ภายในบ้านหลังกะทัดรัดในช่วงเย็นย่ำค่อนข้างปลอดผู้คน หล่อนก้าวเท้าไปหยุดหน้าประตูไม้ เคาะส่งสัญญาณให้พี่ชายรู้ว่าเป็นตัวเอง สักพักฟีรัสก็เดินออกมาเปิดประตู
“เจ้ามาทำไมที่นี่ชมพูนุช”
พี่ชายของหล่อนมองออกไปด้านนอกด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ ก่อนจะดึงแขนของน้องสาวให้ก้าวเข้ามา และปิดประตูไม้ลงอย่างแน่นหนา
ภายในบ้านหลังกะทัดรัดถูกแบ่งออกไปสองห้องนอน มีห้องรับแขกอยู่ตรงกลางบ้าน หล่อนเห็นมัสรานีนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าค่อนข้างกระอักกระอ่วนใจที่เห็นหล่อน
“ทำไมไม่ตอบพี่ล่ะ ชมพูนุช เจ้ามาที่นี่ทำไม”
“พ่อกำลังตามหาพี่ฟีรัสอยู่น่ะค่ะ”
“เดี๋ยวพี่ก็กลับแล้ว”
“แต่ฉัน...” หล่อนหยุดพูดเล็กน้อย ขณะปรายตามองแม่นาง มัสรานีคนงามด้วยความเป็นกังวลใจ “อยากให้พี่ฟีรัสหยุด”
“เราพูดเรื่องนี้กันไปแล้ว และเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาบังคับพี่ด้วย ชมพูนุช”
“แต่ฉันเป็นห่วงพี่ฟีรัสนะคะ กลัวว่าถ้าเรื่องนี้รู้ถึงพระเนตรพระกรรณขององค์รัชทายาทเมื่อไหร่ พี่จะเดือดร้อน”
หล่อนเห็นพี่ชายต่างมารดาขบกรามแน่น ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปทรุดนั่งข้างๆ มัสรานี
“พี่รักมัสรานี เราสองคนรักกัน”
หล่อนขยับเดินไปหยุดตรงหน้าของทั้งสองคน และพยายามวิงวอนให้คนทั้งคู่เปลี่ยนใจ
“แต่พี่ฟีรัสก็รู้นี่คะว่าองค์รัชทายาทจามีลหมายตาคุณมัสรานีเอาไว้”
“พี่รู้ แต่พี่หยุดรักมัสรานีไม่ได้” ฟีรัสตวัดแขนโอบกอดร่างอรชรของหญิงคนรักเอาไว้แน่น “และมัสรานีก็รักพี่เช่นกัน”
“แต่ว่า...”
“ฉันขอบใจเธอมากนะชมพูนุชที่เป็นห่วงฉันและพี่ฟีรัส แต่เราสองคนจะไม่ยอมพรากจากกันหรอก” มัสรานีที่นั่งเงียบอยู่พักใหญ่เอ่ยขึ้น “ฉันรักพี่ชายของเธอมาก”
ชมพูนุชซาบซึ้งใจกับความรักของคนทั้งคู่ แต่กลับยินดีด้วยไม่ได้ เพราะรู้ว่ามันไม่มีทางเป็นจริง
“แล้วองค์รัชทายาทจามีลล่ะคะ คุณมัสรานี”
สีหน้าของมัสรานีเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ฉันไม่อาจจะปฏิเสธองค์รัชทายาทต่อพระพักตร์ได้”
“แล้วคุณมัสรานีจะบอกความจริงเรื่องนี้กับองค์รัชทายาทเมื่อไหร่คะ ยิ่งปล่อยไว้นานยิ่งอันตรายนะคะ”
ศีรษะทุยสวยของมัสรานีส่ายไปมาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับฟีรัสชายคนรัก “ฉันไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับองค์รัชทายาทหรอก”
“แล้ว... คุณมัสรานีจะทำยังไงคะ ฉันมองไม่เห็นทางออกของเรื่องนี้เลย”
“ฉันมีทางออกสำหรับเรื่องนี้แล้วละ แต่คงบอกให้เธอรู้ไม่ได้หรอก”
ชมพูนุชเลิกคิ้วสูง ความกังวลใจยังคงเต็มเปี่ยมแน่นอก หล่อนกลัวว่าพี่ชายจะต้องโทษทัณฑ์
“แต่ฉันคิดว่าทางออกเดียวสำหรับเรื่องนี้ ก็คือพี่ฟีรัสต้องเลิกยุ่งกับคุณมัสรานีค่ะ”
“นั่นเป็นทางออกสุดท้ายที่พี่จะทำ” ฟีรัสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ใช่ นั่นคือทางออกสุดท้ายที่เราสองคนจะทำ” มัสรานีกล่าวย้ำขึ้นด้วยน้ำเสียงเดียวกันกับพี่ชาย
ชมพูนุชภาวนาให้พี่ชายคิดได้ และหยุดการกระทำที่มีอันตรายถึงชีวิตถึงโดยเร็วที่สุด
“แต่ฉัน...”
