"ขอแรงกว่านี้" เสียงทุ้มเอ่ยพูดในขณะที่ตนเองกำลังนั่งพิงเบาะสีแดงกำมะหยี่มองคนที่อยู่บนตักกำลังร่อนเอวใส่น้องชายของเขาอย่างยั่วยวน ร่างบางเมื่อได้รับคำสั่งก็เปลี่ยนจากการบดยั่วเป็นการขยับขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอเสียงร้องอันลามกดังขึ้นเป็นระยะ

"คะ...คุณเพลิงอื้ออ" ร่างบางบนตักร้องลั่นเมื่อถูกมือหนาจับยึดเอวไว้ก่อนจะแทงสวนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งเป็นสัญญาณว่าการร่วมรักกันครั้งนี้ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว

"อื้มม" เสียงครางต่ำจากร่างสูงดังขึ้นพร้อมการอัดกระแทกครั้งสุดท้ายก่อนจะผ่อนลมหายใจถี่ๆ ยกตัวหญิงสาวที่อยู่บนตักให้ลงไปจากตัวก่อนกวัดมื่อเรียกลูกน้องให้หยิบบุหรี่ให้

"เอวายังไม่เสร็จเลยนะคะ" สาวร่างบางข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างขัดใจเธอกำลังจะถึงจุดสุดยอดอยู่แล้วแต่คนตรงหน้ากับเสร็จชิงเธอไปก่อนและปล่อยให้เธอค้างตึงอยู่แบบนั้น

"ไม่ใช่เรื่องของผมที่ต้องทำให้คุณเสร็จ"

"คุณเพลิงเอวาเจ็บ" ร่างบางดื้นไปมาเมื่อถูกมือหนาบีบที่แก้มอย่างแรงสายตาอันเยือกเย็นถูกส่งมาที่เธอทำให้เธอยิ่งสั่นเป็นลูกนก ก่อนรับงานนี้ก็เคยได้ยินเรื่องของผู้ชายคนนี้มาบ้างว่าห้ามขัดใจไม่งั้นจะสิ้นลมแต่เพราะหัวเสียจากการค้างตึงเลยพูดไปโดยไม่ทันคิด

"ขะ...ขอโทษค่ะ"

"จำไว้ว่าตัวเองอยู่ในฐานะผู้หญิงขายตัว" คำพูดแรงๆ ถูกพ่นออกมาจากปากหนาเอวาพยักหน้ารับทันทีก่อนจะรีบคว้าผ้าขนหนูและขอตัวกลับทันทีหลังจากได้รับค่าตัว

"จันทร์เจ้าอยู่ไหน" เมื่อสูบบุหรี่จะหมดมวนแล้วก็เอ่ยถามบุคคลหนึ่งกับลูกน้องบุคคลที่ทำให้เขาหัวเสียจนต้องมาระบายอารมณ์กับคนอื่นทั้งๆ ที่หน้าที่มันเป็นของผู้หญิงที่ชื่อจันทร์เจ้า

"ตอนนี้อยู่ที่บ้านครับคุณไฟเพลิง" ไฟเพลิง นักธุรกิจหนุ่มหมื่นล้านพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหยิบวิสกี้ขึ้นจิบพรางๆ

"อีก10นาทีเตรียมรถให้พร้อมผมจะไปหาจันทร์เจ้า" ไฟเพลิงเอ่ยขึ้นพร้อมกันยันตัวลุกและหายเข้าไปในห้องน้ำ

อีกด้านหญิงสาวร่างบางอยู่ในชุดแสนธรรมดาคือเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์และกางเกงยีนส์ขาสั้นในบ้านราคาหลักสิบล้านกำลังตั้งใจมองดูสูตรอาหารที่ตั้งใจจะทำให้อีกคนกินถึงแม้จะเป็นเมนูที่เคยทำมาแล้วแต่ก็ต้องดูสูตรทุกครั้งเพื่อความแน่ใจเนื่องจากคนที่กินนั้นค่อนข้างอ่อนไหวกับรสชาติอาหาร ถ้าไม่ถูกปากก็เททิ้งอย่างเดียวไม่สนว่าวัตถุดิบจะแพงแค่ไหนก็ตาม

"ทำอะไร"

ฉึก!

