ตอนที่ 2.
ลุง... ลุง... ลุง!!!
โดมินิกยืนเซ่ออ้าปากค้างกับสรรพนามเรียกขานจากสาวน้อยตรงหน้า เจ้าหล่อนเรียกเขาว่า ลุง !
“เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ!”
เขาถามซ้ำ หวังว่าตัวเองจะหูฝาดหรือหูอื้อจนฟังผิด และคำตอบของสาวน้อยทำให้คนมองโลกในแง่ดี แทบชักกระตุกน้ำลายฟูมปาก
“แก่ไม่พอ หูยังตึงอีกหรือคะ หนูเรียกว่าลุงค่ะ ไม่ได้เรียกพี่” เธอตอบหน้าตาย ดวงตากลมใสใต้แว่นจ้องหน้าเขาแป๋วยืนยันว่าตัวเองพูดอะไรออกไป
โดมินิกตาลุกวาบ เกิดมาไม่เคยมีใครเรียกเขาว่าลุงมาก่อน ชายหนุ่มรีบเถียงทันควัน
“ฉันไม่ได้แก่ แค่อายุมากกว่าเธอ แค่เอ่อ...”
“สิบห้าปี...”
เจ้าหล่อนพูดต่อประโยค ตอกย้ำความห่างวัยให้ชัดเจน พลางถอนหายใจแรงๆ
“เฮ้อ... แก่แล้วก็ยอมรับเถอะค่ะลุง อย่าพยายามแถเลย หนูว่าลุงน่าจะรู้ตัวนะว่าแก่ ”
“ยายตัวแสบ บังอาจเรียกฉันว่าลุงเหรอ!” โดมินิกคำรามในคอ
ใบหน้าหล่อเหลาของชายวัย 35 แดงก่ำราวกับถูกมือเปื้อนพริกลูบหน้าด้วยแรงโทสะ มันทั้งโมโหทั้งยอกอกแสลงใจกับคำเรียกขานนั้น
“ก็แก่แล้ว จะให้หนูเรียกว่าพี่หรือไงคะ”
ปากอิ่มสีแดงราวผลเชอร์รี่สุกเบะออกเล็กน้อย เหยียดสายตาเข้าใส่หนุ่มมากวัยกว่า ไม่เหลือคราบสาวน้อยแสนหวานนุ่มนิ่มก่อนหน้า หรือทุกสิ่งที่เห็นก่อนหน้าคือมายาลวง!
โดมินิกกำหมัดแน่น นี่มารดาของเขาโดนฝ่ายผู้หญิงย้อมแมวหลอกขายลูกสาวให้หรือไร เด็กคนนี้เหรอที่ท่านหมายตาอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้
“เห็นฉันแก่ แล้วมาเสนอตัวอยากแต่งงานกับฉันทำไม” เขาย้อนถาม
ใบหน้ารูปไข่สวมแว่นตากลมโตสะบัดเมินหนี “ใครว่าเต็มใจล่ะ หนูโดนบังคับต่างหาก ลุงอย่าหลงตัวเองมากไปเลย ใครเขาจะอยากแต่งกับคนแก่อย่างลุง ชิ” เธอสะบัดเสียงใส่ แสบไปถึงขั้วหัวใจคนฟัง
นภัสรดาปรายตามองหน้าแดงก่ำของคู่หมายต่างวัย แล้วลอบยิ้มขำ ขี้โมโหไม่ใช่เล่น แบบนี้ต้องยั่วให้หัวปั่น ดวงตากลมสวยเปล่งประกายวาววับเมื่อหาเรื่องจี้จุดเจ็บคนตัวโตได้ถูกจุด เขามองเมินไม่สนใจเธอตั้งแต่เห็นหน้า ทำตัวเป็นผู้ชายเย็นชาสมฉายาอสูรน้ำแข็ง จากประวัติที่ได้รู้มา พบว่าสาวๆ ที่คุณมาเรียมารดาของชายหนุ่มนำมาแนะนำให้ลูกชาย ต่างถูกเขาปฏิเสธไม่ไว้หน้า โดมินิกไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเลย ตั้งแต่อกหักรักคุดเมื่อหกปีก่อน หลังจากหายจากอาการบาดเจ็บ เขาก็ถูกนำตัวไปบำบัดและเลิกสนใจผู้หญิงมาตั้งแต่บัดนั้น
“คิดเหรอว่าฉันอยากแต่งกับเด็กอย่างเธอ” โดมินิกโต้กลับ เขาโกรธจนแทบอยากบีบคอคนตัวเล็กให้หักคามือ
นภัสรดาหันมามองคนพูด ซ่อนรอยยิ้มขบขันไว้ภายใต้ใบหน้าใสซื่อ
“ไม่อยากแต่งก็ดีแล้วนี่คะ หนูเองก็ไม่อยากแต่งกับคนแก่อย่างลุงหรอก แต่มันมีความจำเป็นต้องฝืนใจทำ ลุงต้องหมั้นกับหนูให้ครบสามเดือนก่อน แล้วค่อยถอนหมั้น” เธอมีข้อต่อรอง
“ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย” เขาจ้องหน้าคนพูดเขม็ง ไม่เข้าใจว่าสาวน้อยมาต่อรองอะไรแบบนี้ ทั้งๆ ที่แสดงออกว่าไม่ต้องการแต่งงานกับเขา
“ก็แม่ของลุงเขายื่นข้อเสนอให้พ่อกับแม่หนูแบบนี้นี่ ถ้าไม่ยอมทำตามเขาจะไม่ช่วยเรื่องหนี้สินของบริษัทพ่อหนู” ใบหน้าอ่อนใสมีรอยหม่นเมื่อพูดถึงความจำเป็นของตัวเอง
“แต่งนิยายหลอกคนแก่ เอ๊ย หลอกผู้ใหญ่อย่างฉันหรือไง ใครจะเชื่อ” โดมินิกส่ายหน้า ไม่ยอมเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
พล็อตนางเอกยอมแต่งงานกับพระเอกเพื่อตอบแทนบุญคุณที่ฝ่ายพ่อแม่พระเอกช่วยเหลือครอบครัว มันเป็นพล็อตคลาสสิกในนิยายน้ำเน่าที่มิเชลน้องสาวของเขาชอบอ่าน ไม่นึกว่าสาวน้อยจะเอามาอ้างให้เขาฟัง ใครจะเชื่อลง
“อยากให้มันเป็นนิยายอยู่หรอก แต่มันเป็นเรื่องจริงนี่” เจ้าตัวเบะปาก สีหน้าระทมใจ “หนูไม่ได้อยากทำหรอกนะ ลุงก็แก่กว่าแบบนี้ ใครอยากจะแต่งด้วย”
เจ้าหล่อนตอกย้ำเป็นรอบที่สอง ทำเอาคนฟังความอดทนขาดผึง
“ฉันยังไม่แก่ หยุดเรียกฉันว่าแก่ได้ไหมยายเด็กบ้า!”
นภัสรดาหัวเราะเสียงใส “นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ อ้อ หนูลืมบอกนะว่า แม่ลุงเขาบอกพ่อแม่หนูด้วย ว่าลุงเสื่อมสมรรถภาพทางเพศด้วย” เธอบอกข้อมูลใหม่ให้เขาฟัง
โดมินิกเบิกตากว้าง สะดุ้งตกใจกับสิ่งที่สาวน้อยพูด
“อะไรนะ ฉันเนี่ยนะเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ” เขาชี้หน้าตัวเอง มึนงงกับสิ่งที่ได้ยิน
ศีรษะได้รูปของคนสวมแว่นพยักรับ “จริงแท้แน่นอน ก็หนูแอบ ได้ยินผู้ใหญ่เขาคุยกันแบบนี้จริงๆ” เธอยืนยัน
“เฮ้ย! หูเพี้ยนหรือเปล่า ไปแอบฟังอะไรมาผิดๆ ถูกๆ มากล่าวหากันแบบนี้ฉันเสียหายนะ”
ใครได้ยินเข้า เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ผู้ชายวัยฉกรรจ์อายุแค่สามสิบห้าอย่างเขาเนี่ยนะ เป็นโรคเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ แม่เขาไปให้ข้อมูลอะไรแบบนั้นได้ยังไง มันใส่ร้ายลูกชายชัดๆ ถึงเขาจะเลิกสนใจผู้หญิงเพราะถูกหักอกจนไม่มีความเชื่อใจให้หญิงใด แต่กิจกรรมทางเพศเขาไม่เคยละเลิกมัน แต่หากินแบบชั่วครั้งคราวจากสาวไซด์ไลน์พอหายอยากไม่ผูกพัน เจ้าน้องชายของเขายังคงใช้งานได้ดีไม่มีเสื่อมถอย จนสาวๆ ครางระงมทุกครั้งที่ปฏิบัติการ
“ก็แม่ลุงบอกว่า ลูกชายของท่านไม่สนใจผู้หญิงมาหกปีแล้ว ไร้อารมณ์กับเพศตรงข้ามโดยสิ้นเชิง ซึ่งอาการแบบนี้มันบ่งชี้ว่าเป็นอาการของผู้ชายวัยทอง เสื่อมสมรรถภาพทางเพศชัดๆ”
มือน้อยขยับแว่นสายตาให้กระชับ ปั้นหน้าเป็นนักวิชาการ วิเคราะห์สาเหตุของอาการผิดปกติของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างจริงจัง พร้อมกับส่ายหน้าไปมา ส่งสายตาสมเพชเวทนามาให้ เล่นเอาโดมินิกตา ลุกวาบด้วยความโกรธ
“ฉันไม่ได้เป็นวัยทอง แล้วก็ไม่ได้เสื่อมสมรรถภาพทางเพศ โว้ย!”