“เจ้าไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วละ ชมพูนุช” ฟีรัสลุกขึ้นยืนจากโซฟา ในขณะที่มัสรานียังคงนั่งอยู่ “เพราะพี่ตัดสินใจลงไปแล้ว” พี่ชายของหล่อนย้ำชัด ก่อนจะหันไปหามัสรานี “พี่ขอตัวกลับบ้านก่อนนะมัสรานี แล้วเจอกัน”
“ค่ะ พี่ฟีรัส”
แขนเล็กของหล่อนถูกฟีรัสกุมเอาไว้ และรั้งให้เดินออกมาจากบ้านหลังกะทัดรัด โดยที่ข้างในยังคงมีมัสรานีอยู่ พวกเขาต้องแยกกันกลับเพื่อไม่ให้คนสงสัย
“พี่ฟีรัสคิดจะทำอะไรเหรอคะ” หล่อนเอ่ยถามทันทีเมื่อเดินออกมาจากบ้านหลังนั้นแล้ว
“ไม่มีอะไรหรอก”
น้ำเสียงของพี่ชายราบเรียบ สีหน้าของเขาก็เช่นกัน หล่อนช้อนตาขึ้นมองด้วยความเป็นกังวลใจ
“พี่ฟีรัสคงไม่ทำเรื่องไม่ดีใช่ไหมคะ”
“ไม่หรอก พี่จะไม่ทำอะไรไม่ดีหรอก เจ้าสบายใจได้ชมพูนุช”
คำตอบของพี่ชายทำให้หล่อนคลายความกังวลลงเล็กน้อย แต่ก็เหมือนมีลางสังหรณ์แปลกๆ ร้องเตือนอยู่ลึกๆ ตลอดเวลา
“เจ้าสัญญากับพี่นะว่าจะดูแลท่านพ่อของพี่เป็นอย่างดี”
“ฉันต้องดูแลท่านพ่ออย่างดีที่สุดอยู่แล้วละค่ะ ว่าแต่พี่ฟีรัสพูดแบบนั้น เหมือนจะไปไหนเลยนะคะ”
“เปล่าหรอก พี่ก็พูดไปอย่างนั้นเอง เรารีบเดินกันเถอะ นี่ก็ใกล้จะค่ำแล้ว”
พี่ชายของหล่อนเร่งฝีเท้าเดินนำหน้าไป ในขณะที่หล่อนเฝ้ามองแผ่นหลังกว้างของพี่ชายด้วยความกังวลยิ่งนัก
เช้าวันต่อมา องค์รัชทายาทจามีลเสด็จมาพบเจ้าชายเซรีมที่ตำหนักของพระชายาจัสมิน ซึ่งแน่นอนว่าหล่อนซึ่งเป็นนางกำนัลประจำตำหนักของพระชายาจัสมินก็จะต้องเผชิญหน้ากับเขาด้วยเช่นกัน
เรือนร่างสูงสง่าเกินหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรช่างสง่างามเหลือเกิน ไม่ว่าจะพบเจอเขาเมื่อใด หัวใจไม่รักดีก็เอาแต่เต้นระส่ำราวกับหญิงเสียสติร่ำไป แม้ว่าจามีลจะไม่ได้ชายตาแลมาทางนางในไร้ค่าเช่นหล่อนเลยก็ตาม
“เสด็จพี่ไม่เห็นต้องเสด็จมาถึงที่นี่เลย ถ้าต้องการพบหม่อมฉัน ให้องครักษ์มาตามก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“พี่ผ่านมาทางนี้พอดีน่ะ ก็เลยแวะมาเยี่ยมเจ้ากับพระชายา พวกเจ้าสบายดีนะ”
“สบายดีพ่ะย่ะค่ะ” เจ้าชายเซรีมนั่งโอบกระชับรอบกายอวบอัดของภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์อยู่เอาไว้อย่างแสนรัก
“อืม แล้วหลานของพี่ล่ะ สบายดีไหม”
มะลิอมยิ้มก่อนจะตอบพี่ชายของสามี
“สบายดีเพคะองค์รัชทายาท”