"อ๊ะ" เสียงร้องเบาๆ ดังขึ้นเหตุเพราะกำลังหั่นหอมใหญ่อย่างตั้งใจแต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูแบบไม่ทันตั้งตัวใบมีดจึงเฉือนนิ้วของเธอไปเล็กน้อยเลือดสีสดค่อยๆ หยดลงพื้นหญิงสาวจึงรีบเปิดน้ำเพื่อล้างแผลและหันมายิ้มให้กับต้นตอของอุบัติเหตุครั้งนี้

"กลับมาแล้วหรอคะเพลิง...เจ้ากำลังทำซุปไก่ให้ทานค่ะ" หญิงสาวตอบกลับด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มพยายามเอานิ้วที่โดนมีดบาดแอบไว้ข้างหลังถ้าคนตรงหน้ารู้ว่าเธอโดนมีดบาดมีหวังคงได้เทกระจาดอาหารตรงหน้าทิ้งแน่นอน ทั้งอ่อนไหวเรื่องรสชาติและความสะอาดถูกหลักอนามัยเป็นที่หนึ่ง

"ผมไม่หิว" เจ้าของร่างสูงเอ่ยพร้อมกับเดินเข้ามาสวมกอดหญิงสาวตรงหน้า วันนี้เขาอารมณ์เสียทั้งวันเพราะคนตรงหน้าเลือกที่จะปฏิเสธการไปทานข้าวกับเขาเพียงเพราะต้องการเคลียร์งานที่บริษัทให้เสร็จเขาไม่ได้จ้างเธอมาเป็นลูกน้องเสียหน่อยทำไมต้องตั้งใจทำขนาดนั้นก็ไม่รู้

"งั้นหรอคะ" หญิงสาวตอบกลับเสียงเบาเพราะถูกคนตรงหน้าสวมกอดอย่างแน่นเหมือนเป็นการลงโทษมากกว่ามากอดเฉยๆ เสียอีก

"แล้วเจ้าหิวไหมครับ" ร่างสูงถอยตัวออกมาก่อนเอ่ยถาม

"ไม่ค่ะ"

"งั้นดี...ขึ้นไปนวดให้ผมหน่อยแล้วกัน" จันทร์พยักหน้ารับเบาๆ ที่จริงเธอเองก็หิวแต่ถ้าให้ตอบว่าหิวคงเป็นคำตอบที่ไม่น่าพอใจเท่าไหร่เมื่อนึกถึงคิ้วที่ขมวดกันเป็นปมเมื่อเอ่ยถามเธอ

"แล้ววันนี้ไปไหนมาหรอคะ" จันทร์เจ้าเอ่ยถามทำลายความเงียบหลังจากขึ้นห้องมานวดให้ร่างสูงที่กำลังตรวจงานในไอแพดได้สักพักแล้ว

"ผมต้องตอบด้วยหรอครับ" คำพูดเจ็บจี๊ดทะลุเข้าหัวใจถ้าเป็นคนอื่นคงสะอึกจนพูดไม่ออกแต่กับจันทร์เจ้าที่อยู่กับเขามา5ปีแล้ว แค่นี้ถือว่าน้ำจิ้มเลยก็ว่าได้

"ไม่ค่ะ" ว่าจบก็ทำการนวดต่อไปถึงแม้ในใจจะแอบพ่นคำด่าก็ตาม

"กรี๊ดด" แต่แล้วก็ต้องร้องเสียงหลงเมื่อนวดอยู่ดีๆ ก็โดนดึงแขนให้นอนราบไปกับเตียงโดยมีคนตัวสูงคล่อมทับเธอไว้

"วันนี้ผมอารมณ์เสียสุดๆ" ร่างสูงเอ่ยพูดกับคนตรงหน้าพร้อมกับยึดแขนทั้งสองข้างของคนตัวเล็กขึ้นสูงเหนือหัว

"มีเรื่องอะไรหรอคะ" จันทร์เจ้าเอ่ยถามและไม่ดิ้นแม้แต่น้อยเมื่อคนข้างบนกำลังลูบไล้ร่างกายของเธออย่างจาบจ้วง

"ผมจ้างเจ้ามาทำอะไรครับ...คุณควรทำหน้าที่นั้นสิ ตอบผม....ว่าคุณมีหน้าที่ทำอะไร!"

