สิงหรัตน์ ไกรวรานนท์ นายหัวหนุ่มแห่งเกาะเสือ กำลังไล่ยิงลูกน้องคนสนิทอย่างประกิต และราตรีภรรยาที่ชายหนุ่มพามาอาศัยอยู่ยังเกาะแห่งนี้หลายเดือน
ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนที่ดังก้องไปทั่วหาดของเกาะเสือ ทำให้เหล่าบรรดาลูกน้อง คนงาน และชาวบ้านต่างมามุงดูเหตุการณ์ด้วยความตกใจ
สายลมพัดโชยเอาเม็ดทรายขาวละเอียดปะทะกับร่างสูงของนายหัวหนุ่มหล่อเชื้อสายลูกน้ำเค็ม
ดวงตาแข็งกร้าวดุดันมองไปยังคนที่ทรยศหักหลังทั้งสอง แล้วลั่นไกปืนระรัว ไล่ล่าประกิตและราตรีที่หนีหัวซุกหัวซุนขึ้นเรือหนีไป
“นายหัว ตามไปไหมครับ” สายลมเอ่ยถามผู้เป็นนาย
“ไม่ต้อง!” น้ำเสียงดุดันเอ่ยตอบ ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ไตรภูมิกับคมกล้าหันสบตากันนิ่ง ไม่คิดว่าประกิต คนที่เจ้านายไว้ใจที่สุดจะทรยศหักหลังได้ถึงเพียงนี้ และราตรีภรรยาสาวที่เจ้านายให้การดูแลเป็นอย่างดีจะทำกันได้ลงคอ
เหตุการณ์ระทึกขวัญนั้นเป็นที่โจษจันกันไปทั่วเกาะ…
ประกิตกับราตรีหนีตายมาขอความช่วยเหลือจากพายัพซึ่งเป็นลูกน้องของเรวัตร เจ้าของเกาะเสืออีกฟากหนึ่ง ซึ่งเกาะแห่งนี้แบ่งเป็นสองส่วน มีพื้นที่กว้างใหญ่และอุดมสมบูรณ์ไปด้วยผืนป่า… แถมพายัพยังเป็นศัตรูคู่แค้นกับครอบครัวของสิงหรัตน์มานานนม...
สิงหรัตน์ บุรุษร่างสูงใหญ่ เกือบ 187 เซนติเมตร ผมดกหนายาวประบ่า ใบหน้ารกไปด้วยหนวดเครา ถ้าดูเพียงผิวเผินเหมือนโจรเถื่อนดุร้ายจนไม่มีใครอยากเข้าใกล้
แต่ชายหนุ่มมีเครื่องหน้าสมบูรณ์คมเข้ม คนทั่วไปแค่เห็นก็มองเมินเพราะรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูทั้งโหด เถื่อน และติดดิน แต่หากสาวๆ หลายคนได้รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้เพียบพร้อมไปด้วยรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติ เขาคงไม่เป็นอันทำอะไรเพราะต้องคอยหลบหนีหญิงสาวทั้งหลายที่อยากโชคดีตกถังข้าวสารในชั่วข้ามคืน
... ดวงตาคมดุแฝงไว้ด้วยเสน่ห์เหลือร้าย คิ้วเข้มพาดเฉียงดำสนิทรับกับขนตาดกหนา หน้าเหลี่ยมที่ปลายคางมีรอยผ่าดูบึกบึนสมชายชาตรี ริมฝีปากสีเข้มหยักเป็นคันศร ผิวเรียบตึงสีแทนเพราะการทำงานกลางแจ้งทำให้เรือนร่างแกร่งกำยำบึกบึนสง่างามสมชายชาตรี กล้ามเป็นมัดๆ และร่างกายอุดมไปด้วยเส้นขน
สิงหรัตน์ ชายหนุ่มที่สมบูรณ์แบบ ทั้งหน้าที่การงาน ฐานะและรูปร่างหน้าตา แต่เขาไม่เคยต้องการหญิงสาวคนใดมาเคียงข้าง ยังใช้ชีวิตโสดอย่างอิสระไม่ผูกติดกับใคร
เขาคิดว่าหากจะมีภรรยาสักคน ผู้หญิงคนนั้นต้องเห็นความดีของเขา ไม่ใช่ทรัพย์สมบัติภายนอกที่เขามีอยู่
ใช่ว่าเขาจะจมอยู่กับอดีตฝังใจอย่างที่ใครๆ พูดกัน แต่เพราะไม่มีหญิงสาวคนไหนมีค่าให้เขาต้องรัก และทุ่มเทหัวใจให้ในตอนนี้...