รอยยิ้มละไมระบายบนใบหน้าหล่อจัดขององค์รัชทายาทจามีล แต่ไม่นาน รอยยิ้มก็จืดจางไปเมื่อสายตาคมกริบตวัดมองไปเห็นใบหน้าสวยงามของชมพูนุช
กรามแกร่งที่มีไรหนวดประปรายขบกันแน่น ความเดือดดาลแล่นพล่านในอก เขาชังน้ำหน้าของนางในผู้นี้ ตั้งแต่บังเอิญได้ยินว่าหล่อนบังอาจรักเขาแล้วละ
ยังจะมีหน้ามาทำหน้าตาน่าสงสารอีกหรือ
องค์รัชทายาทสูงศักดิ์เกรี้ยวกราดเดือดดาลอยู่ภายในอก เขาเกลียดดวงตากลมโตที่หวานฉ่ำสดใสราวกับพระอาทิตย์ยามเช้าของเจ้าหล่อน และก็เกลียดริมฝีปากสีแดงระเรื่อที่ดูเหมือนจะหนาเกินไปของหล่อนเป็นที่สุด เพราะสิ่งที่เห็นมันทำให้เขารู้สึกได้ถึงการควบคุมตัวเองที่ลดน้อยถอยลง ซึ่งเขาไม่ชอบความรู้สึกบ้าบอนี้เลย
จามีลกัดฟันละสายตาจากดวงหน้าหวานละมุนตาของชมพูนุช และไม่คิดจะชายตาแลเจ้าหล่อนอีกเลย เขาพูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบน้องชายและน้องสะใภ้อยู่สักพักก็ขอตัวกลับ โดยที่เจ้าชายเซรีมผู้เป็นน้องชายออกคำสั่งให้นางในหน้าหวานตามติดออกมาส่งนอกตำหนัก แต่เขาปฏิเสธทันควัน
“ไม่ต้องให้นางเข้าใกล้พี่”
เจ้าชายเซรีมชะงักเล็กน้อย มองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้บูดบึ้งของพี่ชายด้วยความแคลงใจ
“มีอะไรเหรอพ่ะย่ะค่ะเสด็จพี่”
“ไม่มีอะไรหรอก พี่ไปละ”
แล้วองค์รัชทายาทรูปงามก็เดินหายออกไปจากตำหนักของจัสมิน ในขณะที่ชมพูนุชก้มหน้าซีดเผือดลงมองพื้นพรมหนาด้วยความเจ็บปวด
มะลิมองนางกำนัลของตัวเองด้วยความเห็นใจ เพราะหล่อนมองออกว่าชมพูนุชแอบรักองค์รัชทายาทจามีล แต่ความรักนี้มันไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะทั้งสองคนต่างกันราวกับฟ้าและเหว
“เจ้าไปเก็บดอกไม้ในสวนกับเราเถอะชมพูนุช”
“เพคะ พระชายา” ชมพูนุชตอบรับคำสั่งของเจ้านายเสียงสั่นเครืออย่างสุดควบคุม
“เดี๋ยวหม่อมฉันมานะเพคะเจ้าพี่” มะลิหันไปบอกสามีสุดหล่อของตัวเอง
เจ้าชายเซรีมระบายยิ้ม มองภรรยาอย่างเป็นห่วง “ให้เราไปเป็นเพื่อนไหม”
“เจ้าพี่ไปประชุมราชกิจเถอะเพคะ หม่อมฉันมีชมพูนุชและนางกำนัลอีกตั้งหลายคน ไม่ต้องเป็นห่วงนะเพคะ”
“งั้นต้องเดินให้ระมัดระวัง เข้าใจนะทูนหัว”
ความห่วงใยของเจ้าชายเซรีมที่มีต่อหล่อนนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย มะลิระบายยิ้มกว้าง น้ำตาแห่งความตื่นเต้นเอ่อล้นขอบตาทั้งสองข้าง
“ขอบพระทัยเพคะเจ้าพี่”
