื้อของรวดเร็วกว่าเขาเสมอ มันจะต้องเป็นคนมายืนรอเขา แต่ครั้งนี้มันกลับมาช้ากว่าเขา ราชสีห์รีบวางของทั้งหมดลง ใส่ไว้ที่หลังกระบะแล้วออกไปเดินตามหามะลิเขากลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับเด็กของเขา

ทางด้านมะลิที่ตอนนี้เธอเดินมาซื้อชุดชั้นในในตลาดและซื้อข้าวของอีกนิดหน่อย แต่ระหว่างทางมีผู้ชายคนนึง พยายามตามจีบเธอขอเบอร์เธอแต่ เธอไม่ได้ให้แล้วไม่เล่นด้วย มันจึงพยายามคุกคามเธอเดินตามเธอมาตลอด เธอกำลังรีบหนีผู้ชายคนนี้ให้ไวที่สุด เพราะเธอรู้สึกเหมือนโดนคุกคามเข้าไปทุกที

"ทำไมเธอต้องเดินหนีฉันล่ะ ฉันชอบเธอนะ"

"อย่ามายุ่งกับฉันเลยจ้ะ ฉันขอร้องนะ"

"ฉันขอเบอร์เธอหน่อยได้ไหมล่ะ"

"ฉันไม่สะดวกใจจริงๆจ้ะ"

"หรือว่าจะให้ฉันเดินตามไปส่งที่รถดี"

"อย่าเลยจ้ะ อย่ามายุ่งกับฉันเลยนะจ๊ะ"

"ทำเป็นเล่นตัวนักนะ!!"

ราชสีห์ที่เขาได้ยินทุกการสนทนา ของมะลิกับผู้ชายตรงหน้าเขาพยายามข่มอารมณ์โกรธเพราะไม่อยากมีเรื่องหรือทำร้ายใครเมื่อไหร่ที่เขาลงมือแปลว่าคน ๆ นั้นไม่ถึงฆาตก็ต้องนอนห้องไอซียู แต่ดูเหมือนไอ้ผู้ชายดวงซวยคนนั้นกำลังจะถึงฆาตซะแล้ว เพราะมันมายุ่งกับคนของเขา

"เร็ว ๆ ฉันขอเบอร์หน่อย ฉันเบอร์ขอเบอร์มือถือแค่นี้ให้ไม่ได้หรอเล่นตัวจริงๆเลย"

"พลัว ตุ๊บ ตุ๊บ โอ๊ย..เจ็บ อะไรวะเนี่ย"

เสียงหมัดกระทบหน้าของไอ้ผู้ชายคนที่พยายามยุ่งวุ่นวายกับมะลิราชสีห์ได้ซัดหมัดใส่หน้ามัน รวมทั้ง ประเคนเท้าให้มันอย่างสาสมจนลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น

"นายหัวพอเถอะจ้าพอแล้ว"

ราชสีห์หันกลับไปมองร่างเล็ก ๆ ที่ตอนนี้กำลังกลัวและตกใจ ราชสีห์ได้ยินเสียงของมะลิทำให้เขา ได้สติกลับขึ้นมาอีกครั้ง เขาหันกลับไปมองไอ้ผู้ชายเฮงซวยที่ตอนนี้นอนจมกองเลือดอยู่

"มึงจำไว้ว่าอย่ามายุ่งกับคนของกูอีก...!!! รอบนี้กูแค่สั่งสอน รอบหน้ากูจะยิงกบาลมึงทิ้งซะ"

"ไปมะลิกลับบ้าน..!!!"

ราชสีห์เดินจูงมือมะลิมาฝ่าฝูงคนในตลาด เขาไม่สนใจทุกสายตาที่มองจ้องมาที่เขา สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขาและมะลิ ต่างพากันซุบซิบนินทาต่สิ่งเดียวที่ราชสีห์สนใจคือนางมะลิ มันเจ็บตรงไหนหรือเปล่านะเพราะตอนนี้เขาเห็นน้ำตามันคลอหน่วยเต็มสองดวงตาสวย น้ำใส่ไหลปริ่มดวงตาเหมือนจะไหล แต่ไม่ไหล นางมะลิมันคงไม่กล้าร้องไห้ออกมาเพราะกลัวว่าเขาจะดุมัน

"มึงเป็นอะไรหรือเปล่ามะลิ"

"ฮึก ฮึก ไม่เป็นอะไรจ้ะนายหัว"

เสียงบ่นอู่อี้อยู่ในลำคอ สะอึกสะอื้นปากมันบอกว่าไม่เป็นอะไรแต่หางตาทั้งสองข้างของมันกับมีน้ำตาไหลพราก

"แล้วมึงไม่เป็นอะไรจะร้องไห้ทำไม"

"ฉันแค่ตกใจฉันกลัวนายหัวเป็นอะไรจ้ะ ในหัวเจ็บตรงไหนไหมจ๊ะขอมะลิดูหน่อยได้ไหม"

คำพูดของนางมะลิทำให้ราชสีห์รู้สึกแปลก ๆ กับแววตาท่าทีของนางมะลิที่เป็นห่วงเขา มันทำให้หัวใจของเขารู้สึกอะไรบางอย่าง แต่เขายังไม่อาจมอบใจหรือเชื่อใจผู้หญิงคนไหนได้อีก หลังจากที่เขาโดนผู้หญิงชั่วช้าคนนึงหักหลังทิ้งเขาไปตอนที่ธุรกิจของเขาล้ม ผู้หญิงคนนั้นกลับทิ้งเขาไปกับผู้ชายคนอื่นในขณะที่เขาลำบากมาก กว่าเขาจะกลับมายืนได้เป็นนายหัวขนาดนี้เขาก็ผ่านความเจ็บปวดมาไม่น้อย

"กูไม่เป็นอะไรมากหรอกมึงไม่ต้องเป็นห่วงกู"

"มะลิกลัวนายหัวจะต้องมาเจ็บตัวเพราะมะลิค่ะ"

"กูไม่เป็นอะไรแล้ว มึงก็หยุดร้องไห้เถอะ คนมองกันทั้งตลาดเขาจะคิดว่ากูรังแกมึง"

"จ๊ะะในหัวมะลิไม่ร้องแล้ว"