“เร็ว！ จับตัวเธอไว้！ ปิดทางออกให้หมด！” ผู้ดำเนินการประมูลหน้าถอดสีอย่างรุนแรง หากเธอหนีไปได้ เถ้าแก่จะต้องโกรธมากแน่ๆ ส่วนเขาอย่าฝันเลยว่าจะรอดชีวิตไปได้
บอดี้การ์ดสิบกว่าคนชักกระบองไฟฟ้าออกมา แล้วก็วิ่งไล่ตามเธอไป
แต่เด็กสาววิ่งเร็วมาก ผ่านไปไม่นาน เธอก็วิ่งจากด้านล่างของอัฒจันทร์วงกลมขึ้นไปหาทางออกด้านบนแล้ว
เมื่อเห็นว่ามีบอดี้การ์ดสามคนไล่ตามมาทางด้านขวา เด็กสาวผู้มีปฏิกิริยาว่องไวก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใด เธอคว้ากล่องที่คลุมด้วยผ้าสีดำบนรถเข็นข้างๆ มาขว้างใส่เหล่าบอดี้การ์ดทันที！
องศาที่เธอขว้างออกไปเรียกได้ว่าแม่นยำสุดๆ ทำเอาเหล่าบอดี้การ์ดสลบไปในทันที ในขณะที่กล่องกระแทกพื้นจนเสียรูปทรง ด้านในมีเสียง ‘เพล้ง’ จากการแตกหักดังออกมาอย่างชัดเจน เศษกระเบื้องเคลือบจำนวนมากร่วงออกมาจากรอยแตกของกล่อง เสียงกระทบพื้นหินอ่อนดัง ‘เคร้งคร้าง’ ฟังดูใสกังวานแต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง
ที่ด้านข้าง ชายที่รับผิดชอบเข็นรถถึงกับหน้าถอดสีจนเขียวซีดไปหมด ขาของเขาอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ท่าทางเหมือนคนจะถึงฆาตไม่มีผิด “ซวยแล้ว นั่นมันของประมูลของคุณชายป๋อเชียวนะ ฉิบหายของจริง ฉิบหายแน่ๆ ……”
เด็กสาวขมวดคิ้ว คุณชายป๋องั้นเหรอ？
แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลามานั่งไตร่ตรองอะไรมากนัก ใบหูของเธอขยับเล็กน้อย ประสาทการได้ยินที่ไวเป็นพิเศษทำให้เธอรู้ว่ามีคนจำนวนมากพุ่งขึ้นมาจากทางด้านซ้าย
ดูจากทิศทางที่ฝูงชนหลบหนีกันแล้ว ทางออกก็น่าจะอยู่ด้านบนนั่นแหละ
ทันใดนั้นเด็กสาวก็ชูมือขึ้น ก่อนจะอาศัยแรงเหวี่ยงจับราวกั้นด้านบนไว้ จากนั้นก็ดีดตัวขึ้นอย่างแผ่วเบาและปีนขึ้นไปตามเสากลมตรงกึ่งกลางอย่างรวดเร็ว
ระหว่างนี้เธอยังถือโอกาสเตะป้ายโฆษณาที่แขวนอยู่ตรงราวกั้นจนร่วงลงไปทับกลุ่มบอดี้การ์ดที่วิ่งไล่ตามมาด้านล่างเข้าเต็มๆ อีกด้วย
ผู้ดำเนินการประมูลที่วิ่งไล่ตามมาเช่นกันกำลังรั้งท้ายอยู่ด้านหลังสุด เมื่อเห็นภาพดังกล่าว เขาก็ถึงกับตกตะลึงตาค้าง คิดไม่ถึงเลยว่าบอดี้การ์ดจำนวนมากจะถูกเธอจัดการจนเรียบแบบนี้！
ฝีมือของทาสโลหิตคนนี้ว่องไวปราดเปรียวจนน่าใจหายเลย
พอผู้ดำเนินการประมูลนึกถึงจุดจบของตัวเองแล้ว เขายอมทำให้เธอบาดเจ็บเพื่อรั้งตัวเธอไว้ดีกว่า จากนั้นเขาจึงกัดฟันชักปืนออกมา แล้วก็เล็งปากกระบอกไปยังเรียวขาขวาอันบอบบางของเด็กสาวที่กำลังปีนอยู่……
“ปัง！”
“ปัง！”
เสียงปืนสองนัดดังขึ้นพร้อมกัน
กระสุนนัดหนึ่งยิงปืนในมือของผู้ดำเนินการประมูลจนร่วงหล่นลงไป เมื่อเห็นรูปร่างสูงใหญ่ที่ดูสูงส่งทรงอำนาจที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว “คุณชายป๋อ……”