นายหัวหนุ่มจอดรถโฟร์วิลคันแกร่งที่กำแพงรั้วบ้าน “ไตรสุรเดช” ซึ่งเป็นบ้านเรือนไทยหลังใหญ่ รั้วบ้านเป็นไม้แทบทั้งสิ้นจึงสามารถมองลอดเข้าไปด้านในได้อย่างชัดเจน
เขาค่อยๆ เปิดประตูลงจากรถ ดวงตาสีสนิมคมดุตวัดสายตามองลอดผ่านแว่นกันแดดยี่ห้อดังที่ปิดบังดวงตาเอาไว้ ในขณะที่ใบหน้านิ่งไร้อารมณ์
ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินมั่นคงไปยังรั้วบ้านอันร่มรื่น พร้อมด้วยหัวใจที่กระหายอยากเห็นหน้าหญิงสาวผู้เป็นว่าที่เจ้าสาว
เจ้าสาวที่เขาไม่เคยต้องการสักนิด!!!
... แต่เพราะไม่อยากขัดใจบิดา และครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่คนเกเรอย่างเขายอมตามใจบุพการี
หึ! ผู้หญิงแค่ดอกไม้ให้เชยชมพอหมดกลิ่นหอมก็โยนทิ้งถังขยะอย่างไร้ค่า
ยิ่งถ้าผู้หญิงที่เห็นแก่เงินยิ่งหมดกลิ่นชั่วข้ามคืน หรือบางครั้งอาจจะไม่มีกลิ่นเลยด้วยซ้ำ
ดังเช่นสุภาษิตที่ว่าสวยแต่รูปจูบไม่หอม แค่หลอกล่อให้แมลงตัวผู้บินเข้าหา แต่ต้องผิดหวังเพราะน้ำหวานจากรวงผึ้งโดนชอนไชไปจนหมดสิ้นไม่เหลือทิ้งไว้ให้ภมรหน้าโง่ตัวถัดไปอีก
ชายหนุ่มค่อยๆ ถอดแว่นราคาแพงออกอย่างเชื่องช้า สายตามองเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวน รูปร่างอรชรกลมกลึงภายใต้เสื้อแขนกุดสีฟ้าอ่อนกับกระโปรงสีชมพูลายลูกไม้
เขากะประมาณส่วนสูงของเธอน่าจะไม่เกิน 165 เซนติเมตร ผมสลวยดำขลับจนถึงแผ่นหลังมัดเอาไว้อย่างไม่ค่อยพิถีพิถันมากนัก
ร่างบอบบางหันหลังให้เขาอยู่ จึงไม่ได้เห็นหน้าเธอ สิงหรัตน์ยืนจ้องอยู่เพียงครู่เธอจึงหันกลับมาให้เขาได้เห็นใบหน้าสวยหวานเต็มๆ ตา
นายหัวหนุ่มหัวใจหนุ่มกระตุกวูบ ก้อนเนื้อข้างซ้ายกำลังเต้นกระหน่ำรุนแรงเพียงแค่เห็นใบหน้าของหญิงสาวเต็มๆ ตา
ใช่ว่าไม่เคยเห็นผู้หญิงสวย แต่เธอทำให้เขารู้สึกแตกต่าง ความรู้สึกประหลาดล้ำเกิดขึ้นในหัวใจ เขาไม่เชื่อเรื่องรักแรกพบ แต่เชื่อเรื่องชอบแรกพบ เขาบอกตัวเองว่าเขาชอบเธอเข้าให้แล้ว...
แม้จะไม่ได้อยู่ใกล้มากนักแต่สายตาคมดุก็สามารถกวาดไล่มองเรือนร่างของหญิงสาวได้ชัดเจน ใบหน้ารูปหัวใจ หน้าผากมนเพราะผมที่รวบไว้ด้านหลัง คิ้วเรียวโก่ง ขณะกะพริบตามองเห็นแพขนตางอนงามขยับขึ้นลงจนเขานึกชื่นชมเสียไม่ได้
นายหัวหนุ่มยอมรับกับตัวเองว่าเธอเป็นหญิงสาวคนแรกที่ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจผิดจังหวะ ถ้ามีโอกาสเขาจะทำโทษให้หนำใจโทษฐานที่ยั่วอย่างเดียงสาให้เขารุ่มร้อนในอก
สิงหรัตน์มองดวงตาสีน้ำตาลเข้มมีแววหวานปนเศร้า ก่อนเลื่อนสายตาลงมองริมฝีปากรูปกระจับที่เผยอออกน้อยๆ ด้วยรอยยิ้มขณะเอาใจใส่กับบรรดาดอกกุหลาบหลากสีในสวนงดงามของบ้าน จมูกโด่งงามที่ดูน่าขบกัดหยอกเย้า รวมถึงผิวขาวผุดผ่องสัมผัส ทำให้เขาอยากแนบชิดมากกว่าการมอง
ความต้องการที่ซุกซ่อนอยู่ภายในกายกำลังตื่นตัวอย่างห้ามไม่อยู่ ชายหนุ่มเผลอสบถกับความคิดของตัวเอง
เขาใคร่อยากรู้ว่าเธอเป็นใคร มีความสัมพันธ์กับ “ไตรสุรเดช” เช่นไร