เจ้าชายเซรีมอมยิ้ม ดึงภรรยาเข้ามาจูบแก้มเบาๆ ก่อนจะหันมาสั่งเหล่านางกำนัล
“พวกเจ้าดูแลเมียเราให้ดีนะ อย่าให้ได้รับอันตรายอันใดเด็ดขาด”
“เพคะเจ้าชายเซรีม” เหล่านางกำนัลตอบรับ
“งั้นหม่อมฉันทูลลาเพคะ” มะลิถวายบังคมสามีสุดหล่อ ก่อนจะเดินออกไปจากตำหนัก โดยมีนางกำนัลซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือชมพูนุชตามติดไปอารักขาอย่างใกล้ชิด
ชมพูนุชลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าตรู่ของวันถัดมา แสงสีเงินยวงของพระอาทิตย์สะท้อนอยู่กับขอบฟ้ากว้าง หล่อนยืนมองทางหน้าต่างของห้องพัก ยิ้มเศร้าๆ ให้กับความต่ำต้อยของตัวเอง
จะดีแค่ไหนนะ หากหล่อนได้ตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนขององค์ รัชทายาทจามีลในทุกๆ เช้า ผู้ชายที่หล่อนเฝ้ารัก เฝ้าภักดีมาตลอดตั้งแต่หัวใจรู้จักความรักระหว่างชายหญิง ชื่อของเขาเฝ้าวนเวียนอยู่ในสมอง ลมหายใจของหล่อนก็มีแต่เขาและเขาเรื่อยมา แม้จะรู้ดีว่าทำได้แค่แอบรักเท่านั้นก็ตาม
หญิงสาวฝืนยิ้มให้กับตัวเอง ก่อนจะกัดฟันสลัดความเศร้าหมอง และเตรียมตัวไปรับใช้พระชายาจัสมินที่ตำหนัก หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จแล้ว หล่อนเดินออกมาจากเรือนพัก แต่แล้วก็ต้องชะงักเท้ากึก เมื่อหางตาแลไปเห็นแผ่นหลังของพี่ชายอยู่ในมุมเสาด้านในสุดของตัวบ้าน
“คืนนี้เราจะหนีออกไปจากวังด้วยกัน เจ้าไปรอพี่ที่ประตูวังทางด้านทิศตะวันออกตอนสองยาม”
ดวงตากลมโตของชมพูนุชแทบถลน สิ่งที่ได้ยินทำให้ความหวาดกลัวแล่นเข้ามาแน่นอก หล่อนน้ำตาคลอ มองแผ่นหลังของพี่ชายด้วยความเป็นห่วง
“พี่ฟีรัส... นี่พี่คิดจะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกันคะ” หล่อนพึมพำด้วยความวิตกกังวล และก็ยืนรอจนพี่ชายส่งมัสรานีออกไปจากอาณาเขตของบ้านพักแล้ว หล่อนจึงก้าวออกมาจากที่ซ่อน เผชิญหน้ากับพี่ชาย
“ชมพูนุช!” สีหน้าของฟีรัสเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือชมพูนุช”
ผู้เป็นน้องสาวเม้มปากแน่น ช้อนตามองพี่ชาย ก่อนจะพูดออกไปด้วยความเป็นห่วง “สิ่งที่พี่ฟีรัสจะทำ... มันเป็นเรื่องผิดมากนะคะ ฉัน... เป็นห่วงพี่ ได้โปรดยุติเรื่องนี้ลงเถอะค่ะ”
“พี่ตัดสินใจแล้ว และถ้าเจ้ารักพี่ ไม่อยากให้พี่ตาย เจ้าก็ต้องเก็บเรื่องที่เจ้าได้ยินเอาไว้เป็นความลับ”
“พี่ฟีรัส...”