ส่วนกระสุนอีกนัดเกิดจากมืออันสั่นเทาของผู้ดำเนินการประมูลที่ยิงไปโดนด้านบนของเสากลมที่เด็กสาวกำลังปีนอยู่
เด็กสาวสะดุ้งด้วยความตกใจ ร่างกายเธอร่วงหล่นลงมาทันที
เธอรีบตีลังกากลางอากาศอย่างรวดเร็ว หวังจะหาจุดยึดเกาะใหม่อีกครั้ง
แต่ทว่าใครคนหนึ่งกลับยื่นมือหนาๆ ออกมาคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าอันบอบบางของเธออย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
เด็กสาวเสียการทรงตัวอย่างกะทันหัน ร่างกายเธอถูกแรงมหาศาลฉุดกระชากเข้าหา จนล้มพับลงสู่อ้อมกอดที่ทั้งเย็นเยียบและแข็งแกร่งของใครคนหนึ่ง
เด็กสาวถลึงตามองชายตรงหน้าด้วยความโกรธเคือง แต่ในวินาทีที่เห็นใบหน้าของเขาชัดเจน ลมหายใจของเธอก็ต้องสะดุดไป
ใบหน้าของป๋อเยี่ยนเจวี๋ยภายใต้แสงไฟระยิบระยับของโคมระย้าคริสตัลในงานประมูลดูหล่อเหลาราวกับปีศาจ ผิวขาวซีดที่ดูเย็นชาแฝงไปด้วยกลิ่นอายของชนชั้นสูงที่ดูเปราะบางแต่อันตราย ดวงตาเรียวยาวหางตาเชิดขึ้นเล็กน้อยแทนที่จะแฝงไปด้วยความอ่อนโยนมันกลับคมปลาบราวกับใบมีดเคลือบด้วยน้ำแข็ง
“ตึง……”
ไม่รู้เหมือนกันว่าใครพลาดไปชนกล่องใส่เศษกระเบื้องเคลือบจนล้ม เสียงกระแทกทึบๆ ของเศษที่กลิ้งหล่นช่วยทำลายความเงียบกริบที่แสนสั้นลงได้ แต่กลับไม่สามารถสั่นคลอนป๋อเยี่ยนเจวี๋ยได้แม้แต่น้อย
สายตาที่ทะลุปรุโปร่งราวกับรังสีเอ็กซเรย์ของเขากวาดมองตั้งแต่หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นของเด็กสาวไปจนถึงข้อมือที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจากการขัดขืน เรียกได้ว่าสังเกตท่าทีต่อต้านทั้งหมดของเธออยู่ตลอดเวลา
ท่ามกลางความวุ่นวายเมื่อครู่นี้ เขาเห็นทุกอย่างแล้ว ทั้งตอนที่เด็กสาวคนนี้ปีนป่ายขึ้นไป สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในดวงตาที่แน่วแน่คู่นั้นเปรียบเสมือนเปลวเพลิงที่เต้นระบำ ทั้งมีชีวิตชีวาและสะดุดตา จนไปสะกิดความอยากรู้อยากเห็นของเขาเข้าโดยไร้สาเหตุ
ที่แท้ก็ไม่ใช่ของเล่นที่ยอมจำนนต่อโชคชะตา แต่เป็นเจ้าตัวเล็กที่น่าสนใจซึ่งรู้จักดิ้นรนเอาตัวรอดในสถานการณ์คับขันนี่เอง
ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยใช้นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามริมฝีปากของเธอด้วยเจตนาที่แฝงความร้ายกาจ จังหวะที่ปลายนิ้วบดคลึงริมฝีปากล่าง เด็กสาวก็ได้ยินน้ำเสียงอันเย็นเยียบที่ดังออกมาจากริมฝีปากบางๆ ของเขาได้อย่างแจ่มชัด “เจ้าตัวเล็ก เธอรู้ไหมว่าเมื่อกี้นี้เธอทำความผิดอะไรเอาไว้？”
ริมฝีปากของเด็กสาวถูกบดคลึงจนรู้สึกเจ็บ เธอเห็นแววชั่วร้ายที่ปะทุอยู่ในส่วนลึกของดวงตาชายคนนี้ เมื่อหวนนึกถึงท่าทางที่คนรอบข้างมีต่อเขาก่อนหน้านี้แล้ว
