ณ สวนทุเรียน จังหวัดจันทบุรี ภูเขาที่โอบล้อมเขียวชอุ่ม

แสงตะวันที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้อง ทำให้เด็กสาวที่ชื่อมะลิถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาแต่เช้า เพื่อมาจัดเตรียมอาหารเช้าให้กับนายหัวราชสีห์ เธอจะต้องตื่นก่อนนายหัวของเธอตั้งแต่ 05.30 น เพื่อเตรียมอาหารเช้าก่อนที่นายหัวของเธอจะตื่นนอน เธอจะต้องเตรียมเสื้อผ้า ที่เขาจะใส่ประจำวันในทุก ๆ วันให้นายหัวของเธอ เธอทำอย่างนี้ตั้งแต่จำความได้จนปัจจุบันเธออายุ 20 ปี เธอก็ยังคงทำไม่เปลี่ยน และนายหัวไม่เคยให้แม่บ้านคนไหน มาจับต้องข้าวของของเขา นอกจากเธอคนเดียวเท่านั้น

จนวันนี้เธอมีอาการปวดท้องประจำเดือนอย่างรุนแรงเธอจึงให้แม่บ้านสาวคนหนึ่งไปรับใช้นายหัวราชสีห์ เธอขอให้แม่บ้านสาวทำแทนเธอทุกอย่างเธอแจ้งความชอบและไม่ชอบของนายหัวให้แม่บ้านสาวฟังอย่างละเอียด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเพียงไม่กี่อึดใจ

"ใครใช้ให้มึงเข้ามาในห้องกู"

"แล้วมะลิมันไปไหนมันไม่ใช่หน้าที่ของมึง"

"ไปตามมะลิมันมาหากู เดี๋ยวนี้แล้วเอาข้าวของของมึงทั้งหมดออกไปจากห้องกูซะก่อนที่กูจะฆ่ามึงทิ้ง"

แม่บ้านสาวสวยถึงกับหน้าถอดสีไปไม่เป็น ได้แต่ลนลานรีบเก็บข้าวของที่นายหัวปาลงพื้นทันที เธอวิ่งลงจากห้องของนายหัว โดยที่ใจของเธอเต้น

เร็วจนผิดจังหวะไปหมด ราวกับโดนกระชากวิญญาณ ข้าวของทุกอย่างที่เธอเตรียมทั้งหมด ก็ตรงทุกอย่างกับที่มะลิได้บอกเธอ ว่านายหัวชอบอะไรและไม่ชอบอะไรแต่ทำไมกันนะเขาถึงได้ดูโกรธขนาดนี้

"ฮื่อ ฮื่อ มะลิทำไมนายหัวถึงได้โกรธฉันขนาดนี้ ฮึก ฮึก"

"เกิดอะไรขึ้นคะพี่ชมพู"

"นายหัวเขวี้ยงข้าวของทุกอย่าง ที่ฉันเตรียมปาลงพื้นแล้วเรียกให้เธอไปหาเดี๋ยวนี้ เขาด่าฉันรุนแรงมาก"

"ฉันขอโทษนะจ๊ะปกติในหัวไม่เคยดุฉันเลย พี่ทำอะไรผิดหรือเปล่าจ๊ะ"

"ไม่มีอะไรผิดเธอรีบไปเถอะก่อนที่นายหัวจะโกรธมากกว่านี้ข้าวของทั้งหมดนี้ในหัวบอกให้ฉันเอาไปทิ้งเธอห้ามหยิบเอาขึ้นไปบนห้องเด็ดขาด"

"ได้จ้ะเดี๋ยวฉันเตรียมไปใหม่"

มะลิรีบเตรียมข้าวของทั้งหมดใหม่ เพื่อขึ้นไปบนห้องของนายหัว ที่ตอนนี้ทั้งเกี้ยวโกรธและเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าสิ่งใด ที่เธอเคยเห็นปกติเขาเป็นคนดุอยู่แล้ว แต่ไม่เคยเห็นเขาดุใครขนาดนี้ยิ่ง เป็นแม่บ้านผู้หญิงยิ่งไม่เคยเห็นว่าเขาดุเลย แต่วันนี้ทำไมกันนะ เพียงแค่เธอให้แม่บ้านผู้หญิงคนอื่นไปทำแทนเธอมันเกิดอะไรขึ้นกันนี่ ทำไมเขาถึงจะต้องดุขนาดนี้ สองเท้าเล็ก ๆ รีบเร่งฝีเท้าขึ้นไปบนห้องมือ ไม้สั่นไปหมดเมื่อรู้ว่าเธออาจจะต้องโดนดุแน่ๆ