“แต่ถ้าเจ้าต้องการเห็นพี่รับโทษจนตาย เจ้าก็เอาเรื่องนี้ไปกราบทูลองค์รัชทายาทได้เลย”
หล่อนส่ายหน้าไปมา มองพี่ชายอย่างวิงวอน น้ำตาไหลรินออกมาด้วยความเสียใจ
“แล้วพี่คิดว่าจะหนีพ้นเหรอคะ มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอกที่พี่จะทำแบบนี้”
“นี่คือทางออกเดียวที่พี่กับน้องมัสรานีจะได้อยู่ด้วยกัน”
“มันยังมีทางออกอื่นที่ดีกว่านี้อีกนะพี่ฟีรัส แต่พี่กับคุณมัสรานีไม่ยอมทำเท่านั้นเอง”
ฟีรัสมองน้องสาว ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “พี่รู้ว่าเจ้าหมายความว่าอะไร แต่พี่ไม่กล้าพอที่จะไปสารภาพความจริงกับองค์ รัชทายาทหรอก และน้องมัสรานีเองก็ไม่กล้าเช่นกัน ดังนั้นการหนีจากไป คือทางออกที่ดีที่สุดแล้ว”
“แต่ว่า...”
พี่ชายต่างมารดายกมือขึ้นวางบนบ่าบอบบางของหล่อน และพูดสั่งเสีย “ฝากดูแลพ่อของพี่ด้วยนะ”
“พี่ฟีรัส... อย่าทำแบบนี้เลย...”
“เจ้าหยุดพูดเถอะ แล้วก็ไปทำหน้าที่ของเจ้าได้แล้ว พี่เองก็จะไปอาบน้ำ และไปเข้าเวรที่ตำหนักของเจ้าชายเซรีมเหมือนกัน”
“พี่ฟีรัส...”