... แต่หากเธอเป็นว่าที่เจ้าสาวของเขาล่ะ ใบหน้าคมเข้มกระตุกยิ้มเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มทอดสายตามองไปยังร่างอรชร
หญิงสาวคงยังไม่รู้ว่ามีคนแอบมองเพราะมัวเพลิดเพลินกับการรดน้ำต้นไม้ แม้เขาจะเห็นเธอยิ้ม แต่ก็ช่างเป็นรอยยิ้มที่ปนเศร้าเสียนี่กระไร
เมื่อถูกมองมากๆ เข้า พิณทิราเหมือนรู้ตัว กวาดสายตามองรอบกาย ร่างสูงจึงรีบหลบไปอีกด้านทันที
หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าไปมา เมื่อคิดว่าตัวเองคงคิดมาก เพราะรู้สึกว่ามีสายตาของใครจ้องมองอยู่ อาจเป็นคนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็เป็นได้ เพราะเธออยู่ใกล้รั้วบ้าน
“นังพิณ! มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ฉันเรียกหาแกตั้งนานสองนานจนเสียงแหบเสียงแห้งไปหมดแล้ว”
เสียงตวาดแสบแก้วหูลั่นมาจากทางด้านหลัง พิณทิราปล่อยบัวรดน้ำหลุดจากมือ ลนลานถอยหนีเมื่อรู้ดีว่าพายุใหญ่กำลังตั้งเค้าหนัก เธอรู้ว่าเสียงแบบนี้ของวิธาดาบ่งบอกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์เช่นไร
“พิณมารดน้ำต้นไม้ค่ะคุณวิ”
พิณทิรารีบตอบอย่างเกรงใจ วิธาดาใบหน้าหยิกงอหมดความสวยไปทันทีที่โมโห จ้องมองอีกฝ่ายเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
“ฉันให้แกไปซักผ้า เสร็จหรือยัง มัวแต่รดน้ำต้นกุหลาบอยู่นั่นแหละ จะรักอะไรกันนักกันหนา”
วิธาดาเหยียดริมฝีปากสีแดงสดที่เคลือบลิปสติกมองน้องสาวต่างสายเลือดด้วยความเกลียดชัง
“เสร็จแล้วค่ะคุณวิ”
พิณทิรารีบตอบ เพื่อไม่ให้อารมณ์ของอีกฝ่ายขุ่นมัวมากกว่าเดิม
“รีดผ้าหรือยัง ชุดที่ฉันจะใส่ไปงานเลี้ยง แกรีดหรือยัง นังพิณ!!!”
วิธาดาหาเรื่องเต็มที่ เสียงกราดเกรี้ยวชวนแสบแก้วหูดังออกไปนอกรั้วบ้าน คนที่แอบซุ่มดูอยู่แทบเอามืออุดหู สิงหรัตน์ส่ายหน้าไปมากับนิสัยของหล่อน
... แค่ได้ยินเสียงก็นึกไปถึงใบหน้าที่ไม่น่ามอง
ถ้าต้องทนอยู่กับผู้หญิงคนนี้เขาคงเป็นบ้าไปเสียก่อน หรือไม่ เขาคงต้องจับหล่อนโยนลงทะเลให้ฉลามกินเป็นอาหาร
“ชะ... ชุดอะไรคะ” พิณทิราถามอีกฝ่ายด้วยสีหน้างุนงง
“เผียะ!!!”
“นังโง่ ชุดที่ฉันจะใส่ไปงานเลี้ยงไง แกรีดหรือยัง ฉันสั่งนังนวลไปบอกแกแล้ว นี่แกแกล้งฉันใช่ไหม แกไม่ยอมรีดชุดให้ฉัน ไม่อยากให้ฉันมีชุดใส่ไปงานใช่ไหม นังนี่วอนหาเรื่องอย่าอยู่เลย”
วิธาดาได้ทีตบตีพิณทิราด้วยความสะใจ ชังน้ำหน้าอีกฝ่ายอย่างที่สุด พิณทิราไม่ทันหลบจึงโดนตบเข้าไปเต็มฝ่ามือ
“คุณวิอย่าตีพิณเลยนะคะ พิณไม่รู้เรื่องจริงๆ พี่นวลไม่ได้บอกอะไร โอ๊ยๆๆ อย่าค่ะ พิณเจ็บ พิณเจ็บ พิณกลัวแล้ว ฮื่อๆ”
พิณทิราใช้มือยกขึ้นปัดป้องด้วยความเจ็บ
“แกสู้เหรอนังพิณ วันนี้ฉันจะเอาเลือดหัวแกออก วันนี้แกตายแน่ยังลูกคนใช้ นังไพร่ นังชั้นต่ำ” วิธาดาได้ทีทุบตีไม่ยั้ง
“คุณวิอย่าทำอะไรพิณเลย พิณไม่รู้จริงๆ”
พิณทิราพาตัวเองหนีเต็มที่แต่อีกฝ่ายตามมาจิกผมเอาไว้ก่อนจะตบใบหน้าสวยอย่างรุนแรง
“เผียะ!!!”