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก นายหัวคะมะลิขอเข้าไปนะคะ"

เขาที่ยังไม่ได้ตอบอนุญาต มะลิที่วิ่งสวนผ่านประตูเข้าไปทันทีโดยไม่รอเสียงอนุญาตจากเจ้าของห้อง เสียงที่ทุ้มต่ำราวกับจะฆ่าคนให้ตายไปข้างนึง รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน แววตาที่มองมาที่ร่างบางของมะลิราวกับจะกลืนกินเส้นเลือดที่ปูดปูนเพราะความโมโห

"มึงไม่อยากทำหน้าที่ของมึงแล้วหรอ ทำไมต้องให้คนอื่นขึ้นมาทำหน้าที่ของมึงแทน"

"มะลิขอโทษจ้ะ นายหัวพอดีวันนี้มะลิไม่สบายค่ะมะลิปวดท้องจ้ะก็เลยให้พี่ชมพูเตรียมของ ขึ้นมาให้ในหัวแทนจ้ะ"

ราชสีห์เพียงได้ยินว่า เด็กสาวที่เขารับเลี้ยงป่วย เขามีความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันทีว่า เด็กผู้หญิงร่างบางตรงหน้า เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น เธอจึงเงยหน้ามองเขาแล้วตอบด้วยความกลัวราวกับลูกนก

               “มึงเป็นอะไร”

"เออ ...พอดีไม่รู้ว่าเป็นประจำเดือนจ้ะ"

"แล้วทำไมมึงไม่บอกกู กูจะได้ให้มึงพักงานซักวัน วันนี้ไม่ต้องมาเตรียมของให้กู"

"แล้วถ้ามะลิไม่เตรียมให้ นายหัวจะใช้อะไร จะทานอะไรล่ะจ๊ะ"

"กูหากินเองได้ มึงไม่ต้องให้คนอื่นมายุ่ง กับข้าวของของกูนอกจากมึงเข้าใจไหมกูไม่ชอบ"

"ขอโทษจ้ะนายหัว มะลิจะจำไว้"

"งั้นมึงก็ไปกินข้าว กินยา วันนี้ก็ไม่ต้องทำงานพักผ่อนซะ เดี๋ยวกู จะเข้าสวนสักหน่อย"

"จ้ะ นายหัว"

"ตอนกลางวัน มึงทำกับข้าว ให้กูกินได้ใช่ไหมทำไหวหรือเปล่า"

"ทำไหวจ้ะนายหัว นายหัวอยากทานอะไรจ๊ะ"

"กูอยากกินคั่วกลิ้งกับแกงส้มใต้ มึงทำให้กูหน่อยแล้วมึงเอาไปส่งให้กูในสวนนะ จักรยานของมึงมันเก่า กูเลยซื้อคันใหม่ให้มึงแล้วนะไว้ให้มึงปั่นไปส่งข้าวให้กูในสวน"

"ฮ้ะ ...!!! นายหัวซื้อจักรยานคันใหม่ให้มะลิเหรอจ๊ะ"

"เออ … กูซื้อให้มึงใหม่ จอดอยู่หลังบ้าน หน้าห้องมึงคันสีชมพู"

"นายหัวขอบคุณมากนะจ๊ะ"

ราชสีห์เขาไม่เคยอ่อนโยนกับผู้หญิงคนไหน และไม่เคยต้องให้ความสนใจกับใคร ผู้หญิงพวกนั้นก็แค่ผู้หญิงไว้สำหรับอุ่นเครื่องของเขา แต่กับนางเด็กมะลิเด็กที่เขาอุปการะเลี้ยงดู มันเพียงเพราะความสงสารเพราะมันได้เสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก มันมีความพิเศษคือดวงตาสีเทาของมันสวยเป็นประกายชวนให้หน้าหลงไหล วันนี้ราชสีห์บอกกับนางมะลิว่าเขาซื้อจักรยานคันใหม่ให้นางมะลิ มันดีใจยิ้มแป้นจนลืมความกลัวต่อเขาทั้งหมดก่อนหน้านี้ไป