เขาตวาดเสียงดังด้วยแรงโทสะ ร่างหนาปราดเข้ามาหมายจับร่างบางเขย่าให้หายแค้น แต่สาวน้อยกระโดดหลบฉากทัน
“ไม่ได้เป็นวัยทอง แต่เป็นโรคเสื่อมสมรรถภาพทางเพศใช่ป่ะ” นภัสรดายังตอกย้ำไม่เลิก
“ยายเด็กบ้า พูดแบบนี้อยากลองดีใช่ไหม”
โดมินิกหมดสิ้นความอดทน เขาไล่ตามตะครุบยายเด็กปากเสียหมายจะจับมาหักคอจิ้มน้ำพริกเสียให้เข็ด อีกฝ่ายก็ไวเหลือใจวิ่งหนีเขารอบต้นไม้ใหญ่ ต้องวิ่งไล่ตามกันรอบต้นไม้อยู่หลายรอบ แต่ฟ้าไม่เข้าข้างคนปากไว ดลให้เจ้าตัวสะดุดขาตัวเองล้มลง เปิดโอกาสให้คนตามจับรวบตัวได้โดยง่าย
“ยายเด็กตัวร้าย ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้นะ”
เขาจับไหล่มน ยกร่างเล็กจนตัวลอยจากพื้นไปกดไว้ที่โคนต้นไม้ ยื่นหน้าไปจนชิด จ้องหน้าพร้อมกับขู่เสียงเข้ม
“ขอโทษอะไร หนูพูดความจริงนี่”
นภัสรดาส่ายหน้าไม่ยอมขอโทษ ดวงตาใต้แว่นหนามองสบตาคมดุไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แม้จะถูกเขาจับล็อกไว้จนดิ้นไม่หลุดแบบนี้ก็ตาม
“มันไม่ใช่ความจริง เข้าใจเสียใหม่ว่าฉันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอกล่าวหา” เขาตะคอกใส่หน้า
“โอเคๆ หนูไม่ว่าลุงเป็นโรคเสื่อมสมรรถภาพทางเพศแล้ว ปล่อยหนูเถอะ”
เสียงเล็กๆ เว้าวอนยอมจำนน แต่ไม่ทำให้คนได้ยินพอใจสักนิด เมื่อสรรพนามเรียกขานยังคงเป็นคำว่า ‘ลุง’
“ฉันไม่ได้เป็นลุงเธอ” ร่างหนาสั่นไปทั้งตัวด้วยความโมโห
ยายเด็กบ้านี่ มาเรียกเขาว่าลุงได้ยังไง เขาแก่กว่าพ่อของเธอตรงไหน
“ไม่ ไม่เรียกแล้วค่ะคุณพี่ คุณพี่ขา... ปล่อยหนูเถอะค่ะ หนูเจ็บ”
นภัสรดาปั้นเสียงหวาน อ้อนวอนคนขี้โมโหเปลี่ยนสรรพนามจากลุงเป็นคุณพี่ ชวนให้คนได้ยินขนลุกชัน
“ตอแหลไม่เนียนเลยนะยายเด็กบ้า”
โดมินิกกดเสียงต่ำข่มโทสะไม่ให้พุ่งแรงกว่าเดิม ยายเด็กนี่โกหกไม่เนียนเลย เรียกเขาว่าคุณพี่ น้ำเสียงจริงใจมาก... เขาคงมีเขางอกบนหัวหากเชื่อว่าเธอเรียกเขาจากใจจริง
ตอนที่ 3.