"นะ...นอนกับคุณเพลิงค่ะ" จันทร์เจ้าเอ่ยตอบเสียงสั่นเล็กน้อยใบหน้าสวยมองคนตรงหน้าที่เริ่มเอื้อมมือไปปลดตะขอบลาด้านหลังก่อนจะเลิกมันขึ้นเผยให้เห็นน่าอกของเธอ

"ใช่ครับ...เพราะงั้นทีหลังก็อย่าปฏิเสธผมอีก" ว่าจบก็ก้มลงไปครอบครองจุกสีชมพูสดที่ประดับอยู่บนน่าอกขาวนวลอย่างรุนแรงพร้อมกับบีบเค้นจนเกิดรอยแดงไปทั่ว

จันทร์เจ้าหลับตาแน่นทนความเจ็บปวดนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอโดนกระทำรุนแรงแบบนี้แต่ก็ไม่บ่อยที่จะโดนเพราะส่วนมากแล้วเธอจะยอมเขาตลอดแต่มีงานนี้นี่แหละที่เธอยอมไม่ได้เพราะถ้าปล่อยไว้มันจะเกิดปัญหาในภายภาคหน้าได้ สิ่งที่เธอทำมันก็เพื่อตัวเขาเองทั้งนั้น

เช้าวันต่อมา

หลังจากผ่านค่ำคืนอันสุดแสนทรมานจันทร์เจ้าที่มีสภาพบอบช้ำไปทั้งร่างกายเดินลงบันไดมาด้วยความอิดโรยเมื่อคืนกว่าเขาจะยอมปล่อยเธอก็ปาเข้าไปเกือบฟ้าสว่างเสียแล้ว แล้ววันนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าเพราะมีงานพรีเซ็นต์เปิดตัวสินค้าใหม่อีกด้วยถึงแม้อาชีพหลักของเธอคือการเป็นคู่นอนให้คุณไฟเพลิงแต่งานรองก็คือเป็นพนักงานธรรมดาๆ คนหนึ่งที่มีหน้าที่คิดและนำเสนอสินค้าใหม่ๆ ให้เจ้านายฟัง

จันทร์เจ้านั่งลงบนโต๊ะอาหารที่มีบุคคลหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้วเงียบๆ ก่อนจะตักข้าวต้มที่แม่บ้านเป็นคนจัดไว้ให้เข้าปากกินไปได้สองสามคำก็วางช้อนและขว้ายาแก้ปวดแก้อักเสบที่ติดไว้ในกระเป๋ามากินเมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วก็แค่รอเวลาให้อีกฝ่ายไปส่งที่ทำงานก็แค่นั้น

"ขอบคุณที่มาส่งค่ะ" จันทร์เจ้าโค้งขอบคุณไฟเพลิงที่มาส่งเธอหน้าป้ายรถเมล์ทุกวันถึงแม้จะทำงานที่เดียวกันแต่ก็ไม่ได้ไปด้วยกันเพราะความสัมพันธ์ลับๆ นี้มีแค่เขาและเธอที่รู้เท่านั้น

“เจ้าวันนี้เป็นอะไรดูหน้าตาไม่สดชื่นเลย”

“เจ้าปวดหัวนิดหน่อยค่ะ” จันทร์เจ้าเอ่ยตอบกลับเจ้านายตอนนี้ก็ใกล้ได้เวลาพรีเซ็นต์งานแล้วแต่ดูเหมือนว่าอาการของเธอจะแย่จนยาที่กินเข้าไปเมื่อเช้าก็ไม่อาจจะรักษาร่างกายของเธอทันได้