เขาอันตรายมาก！
“เธอทำลายของสะสมของฉัน นั่นคือของที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลก เป็นของล้ำค่าที่ไม่มีอะไรทดแทนได้เลยนะ！”
ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยพูดด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาว่า “เธอรู้ใช่ไหมว่าควรทำยังไง？”
เขากำลังไถเงินอยู่งั้นเหรอ？
คนที่จะขึ้นมาบนห้องวีไอพีส่วนตัวแบบนี้ได้ ปกติถ้าไม่รวยก็ต้องมีอำนาจล้นฟ้านั่นแหละ คนรวยนิสัยขี้งกอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิดเลย！
เด็กสาวถลึงตาใส่เขาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจและการประชดประชัน เธอชินกับสายตาที่มีแต่ความโลภและการเมินเฉยของคนรวยพวกนี้ไปแล้ว
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมปริปากพูด ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางใช้นิ้วเรียวยาวบีบคลึงติ่งหูน้อยๆ ของเธอไปมาเหมือนกับกำลังเล่นของเล่น “เธอฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง？”
“……”
เอ๊ะ？ ถามได้ดีนี่นา
ดวงตาของเด็กสาวฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา เธอพิจารณาถึงฐานะของป๋อเยี่ยนเจวี๋ยอย่างเงียบๆ รอบกายเขามีบอดี้การ์ดล้อมหน้าล้อมหลังตั้งมากมาย หากเธอเลือกที่จะปะทะตรงๆ คงไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก สู้แกล้งโง่ไว้รอจังหวะขย้ำจะดีกว่า
เธอถูกทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสถานที่ที่เหมือนกับขุมนรกแห่งนี้ จนแทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองมาตกระกำลำบากอยู่ที่เกาะปีศาจแห่งนี้ได้ยังไง
เธอไม่เคยเอ่ยปากพูดต่อหน้าใครจนกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว
ดังนั้นเธอจึงยังคงแกล้งทำเป็นไม่รู้ความ ไม่พูดไม่จาและเอาแต่ถลึงตาใส่เขาอย่างดุดันเหมือนสัตว์ป่าตัวน้อยที่ถูกยั่วโมโหเท่านั้น
ทว่าในดวงตาสีมรกตคู่นั้น กลับใสซื่อบริสุทธิ์ไร้ซึ่งสิ่งเจือปนใดๆ ทั้งสิ้น
ช่างสวยจริงๆ
ปกติแล้วเขามักจะมีความปรารถนาอันบ้าคลั่งในการทำลายล้างสิ่งสวยงามทิ้ง แต่เธอถือเป็นข้อยกเว้น
“ที่แท้ก็เป็นแค่ยัยโง่ที่ดีแต่หนีเอาชีวิตรอดนี่เอง”
ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยส่งเสียงจิ๊ปาก ก่อนจะละมือออกไปอย่างฉับพลัน
นี่หมายความว่าจะยอมปล่อยเธอไปแล้วงั้นเหรอ？
ในที่สุดเด็กสาวก็หลุดพ้นจากอ้อมกอดของชายหนุ่มและยืนลงบนพื้นได้สำเร็จ
เธอขบคิดอย่างว่องไวว่าจะหนีไปยังทางออกที่ใกล้ที่สุดได้ยังไง ปลายเท้าเริ่มขยับเปลี่ยนทิศทางทีละน้อย……