“โอ๊ย! คุณวิอย่าทำพิณเลย พิณไม่รู้จริงๆ พิณไม่รู้จริงๆ ค่ะ”
พิณทิรายกมือปัดป้อง สภาพยับเยินแทบดูไม่ได้ วิธาดาผลักร่างของน้องสาวให้ล้มลงบนพื้นหญ้าด้วยความสะใจ
“นึกว่าจะแน่ แกไม่มีทางสู้ฉันได้หรอกนังชั้นต่ำ นี่แค่สั่งสอน แกอย่าสาระแนมาเสนอหน้าอีก คนอย่างแกสมควรอยู่ก้นครัวโน่น”
วิธาดาใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากของพิณทิราจนหน้าหงาย
พิณทิราผวาหนีไปอีกด้าน ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงแทบดูไม่ได้ วิธาดามองด้วยความสะใจปนสมเพศ ริมฝีปากสีแดงสดเหยียดออกอย่างน่าชัง
สายตาคมเข้มของชายหนุ่มที่แอบอยู่ที่ประตูรั้วมองด้วยความรังเกียจไม่ปิดบัง ถ้าเธอเป็นลูกสาวเจ้าของบ้านก็คงเป็นว่าที่ “เมีย” ของเขา ช่างเป็นผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีงามเลย แถมยังอารมณ์ร้ายและเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง
นี่หรือผู้หญิงที่บิดาต้องการให้มาเป็นศรีภรรยาของเขา?
สิงหรัตน์บอกตัวเองว่าเขารังเกียจผู้หญิงคนนี้จับใจ นายหัวหนุ่มทอดสายตามองหญิงสาวอีกคนที่มีสภาพยับเยิน
ทำไมนะ?... ทำไมเขาอยากเข้าไปกอดปลอบประโลมร่างนั้นเหลือเกิน ถ้าให้ดีเขาอยากเข้าไปผลักร่างของหญิงสาวใจร้ายคนนั้นให้กระเด็นออกห่างจากร่างอรชรที่กำลังหวาดกลัว
“เอะอะโวยวายอะไรกันจ๊ะลูกวิคนดีของแม่”
กานดารีบออกมาดูเหตุการณ์ เหยียดยิ้มเมื่อเห็นว่าอะไรเป็นอะไร ยิ่งเห็นสภาพเด็กสาวที่นางเกลียดชังจับใจ ยิ่งสะใจเข้าไปใหญ่
“นังพิณสิคะคุณแม่ มันแกล้งวิไม่ยอมรีดชุดให้วิเพราะไม่อยากให้วิมีชุดใส่ไปงานเลี้ยงคืนนี้ มันมัวแต่มารดน้ำต้นกุหลาบบ้าบอนี่อยู่ได้”
วิธาดาหาไม้ใกล้ๆ ทุบตีต้นกุหลาบอย่างเกลียดชัง ยิ่งรู้ว่ามารดาของพิณทิรารักต้นกุหลาบพวกนี้มาก ยิ่งอยากทำลายด้วยความอิจฉาริษยา
ปิยฉัตรมารดาของพิณทิราสำส่อนยั่วผู้ชายไปทั่ว นั่นคือคำพูดกรอกหูจากมารดาที่พูดให้เธอฟังตั้งแต่เด็ก
“คุณวิอย่านะคะ อย่าค่ะ อย่าทำ พิณขอร้อง”
พิณทิราตกใจรีบเข้าไปกอดไม้เอาไว้แนบอก
“นังพิณ แกกล้าขัดใจลูกสาวฉันเหรอ จัดการมันเลยลูกวิ นังนี่มันกำแหง วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน รับรองไม่มีใครช่วยแกแน่นอนนังลูกคนใช้ นังชั้นต่ำ!”