“ถ้าเจ้าไม่ไหวให้พี่พรีแทนได้นะ” ภูมิ เจ้านายของเธอเอ่ยขึ้นภูมิเป็นหัวหน้าที่ค่อนข้างจะใส่ใจลูกน้องมากๆ และหลายๆ คนในบริษัทก็รู้ดีว่าภูมินั้นพยายามที่จะจีบจันทร์เจ้ามาโดยตลอดแต่ก็ไม่เคยล้ำเส้นหรืเอาตำแหน่งมาโอ้อวดหรือกดขี่แต่อย่างใดมีแต่จะเข้าหาด้วยความอ่อนโยนจนหลายคนเชียร์ให้จันทร์เจ้าใจอ่อนแล้วยอมคบกับเขาเสียที

“งั้น เจ้าฝากด้วยนะคะ” จันทร์เจ้าที่รู้ตัวเองดีว่าถ้าขืนเธอออกไปพูดด้วยสภาพแบบนี้มีหวังคงล้มตึงก่อนจะพรีเสร็จแน่ๆ เลยจะรีบขอตัวไปกินยาก่อนที่เจ้าของบริษัทจะมาถึงอาจจะช่วยให้อาการบรรเทาได้บ้างแต่โชคก็ไม่เคยเข้าข้างเธอเลยเพราะในขณะที่จันทร์เจ้ากำลังจะลุกไปกินยาไฟเพลิงก็เข้ามาในห้องเสียแล้ว

“จะลุกไปไหนครับ” ไฟเพลิงเอ่ยถามเขามองหน้าจันทร์เจ้าก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

“อ๋อ เปล่าค่ะ” จันทร์เจ้ารีบถอยมานั่งที่เดิมทันทีไฟเพลิงจึงเดินเข้าไปนั่งประจำที่ก่อนจะรับแฟ้มงานมาดูคราวๆ

“เริ่มพรีได้ครับ” สิ้นเสียงไฟเพลิงภูมิก็ลุกขึ้นนั่นเป็นสาเหตุทำให้ไฟเพลิงขมวดคิ้วอีกครั้งเพราะเขารู้ดีว่าหน้าที่นี้เป็นของจันทร์เจ้า

“หยุดครับ ทำไมคุณถึงมาพรี” ไฟเพลิงเอ่ยถาม

“พอดีว่าจันทร์เจ้าเขาดูไม่ค่อยสบายครับผมเลยจะพรีให้แทน” ภูมิเอ่ยออกไปตามความจริง

“ผมไม่ชอบเสียงฟังเสียงทุ้มๆ ของผู้ชาย จันทร์เจ้าลุกขึ้นไปพรีทีครับ”

“ได้ค่ะ” จันทร์เจ้าตอบรับก่อนจะลุกขึ้นช้าๆ อะไรก็ขัดใจเขาไม่ได้หรอกอยากได้แบบนั้นอยากให้เป็นแบบนี้ทุกคนก็ต้องทำตามเขาเพราะเขาคือประธานบริษัทยังไงล่ะ

“อ๊ะ ขอบคุณค่ะภูมิ” จันทร์เจ้าเอ่ยขอบคุณภูมิที่ช่วยมาพยุงเธอในตอนที่เธอกำลังจะล้ม ไฟเพลิงมองทั้งสองเงียบๆ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความโมโหเพราเขาเป็นคนหวงของเอามากๆ เสียด้วยสิ

“สินค้าตัวนี้เป็นสินค้าที่เรา…..” การพรีเซ็นต์ดำเนินไปเรื่อยๆ ไฟเพลิงมองจันทร์เจ้าที่กำลังพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งอยู่เงียบๆ ส่วนภูมินั้นได้แต่นั่งไม่ติดเพราะจันทร์เจ้าเร่มที่จะยืนไม่นิ่งเอนหน้าเอนหลังจะเป็นลมให้ได้