เวลาผ่านไปจนใกล้จะเที่ยง มะลิได้เตรียมอาหารที่นายหัวสั่งให้เธอทำห่อทั้งหมดใส่ปิ่นโต และปั่นจักรยานคันใหม่อวดไปทั่วสวน เธอดีใจและภูมิใจกับจักรยานคันนี้มาก เพราะมันทั้งสวยน่ารักมากสำหรับเธอ เธอปั่นจักรยานมาจนเกือบถึงท้ายไร่ ก็ยังหานายหัวของเธอไม่เจอไม่รู้ไปดูงานอยู่ตรงไหนของไร่ เธอจึงปั่นจักรยานไปรอบ ๆ จนไปเห็นกับร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนสั่งงานคนงานผู้ชายในไร่นับ 40 คน ผู้ชายทุกคนจับจ้องมาที่ร่างเล็กที่กำลังปั่นจักรยานสีชมพู ตรงมาหานายหัวราชสีห์ ทุกคนรู้ว่ามะลิคือคนที่ไม่ควรแตะต้อง ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้นางมะลิได้ นอกจากนายหัวราชสีห์ นางมะลิยังไม่รู้ตัวในความพิเศษของเธอก็เท่านั้นเอง ปกตินายหัวไม่เคยให้ใครแตะต้อง เรื่องภายในชีวิตของเขา มะลิคนมองผิวเผินอาจจะเป็นเพียงแม่บ้านที่นายหัวชุบเลี้ยงเท่านั้น แต่สำหรับคนในไร่นี้รู้ดีว่าเธอพิเศษกว่าแม่บ้านทั่วไป ยกเว้นเพียงแค่ตัวของเธอเองเท่านั้นที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองคือคนพิเศษในอนาคต

"นายหัวจ๋า มะลิมาแล้วจ้า มะลิเอาข้าวมาส่งแล้ว"

ราชสีห์หลังจากส่งสายตาดุๆไปให้เหล่าบรรดาลูกน้องที่จ้องคนของเขาตาเป็นมันราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว พวกมันทุกคนรีบหลบสายตาของราชสีห์ที่ส่งมาให้กับเหล่าบรรดาคนงาน เขาหันกลับไปตอบร่างบางทันที

"เออขอบใจ มึงเอาปิ่นโตไปรอกูตรงรถก่อน เดี๋ยวกูสั่งงานเสร็จแล้วกูตามไป"

"ได้จ้ะ นายหัว" หลังจากราชสีห์หันไปตอบร่างบางของเขาเสร็จเรียบร้อย เขาจึงหันกลับไปสั่งงานลูกน้องต่อ ก่อนที่จะปล่อยพวกมันไปกินข้าวกลางวันกัน

วันนี้งานในไร่ค่อนข้างยุ่งเยอะ เพราะเขาต้องเร่งให้ลูกน้องฉีดฮอร์โมนเพื่อเร่งให้ทุเรียนติดดอกก่อนที่จะเริ่มฤดูกาลทุเรียน ตอนนี้เขารีบเดินตรงไปหาร่างบาง ที่รอเขาอยู่ท้ายรถกระบะ ตอนนี้ร่างบางได้ปูเสื่อรอเขาหลังท้ายรถกระบะเรียบร้อย ราวกับว่าเธอรู้ทุกอย่าง ที่เธอจะต้องทำให้กับเขา

"นายหัวจ๊ะฉันเตรียมข้าวไว้ให้นายหัวแล้วนะหลังท้ายรถกระบะแล้วก็เอาน้ำใบเตยเย็นๆใส่กระบอกน้ำมาให้นายหัวด้วยจ้ะ"

"ขอบใจมาก

"นายหัวจะให้ฉันรอเก็บปิ่นโตกลับไปด้วยไหมจ๊ะ"

"งั้นมึงก็นั่งเป็นเพื่อนกูซะเลย"

"เดี๋ยวฉันไปรอในหัวตรงใต้ต้นทุเรียนตรงนู้นดีกว่า"

"นั่งกับกูตรงนี้แหละมันจะเป็นอะไรไป"

"ได้จ้ะนายหัว"

"แล้วมึงเป็นยังไงบ้างอาการปวดท้อง"

"ค่อยยังชั่วแล้วจ้านายหัวขอบคุณนะจ๊ะที่เป็นห่วง"