“ก็ไม่ให้เรียกลุง หนูก็เรียกพี่แล้วไง จะเอาอะไรอีก” ริมฝีปากอิ่มขยับโต้เถียง ร่างบางบิดตัวดิ้นหนี
“ถ้าเรียกเพราะกลัวฉันหักคอก็อย่าเรียกเลย มันตอแหลเกินไป ฉันไม่ชอบ”
“เหอะ คนวัยทองเขาว่าฮอร์โมนส์เปลี่ยนแปลง อารมณ์เลยขึ้นๆ ลงๆ สงสัยจะจริง” เธอยังหาเรื่องแขวะเขาไม่เลิกรา
“ปากดีนักนะ ยายตัวแสบ” โดมินิกแยกเขี้ยวใส่ ยายเด็กปากเสีย
ดวงตาคมหรี่มองใบหน้าสวยหวานของคนตรงหน้า ดวงตากลมสวยแม้จะมีแว่นตาอันโตบดบังใบหน้า ก็ไม่ทำให้ลดความสะดุดตาลง จมูกโด่งเชิดนิดบ่งบอกว่าเป็นคนดื้อรั้นพอตัว ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดเผยอนิดๆ ชวนให้คนมองรู้สึกร้อนวูบวาบ จนต้องลดสายตาลงไปมองลำคอเรียวระหงมองเลยไปยังทรวงอวบอิ่มซึ่งเขาเพิ่งสังเกตเห็นว่ามันไม่เล็กสมตัวเลย แต่อวบใหญ่เกินตัวด้วยซ้ำ ยิ่งยามนี้อยู่แนบชิดจนอกนุ่มเบียดแนบแผงอกหนาของเขา ทำให้รู้ว่าขนาดของมันไม่ธรรมดาเลย โดมินิกกลืนน้ำลายฝืดคอเมื่อสายตาซอกแซกของตัวเองดันมองลอดผ่านช่องว่างของชุดเดรสแบบเกาะอกไปเห็นความขาวผุดผ่องของเนินเนื้อสล้างที่ล้นทะลักออกมา ยิ่งเจ้าของบิดตัวส่ายไปมาแบบนี้ก็ยิ่งเสียดสีกับร่างหนาจนรู้สึกร้อนผ่าววูบวาบขึ้นมา อาการแบบนี้มันเป็นอาการของหนุ่มวัยทองหรือไง
คนที่จ้องมองกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อรู้สึกว่ายิ่งมองยายเด็กนี่ก็ยิ่งน่ากิน โทสะเมื่อครู่เลือนหายไปแต่มีอารมณ์อื่นแทรกแซมเข้ามาแทนที่ เขาละมือออกจากไหล่ข้างหนึ่ง หยิบแว่นหนาออกจากดวงหน้าสวย
“ไม่ใส่แว่นมองเห็นหรือเปล่า”
เขาถามเสียงเบา ดวงตาคมมองใบหน้าอ่อนใสอย่างพินิจ ปลายนิ้วคลึงลงบนรอยกดบนสันจมูกโด่งเล็กนั้นเบาๆ
“มองเห็นค่ะ...”
