ทันใดนั้นดวงตาของเจี่ยนเยวก็เบิกกว้างขึ้น
เพราะถึงยังไง เธอก็ไม่เคยเห็นผู้ชายที่หล่อขนาดนี้มาก่อนเลย
ใบหน้าของเขางดงามและมีมิติ ดวงตาคู่นั้นทั้งเย็นชาและน่าเกรงขาม มุมปากกำลังเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมาเล็กน้อย เขาที่มีรูปร่างสูงชะลูดกำลังยืนอยู่ตรงนั้นราวกับเทพระดับสูงองค์หนึ่งไม่มีผิดเลย
นั่นเป็นครั้งแรกเลยที่เจี่ยนเยวได้รับรู้ถึงความรู้สึกของการได้ถูกใครสักคนปกป้อง
แล้วนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอก็เกิดความหลงใหลกับชายคนนี้ และอุทิศหัวใจให้กับเขาไปโดยปริยาย
ที่บ้านเก่าของตระกูลโหลวไม่ยอมให้เธออยู่ด้วย ส่วนเธอก็ไม่อยากเห็นสายตาของคุณนายโหลวเช่นกัน สุดท้ายเธอก็วอแวไม่เลิกจนได้ย้ายเข้าไปอยู่ในวิลล่าที่แยกออกไปต่างหากของโหลวยวี่
วิลล่าหลังนั้นเป็นของขวัญที่โหลวเจียเฉิง คุณพ่อของโหลวยวี่มอบให้กับลูกชายตัวเอง ตอนที่เขากลับมาจากไปศึกษาต่างประเทศเมื่ออายุยี่สิบห้าปี แล้วก็กำลังจะมาสืบทอดบริษัทตระกูลโหลวต่อ
โหลวยวี่บอกกับเธอว่า “คุณตาของคุณเคยมีบุญคุณกับคุณปู่ของผม ผมจะดูแลคุณให้คุณได้เล่าเรียน จนคุณโตเป็นผู้ใหญ่”
คำพูดประโยคนี้ของเขา ทำให้ชีวิตของเจี่ยนเยวพลิกผันไปราวฟ้ากับเหวเลย
เธอย้ายจากห้องใต้หลังคาเล็ก ๆ ของบ้านคุณลุงมาสู่ห้องที่มีขนาดใหญ่ถึงห้าสิบตารางเมตร เสื้อผ้าเก่า ๆ ของลูกพี่ลูกน้องที่เธอสวมใส่อยู่ถูกทิ้งทั้งหมด แล้วก็ได้เสื้อคอลเลกชั่นใหม่ที่มีแบรนด์มาเต็มตู้เสื้อผ้าแทน
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนใช้และพี่เลี้ยงเด็กพิเศษที่จะคอยดูแลเรื่องอาหารและความเป็นอยู่ของเธอ
เด็กผู้หญิงอายุสิบหกปีที่รูปร่างผอมแห้งจนเห็นกระดูก สามารถมีรูปร่างที่สมบูรณ์ขึ้นมาได้ในเวลาไม่นาน แถมเธอยังสูงขึ้นอีกด้วย
เมื่อก่อนคุณลุงและคุณป้าไม่อนุญาตให้เธอไปโรงเรียน แต่ที่นี่มีครูส่วนตัวมาสอนเธอถึงบ้านโดยเฉพาะเลย
เจี่ยนเยวฉลาดมาก ในเวลาสองปี เธอก็สามารถเรียนรู้ความรู้ทั้งหมดในโรงเรียนมัธยมต้นและมัธยมปลายได้ครบทั้งหมดแล้ว เมื่ออายุสิบแปดปีเธอก็สามารถสอบเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชื่อดังของเมืองชิงได้ เพียงแค่สองปีเธอก็สำเร็จการศึกษาหลักสูตรมหาวิทยาลัยแล้ว ตอนนี้เธอกำลังเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาโทอยู่
ในช่วงสี่ปีมานี้ แม้ว่าโหลวยวี่จะยุ่งกับงานและไม่ค่อยได้กลับมา แต่เขากลับสามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างเหมาะสม ทำให้เจี่ยนเยวสัมผัสถึงความเอาใจใส่ของเขาได้
โหลวยวี่ได้กลายเป็นแสงที่สว่างในหัวใจของเจี่ยนเยวมาตั้งนานแล้ว ทุกครั้งที่เธอเห็นเขาลำแสงนี้ก็จะเพิ่มขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมันปกคลุมไปทั่วทั้งร่างกายของเธอแล้ว