ขณะที่ราชสีห์หันไปถามร่างบาง เกี่ยวกับอาการป่วยของเธอ แค่เธอบอกว่าไม่เป็นอะไร เขาก็รู้สึกสบายใจ ราชสีห์ที่กินข้าวไปมองหน้าร่างบางไปในหัวของเขากำลังคิดเรื่องราวมากมาย เกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนนี้ นับวันมันยิ่งโตเป็นสาว มันยิ่งสวยต่อให้มันจะมีผิวสีน้ำผึ้งที่ แตกต่างจากคนอื่น ไปสักนิดนึงเพราะผิวสีของมันสวยละเอียด บวกกับแววตาสีเทาที่เป็นประกายสวยงามราวกับผู้หญิงแขก ใคร ๆ ก็ชอบมองสีดวงตาของมัน แล้วเอ่ยชมว่ามันสวยเสมอ แม้กระทั่งเขาเองเพียงแต่ เขาไม่เคยเอ่ยชมมันออกมา

"มะลิมาเก็บปิ่นโตไปกูอิ่มแล้ว"

"ได้จ้ะนายหัว"

"เย็นนี้กูจะเข้าเมืองมึงจะไปกับกูไหม"

"ได้จ้าฉันอยากได้ของใช้ส่วนตัวพอดี"

"แล้วมึงเรื่องเรียนเป็นยังไงบ้าง"

"ตอนนี้มะลิเรียนจบม. 6 แล้วจ้ะ นายหัว แต่ว่ากำลังคิดเรื่องเรียนมหาวิทยาลัยจ๊ะ กำลังจะคุยกับนายหัวเรื่องนี้พอดี"

"มึงมีอะไรจะคุยกับกู ไหนลองพูดมาซิ"

"ฉันว่าฉันจะขอนายหัวออกไปหางานทำจ้ะ"

"มึงจะทำงานอะไร แล้วทำไมมึงต้องออกไปหางานทำ ทุกวันนี้กูก็ส่งเสียเลี้ยงดูมึงอยู่แล้ว"

"ตอนนี้มะลิว่า มะลิโตพอจะทำงานได้แล้ว จะได้ไม่ต้องเป็นภาระของนายหัว แค่นายหัวทำงานในไร่กับรีสอร์ทที่ภูเก็ตก็ยุ่งมากพอแล้วจ้ะ"

"มึงไม่ต้องมาคิดแทนกู!! ถ้ามึงอยากจะเรียนจริง ๆ กูจะส่งมึงเรียนเอง แต่กูจะเป็นคนขับรถไปรับไปส่งมึงด้วยตัวเองทุกวันมึงห้ามดื้อกับกูเด็ดขาด"

"นายหัวพูดจริงเหรอจ๊ะ"

"แล้วกูเคยพูดเล่นกับมึงหรือเปล่าล่ะ"

มะลิที่ตาเป็นประกาย เมื่อรู้ว่านายหัวราชสีห์ จะส่งเธอเรียนต่อมหาวิทยาลัย เพียงข้อแม้เดียวที่เธอต้องทำคือ เขาจะเป็นคนไปรับไปส่งเธอในทุก ๆ วัน ของการเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยแถมยังจะดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด ให้เหมือนแต่ก่อน ที่เธอเป็นมาแต่เธอก็เกรงใจเขาเหลือเกิน เธอตั้งใจว่าถ้าเธอเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอจะช่วยนายหัวของเธอจัดการงานในไร่ แบ่งเบาภาระของนายหัวราชสีห์ที่ชุบเลี้ยง เมตตาเอ็นดูเธอ มะลิดีใจจนลืมตัว เธอจึงวิ่งไปกอดแขนของนายหัว ราวกับเด็กที่ได้ของเล่น

"นายหัว มะลิขอบคุณนะจ๊ะ นายหัวใจดีกับมะลิที่สุดเลย"

ราชสีห์ที่ปรายตามองร่างบาง ที่ตอนนี้ยืนดีใจเกาะแขนของเขา เขย่าราวกับเด็ก ที่ได้ของเล่นที่ถูกใจ แต่มันจะรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้มันโตเป็นสาวแล้วไม่ใช่เด็ก 10 กว่าขวบ เหมือนเมื่อหลายสิบปีที่แล้ว หน้าอกหน้าใจ ของมันใหญ่เกินตัว ตอนนี้ได้เสียดสีกับต้นแขนแกร่ง แต่ราชสีห์ไม่เคยคิดจะเอาเด็กในบ้านทำเมียอยู่แล้ว เขาคิดในใจเพียงแค่ว่า เมตตาเอ็นดูมันเท่านั้น

