ทางเดินใหม่ของหัวใจ

มีข้อความหนึ่งเข้ามาพร้อมแนบรูปภาพมาหกรูป

เป็นภาพตะขอเสื้อในที่ติดอยู่ ภาพมือสองข้างที่จับกันแน่น ภาพผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ ภาพสะท้อนที่ไม่ชัดเจนในห้องน้ำ.....

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เวินอี่ถงถูกยั่วยุเช่นนี้

มือใหญ่ ๆ ที่จับมือของผู้หญิงอื่นเอาไว้แน่นจนแทบจะฝังเข้าไปในเนื้ออยู่แล้วข้างนั้น แค่เห็นแวบแรกเธอก็จำได้ทันทีว่าเป็นเจียงยวี่เหิง สามีของเธอที่แต่งงานกันมาสี่ปีแล้ว

เธอมองดูวันที่ในรูปภาพ ซึ่งมันตรงกับวันครบรอบแต่งงานของเธอและเขาพอดี

เจียงยวี่เหิงบอกเธอว่าจะฉลองด้วยกันในตอนเย็น แต่เขากลับขาดการติดต่อไปสามวันติดกัน ให้เพียงผู้ช่วยส่งข้อความมาบอกว่าเธอว่า เขาต้องไปทำงานนอกสถานที่กะทันหัน

ด่วนมาก

ด่วนมากจริง ๆ ด่วนจนรอไม่ไหวอีกแล้วสินะ

เธอหัวเราะเยาะออกมาก่อนจะออกจากหน้าต่างสนทนาไป แล้วก็หาเบอร์ใครคนหนึ่งในรายชื่อผู้ติดต่อและโทรออกไป

ทางปลายสายรับสายอย่างรวดเร็ว

“ถงถง......”

“รุ่นพี่ ฉันมีผู้สมัครที่จะมาทำวิจัยแบบปิดให้แล้วนะ”

“ใครเหรอ？”

“ฉันเอง”

คนทางปลายสายเงียบกริบ หลังจากผ่านไปสักพักเสียงต่อว่าที่อ่อนโยนของเวินอี่ถงก็ดังขึ้นมา “อย่ามาพูดเล่นมั่ว ๆ นะ เธอก็รู้กฎดีอยู่แล้วนี่ หากเข้าร่วมงานวิจัยแบบปิด ก่อนที่การทำวิจัยจะเสร็จสิ้นจะไม่สามารถออกไปไหนได้เลย แล้วก็ห้ามติดต่อกับโลกภายนอกด้วย ถึงขั้นที่ว่าหากกลายเป็นคนของทีมงานในโปรเจกต์แล้วจะต้องถูกระบุว่าเป็นบุคคลสูญหาย ข้อมูลทั้งหมดจะถูกปิดบัญชี จะต้องทำการลงทะเบียนตัวตนใหม่เท่านั้น เธอจะไม่ต้องการครอบครัว ไม่ต้องการเจียงยวี่เหิงแล้วเหรอ？”

เวินอี่ถงหันไปมองภาพแต่งงานบนผนัง

ความสุขในสายตาของทั้งสองคนแทบจะล้นทะลักออกมาอยู่แล้ว

คำสาบานของผู้ชายในรูปดังชัดเจนขึ้นมาในหัว ความทรงจำที่หวานชื่นในอดีตเหล่านั้น เวลานี้กลับกลายเป็นความขมขื่นไปซะแล้ว

“ฉันคิดดีแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปกรอกเอกสารที่พี่นะ”

หลังพูดจบเธอก็วางสายไป ไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายได้พูดโน้มน้าวเลย

ทันใดนั้นก็มีเสียงรถเบรกดังมาจากชั้นล่าง เจียงยวี่เหิงที่รูปร่างสูงชะลูดผลักประตูเดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วมาก มือใหญ่ ๆ ที่ขาวกระจ่างใสของเขากำลังดึงเนคไทสีดำออก แล้วก็เดินตรงไปยังห้องน้ำทันที

เสื้อแจ็กเก็ตถูกแขวนเอาไว้บนราวแบบส่ง ๆ กลิ่นน้ำหอมคอลเลกชันไฟเออร์ทูรุ่นใหม่ล่าสุดของวีอาร์เอฟุ้งกระจายไปทั่วขึ้นมา