กานดาเกลียดชังเด็กสาวจับใจ เพราะสามีแอบลักลอบได้เสียกับคนใช้ในบ้านจนตั้งท้อง แถมยังคบกันก่อนที่ไอศูรย์จะมาแต่งงานกับเธอ สร้างความเจ็บใจให้เธอเป็นที่สุด แม่สามีคอยปิดบังเรื่องนี้มาตลอด จนเธอมารู้และจับได้ในตอนหลัง จึงโกรธแค้นชิงชังสองแม่ลูกยิ่งกว่าอะไร
ไอศูรย์ไม่ยอมขับไล่สองแม่ลูกไป ขนาดเธออุตส่าห์สร้างเรื่องว่าปิยฉัตรมีชู้ ลูกคุณหนูไฮโซอย่างเธอเหรอจะยอมให้สามียกย่องเชิดชูคนใช้ แถมใช้สามีร่วมกับคนรับใช้ในบ้าน
... แต่อย่างไรเสีย เธอทำทุกอย่างสำเร็จ เมื่อไอศูรย์เข้าใจผิดว่าปิยฉัตรแอบลักลอบหลับนอนกับอดิศรน้องชายคนเดียว ทำให้สามีไม่เชื่อใจปิยฉัตรอีกต่อไป นึกสงสัยว่าลูกในท้องเป็นลูกใครกันแน่
“ได้เลยค่ะคุณแม่ นังพิณแกวอนหาเรื่องดีนัก รักมากใช่ไหมต้นกุหลาบพวกนี้ ฉันจะช่วยทำให้มันตายตามแม่แกไป”
วิธาดาใช้ไม้ทุบตีพิณทิราแทนเมื่อน้องสาวนอกไส้พยายามห้ามปรามปกป้องต้นกุหลาบที่บุพการีของอีกฝ่ายรักเสียหนักหนา
“โอ๊ยๆๆ คุณวิ อย่าค่ะๆ”
พิณทิราเอามือจับไม้ที่วิธาดาใช้ฟาดต้นกุหลาบเมื่ออีกฝ่ายออกแรงเหวี่ยงเธอจึงล้มลงไม่เป็นท่า
วิธาดาหันไปสบตากับมารดา ก่อนจะเดินมาเหยียบมือของน้องสาวที่วางอยู่บนพื้นหญ้า
“โอ๊ย!!! คุณวิพิณเจ็บค่ะ”
พิณทิราร้องด้วยความเจ็บใบหน้าเหยเก พยายามดึงมือออกแต่ยิงดึงยิ่งเจ็บ
“คราวหลังจำเอาไว้ว่าแกอย่ากำแหงกับฉันอีก นังลูกคนใช้ ถึงแกจะเป็นลูกอาดิษ แต่แม่แกเป็นคนใช้ชั้นต่ำ จำใส่กระโหลกกลวงๆ ของแกว่าอย่าได้คิดมาออดอ้อนคุณพ่อให้ฉันกับคุณแม่เห็นอีก ไม่งั้นแกเจอดีแน่”
วิธาดายกเท้าที่เหยียบมือของพิณทิราออก แล้วนั่งยองๆ กระชากเส้นผมของน้องสาวผู้น่าสงสารให้แหงนใบหน้ามอง
กานดานั่งลงเคียงข้างบุตรสาวใช้นิ้วจิ้มกลางหน้าผากเด็กสาวอย่างเกลียดชัง
“แกจำใส่กะโหลกกลวงๆ ของแกเอาไว้ว่าแกมันลูกคนใช้ พ่อแกไม่ดูดำดูดี ถ้าคุณไอศูรย์ไม่ขอเอาไว้ ป่านนี้ฉันเฉดหัวแกออกไปจากบ้านแล้ว”
กานดาผลักหัวพิณทิราอีกหลายครั้ง เธอร้องไห้ระงม
สองแม่ลูกลุกขึ้นยืน มองสบตากันอย่างสะใจ ก่อนที่คนเป็นแม่จะพยักหน้าด้วยแผนการมาดร้าย
“แกจะนั่งร้องหาสวรรค์วิมานอะไร ไปซื้อของหน้าปากซอยให้ฉันด้วย ฉันอยากกินส้มตำไก่ย่าง”
แพิณทิรานึกสงสัยว่าคนทั้งสองนิยมกินส้มตำตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ก็มิอาจขัดใจได้
“ค่ะคุณวิ” หญิงสาวจำต้องรับคำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“นังนวลมาพอดี เดี๋ยวฉันให้แกไปรีดชุดของฉันแทน เพราะนังพิณมันไม่ยอมไปรีด”
พิณทิราหันไปมองหน้านวลที่มองเธออย่างไม่เป็นมิตร เธอกำมือจิกเข้าหากันแน่น
“อุ๊ย! ต๊ายตาย นวลบอกพิณเค้าแล้วนี่คะ ยังไม่ไปรีดอีกเหรอคะ”
นวลแสร้งอุทานจีบปากจีบคอพูด เอามือทาบอกมองพิณทิราอย่างสมเพช
“พี่นวลยังไม่ได้บอกพิณ เผียะ!!!”