"งั้นเดี๋ยวมึงเก็บปิ่นโต กลับไปรอกูที่บ้านนะ"

"จ้ะ นายหัว"

ร่างบางรีบเก็บปิ่นโต สื่อ กระบอกน้ำ ที่มันเตรียมมาใส่ตะกร้าหน้ารถสีชมพูทันที มันหันมายิ้มแป้นแล้นดีใจให้กับ เขาอารมณ์ดี สองเท้าเล็ก ๆ รีบปั่นจักรยานกลับไปที่บ้าน เพื่อเตรียมตัวไปตลาด เข้าเมืองตอนเย็นกับ นายหัวของเธอ

ราชสีห์ที่ตอนนี้ ต้องกลับไปเตรียมงานลูกน้องพร้อมกับเดินดูน้ำในสวนทุเรียน เขาให้ลูกน้องจัดการพ่นยาเร่งดอกต่าง ๆ เพื่อให้ทันติดดอกในอีกสองเดือนข้างหน้า จนเวลาล่วงเลยมา 17.00 น เขาตอนนี้ที่เหนื่อยล้า แต่ว่าจะต้องเขาจะต้องไปซื้อของในเมือง จึงรีบกลับไปที่บ้านเพื่ออาบน้ำ ล้างเนื้อล้างตัว ป่านนี้นางมะลิมันคงคอยแย่แล้ว

ราชสีห์ที่คิดถึงร่างบางในใจ เสียงรถกระบะคันงาม ได้มาจอดที่หน้าบ้าน ทำให้มะลิที่ตอนนี้ เตรียมกับข้าวให้กับนายหัวเสร็จแล้ว จึงรีบวิ่งออกมาต้อนรับนายหัวของเธอ ราวกับเป็นกิจวัตรประจำวัน ภาพเหล่านี้ทำให้คนในบ้านเห็นจนชินตาแล้ว ไม่มีใครกล้ามาทำเลียนแบบนางมะลิ แต่ทุกคนก็เข้าใจ เพราะที่นางมะลิต้องทำมัน คือคำสั่งของนายหัวว่าทุกเย็นมันจะต้องออกมายืนรอรับเขาไม่ว่าจะดึก แค่ไหนมันก็ต้องรอ

"นายหัว สวัสดีจ้ะ กลับมาแล้วหรอจ๊ะ"

"ฮืม เดี๋ยวกูอาบน้ำแล้วจะลงมานะ"

"ได้จ้ะนายหัว ฉันเตรียมน้ำอาบให้นายหัวแล้ว เสื้อผ้าอยู่บนเตียงนะจ๊ะ"

"ขอบใจมาก"

ราชสีห์ยื่นข้าวของในมือ ส่งให้มะลิเอาไปเก็บ มะลิมันจะรู้ทุกอย่างว่าของต้องวางตรงไหนภายในบ้าน ในบ้านหลังโตหลังนี้มีเพียงมะลิเท่านั้นที่จะเข้ามาทำกับข้าว หรือเตรียมข้าวของให้กับเขา ส่วนแม่บ้านคนอื่น ๆ หลังจากเขาออกไป ถึงจะสามารถเข้ามาทำความสะอาดบ้านทั้งหลังได้ แต่มะลิมีเพียงสองสามหน้าที่คือคอยรับใช้เขาตอนที่เขาเรียกหา และเตรียมทุกอย่างในชีวิตประจำวันของเขา งานอื่นๆมันไม่ต้องทำนอกจากรอคำสั่งจากเขา

เขาตอนนี้ที่อาบน้ำชำระเหงื่อใคล จากการเข้าสวนเป็นที่เรียบร้อย เขาแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวธรรมดา แต่มันกลับส่งให้เขาดูดีและมีสง่าราศีสาว ๆ ทุกคน แค่ได้ยินชื่อของนายหัวราชสีห์ ก็อยากจะพลีกายคลานขึ้นเตียงมาหาเขาแทบทุกคน แต่คืนนี้เขาไม่ว่างด้วยซิ เพราะเขาตั้งใจจะพานางมะลิไปซื้อของในเมือง เขาคิดว่าคืนนี้คงต้องให้มันขึ้นมานวดให้เขาเหมือนทุกครั้งไป มันทำแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต แต่ตอนนี้สรีระที่เปลี่ยนไปของมันทำให้เขารู้สึกว่า อยากจะปกป้องทุกอย่างในร่างกาย