“หยุดก่อน” จู่ๆ ไฟเพลิงก็เอ่ยขึ้นทำให้จันทร์เจ้าชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหันไปสบตากับต้นเสียง

“ผมอยากแก้สี ไปแก้สีมาก่อนแล้วค่อยมาพรีใหม่…อีก2วันข้างหน้า” จันทร์เจ้ายิ้มรับเธอรู้ดีว่าเขาพูดอ้างไปเรื่อยเพราะคงเห็นว่าเธอจะไม่ไหวอีกทั้งแค่แก้สีทำไม่ถึงสิบนาทีก็ได้แล้วแต่นี้ให้เวลาแก้ตั้ง2วันเชียว

“ได้ค่ะ” จันทร์เจ้าโค้งขอบคุณและก็เป็นจังหวะที่ตัวเธอเองเริ่มเอนลงเรื่อยๆ จนตัวราบไปกับพื้นอย่างช้าๆ พร้อมกับสติที่ค่อยๆ หายไป

“อื้ออ” จันทร์เจ้าครางอื้อเหตุเพราะมีสิ่งแปลกปลอมกำลังกวนร่างกายของเธออยู่ความเย็นที่ไล้ไปตามร่างกายของเธอทำให้ใบหน้าสวยเริ่มที่จะได้สติแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับแสงไฟสลัวๆ

“เป็นไงบ้าง” น้ำเสียงอันอบอุ่นถูกส่งมาที่เธอจันทร์ยิ้มบางๆ ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวเองขึ้นโดยมีคนตัวสูงคอยประคอง

“เจ้าหิวน้ำ” ไฟเพลิงเทน้ำใส่แก้วใบเล็กก่อนจะยื่นให้จันทร์เจ้าที่รับดื่มจนหมดในรวดเดียว

“เอาอีกไหม” ไฟเพลิงถามจันทร์เจ้าจึงปฏิเสธ

“ขอบคุณนะคะที่ดูแลเจ้า” จันทร์เจ้าเอ่ยด้วยความจริงใจ

“อืม ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” ไฟเพลิงตอบกลับก่อนจะเรียกแม่บ้านให้ยกข้าวต้มขึ้นมาให้จันทร์เจ้า ไฟเพลิงไม่ใช่คนไม่ดีหรอก เขาเป็นคนตรงๆ แสดงความรู้สึกออกมาตรงๆ ชอบไม่ชอบอะไรก็พูดออกมาตรงๆ ใครทำดีด้วยก็ดีตอบใครร้ายมาก็จะร้ายไปอีกเท่าตัวตอบแทนเป็นผู้ชายที่เรียกได้ว่าผู้ชายโดยแท้

ไฟเพลิงนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ เตียงมองดูจันทร์เจ้าที่ค่อยๆ ตักข้าวต้มกินเข้าปากพอเห็นว่าคนป่วยกินได้เรื่อยๆ ตัวเองก็รู้สึกดีเขาชอบจันทร์เจ้าเวลาเธอร่าเริงและเต็มไปด้วยรอยยิ้มไม่ใช่จันทร์เจ้าที่อิดโรยและใบหน้ามีแต่ความเศร้าหมองแบบนี้

“ยิ้มอะไรหรอคะ” จันทร์เจ้าเอ่ยถามคนตัวสูงที่นั่งมองเธอพร้อมกับอมยิ้มมาสักพักแล้ว

“เปล่า” ไฟเพลิงปฏิเสธเสียงนิ่งก่อนจะทำท่าทีเป็นอ่านหนังสือส่วนจันทร์เจ้าก็ไม่ได้อะไรกับคำตอบอยู่แล้วจึงหันไปสนใจการกินอาหารต่อแทน

“คุณเพลิงครับรถพร้อมแล้ว”

“จะไปไหนดึกๆ หรอคะ” จันทร์เจ้าเอ่ยถามอย่างลืมตัวเมื่อวานก็โดนคำพูดเจ็บจื๊ดมาทีนึงแล้วแต่ก็ปากไวอยากรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับไฟเพลิง

“ตรวจงาน คืนนี้ไม่กลับ ดูแลตัวเองดีๆ” ไฟเพลิงพูดยาวก่อนจะลุกขึ้นมาหอมหัวคนป่วยเบาๆ จันทร์เจ้าได้แต่พยักหน้ารับมองคนตัวสูงค่อยๆ เดินออกจากห้องไปถึงแม้ครั้งนี้จะไม่โดนคำพูดแรงๆ แต่ว่าคำว่า คืนนี้ไม่กลับ เธอรู้ดีว่าหมายถึงอะไร มันก็หมายความว่าคืนนี้เขาคงจะไปมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นอีกแล้ว

จันทร์เจ้านั่งนิ่งไปชัวครู่ทบทวนเรื่องราวของตัวเองว่าเธอไม่มีสิทธิ์ไปหึงหวงเขาแต่อย่างใดเพราะสถานะของเธอมันก็ไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงที่ไฟเพลิงจะไปค้างด้วยสักเท่าไหร่หรอก

“ขอบคุณที่มาส่งค่ะ” จันทร์เจ้าเอ่ยขอบคุณคนขับรถที่วันนี้อาสามาส่งเธอที่ป้ายรถเมล์เหตุเพราะเมื่อคืนร่างสูงไม่ได้กลับมาค้างที่บ้านจริงๆ เลยไม่มีเขามาส่งอย่างเช่นทุกวันจันทร์เจ้ามองดูสายรถเมล์ผ่านแอปก็พบว่าอีกหลายนาทีเลยกว่าจะถึงเลยคิดที่จะนั่งแท็กซี่ไปเพราะกลัวเข้าไปทำงานสายแม้วันนี้คุณเจ้าของบริษัทจะอนุญาตให้ลาป่วยแล้วก็ตามแต่เธอรู้สึกว่าตัวเองดีขึ้นแล้วจึงมาทำงานดีกว่านั่งอยู่บ้านเหงาๆ

ปิ้ดๆ

เสียงแตรรถทำเอาจันทร์เจ้าสะดุ้งเล็กน้อยเพราะกำลังมองหารถแท็กซี่อ่างใจจดใจจ่อแต่จู่ๆ ก็มีรถหรูสีดำมาจอดตรงหน้าแถมยังบีบแตรใส่อีก

“จันทร์เจ้า จะไปทำงานใช่ไหม ขึ้นรถเร็ว” เจ้าของรถลดกระจกมาพูดก่อนจะหันมองด้านหลังที่มีรถเมล์กำลังเข้ามาจอดป้ายจันทร์เจ้าเมื่อเห็นดั่งนั้นก็เลยรีบขึ้นรถของภูมิทันทีเพราะกลัวจะไปขวางทางคนอื่น

“ขอบคุณค่ะ” จันทร์เจ้าเอ่ยขอบคุณหลังจากเข้ามานั่งบนรถเป็นที่เรียบร้อย

“วันนี้ต้องลาป่วยไม่ใช่หรอ” ภูมิเอ่ยถาม

“พอดีเจ้าโอเคขึ้นแล้วเลยมาทำงานดีกว่าอยู่บ้านไปก็ไม่มีอะไรทำ” จันทร์เจ้าเอ่ยไปตามความจริงพอสิ้นสุดประโยคภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบภูมิขับรถช้าๆ อย่างระมัดระวังส่วนจันทร์เจ้าก็นั่งนิ่งสายตามองวิวรอบข้างไปพลางๆ ไม่นานก็ถึงบริษัท

“วันนี้ฉันเห็นคุณภูมิกับจันทร์เจ้ามาด้วยกันแหละ”

“ห้ะจริงหรอ แบบนี้ก็คบกันแล้วใช่ปะ”

“ไม่รู้อะแต่ก็มีความเป็นไปได้สูงนะนั่งรถมาด้วยกันขนาดนี้”