เป็นกลิ่นที่แสดงถึงความร้อนแรงและความกระตือรือร้น

ไม่เหมือนเธอ ที่ดูจืดชืดเฉยชา

เจียงยวี่เหิงอาบน้ำอย่างรวดเร็ว แล้วก็ใส่ชุดคลุมอาบน้ำสีเทาเดินออกมา

เขารัดสายสายรัดเอวแบบหลวม ๆ เผยให้เห็นแผงหน้าอกที่กำยำและหน้าท้องที่ดูเซ็กซี่ ผมดำ ๆ ที่เปียกน้ำอยู่ห้อยลงมาตามธรรมชาติ ละอองน้ำทำให้แววตาคู่นั้นของเขาดูเข้าถึงยากและเย็นชามากยิ่งขึ้นไปอีก

เขาคือลูกชายคนโตของตระกูลเจียง ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ภายนอกหรือด้านการเงิน เจียงยวี่เหิงก็มีเสน่ห์น่าดึงดูดไปหมดทุกอย่าง

แต่ความรู้สึกใจเต้นที่เคยมีในอดีต เวลานี้สำหรับเวินอี่ถงมันกลับกลายเป็นความรู้สึกขยะแขยงไปแล้ว

“เหม่ออะไรเหรอ น่าทึ่งขนาดนั้นเลยรึไง？”

เจียงยวี่เหิงโอบเอวเธอไว้อย่างเกียจคร้าน เสียงที่แหบพร่าของเขามีความเซ็กซี่มาก “คิดถึงผมอยู่เหรอ？”

ระหว่างที่พูด มือใหญ่ ๆ ของเขาก็ลูบไล้ตามแนวเอวของเธอไปด้านล่าง ผิวที่โดนลูบไล้ผ่านไปจึงเกิดการต่อต้านขึ้นมาโดยธรรมชาติ

เวินอี่ถงเบี่ยงตัวหลบทันที

มือของเจียงยวี่เหิงจึงค้างอยู่ในอากาศ ทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพูดว่า

“ทำไมล่ะ โกรธผมเหรอ？”

เวินอี่ถงพยายามควบคุมอารมณ์ไว้ เธอไม่อยากฉีกหน้าเขาให้ทะเลาะกัน เพราะมันไม่มีความหมายอะไร

เธอพยายามข่มความรู้สึกเจ็บปวดในใจเอาไว้ แล้วก็ก้มลงไปหยิบกล่องที่ใส่รหัสไว้จากตู้หัวเตียงส่งให้เขา

“ของขวัญสำหรับคุณค่ะ”

ข้างในคือข้อตกลงการหย่าที่เธอเซ็นไว้เรียบร้อยแล้ว นี่จะเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่เธอให้เขาแล้ว

“ต้องเดารหัสให้ถูกถึงจะสามารถเปิดได้”

เจียงยวี่เหิงมองอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาคิดว่าคงเหมือนของเล่นที่เธอเคยให้เพื่ออยากจะเอาใจเขาเหมือนในอดีต เขาจึงรับไปและวางไว้บนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอด และถูกคางไปมาบนไหล่เธอเบา ๆ

“คุณคือของขวัญที่ดีที่สุดของผมแล้วนะ”

เวินอี่ถงหลบเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ ทำเอาเขาถึงกับสตั๊น แต่ก็ยังหัวเราะออกมาเบา ๆ อยู่

“ผมงานยุ่งมากจนไม่ได้ฉลองวันครบรอบกับคุณเลย คุณโกรธใช่ไหม？”

เขาหอมแก้มเธอ หลังปล่อยเธอออก เขาก็เดินไปที่ราวเสื้อเพื่อหยิบกล่องสี่เหลี่ยมใบหนึ่งออกมาเปิดตรงหน้าเธอ

“ชอบไหม？”

ข้างในเป็นปิ่นปักผมหยกแกะสลักด้วยทองคำสไตล์โบราณ เป็นงานฝีมือที่ดีเทลละเอียดมาก

“ผมตั้งใจประมูลมาให้คุณโดยเฉพาะเลยนะ คุณชอบของแบบนี้ที่สุดเลยไม่ใช่รึไง？ ลองปักดูสิ”

น้ำเสียงของเขามีความบงการเล็กน้อย แต่ก็แฝงไปด้วยความเอาใจใส่

เวินอี่ถงจึงเคยหลงใหลเขาได้ง่าย ๆ

คนในเมืองหวินทุกคนต่างรู้กันดีว่า เจียงยวี่เหิงรักภรรยาเท่าชีวิต

เวินอี่ถงก็เคยคิดเช่นนั้นเหมือนกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะรูปที่นอนอยู่ในมือถือพวกนั้น เธอก็คงจะเซอร์ไพรส์มากจริง ๆ