แต่ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยกลับพูดขึ้นมาอีกครั้งว่า “ไม่เป็นไร ฉันไม่รังเกียจแค่เพราะเธอโง่หรอก”
จังหวะนั้นฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างก็ทำหน้าแบบ “ ？”
ผู้ดำเนินการประมูลที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ มาตลอดเดาไม่ออกเลยว่าคุณชายท่านนี้คิดจะทำอะไรกันแน่ ทำได้เพียงยืนรออยู่เงียบๆ ด้านข้างเท่านั้น
วินาทีถัดมา เด็กสาวก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าพร่าเบลอ ร่างกายเธอเซถลาไปทางป๋อเยี่ยนเจวี๋ยอย่างควบคุมไม่ได้
ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งหลัก ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยก็ชิงใช้แขนโอบรัดรอบเอวของเธอเอาไว้ราวกับห่วงเหล็ก ฝ่ามือที่ทาบลงบนเสื้อผ้าเนื้อบางของเธอส่งผ่านอุณหภูมิร้อนผ่าวเข้ามาราวกับจะแผดเผาผิวหนัง
หลังจากนั้น เธอก็ได้ยินเขาประกาศกับเธอด้วยท่าทีหยิ่งผยองว่า……
เธอทำของประมูลของฉันพัง ต้องเอาของมาแลกเปลี่ยน เพราะงั้นตอนนี้เธอ……เป็นของฉันแล้ว！”
ตรรกะผีบ้าผีบออะไรของหมอนี่เนี่ย？！
เด็กสาวถึงกับหมดคำจะพูด เธอใช้สองมือยันแผงอกของป๋อเยี่ยนเจวี๋ยไว้และพยายามผลักเขาออกไปอย่างสุดแรงเกิด แต่ทว่ามัดกล้ามเนื้อที่ฝ่ามือได้สัมผัสกลับแข็งแกร่งราวกับกำแพงหินอันเย็นเฉียบ ไม่ว่าเธอจะออกแรงแค่ไหน แขนของป๋อเยี่ยนเจวี๋ยก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่นิดเดียว
เธอรู้สึกโมโหยิ่งขึ้นไปอีก จึงง้างมือขึ้นหมายจะตบหน้าป๋อเยี่ยนเจวี๋ยทันที
เผยจี้ชวนที่ยืนอยู่ข้างหลังร้องโวยวายออกมาว่า “พี่เยี่ยน……” ยัยทาสสาวนี่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง？！
ทว่าแทนที่ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยจะโกรธเคือง เขากลับยกมือขึ้นไปหยุดการกระทำของเด็กสาวเอาไว้โดยการยั้งมือที่เธอกำลังจะฟาดลงมาให้ค้างอยู่กลางอากาศ
น้ำเสียงเกียจคร้านของเขาแฝงไปด้วยการหยอกล้อ “เวลากลางวันแสกๆ ยังจะทำเรื่องแบบนี้อีกเหรอ？ อายุยังน้อยอยู่เลยแท้ๆ แต่ดันฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง รู้จักแต่การยั่วยวนผู้ชายเนี่ยแหละ”
“……”
ยั่วยวนบ้านแกสิ！
เด็กสาวถูกป๋อเยี่ยนเจวี๋ยใช้กำลังโอบกอดเอาไว้ ภายใต้ผ้าบางที่ขาดรุ่งริ่ง ผิวพรรณที่เปิดเปลือยของเธอแนบชิดกับท่อนแขนของเขาทั้งอย่างนั้น
ไอเย็นตามปกติจากร่างกายของผู้ชายที่แผ่ซ่านออกมา ทำให้เธอหวั่นใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ จนต้องพยายามดิ้นรนขัดขืนอย่างไม่ลดละ