เจี่ยนเยวเริ่มโหยหาที่จะพบเขาทุกวัน แล้วก็มักจะถามเกี่ยวกับเรื่องเขาอยู่บ่อยครั้ง
ได้ยินมาว่าเขาเป็นคนที่ตัดสินใจทุกอย่างได้เด็ดขาดมาก ธุรกิจของตระกูลโหลวที่อยู่ภายใต้การบริหารของเขาเติบโตขึ้นมาในเมืองชิงอย่างรวดเร็วจนไม่สามารถมีอะไรมากั้นขวางได้เลย ด้วยความที่เขาคือผู้กุมอำนาจของตระกูล ทุกคนที่พบเขา ต่างก็ต้องเรียกเขาว่า ‘คุณโหลว’ ด้วยความเคารพทั้งนั้น
แล้วก็ยังได้ยินมาอีกว่า พวกสาวไฮโซวทุกคนในเมืองชิงต่างก็แห่กันมาหาเขา พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองได้เป็นที่ชื่นชอบของเขาให้ได้
แต่บังเอิญว่าเขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ ในงานเลี้ยงครั้งหนึ่ง เขาเคยโยนดาราสาวชื่อดังที่อยากมานั่งบนตักของเขาออกไปโดยตรงเลยทีเดียว
แต่ทำไมจู่ ๆ เขาถึงปล่อยให้เธอเห็นเขาไปมีเซ็กส์กับผู้หญิงคนอื่นได้ล่ะ แล้วแบบนี้จะให้เธอทำใจได้ยังไง？
หรือว่าข่าวลือที่ว่าเขาไม่เจ้าชู้จะเป็นเรื่องเท็จกัน？
แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเท็จหรือเรื่องจริงก็ตาม สิ่งที่เธอเห็นด้วยตาของเธอเองในวันนี้ได้ทำลายความเพ้อฝันทั้งหมดของเจี่ยนเยวให้พังลงโดยสิ้นเชิงเลย แล้วก็ยังดึงเธอกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้อีกด้วย
ในที่สุด เจี่ยนเยวก็ตระหนักได้แล้วว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขามันไม่มีทางจะเป็นไปได้เลย
เขาไม่เคยชอบเธอเลย เขาแค่เลี้ยงดูเธอในฐานะหลานสาวของผู้มีพระคุณของเขาเท่านั้น
ความรักของเจี่ยนเยวที่เก็บซ่อนเอาไว้อย่างระมัดระวังอยู่ในใจมาเป็นเวลาสี่ปี สำหรับเขาแล้วมันไร้ค่าสิ้นดี
ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะให้เธอเซ็นเอกสาร แล้วก็จะส่งเธอไปต่างประเทศ ที่แท้เขาได้เจอคนที่ชอบแล้วงั้นสินะ ก็เลยอยากจะไล่เธอออกไปจากบ้าน เพื่อจะได้มีที่ว่างสำหรับผู้หญิงคนนั้นนั่นเอง
เจี่ยนเยวเช็ดน้ำตา ดวงตาใส ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
โหลวยวี่ไม่ต้องการเธอ แล้วทำไมเธอถึงยังต้องไปยึดติดกับเขาอยู่อีกด้วยล่ะ？
เธอไม่ใช่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่มาวอแวขอเขาอาศัยอยู่ในวิลล่าคนนั้นอีกแล้ว
อันหนานจับมือเธออย่างประหม่า “แล้วเธอคิดจะทำอะไรเหรอ？”
“ฉันยังจะทำอะไรได้ล่ะ？ ก็ไปเซ็นเอกสารเดินทางไปประเทศตามความปรารถนาของโหลวยวี่ แล้วก็ไปให้ไกลที่สุด จะได้ไม่มาขัดหูขัดตาเขาไง”
ตอนเย็น เจี่ยนเยวลากร่างกายที่เหนื่อยล้าของเธอกลับบ้านไป แล้วก็เห็นโหลวยวี่ที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาและทำงานในคอมพิวเตอร์อย่างจริงจังอยู่
ผู้ชายเวลาที่ทำอะไรอย่างจริงจังนั้นหล่อที่สุดแล้ว เจี่ยนเยวเห็นด้วยกับประโยคนี้อย่างมาก แม้ว่าสิ่งที่เขาทำไว้ในวันนี้จะทำให้เธอเสียใจมาก แต่หัวใจของเธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะเต้นแรงขึ้นมาบ้างอยู่ดี