พี่ชายไม่สนใจเสียงเรียกของหล่อนอีกแต่อย่างใด เขาหมุนตัวและเดินหายเข้าไปในบ้านพักทันที
ชมพูนุชยืนหน้าซีดเผือด สมองจินตนาการถึงเหตุการณ์หลังจากที่ฟีรัสและมัสรานีหนีออกไปจากซาเรียได้เป็นอย่างดี ทุกคนจะต้องเดือดร้อนโดยเฉพาะพ่อของฟีรัสนั่นเอง
“ฉัน... ยอมให้พี่ทำแบบนี้ไม่ได้หรอกพี่ฟีรัส” กลีบปากอิ่มเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง “มันผิด และพี่ก็จะต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปตลอดชีวิต ฉันทนเห็นพี่ลำบากแบบนั้นไม่ได้หรอก”
หล่อนก้าวเท้าออกไปจากบ้าน ในหัวพยายามขบคิดหาหนทางที่จะขัดขวางแผนการของมัสรานีและพี่ชายของตัวเองตลอดเวลา
“เป็นอะไรหรือเปล่าชมพูนุช”
คนที่นั่งจัดดอกไม้ใส่พานไปและนั่งเหม่อลอยไปสะดุ้งโหยง เมื่อคำถามจากพระชายาในเจ้าชายเซรีมดังขึ้น
“เอ่อ... เปล่าเพคะพระชายา”
“แต่เราเห็นเจ้านั่งเหม่อลอยมาตั้งแต่ช่วงเช้าแล้วนะ นี่ก็ใกล้จะมืดแล้ว เจ้าก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะคลายความโศกเศร้าลงเลย มีอะไรหรือเปล่า”
สิ่งที่มะลิสงสัยมันคือเรื่องจริง แต่หล่อนไม่อาจจะปริปากบอกเรื่องทุกข์ในใจออกไปได้ เพราะมันอันตรายถึงชีวิตของคนในครอบครัวเลยทีเดียว
“ไม่มีอะไรจริงๆ เพคะพระชายา”
มะลิระบายยิ้มบางๆ และไม่เชื่อคำแก้ตัวของนางกำนัลคนสนิทแม้แต่น้อย
“หรือว่าเรื่ององค์รัชทายาทล่ะ”
จากหน้าซีดเผือด กลับกลายเป็นแก้มแดงระเรื่อขึ้นมาทันตา หญิงสาวรีบส่ายหน้าดิกจนหัวแทบหลุดขาดออกจากลำคอ
“หม่อม... หม่อมฉันไม่กล้าอาจเอื้อมคิดถึงองค์รัชทายาทหรอก เพคะพระชายา”
“แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ”
“เอ่อ...” ชมพูนุชยกมือขึ้นกุมแก้มทั้งสองข้างของตนเอง และก็พบว่ามันร้อนผะผ่าวจนน่าอับอาย
“เอาละ เราไม่แซวเจ้าแล้ว” มะลิหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีที่สามารถทำให้ชมพูนุชยิ้มออกมาได้ แม้จะเป็นเพียงแค่รอยยิ้มเอียงอายก็ตามที “แต่เรามีงานให้เจ้าทำน่ะ”
คนที่ก้มมองพื้นพรมหนาสีสวยค่อยๆ เงยหน้าขึ้น “เพคะพระชายา”
มะลิพยักหน้าให้กับนางกำนัลอีกคน ไม่ช้า นางกำนัลคนนั้นก็เดินออกไปตำหนัก แต่พักเดียวก็เดินกลับมาพร้อมกับพานใส่ขนมหวานในมือ
“เมื่อคืนเราได้ยินเจ้าชายเซรีมตรัสว่าองค์รัชทายาทอยากรับประทานขนมหวานน่ะ เจ้าช่วยเอาไปให้พระองค์ที่ตำหนักทีนะ ชมพูนุช”
สิ่งที่ได้ยินทำให้ชมพูนุชช็อกตาค้าง หากทำได้ หล่อนคงส่ายหน้าและปฏิเสธออกไป แต่นี่หล่อนเป็นแค่เพียงคนรับใช้ ซึ่งแน่นอนว่าไม่อาจจะขัดคำสั่งของเจ้านายได้ แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่า คนที่ต้องไปพบนั้นชังน้ำหน้าหล่อนมากแค่ไหน
“เพ... เพคะ”
“ขอบใจนะชมพูนุช เอสม่าส่งพานใส่ขนมหวานให้กับชมพูนุชสิ” มะลิหันไปสั่งนางกำนัลอีกคน
“เพคะพระชายา” เอสม่ายื่นพานใส่ขนมหวานที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีตสวยงามให้กับหล่อน ซึ่งหล่อนก็จำต้องรับเอามาถือประคองเอาไว้ด้วยความระมัดระวัง