แต่ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือเลยแม้แต่น้อย กลับกันคือเขาดันโอบรัดแน่นยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อเห็นท่าทางโมโหจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเธอ เขาก็ยิ่งเกิดความสนใจเข้าไปใหญ่
จังหวะนั้นเอง นักธุรกิจผู้ร่ำรวยที่ชนะการประมูลก็ได้ลากร่างกายอ้วนฉุวิ่งเข้ามา ทันทีที่เห็นเด็กสาว นัยน์ตาของเขาก็ต้องฉายแววหื่นกระหายออกมา “นี่คือยอดหญิงที่ฉันยอมจ่ายเงินประมูลมานะ…… เธอคือคนของฉัน！”
ทว่ายังไม่ทันได้เข้าใกล้ป๋อเยี่ยนเจวี๋ย เขาก็โดนเผยจี้ชวนชักปืนออกมาจ่อที่หน้าผากซะก่อน
นักธุรกิจผู้ร่ำรวยไม่กล้าขยับเขยื้อนอีก ความโกรธจัดทำให้สีหน้าของเขาแดงก่ำราวกับตับหมูไม่มีผิด “พวกแกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร？ ฉัน……”
“คุณลู่ อย่ารนหาที่ตายเลยดีกว่า！” ผู้ดำเนินการประมูลรีบถลาเข้าไปรั้งเขาเอาไว้ พร้อมกับถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน
จังหวะที่หันไปมองป๋อเยี่ยนเจวี๋ย เขาก็ทั้งค้อมหัวและย่อตัวด้วยความนอบน้อมในทันที “คุณชายป๋อครับ เป็นเพราะทาสสาวของพวกเราไม่รู้ความ บังเอิญทำของประมูลของคุณเสียหายโดยไม่ได้ตั้งใจระหว่างหลบหนี พวกเรายินดีชดใช้ให้คุณเป็นสองเท่าเลยครับ……”
สีหน้าที่ดูไม่ใส่ใจของป๋อเยี่ยนเจวี๋ยแต่เดิม เมื่อได้ยินคำว่า ‘ทาสสาว’ ดวงตาสีดำขลับอันลุ่มลึกที่ดูเย้ายวนก็พลันฉายแววเย็นชาจากความไม่พอใจออกมาทันที
อยู่ๆ ผู้ดำเนินการประมูลก็สัมผัสเจตนาฆ่าที่อันตรายขึ้นมาดื้อๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปเหมือนกัน จึงทำใจดีสู้เสือและพูดต่อไปว่า “คุณชายป๋อครับ คุณคิดว่าตอนนี้……”
“ฉันจะพาตัวเธอไป”
ริมฝีปากบางๆ ของป๋อเยี่ยนเจวี๋ยพูดออกมาอย่างเย็นชาแค่สั้นๆ
เป็นการพูดที่กระชับรวบรัด ไม่เหลือช่องว่างให้กังขาใดๆ ทั้งสิ้น
ผู้ดำเนินการประมูลถึงกับตกตะลึงยกใหญ่ “คุณชายป๋อครับ！ เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาดเลยนะครับ！ ทาสสาวคนนี้เป็นของประมูลของเกาะสวรรค์เรา ซึ่งตอนนี้ได้ถูกประมูลออกไปเรียบร้อยแล้ว…… ยิ่งไปกว่านั้น เธอ เธอคือ……”
เขาอึกอัก พูดอะไรไม่ออก
ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยใช้นิ้วมือเรียวยาวแตะลงบนเอวคอดกิ่วของเด็กสาวเบาๆ ท่าทางที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจของเขากลับแฝงไปด้วยความปรารถนาในการครอบครองอย่างแรงกล้า
ซึ่งคำพูดของเขาไม่ใช่การเจรจา แต่เป็นคำสั่ง “ราคาที่ปิดจบการประมูลเธอคือหนึ่งหมื่นล้าน ฉันจ่ายให้สองเท่าเลย”
นี่คือราคาที่สูงลิ่วเป็นประวัติการณ์นับตั้งแต่สถานที่ประมูลของเกาะสวรรค์เปิดทำการมา！