“บางทีเมื่อคืนทั้งคู่อาจจะอยู่ด้วยกันก็ได้นะกรี๊ดด>.< “

“ไม่มีงานทำกันหรอครับ” ไฟเพลิงที่ยืนฟังอยู่นานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรำคาญพนักงานหญิงที่เม้าส์กันเมื่อกี้ก็วงแตกรีบหนีกลับเข้าที่อย่างรวดเร็วไฟเพลิงถอนหายใจอย่างหงุดหงิดไม่อาจจะรู้ได้เลยว่าทำไมจันทร์เจ้าถึงมากับผู้ชายคนอื่นและเธอมีสิทธิ์อะไรถึงได้ไปกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขาแบบนี้

“เรียกจันทร์เจ้ามาพบผมที”

“ครับ”

ก๊อกๆ

“เข้ามา” ไฟเพลิงเอ่ยเสียงเรียบใบหน้านิ่งมองอีกฝ่ายที่ค่อยๆ เดินเข้ามาด้วยใบหน้างุนงง

“เรียกเจ้าทำไมหรอคะ?” จันทร์เจ้าเอ่ยถามเพราะนั่งทำงานอยู่ดีๆ ก็โดนเรียกพบซะงั้นปกติเขาเรียกพบเธอที่ไหนกันและยิ่งตำแหน่งที่ห่างกันขนาดนี้ก็ไม่ได้มีความจำเป็นจะต้องคุยกันด้วยซ้ำ

“มาทำงานทำไม” ไฟเพลิงถามก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาากระต่ายน้อยตรงหน้า

“เอ่อ..เจ้ารู้สึกสบายดีแล้วเลยมาค่ะ” เจ้าไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว น้ำเสียงติดเศร้าของจันทร์ทำเอาไฟเพลิงนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะจับจันทร์เจ้ามานั่งลงบนตักของตัวเอง

“อย่าดื้น” ไฟเพลิงเอ่ยเสียงดุ จันทร์เจ้าจึงได้แต่นั่งนิ่งๆ แต่ในใจก็กลัวว่าจะมีคนเข้ามาเห็นและภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบจันทร์นั่งนิ่งไม่พูดอะไรไฟเพลิงเองก็นั่งนิ่งกอดเอวจันทร์เจ้านิ่งไม่พูดอะไรเช่นกันนั่นยิ่งทำให้จันทร์เจ้าเริ่มคิดแล้วว่าเธอทำอะไรผิดหรือป่าว

“เจ้าทำอะไรผิดหรือป่าวคะ?”

“อืม”

“จะเจ้าทำอะไรคะเจ้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย เพลิงโกรธเจ้าเรื่องอะไรคะ” ไฟเพลิงมองหน้ากระต่ายน้อยที่กำลังพูดฉอดๆ อย่างน่ารักจนเขาอดที่จะยิ้มมุมปากไม่ได้

“บอกเจ้าสิคะ เจ้าทำอะไรผิด” จันทร์เจ้าทำหน้าหงอย

“ตัวก็ยังร้อนอยู่จะมาทำงานทำไม” ไฟเพลิงยอมที่จะพูดเขานั่งกอดเอวร้อนๆ ของเธอตั้งนานทำไมจะไม่รู้ว่าอุณหภูมิแบบนี้มันปกติดีซะที่ไหนกัน

“เจ้าสบายดี”

“อย่ามาดื้อหน่าเจ้า” ไฟเพลิงเอ่ยตำหนิก่อนจะจับจันทร์เจ้าหันหน้าเข้าหาตัวเองโดยไม่สนเลยว่าคนบนตักตอนนี้จะเขินอายมากน้อยเพียงใด

ท่านี้มัน…

“ทำไม มีอารมณ์รึไง” ไฟเพลิงถามอย่างหยอกล้อก่อนจะแกล้งเด้งสะโพกขึ้นจนจันทร์เจ้าหน้าแดงเข้าไปใหญ่