นภัสรดากะพริบตาปริบๆ งุนงงว่าเขามาไม้ไหน เมื่อกี้ทำท่าอย่างกับจะหักคอเธอทิ้ง ตอนนี้มาพูดเสียงอ่อนเสียงเย็น
“แล้วใส่ทำไม”
เขาถามต่อ มือหนาหย่อนแว่นตาลงในกระเป๋าเสื้อสูท แล้วทาบฝ่ามือประคองแก้มนวลให้หันมามองสบตา ยามไร้สิ่งบดบังใบหน้าของ สาวน้อยดูน่ารักน่าเอ็นดูกว่าเดิมหลายเท่า คนมองลดประกายแข็งกร้าวในดวงตาลงอย่างไม่รู้ตัว
“คุณแม่บอกให้ใส่ จะได้ไม่มีคนมาจีบเพราะมันทำให้ขี้เหร่ค่ะ” นภัสรดาตอบคำถามเสียงแผ่ว รู้สึกแก้มร้อนผ่าวเมื่ออยู่ในอุ้งมือหนา
“ขี้เหร่จริงๆ นั่นแหละ”
ริมฝีปากหยักแย้มกว้าง ราวกับขบขันคำตอบนั้น ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าสาวน้อยนิ่ง แบบที่ไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนมาก่อนในรอบหกปี คิ้วดกหนายกขึ้นเล็กน้อยเมื่อภาพบางอย่างวาบผ่านเข้ามาในหัว ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็วจนจำไม่ได้ มีเพียงความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ เหมือนคล้ายว่าเขาเคยสัมผัสใบหน้างามนี้มาก่อน แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรเมื่อเขาเพิ่งเคยพบเธอครั้งแรก โดมินิกเขม้นมองใบหน้าของ นภัสรดา หกปีแล้วที่เขาไม่เคยโกรธใครมากเท่านี้ นภัสรดาทำให้เขาตบะแตกหลุดมาดอสูรน้ำแข็ง กลายเป็นยักษ์ขี้โมโหไล่จับสาวน้อยปากเสียอย่างบ้าคลั่ง ครั้นพอได้ตัวเธอแล้วกลับไม่อยากปล่อยเธอไปง่ายๆ มีแรงดึงดูดบางอย่างทำให้เขายอมก้าวออกจากกำแพงในใจที่ปิดกั้นตัวเองมาตลอด ดวงตาคมอ่อนแสงลงขณะค่อยๆ ก้มลงไปแตะริมฝีปากบนเรียวปากอิ่มสีแดงระเรื่อนั้นอย่างเผลอไผล
“อ๊ะ ยะ อย่า...” เสียงร้องหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวประทับลงมา
“แกทำอะไรน้อง ตาโดม!”
เสียงตวาดดังขึ้น ทำเอาคนที่กำลังเพลินกับริมฝีปากนุ่มหวานสะดุ้งโหยง
“คุณแม่...” โดมินิกครางเสียงแผ่ว
เมื่อผละริมฝีปากออกจากเรียวปากอิ่มแสนหวานนั้น แล้วหันมาเจอใบหน้าคุ้นตาของมารดาที่ตอนนี้กำลังตีหน้ายักษ์เท้าเอวจ้องเขาอยู่ ใจก็หล่นไปกองอยู่ตาตุ่มเมื่อรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ เขาหันมามองสาวน้อยในอ้อมกอด ใบหน้าอ่อนใสแดงเรื่อ ร่างบางสะบัดตัวจนหลุดจากอ้อมแขน วิ่งเข้าไปกอดมารดาของเขาไว้พร้อมกับร้องไห้โฮน่าสงสารนัก แต่... ใบหน้างามไม่มีน้ำตาสักหยด มีแต่เสียงร้องครางฮือๆ เท่านั้น
“ฉันให้แกดูแลน้อง ไม่ใช่ให้มารังแกน้อง อะไรกันไหนบอกว่าไม่อยากแต่งงาน ไม่สนใจเด็ก แต่ที่แกทำมันตรงข้ามกับที่พูดทุกอย่าง” คุณมาเรียกอดสาวน้อยไว้ ลูบหลังปลอบโยน
โชคดีที่เธอตามมาทัน ไม่อย่างนั้นเจ้าลูกชายตัวร้ายคงลาก สาวน้อยคนนี้ไปทำมิดีมิร้ายไปมากกว่านี้แล้ว ดูเถิด... ปล่อยให้ดูแลครู่เดียวก็มาปล้ำจูบเขาแล้ว ถ้าปล่อยให้อยู่ด้วยกันจะทำอะไรยิ่งกว่านี้ไหม พอคิดถึงตอนนี้คนแก่เริ่มหายโกรธ เมื่อนึกได้ว่าตนเองอยากให้สองหนุ่มสาวลงเอยกัน มาขัดขวางเขามันดูไม่เข้าที แต่ก็ดีที่เห็นคาตาจับได้จะจะแบบนี้ เจ้าตัวร้ายจะได้ไม่มีข้ออ้างเบี้ยวการหมั้นหมาย
“ผม...” โดมินิกอ้าปากจะแก้ตัว แต่ถูกมารดายกมือห้ามไว้ก่อน
“ไม่ต้องมาแก้ตัว แกทำแบบนี้แกต้องรับผิดชอบน้อง พรุ่งนี้แกต้องหมั้นกับหนูฟ้า ฉันจะโทรเรียกพ่อแม่หนูฟ้ามาที่นี่ ไหนๆ ก็ต้องรอยายมิเชลฮันนีมูนตั้งเจ็ดวัน ระหว่างนี้แกกับหนูฟ้าก็เรียนรู้กันไป อีกสามเดือนต่อจากนี้ให้หนูฟ้าอายุครบยี่สิบก็แต่งกันเลย”
คุณมาเรียกะเกณฑ์เสร็จสรรพ ไม่ถามความเห็นลูกชายสักคำ โดมินิกได้แต่อ้าปากเหวอโต้แย้งมารดาไม่ทัน เขาหันไปมองนภัสรดาหวังว่าสาวน้อยจะปฏิเสธ แต่คิ้วหนาต้องขมวดนิ่วดวงตาลุกวาบ เมื่อเขาเห็นเธอยิ้มเยาะแลบลิ้นเย้ย ไอ้อาการฟูมฟายน่าเวทนาเมื่อครู่มันอะไรกัน !