หญิงสาวลูกครึ่งวัยยี่สิบต้น ๆ ยกคอขึ้นอย่างเย้ายวน ผมยาวลอนใหญ่ของเธอถูกปิ่นปักผมยึดไว้อย่างหลวม ๆ เผยให้เห็นคอที่สวยงามและมีรอยจูบอยู่ด้านบนเต็มไปหมด

“มีชิ้นเดียวในโลกเลยนะ ไม่ชอบเหรอ？”

ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาลูบผมยาว ๆ ที่นุ่มสลวยของเธอ

มือที่ด้านนิด ๆ ของเขาสัมผัสผ่านผิวของเธอไป ทำให้เกิดอารมณ์ทางเพศขึ้นมาเล็กน้อย

เวินอี่ถงอดทนจนถึงขีดสุด เธออยากจะหยิบปิ่นปักผมนั้นปักเข้าไปตรงหัวใจของเขามาก

เธอเงยหน้าขึ้น แววตาของเธอดูเย็นชาไม่ได้ดูอบอุ่นเหมือนเช่นเคยอีกแล้ว

“มีแค่ชิ้นเดียวในโลกจริง ๆ น่ะเหรอ？”

ชายหนุ่มใจสั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขามักจะรู้สึกอยู่ตลอดเลยว่าผู้หญิงตรงหน้านี้ดูไม่ปกติยังไงก็ไม่รู้ ตอนที่แววตาเขาเริ่มเคร่งขรึมขึ้น หญิงสาวก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและพูดว่า

“ถ้ามีเพียงชิ้นเดียวจริง ยังไงฉันก็ต้องชอบอยู่แล้วสิคะ”

เธอยกมือขึ้นมาปิดกล่องลง

“คืนนี้ฉันมีงานที่ยังทำไม่เสร็จอีก คุณนอนก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอฉัน”

เธอหยิบกล่องออกจากอ้อมแขนของเขา แล้วก็เดินไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

เนื่องจากชุดคลุมอาบน้ำของเขาเปิดอ้าออก เขาจึงเริ่มรู้สึกเย็นขึ้นเรื่อย ๆ แต่เจียงยวี่เหิงกลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างไรก็ไม่รู้

คืนนี้เวินอี่ถงดูแปลกมากจริง ๆ

เขามองไปที่กล่องใส่รหัสบนโต๊ะ ทันใดนั้นเขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว

ไม่มีใครในโลกนี้รู้ดีไปกว่าเขาอีกแล้วว่าเวินอี่ถงรักเขามากแค่ไหน ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่มีทางทิ้งเขาไปแน่นอน

ไม่มีทาง！

มือถือในชุดคลุมอาบน้ำสั่นอย่างต่อเนื่อง

เขาหยิบขึ้นมาดู ความร้อนแรงของสิ่งที่อยู่ในโทรศัพท์ก็ยั่วยวนจนทำให้ลูกกระเดือกของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

เขานั่งลงบนเตียงและตอบกลับไปสองสามประโยคก่อนจะลบข้อความทิ้ง จากนั้นก็โยนมือถือและล้มตัวลงนอนลงบนเตียง

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยอบอวลอยู่รอบตัว ช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายและหลับไปได้อย่างรวดเร็ว

ในห้องทำงาน เวินอี่ถงถ่ายรูปปิ่นปักผมหยกส่งให้ร้านรับซื้อสินค้าลักชัวรี

“ช่วยขายให้ฉันโดยเร็วที่สุดค่ะ”

จากนั้นเธอก็ส่งเลขบัญชีไป

“โอนเงินเข้าบัญชีนี้นะคะ”

มันคือบัญชีส่วนรวมของสถาบันวิจัยนั่นเอง

ของสกปรกแบบนี้ ต้องใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

……

เช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อเจียงยวี่เหิงตื่นขึ้น เวินอี่ถงก็แต่งตัวเสร็จแล้ว

เขาเท้าแขนดันตัวขึ้นมา แล้วก็กวักมือเรียกเธอ

เสียงตอนเพิ่งตื่นของเขาเบามาก อีกทั้งยังอ่อนโยนจนน่าหลงใหลอีกด้วย

“มากอดหน่อยสิ”

เวินอี่ถงที่กำลังติดกระดุมอยู่ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็สูดลมหายใจลึก ๆ และเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอดูเฉยเมยและสงบนิ่งมาก

“ที่สถาบันวิจัยมีเรื่องด่วน ฉันต้องรีบไปที่นั่นเลยทำอาหารเช้าไม่ทัน คุณจัดการเอาเองก็แล้วกันนะ”