วิธาดาเข้าตบใบหน้าของพิณทิราฉาดใหญ่ ก่อนใช้นิ้วจิ้มกลางหน้าผากแรงๆ
“พูดแล้วยังมาเถียงอีก เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ นังนี่ นังนวลบอกว่าบอกแล้ว ก็บอกแล้วสิ แต่แกหูหนวกไม่ทำตามเอง”
วิธาดาไม่สบอารมณ์ที่อีกฝ่ายโต้เถียง จึงเข้าตบตีทำร้ายทันที
“แต่คุณวิ พี่นวลยัง” พิณทิราพยายามอธิบาย
“เอะ! นังพิณ แกอยากโดนตบอีกใช่ไหม”
วิธาดาตวาดลั่น จนพิณทิราถอยหนีด้วยความกลัว ก่อนจะก้มหน้างุดเมื่อคิดได้ว่าอะไรเป็นอะไร เธอพูดไปก็ไร้ความหมาย
“นี่เงินไปซื้อส้มตำกับไก่ย่างหน้าปากซอยมาให้ฉันกับคุณแม่ เร็วๆ ถ้าช้าแก โดนอีกแน่”
วิธาดาโยนเงินใส่หน้าหญิงสาว เข้าไปกอดมารดาหัวเราะชอบใจ ก่อนเดินเข้าบ้านพร้อมกัน
นวลหันมองพิณทิราอย่างหยามเหยียด เดินตามผู้เป็นนายเข้าบ้านไปไม่ห่าง ปล่อยให้ร่างบอบบางทรุดนั่งลงอย่างอ่อนล้าทั้งกายใจ
ดวงตาสีสนิมมองด้วยความรู้สึกสงสารวูบหนึ่ง เขามองตามร่างว่าที่ “เจ้าสาว” เข้าไปในบ้านนิ่ง สายตาดุดันจนน่ากลัว ความนึกคิดเกินคาดเดา
“คุณวิอย่าตีพิณเลยนะคะ พิณไม่รู้เรื่องจริงๆ พี่นวลไม่ได้บอกอะไร โอ๊ยๆๆ อย่าค่ะ พิณเจ็บ พิณเจ็บ พิณกลัวแล้ว ฮื่อๆ”
พิณทิราใช้มือยกขึ้นปัดป้องด้วยความเจ็บ
“แกสู้เหรอนังพิณ วันนี้ฉันจะเอาเลือดหัวแกออก วันนี้แกตายแน่ยังลูกคนใช้ นังไพร่ นังชั้นต่ำ” วิธาดาได้ทีทุบตีไม่ยั้ง
“คุณวิอย่าทำอะไรพิณเลย พิณไม่รู้จริงๆ”
พิณทิราพาตัวเองหนีเต็มที่แต่อีกฝ่ายตามมาจิกผมเอาไว้ก่อนจะตบใบหน้าสวยอย่างรุนแรง
“เผียะ!!!”
“โอ๊ย! คุณวิอย่าทำพิณเลย พิณไม่รู้จริงๆ พิณไม่รู้จริงๆ ค่ะ”
พิณทิรายกมือปัดป้อง สภาพยับเยินแทบดูไม่ได้ วิธาดาผลักร่างของน้องสาวให้ล้มลงบนพื้นหญ้าด้วยความสะใจ
“นึกว่าจะแน่ แกไม่มีทางสู้ฉันได้หรอกนังชั้นต่ำ นี่แค่สั่งสอน แกอย่าสาระแนมาเสนอหน้าอีก คนอย่างแกสมควรอยู่ก้นครัวโน่น”
วิธาดาใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากของพิณทิราจนหน้าหงาย
พิณทิราผวาหนีไปอีกด้าน ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงแทบดูไม่ได้ วิธาดามองด้วยความสะใจปนสมเพศ ริมฝีปากสีแดงสดเหยียดออกอย่างน่าชัง
สายตาคมเข้มของชายหนุ่มที่แอบอยู่ที่ประตูรั้วมองด้วยความรังเกียจไม่ปิดบัง ถ้าเธอเป็นลูกสาวเจ้าของบ้านก็คงเป็นว่าที่ “เมีย” ของเขา ช่างเป็นผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีงามเลย แถมยังอารมณ์ร้ายและเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง
นี่หรือผู้หญิงที่บิดาต้องการให้มาเป็นศรีภรรยาของเขา?