ของมันให้มิดชิดยิ่งกว่าเมื่อก่อน เขาเดินลงบันไดมาแล้วหันไปทางร่างอวบอิ่มตัวเล็กๆผิวสีน้ำผึ้งที่ยืนรอเขาอย่างใจจดใจจ่อ

"นายหัว เสร็จแล้วหรือจ๊ะ"

ราชสีห์ที่หันไปมองตามเสียงเรียกเล็ก ๆ เขามองมะลิตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า นี่มันเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรอวะเนี่ย เพียงแค่เสื้อยืดตัวเล็ก ๆ กางเกงยีนส์สั้น ๆ ที่นางมะลิใส่มันทำให้นางมะลิดูเซ็กซี่ หน้าอกหน้าใจที่แทบจะล้นเสื้อยืดตัวเล็กๆออกมาอยู่แล้ว

"นางมะลิ เสื้อผ้ามึงนี่มันตัวเล็กขนาดนี้เลยหรือไง"

"ทำไมเหรอจ๊ะ นายหัว"

"มึงดูสิน่ะ มันจะคุมนมมึงไม่อยู่อยู่แล้ว"

"นายหัวพูดอะไรจ๊ะเนี่ย"

"มะลิไม่มีเสื้อผ้าใหม่ ๆ นะจ้ะ ก็ใส่มาตั้งแต่ ม.5 แล้ว แต่ก็คิดว่ามันยังใส่ได้อยู่นะจ๊ะ มันยังไม่ได้น่าเกลียดขนาดนั้นซะหน่อย"

"เออ...เถียงกูเก่งจริง ๆ มึงเนี่ย จะต้องมีเหตุผลมาแก้ต่าง แก้ตัวให้ตัวเองตลอดเลยนะ"

"มะลิไม่ได้แก้ตัวนะจ๊ะ นายหัว'

"เออ ๆ กูไม่อยากเถียงกับมึงแล้ว ไปขึ้นรถเดี๋ยวมันจะมืดซะก่อนตลาดมันจะวาย"

ร่างสูงที่ตอนนี้ต้องกลายเป็นคนขับรถ ให้กับเด็กในบ้านเพียงคนเดียวที่สามารถไปไหนมาไหนกับเขาได้ และสามารถทำให้เขากลายเป็นคนขับรถของเธอได้โดยที่ไม่มีใครกล้าทำ แม้แต่คนเดียว ส่วนมะลิที่ทำหน้างอนตุ๊บป่องตุ๊บป่อง เพราะว่านายหัวราชสีห์บอกว่าเสื้อของเธอตัวเล็กเกินไปแล้วก็เดินตามขึ้นรถไปแบบงอน ๆ ตอนนี้ก็ถึงตลาดแล้วคนตัวเล็กก็ยังไม่หายงอน

"นางมะลิ นี่มึงจะทำหน้าเป็นตูด แบบนี้อีกนานไหมเนี่ย"

"นายหัวมาว่ามะลิน่าเหมือนตูดได้ยังไงจ๊ะ มะลิออกจะน่ารักขนาดนี้"

"ใครเขาบอกมึง ว่ามึงน่ารัก"

"พี่ ๆ ในไร่ก็บอกทุกคน ว่ามะลิน่ารักมีแต่ นายหัวคนเดียวนี่แหละจะที่บอกว่ามะลิขี้เหร่"

"ฮ่า ๆ ๆ เออ..กูไม่เถียงกับมึงละ"

"เดี๋ยวกูจะไปเดินซื้อของนะ ส่วนมึงจะไปซื้ออะไรของใช้ก็เอาเงินนี่ติดตัวไป ถ้าไม่พอก็บอกกู"

"ไม่เป็นไรจ้ะนายหัว ไม่ต้องให้มะลิหรอก ครั้งที่แล้วที่นายหัวให้ไว้มะลิยังเหลืออยู่เลยจ้ะ"

"ผู้ใหญ่ให้ของ มึงมีหน้าที่รับก็รับไป ไม่ต้องปฏิเสธทำงานเองได้ แล้วหรือไงฮึ"

"ขอบคุณค่ะ นายหัว"