“ปะป่าวนะคะ” จันทร์เจ้าเอ่ยตอบเสียงสั่นลองมาเป็นเธอดูสิอยู่ในท่าล่อแหลมกับใบหน้าหล่อเหลาแบบนี้ใครบ้างจะไม่เขินกัน

“อย่าขึ้นรถผู้ชายคนอื่นอีก” จันทร์เจ้าชะงักไปชั่วครู่เธอรู้คำตอบแล้วที่เรียกเข้ามาก็คงเพราะเรื่องนี้นี่เอง

“เจ้าขอโทษค่ะ เจ้าจะระวัง”

“ดีมาก” ไฟเพลิงลูบผมงามเบาๆ ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปหอมซอกคอขาวถึงมันจะร้อนแต่ก็หอมหวานดีเหลือเกิน

“อื้ออ” จันทร์เจ้าจิกเล็บลงบนบ่าไฟเพลิงเบาๆ ด้วยความเสียวซ่านมือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของจันทร์เจ้าออกจนเห็นเสื้อชั้นในสีชมพูอ่อนของเธอ

“พะเพลิง” คำนี้มีแต่จันทร์เจ้าเท่านั้นที่ได้รับอนุญาติให้ใช้มันถึงสถานะจะเหมือนผู้หญิงที่ไฟเพลิงไปนอนด้วยอยู่บ่อยๆ แต่เธอก็ยังมีสิทธิพิเศษอีกมากที่ไฟเพลิงให้กับเธออย่างเช่นการเรียกชื่อเล่นเขาแบบนี้

“อื้มมเจ้า” ไฟเพลิงตอนนี้แทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วเหมือนกันเขาใช้มือล้วงไปข้างในกระโปรงตัวบางก่อนจะบีบเค้นขาอ่อนของเธอส่วนอีกมือก็ทำน่าที่นวดเฟ้นน่าอกขาวเบาๆ

ก๊อกๆ

“ได้เวลาประชุมแล้วนะครับ”

“ชิ แม่ง!” ไฟเพลิงสถบอย่างอารมณ์เสียเมื่อมีคนมาขัดจังหวะก่อนจะอุ้มจันทร์เจ้าวางลงบนโชฟาเบาๆ

“คืนนี้โดนแน่!” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินเปิดประตูออกไป จันทร์เจ้าก้มมองดูตัวเองที่เสื้อผ้าหลุดหลุยก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ และลุกขึ้นแต่งตัวใหม่และกลับไปทำงานตามเดิมคำพูดของไฟเพลิงแสดงว่าคืนนี้เขาคงจะเข้ามาหาเธอสินะ

“หายไปไหนซะนานเลยเจ้า” ภูมิเอ่ยถามเขารู้ว่าจันทร์เจ้าโดนเรียกพบและหายเข้าไปนานมากๆ จนเขากลัวว่าท่านประธานอาจจะต่อว่าจันทร์เจ้าอย่างรุนแรง

“อ๋อพอดีไปคุยเรื่องสีของตัวสินค้ามานิดหน่อยค่ะ” จันทร์เจ้าตอบแบบยิ้มๆ

“อ๋าา แล้วที่คอทำไมเป็นจ้ำขนาดนั้นแพ้อะไรรึเปล่า” จันทร์เจ้ารีบเอามือปิดที่คอตัวเองก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ สงสัยโดนยุงกัดเพราะเจ้าพึ่งลงไปห้องเก็บเอกสารมาพอดีเจ้าอยากดูผลงานเก่าๆ น่ะค่ะ”

“ครับๆ ทำงานต่อเถอะ”

“ค่ะ” จันทร์เจ้านั่งลงทำงานต่อจนถึงเวลาเลิกงานก็เตรียมตัวกลับบ้านคืนนี้เธออาจจะต้องรับศึกหนักการรีบกลับบ้านไปเตรียมตัวก่อนถือเป็นการดีที่สุด

สามารถคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์รีบเขียนงานต่อและสามารถโดเนทเป็นกำลังใจให้ไรท์มีตังไปกดบัตรดูผู้ชายด้วยนะคะ ฮ่าๆๆ