สิงหรัตน์บอกตัวเองว่าเขารังเกียจผู้หญิงคนนี้จับใจ นายหัวหนุ่มทอดสายตามองหญิงสาวอีกคนที่มีสภาพยับเยิน
ทำไมนะ?... ทำไมเขาอยากเข้าไปกอดปลอบประโลมร่างนั้นเหลือเกิน ถ้าให้ดีเขาอยากเข้าไปผลักร่างของหญิงสาวใจร้ายคนนั้นให้กระเด็นออกห่างจากร่างอรชรที่กำลังหวาดกลัว
“เอะอะโวยวายอะไรกันจ๊ะลูกวิคนดีของแม่”
กานดารีบออกมาดูเหตุการณ์ เหยียดยิ้มเมื่อเห็นว่าอะไรเป็นอะไร ยิ่งเห็นสภาพเด็กสาวที่นางเกลียดชังจับใจ ยิ่งสะใจเข้าไปใหญ่
“นังพิณสิคะคุณแม่ มันแกล้งวิไม่ยอมรีดชุดให้วิเพราะไม่อยากให้วิมีชุดใส่ไปงานเลี้ยงคืนนี้ มันมัวแต่มารดน้ำต้นกุหลาบบ้าบอนี่อยู่ได้”
วิธาดาหาไม้ใกล้ๆ ทุบตีต้นกุหลาบอย่างเกลียดชัง ยิ่งรู้ว่ามารดาของพิณทิรารักต้นกุหลาบพวกนี้มาก ยิ่งอยากทำลายด้วยความอิจฉาริษยา
ปิยฉัตรมารดาของพิณทิราสำส่อนยั่วผู้ชายไปทั่ว นั่นคือคำพูดกรอกหูจากมารดาที่พูดให้เธอฟังตั้งแต่เด็ก
“คุณวิอย่านะคะ อย่าค่ะ อย่าทำ พิณขอร้อง”
พิณทิราตกใจรีบเข้าไปกอดไม้เอาไว้แนบอก
“นังพิณ แกกล้าขัดใจลูกสาวฉันเหรอ จัดการมันเลยลูกวิ นังนี่มันกำแหง วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน รับรองไม่มีใครช่วยแกแน่นอนนังลูกคนใช้ นังชั้นต่ำ!”
กานดาเกลียดชังเด็กสาวจับใจ เพราะสามีแอบลักลอบได้เสียกับคนใช้ในบ้านจนตั้งท้อง แถมยังคบกันก่อนที่ไอศูรย์จะมาแต่งงานกับเธอ สร้างความเจ็บใจให้เธอเป็นที่สุด แม่สามีคอยปิดบังเรื่องนี้มาตลอด จนเธอมารู้และจับได้ในตอนหลัง จึงโกรธแค้นชิงชังสองแม่ลูกยิ่งกว่าอะไร
ไอศูรย์ไม่ยอมขับไล่สองแม่ลูกไป ขนาดเธออุตส่าห์สร้างเรื่องว่าปิยฉัตรมีชู้ ลูกคุณหนูไฮโซอย่างเธอเหรอจะยอมให้สามียกย่องเชิดชูคนใช้ แถมใช้สามีร่วมกับคนรับใช้ในบ้าน
... แต่อย่างไรเสีย เธอทำทุกอย่างสำเร็จ เมื่อไอศูรย์เข้าใจผิดว่าปิยฉัตรแอบลักลอบหลับนอนกับอดิศรน้องชายคนเดียว ทำให้สามีไม่เชื่อใจปิยฉัตรอีกต่อไป นึกสงสัยว่าลูกในท้องเป็นลูกใครกันแน่
“ได้เลยค่ะคุณแม่ นังพิณแกวอนหาเรื่องดีนัก รักมากใช่ไหมต้นกุหลาบพวกนี้ ฉันจะช่วยทำให้มันตายตามแม่แกไป”
วิธาดาใช้ไม้ทุบตีพิณทิราแทนเมื่อน้องสาวนอกไส้พยายามห้ามปรามปกป้องต้นกุหลาบที่บุพการีของอีกฝ่ายรักเสียหนักหนา
“โอ๊ยๆๆ คุณวิ อย่าค่ะๆ”
พิณทิราเอามือจับไม้ที่วิธาดาใช้ฟาดต้นกุหลาบเมื่ออีกฝ่ายออกแรงเหวี่ยงเธอจึงล้มลงไม่เป็นท่า
วิธาดาหันไปสบตากับมารดา ก่อนจะเดินมาเหยียบมือของน้องสาวที่วางอยู่บนพื้นหญ้า
“โอ๊ย!!! คุณวิพิณเจ็บค่ะ”
พิณทิราร้องด้วยความเจ็บใบหน้าเหยเก พยายามดึงมือออกแต่ยิงดึงยิ่งเจ็บ
“คราวหลังจำเอาไว้ว่าแกอย่ากำแหงกับฉันอีก นังลูกคนใช้ ถึงแกจะเป็นลูกอาดิษ แต่แม่แกเป็นคนใช้ชั้นต่ำ จำใส่กระโหลกกลวงๆ ของแกว่าอย่าได้คิดมาออดอ้อนคุณพ่อให้ฉันกับคุณแม่เห็นอีก ไม่งั้นแกเจอดีแน่”