ราชสีห์ปล่อยให้มะลิเดินตลาดเพียงลำพัง ส่วนตัวเขาก็ไปซื้อของใช้ที่ต้องการระหว่างที่เขาเดินไปเรื่อย ๆ เขาไปสะดุดใจสะดุดตากับร้านเสื้อผ้าผู้หญิง เสื้อน่ารัก ๆ มากมาย มันทำให้เขาคิดถึงนางมะลิของเขาขึ้นมาทันทีเขาจึงเดินเข้าไปถามแม่ค้า

"แม่ค้าฉันอยากได้เสื้อไซส์หน้าอกประมาณ 46เอว 26-27 ช่วยดูให้ฉันหน่อยได้ไหม"

"สวัสดีค่ะคุณราชสีห์ อันนี้มันเสื้อผ้าผู้หญิงนะจ๊ะไม่ทราบว่าในหัวราชสีห์จะซื้อไปให้สาวที่ไหนคะ"

"ผมไม่ได้ซื้อให้สาวที่ไหนหรอก จะซื้อให้กับเด็กในไร่นะเห็นเสื้อผ้ามันเก่า ๆ ขาด ๆ แล้วสงสารมัน"

คำพูดที่ไม่ได้คิดอะไรของราชสีห์ มันดูไม่ได้มีความพิเศษอะไรมากนักสำหรับเขามันก็แค่เป็นการ ซื้อของให้เด็กที่เขาชุบเลี้ยงมาเท่านั้นตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเลี้ยงนางมะลิมาอย่างดี เขาไม่เคยคิดอยากจะให้มันลำบากไปมากกว่านั้น เพราะด้วยชะตาชีวิตของมันก็ลำบากมากอยู่แล้วเขาจึงไม่อยากจะซ้ำเติมมัน

"นายหัวราชสีห์เอากี่ตัวจ๊ะมีสีชมพูสีขาว"

"แม่ค้าคนสวยช่วยจัดให้ฉันเลยได้ไหมจ๊ะเอาซัก 10 ตัวแล้วก็ขอกางเกงยีนส์ยาวประมาณหัวเข่าให้ฉันอีก 10 ตัวนะจ๊ะ"

หลังจากคุยกับแม่ค้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แม่ค้าก็จัดการเสื้อผ้าให้กับราชสีห์อย่างเสร็จสรรพ เขาเดินหิ้วของพะรุงพะรังกลับไปที่รถ เขาหันซ้ายหันขวาไม่เห็นนางมะลิร่างบางของเขา ปกติมะลิจะเป็นคนที่ซื้อของรวดเร็วกว่าเขาเสมอ มันจะต้องเป็นคนมายืนรอเขา แต่ครั้งนี้มันกลับมาช้ากว่าเขา ราชสีห์รีบวางของทั้งหมดลง ใส่ไว้ที่หลังกระบะแล้วออกไปเดินตามหามะลิเขากลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับเด็กของเขา

ทางด้านมะลิที่ตอนนี้เธอเดินมาซื้อชุดชั้นในในตลาดและซื้อข้าวของอีกนิดหน่อย แต่ระหว่างทางมีผู้ชายคนนึง พยายามตามจีบเธอขอเบอร์เธอแต่ เธอไม่ได้ให้แล้วไม่เล่นด้วย มันจึงพยายามคุกคามเธอเดินตามเธอมาตลอด เธอกำลังรีบหนีผู้ชายคนนี้ให้ไวที่สุด เพราะเธอรู้สึกเหมือนโดนคุกคามเข้าไปทุกที

"ทำไมเธอต้องเดินหนีฉันล่ะ ฉันชอบเธอนะ"

"อย่ามายุ่งกับฉันเลยจ้ะ ฉันขอร้องนะ"

"ฉันขอเบอร์เธอหน่อยได้ไหมล่ะ"

"ฉันไม่สะดวกใจจริงๆจ้ะ"

"หรือว่าจะให้ฉันเดินตามไปส่งที่รถดี"

"อย่าเลยจ้ะ อย่ามายุ่งกับฉันเลยนะจ๊ะ"

"ทำเป็นเล่นตัวนักนะ!!"