ร้ายนักนะ ยายเด็กแสบ หนอย... หลอกให้เขาจูบเธอ เพื่อหวังจับเขาให้อยู่หมัด แม่ของเขาก็เหมือนจะมาถูกจังหวะราวกับวางแผนการนี้ร่วมกัน คนที่ซวยก็คือตัวเขาถูกจับมัดดิ้นไม่หลุด
“หนูฟ้า ป้าขอโทษแทนลูกชายป้าด้วยนะลูก พี่เขามีอาการทางสมองเล็กน้อย ตั้งแต่หลังเกิดอุบัติเหตุนั่นแหละ บางทีความควบคุมของเขาอาจจะต่ำไปนิด หนูก็ให้อภัยพี่เขาหน่อยนะลูก เดี๋ยวอยู่ด้วยกันไปนานๆ ก็จะชินเอง” ว่าที่แม่สามีแสนประเสริฐ ปลอบโยนว่าที่สะใภ้ในดวงใจ
ว่าที่สามีกุมขมับ มองเห็นความหายนะลอยมาแวบๆ ในสมอง ไอ้ที่เคยได้ยินเรื่องแม่ผัวลูกสะใภ้มักไม่ถูกกัน มันใช้ไม่ได้กับกรณีมารดาของเขากับยายเด็กแสบเลย ดูเถอะท่าทางสนิทสนมกลมเกลียวกันแบบนี้ มันช่างทำให้ลูกในไส้อย่างเขาขยาดกลัวอนาคตที่มาไม่ถึง ขืนแต่งงานไป เขามีสิทธิ์อยู่ในโอวาทของเมียและแม่แน่นอน มีเมียเด็กไม่เท่าไหร่แต่มากลัวเมียตัวน้อยนี่สิ จะเอาหน้าไปไว้ไหน
ไม่ ไม่ ไม่ เขาต้องหาทางกำจัดยายเด็กบ้านี่ ไปให้พ้นทาง !
โดมินิกจำต้องอดกลั้นความโมโหไว้ เขาเดินหนีกลับมายังห้องพักของตัวเอง คิดหาทางจัดการยายตัวแสบก่อนที่จะถูกจับมัดมือมัดเท้าโยนให้เป็นสามีเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม
“ยายเด็กปากแดง ฉันไม่มีทางหมั้นกับเธอหรอก” เขาพึมพำอย่างฉุนเฉียว
พูดถึงปาก ภาพปากสีแดงระเรื่อก็ลอยวาบเข้ามาในหัว เมื่อกี้หากมารดาไม่มาขัด เขาคงเตลิดไปไกลแล้ว แค่ได้แตะริมฝีปากนุ่มนิดเดียวหัวใจก็สะท้านไหว อยากจะกลืนกินเธอจนหมดตัว หากเขาจูบเธอนานกว่านี้เขาคง...
“เฮ้ย ! แกเป็นบ้าอะไรไอ้โดม”
โดมินิกสะดุ้งวาบ สบถออกมาเรียกสติของตัวเองให้กลับคืน เมื่อเผลอคิดถึงรสหวานของริมฝีปากอิ่มจนลืมตัวเคลิ้มไปตกภวังค์ราวกับเด็กหนุ่มเริ่มริรัก เขาไม่ได้รักยายเด็กแสบนั่นสักนิด แค่... ติดใจละน่า ชายหนุ่มแก้ตัวให้ความรู้สึกวูบวาบแปลกๆ ของตัวเอง