วิธาดายกเท้าที่เหยียบมือของพิณทิราออก แล้วนั่งยองๆ กระชากเส้นผมของน้องสาวผู้น่าสงสารให้แหงนใบหน้ามอง
กานดานั่งลงเคียงข้างบุตรสาวใช้นิ้วจิ้มกลางหน้าผากเด็กสาวอย่างเกลียดชัง
“แกจำใส่กะโหลกกลวงๆ ของแกเอาไว้ว่าแกมันลูกคนใช้ พ่อแกไม่ดูดำดูดี ถ้าคุณไอศูรย์ไม่ขอเอาไว้ ป่านนี้ฉันเฉดหัวแกออกไปจากบ้านแล้ว”
กานดาผลักหัวพิณทิราอีกหลายครั้ง เธอร้องไห้ระงม
สองแม่ลูกลุกขึ้นยืน มองสบตากันอย่างสะใจ ก่อนที่คนเป็นแม่จะพยักหน้าด้วยแผนการมาดร้าย
“แกจะนั่งร้องหาสวรรค์วิมานอะไร ไปซื้อของหน้าปากซอยให้ฉันด้วย ฉันอยากกินส้มตำไก่ย่าง”
แพิณทิรานึกสงสัยว่าคนทั้งสองนิยมกินส้มตำตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ก็มิอาจขัดใจได้
“ค่ะคุณวิ” หญิงสาวจำต้องรับคำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“นังนวลมาพอดี เดี๋ยวฉันให้แกไปรีดชุดของฉันแทน เพราะนังพิณมันไม่ยอมไปรีด”
พิณทิราหันไปมองหน้านวลที่มองเธออย่างไม่เป็นมิตร เธอกำมือจิกเข้าหากันแน่น
“อุ๊ย! ต๊ายตาย นวลบอกพิณเค้าแล้วนี่คะ ยังไม่ไปรีดอีกเหรอคะ”
นวลแสร้งอุทานจีบปากจีบคอพูด เอามือทาบอกมองพิณทิราอย่างสมเพช
“พี่นวลยังไม่ได้บอกพิณ เผียะ!!!”
วิธาดาเข้าตบใบหน้าของพิณทิราฉาดใหญ่ ก่อนใช้นิ้วจิ้มกลางหน้าผากแรงๆ
“พูดแล้วยังมาเถียงอีก เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ นังนี่ นังนวลบอกว่าบอกแล้ว ก็บอกแล้วสิ แต่แกหูหนวกไม่ทำตามเอง”
วิธาดาไม่สบอารมณ์ที่อีกฝ่ายโต้เถียง จึงเข้าตบตีทำร้ายทันที
“แต่คุณวิ พี่นวลยัง” พิณทิราพยายามอธิบาย
“เอะ! นังพิณ แกอยากโดนตบอีกใช่ไหม”
วิธาดาตวาดลั่น จนพิณทิราถอยหนีด้วยความกลัว ก่อนจะก้มหน้างุดเมื่อคิดได้ว่าอะไรเป็นอะไร เธอพูดไปก็ไร้ความหมาย
“นี่เงินไปซื้อส้มตำกับไก่ย่างหน้าปากซอยมาให้ฉันกับคุณแม่ เร็วๆ ถ้าช้าแก โดนอีกแน่”
วิธาดาโยนเงินใส่หน้าหญิงสาว เข้าไปกอดมารดาหัวเราะชอบใจ ก่อนเดินเข้าบ้านพร้อมกัน
นวลหันมองพิณทิราอย่างหยามเหยียด เดินตามผู้เป็นนายเข้าบ้านไปไม่ห่าง ปล่อยให้ร่างบอบบางทรุดนั่งลงอย่างอ่อนล้าทั้งกายใจ
ดวงตาสีสนิมมองด้วยความรู้สึกสงสารวูบหนึ่ง เขามองตามร่างว่าที่ “เจ้าสาว” เข้าไปในบ้านนิ่ง สายตาดุดันจนน่ากลัว ความนึกคิดเกินคาดเดา
สิงหรัตน์เดินถอยห่างจากภาพที่ไม่อยากมองไปที่รถ เขากระแทกประตูรถปิดเสียงดัง ผ่อนลมหายใจด้วยความหงุดหงิดเหลือกำลังโดยไม่ทราบสาเหตุว่าทำไมเขาถึงต้องรู้สึกไม่ชอบมากมาย
“คุณแม่ขา... พิณขอโทษที่รักษาสิ่งที่แม่รักเอาไว้ไม่ได้ คนพวกนี้ใจร้ายจังเลย พิณเหนื่อยเหลือเกินค่ะคุณแม่”
พิณทิราเข้าไปดูสภาพของต้นกุหลาบที่ย่อยยับเพราะแรงฟาดของไม้ ร่างอรชรกอดซากกุหลาบพวกนั้นแนบอก หนามจากต้นทิ่มตำมือบอบบาง แต่เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดไปมากกว่าหัวใจที่ร้าวราน
“คุณพิณเป็นอะไรคะนี่ โธ่... คุณของป้า”