ราชสีห์ที่เขาได้ยินทุกการสนทนา ของมะลิกับผู้ชายตรงหน้าเขาพยายามข่มอารมณ์โกรธเพราะไม่อยากมีเรื่องหรือทำร้ายใครเมื่อไหร่ที่เขาลงมือแปลว่าคน ๆ นั้นไม่ถึงฆาตก็ต้องนอนห้องไอซียู แต่ดูเหมือนไอ้ผู้ชายดวงซวยคนนั้นกำลังจะถึงฆาตซะแล้ว เพราะมันมายุ่งกับคนของเขา

"เร็ว ๆ ฉันขอเบอร์หน่อย ฉันเบอร์ขอเบอร์มือถือแค่นี้ให้ไม่ได้หรอเล่นตัวจริงๆเลย"

"พลัว ตุ๊บ ตุ๊บ โอ๊ย..เจ็บ อะไรวะเนี่ย"

เสียงหมัดกระทบหน้าของไอ้ผู้ชายคนที่พยายามยุ่งวุ่นวายกับมะลิราชสีห์ได้ซัดหมัดใส่หน้ามัน รวมทั้ง ประเคนเท้าให้มันอย่างสาสมจนลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น

"นายหัวพอเถอะจ้าพอแล้ว"

ราชสีห์หันกลับไปมองร่างเล็ก ๆ ที่ตอนนี้กำลังกลัวและตกใจ ราชสีห์ได้ยินเสียงของมะลิทำให้เขา ได้สติกลับขึ้นมาอีกครั้ง เขาหันกลับไปมองไอ้ผู้ชายเฮงซวยที่ตอนนี้นอนจมกองเลือดอยู่

"มึงจำไว้ว่าอย่ามายุ่งกับคนของกูอีก...!!! รอบนี้กูแค่สั่งสอน รอบหน้ากูจะยิงกบาลมึงทิ้งซะ"

"ไปมะลิกลับบ้าน..!!!"

ราชสีห์เดินจูงมือมะลิมาฝ่าฝูงคนในตลาด เขาไม่สนใจทุกสายตาที่มองจ้องมาที่เขา สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขาและมะลิ ต่างพากันซุบซิบนินทาต่สิ่งเดียวที่ราชสีห์สนใจคือนางมะลิ มันเจ็บตรงไหนหรือเปล่านะเพราะตอนนี้เขาเห็นน้ำตามันคลอหน่วยเต็มสองดวงตาสวย น้ำใส่ไหลปริ่มดวงตาเหมือนจะไหล แต่ไม่ไหล นางมะลิมันคงไม่กล้าร้องไห้ออกมาเพราะกลัวว่าเขาจะดุมัน

"มึงเป็นอะไรหรือเปล่ามะลิ"

"ฮึก ฮึก ไม่เป็นอะไรจ้ะนายหัว"

เสียงบ่นอู่อี้อยู่ในลำคอ สะอึกสะอื้นปากมันบอกว่าไม่เป็นอะไรแต่หางตาทั้งสองข้างของมันกับมีน้ำตาไหลพราก

"แล้วมึงไม่เป็นอะไรจะร้องไห้ทำไม"

"ฉันแค่ตกใจฉันกลัวนายหัวเป็นอะไรจ้ะ ในหัวเจ็บตรงไหนไหมจ๊ะขอมะลิดูหน่อยได้ไหม"

คำพูดของนางมะลิทำให้ราชสีห์รู้สึกแปลก ๆ กับแววตาท่าทีของนางมะลิที่เป็นห่วงเขา มันทำให้หัวใจของเขารู้สึกอะไรบางอย่าง แต่เขายังไม่อาจมอบใจหรือเชื่อใจผู้หญิงคนไหนได้อีก หลังจากที่เขาโดนผู้หญิงชั่วช้าคนนึงหักหลังทิ้งเขาไปตอนที่ธุรกิจของเขาล้ม ผู้หญิงคนนั้นกลับทิ้งเขาไปกับผู้ชายคนอื่นในขณะที่เขาลำบากมาก กว่าเขาจะกลับมายืนได้เป็นนายหัวขนาดนี้เขาก็ผ่านความเจ็บปวดมาไม่น้อย

"กูไม่เป็นอะไรมากหรอกมึงไม่ต้องเป็นห่วงกู"

"มะลิกลัวนายหัวจะต้องมาเจ็บตัวเพราะมะลิค่ะ"

"กูไม่เป็นอะไรแล้ว มึงก็หยุดร้องไห้เถอะ คนมองกันทั้งตลาดเขาจะคิดว่ากูรังแกมึง"

"จ๊ะะในหัวมะลิไม่ร้องแล้ว"