ทันทีที่ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยพูดจบ เผยจี้ชวนก็หยิบเช็คออกมาเขียน แล้วก็ยื่นให้เขาทันที
ปลายนิ้วขาวซีดของป๋อเยี่ยนเจวี๋ยคลายออกจากกัน ทำให้เช็คแผ่นนั้นปลิวลงสู่พื้น
ผู้ดำเนินการประมูลพูดอย่างสั่นเทาว่า “คุณชายป๋อครับ ผมไม่กล้ารับเงินนี่หรอกครับ มันไม่เป็นไปตามกฎของเกาะสวรรค์เรา……”
ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยกระตุกริมฝีปากสีแดงสดยิ้มบางๆ ออกมา ก่อนจะพูดเสียงเรียบว่า “ถ้าฉันทำลายที่นี่ทิ้ง กฎก็จะถูกทำลายตามไปด้วยใช่ไหม？ ！”
ทั้งที่เป็นคำขู่ที่โอหังอวดดีสุดๆ แต่เขากลับพูดออกมาเหมือนกับกำลังพูดว่าวันนี้อากาศดีมากอย่างนั้นแหละ
ผู้ดำเนินการประมูลถึงกับสั่นสะท้าน แล้วก็เงียบปากไปในทันที
ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยไม่พูดอะไรอีก เขาหยิบเสื้อมาคลุมร่างกายที่เกือบจะเปลือยเปล่าของเด็กสาวไว้อย่างลวกๆ จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นมาและเดินจากไปทันที
เผยจี้ชวนและกลุ่มชายชุดดำรีบตามไปแบบติดๆ
“คุณชายป๋อครับ……”
ผู้ดำเนินการประมูลอ้าปากค้างพลางมองตามแผ่นหลังที่สูงโปร่งสง่างามของชายผู้สูงศักดิ์คนนั้น ทว่าสุดท้ายก็ไม่กล้าไล่ตามไป
ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยเป็นใครกัน？ เบื้องหลังของเขาคือตระกูลมหาเศรษฐีระดับแนวหน้าที่กุมชะตากรรมเศรษฐกิจของประเทศฮวาเอาไว้ ธุรกิจในเครือครอบคลุมทั้งขาวและดำ
ส่วนทาสโลหิตตัวน้อยที่ดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดชีวิตเมื่อครู่นี้ พอถูกป๋อเยี่ยนเจวี๋ยอุ้มเข้าหน่อย เธอกลับยอมซบไหล่เขาอย่างว่าง่ายซะอย่างนั้น
ผู้ดำเนินการประมูลเงยหน้าขึ้นไปสบเข้ากับดวงตาสีมรกตของเด็กสาวที่จ้องมองมาทางเขาพอดี
ในแววตาของเด็กสาวเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นดีใจที่จะได้หลบหนีออกไปจากที่นี่ รวมถึงยังมีประกายเย็นเยียบจากความอาฆาตแค้นอย่างแรงกล้าแฝงอยู่ในนั้นด้วย
ที่เธอไม่โวยวายและไม่ดื้อรั้น เป็นเพราะจะได้อาศัยป๋อเยี่ยนเจวี๋ยหนีไปจากที่นี่ได้อย่างถาวร
นักธุรกิจผู้ร่ำรวยที่อยู่ข้างๆ ยังคงด่าทอด้วยความโกรธแค้นไม่หาย ในขณะที่ผู้ดำเนินการประมูลกลับทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง “คุณเลิกด่าได้แล้วครับ！ ความจริงแล้ว ต่อให้คุณจะประมูลเธอไปได้ คุณก็พาตัวเธอไปไม่ได้อยู่ดี เพราะเถ้าแก่ไม่ได้คิดจะขายเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว…… เถ้าแก่ให้ความสำคัญกับเธอถึงขนาดนั้น จะตัดใจขายได้ยังไง？”
เมื่อทาสโลหิตเพียงหนึ่งเดียวที่ประสบความสำเร็จจากการวิจัยมานานหลายปีได้ออกจากเกาะสวรรค์ไปแล้ว ผลลัพธ์ที่ตามมาจะต้องร้ายแรงเกินกว่าจะจินตนาการได้แน่……