หลังพูดจบ เธอก็หยิบกระเป๋าถือแล้วค่อยหันหลังอีกครั้งก่อนจะเดินออกไป เธอไม่ได้หันกลับมามองอีกเลยเช่นเดียวกับเมื่อวานนี้ไม่มีผิด

มือของเขาค้างอยู่กลางอากาศ ความรู้สึกว่างเปล่าผุดขึ้นมาอีกครั้ง เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นนวดขมับ

ในอดีตไม่ว่าจะยุ่งมากแค่ไหน เวินอี่ถงก็จะเตรียมอาหารเช้าเอาไว้ล่วงหน้าเสมอ เมื่ออาหารกำลังอุ่น ๆ ซึ่งอยู่ในอุณหภูมิที่เหมาะสมที่สุดแล้วเธอก็จะมาปลุกเขา แล้วก็มากอด มามอนิ่งคิสเขา ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ขาวใสของเธอมันเหมือนแมวน้อยที่กำลังออดอ้อนและอ่อนโยนไม่มีผิด

แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกัน

“ถงถง”

วินาทีที่เปิดประตูออก เสียงของชายหนุ่มก็ดังขึ้นมาจากข้างหลัง เวินอี่ถงรู้สึกเหมือนมีมือใหญ่ ๆ มาฉีกอกเธอออกอย่างแรงอย่างไรอย่างนั้น เธอเจ็บจนแม้แต่การหายใจก็ยังเบาลงมาก

เธอหันไปมอง แววตาเธอดูสงบนิ่งอย่างมาก

“มีอะไรเหรอคะ？”

เขาจ้องเธออยู่หหลายวินาที แต่ก็ยังมองไม่เห็นถึงความผิดปกติใด ๆ เขาจึงได้แต่คิดว่าเขาคงคิดมากไปเอง

“ต่อให้จะยุ่งแค่ไหนก็อย่าลืมกินข้าวนะ ตอนกลางคืนก็อย่านอนดึกล่ะ โปรเจกต์จินน่ายมีปัญหานิดหน่อย ช่วงหลายวันนี้ผมเองก็ยุ่งมากเหมือนกัน คุณไม่ต้องรอผมนะ”

“โอเคค่ะ”

เวินอี่ถงยิ้มให้เขา

ภายใต้แสงยามเช้า แววตาของเธอเปล่งประกายขึ้นมา ราวกับเป็นสาวน้อยที่ทำให้หวั่นไหวได้ตั้งตั้งแรกเห็นในตอนเจอกันครั้งแรกอย่างไรอย่างนั้น

เขารู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย น้ำเสียงก็อ่อนโยนขึ้นมากอีกด้วย

“หลังเคลียร์งานในช่วงนี้เสร็จ ผมจะพาคุณไปเที่ยวที่เกาะเจียงซินสักสองสามวันแล้วกันนะ จะได้ชดเชยช่วงฮันนีมูนไปด้วยเลย”

เวินอี่ถงรู้สึกว่าบาดแผลในใจของเธอยิ่งเจ็บลึกมากขึ้นไปอีก เหมือนมีเลือดไหลออกมาไม่หยุดอย่างไรอย่างนั้น

ในอดีต ตอนที่พวกเขาเตรียมงานแต่งงานกัน เวินอี่ถงเคยวางแผนเส้นทางท่องเที่ยวเอาไว้มากมาย เธอสัญญากับเขาว่า ในวันครบรอบแต่งงานของทุก ๆ ปี พวกเขาจะต้องไปฮันนีมูนกันสักที่หนึ่ง ความรักจะได้ยืดยาว แล้วก็ใครก็ห้ามเปลี่ยนไปทั้งนั้น

แต่หลายวันก่อนหน้านี้ เจียงยวี่เหิงกลับพาผู้หญิงคนอื่นไปที่เกาะเจียงซิน แถมรูปภาพที่พวกเขานัวเนียกันบนเตียงก็ยังอยู่ในมือถือของเธออีกด้วย

เธอก้มหน้าลงพลางตอบกลับไปเบา ๆ ว่า “โอเคค่ะ รองานเสร็จก่อนแล้วกันค่ะ”

หลังพูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกจากประตูไปทันที

แววตาของเธอไร้ซึ่งความอบอุ่นไปโดยสิ้นเชิง

น่าเสียดาย เจียงยวี่เหิง ครั้งนี้ คุณคงต้องรอตลอดไปซะแล้วล่ะ