มะลิมองชมพูนุชด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะออกคำสั่ง “หลังจากเจ้าเอาพานขนมหวานไปถวายองค์รัชทายาทเสร็จแล้ว เจ้าก็กลับเรือนไปได้เลยนะ พรุ่งนี้ค่อยมารับใช้เราใหม่”
“เพ... เพคะพระชายา”
“ไปเถอะ”
“เพคะ”
หล่อนย่อตัวลงถวายความเคารพ ก่อนจะประคองพานใส่ขนมหวานแสนสวยออกไปจากตำหนักของมะลิ ทุกย่างก้าวช่างเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น หล่อนภาวนาไปตลอดทางให้ไม่พบองค์รัชทายาทจามีลที่ตำหนัก
เพียงไม่ถึงห้านาที หล่อนก็มาถึงตำหนักอันโอ่อ่าสวยงามขององค์รัชทายาทแห่งอาณาจักรซาเรีย ตอนแรกหล่อนตั้งใจจะฝากให้ทหารยามหน้าตำหนักเป็นคนยกพานขนมหวานเข้าไปไว้ในตำหนักแทนตนเอง แต่คิดไปคิดมาก็เกรงว่าทหารยามจะกระทำไม่ระมัดระวังจนเสียหาย ดังนั้นหล่อนจึงกัดฟันยกเข้าไปในตำหนักหรูด้วยตนเอง
และเมื่อเข้ามาถึงภายในตำหนักขององค์รัชทายาทรูปงาม หล่อนก็ถึงกับต้องตื่นตะลึง เพราะนี่คือครั้งแรกที่หล่อนได้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของจามีล
ทุกอย่างรอบตัวช่างสวยงาม วิจิตรตระการตา ไม่ว่าจะมองไปทิศทางไหนก็งดงามไร้ที่ติ จนหล่อนอดที่จะก้มลงมองตัวเองไม่ได้ ร่างกายที่สกปรกไม่คู่ควรแม้แต่จะเหยียบย่างเข้ามาด้วยซ้ำ เท้าบอบบางก้าวนำพานใส่ขนมหวานไปวางไว้บนโต๊ะไม้แกะสลักที่งามจนไม่กล้าสัมผัส จากนั้นดวงตากลมโตที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงตลอดเวลาก็กวาดมองไปรอบๆ ตัวอย่างพิจารณา จนกระทั่งสายตาปะทะเข้ากับประตูที่เปิดแย้มอยู่ ซึ่งภายในนั้นน่าจะเป็นห้องนอนขององค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์นั่นเอง
ใจหนึ่งบอกให้รีบไสหัวออกไปจากตำหนักของจามีลซะ แต่อีกใจที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็เอาชนะได้ในที่สุด สองเท้าเล็กก้าวตรงไปยังประตูห้องนอนขององค์รัชทายาทแห่งซาเรีย และก้าวเข้าไปภายใน
เนื้อตัวสาวสั่นเทา เมื่อดวงตารับภาพเตียงขนาดกว้างใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาก่อนเข้ามาในสายตา กลีบปากอิ่มสั่นระริก เพราะหัวสมองไม่รักดีดันจินตนาการพริ้มเพริดไปถึงฉากเสพสังวาสของชายหญิงบนเตียงนุ่มนั้น
สองร่างชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างดุดันเมามัน การเคลื่อนไหวสอดประสานหนักหน่วงจนเตียงนอนยังไหวโยกตาม ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นแหงนเงยไปด้านหลัง ยามถูกสอดเสียบด้วยความแข็งชันกำยำของผู้ชายผิวแทนสวยไปทั้งตัว ปากอิ่มบวมเจ่อเผยอร้องครวญคราง และเสียงหวานที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเสียดเสียวนั้นก็ช่างคุ้นหูยิ่งนัก
“อ๊า... อา...”
นั่นมันเสียงของหล่อน...
ใช่... เสียงร่านร้อนราวกับโสเภณีข้างถนนของผู้หญิงคนนั้นมันคือเสียงของหล่อนนั่นเอง