แต่ตอนที่เธอเห็นชุดอยู่บ้านสีดำที่เขาสวมอยู่ ใบหน้าของเธอก็กลับมาเป็นซีดเผือดอีกครั้ง
ฉากที่เธอเห็นในตอนกลางวันมันน่าอายมาก ถึงขนาดที่เจี่ยนเยวไม่มีเวลาไปสนใจด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร
แต่เมื่อเธอย้อนนึกขึ้นมาได้ในภายหลัง เธอก็ตระหนักได้ว่าใบหน้านั้นดูจะคุ้น ๆ อยู่
ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เฉียวอี่เจิน นักร้องที่กำลังโด่งดังทั้งทางด้านภาพยนตร์ โทรทัศน์ แล้วก็การร้องเพลงหรอกหรือ？
ก่อนที่เรื่องนี้จะเกิดขึ้น เจี่ยนเยวยังมองว่าเฉียวอี่เจินเป็นไอดอลของเธออยู่เลย
เมื่อกี้นี้ เฉียวอี่เจินได้โพสต์ภาพถ่ายประจำวันมาเซ็ตหนึ่งบนเวยป๋อ ซึ่งในภาพถ่ายเธอสวมชุดอยู่บ้านแบบนี้ของแบรนด์นี้เลย
เหอะ ๆ ไอดอลที่เธอชอบที่สุดกับคุณอาเล็กที่เธอรักที่สุดเนี่ยนะ......
แม้ว่าทั้งคู่จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่พวกเขาก็ยังสวมชุดอยู่บ้านคู่กันได้ แค่นี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าหัวใจของพวกเขาอยู่ด้วยกัน แม้ว่าจะต่างกันด้วยสถานที่และเวลา แต่ความหวานระหว่างพวกเขาก็ไม่มีจางลงเลย
ไม่คาดคิดเลยว่าคุณอาเล็กของเธอจะชอบผู้หญิงแบบที่มีอายุมากกว่า
จริงสิ ก็เฉียวอี่เจินสวยซะขนาดนั้นนี่ ทุกการเคลื่อนไหวของเธอล้วนดูมีเสน่ห์ไปซะหมด
เจี่ยนเยวมองดูตัวเอง แม้ว่าผิวของเธอจะขาวอย่างไร้ที่ติ ใบหน้าก็งดงาม แถมตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็ยังได้รับการยอมรับว่าเป็นสาวงามประจำมหาวิทยาลัยมาโดยตลอด แต่เธอก็เหมือนกับเต้าหู้แกะสลักนั่นแหละ แม้ว่าสวยมาก แต่กลับจืดชืดไร้ซึ่งรสชาติ เธอแตกต่างจากเฉียวอี่เจินอย่างสิ้นเชิงเลยจริง ๆ
หัวใจของเจี่ยนเยวเจ็บจี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง
แม้แต่รูปร่างหน้าตาของเธอก็ยังไม่ใช่แบบที่โหลวยวี่ชอบเลย
เมื่อโหลวยวี่ได้ยินเสียงดังขึ้นมา เขาจึงเงยหน้าขึ้น แล้วก็ทำราวกับว่าไม่เห็นความเปราะบางของเธออย่างไรอย่างนั้น จากนั้นเขาก็เชิดคางขึ้นไปทางโซฟาฝั่งตรงข้าม “มานี่สิ”
เจี่ยนเยวเดินไปช้า ๆ แล้วก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา
เขาเปิดแฟ้มเอกสารออกและเลื่อนมาตรงหน้าเธอ “ทำไมไม่เซ็นล่ะ？”
เจี่ยนเยวกำปากกาในมือแน่น ก่อนที่จะเซ็น เธอยังคงไม่ยอมแพ้ อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาว่า “เฉียวอี่เจินคือแฟนของคุณเหรอ？ พวกคุณจะแต่งงานกันไหม？”
โหลวยวี่เอาตัวเอนพิงโซฟา ทำท่าทางผ่อนคลาย จากนั้นเขาก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า “ผมยังไม่ถามคุณเลยนะว่า ก่อนหน้านี้ทำไมคุณถึงได้แสดงปฏิกิริยาเวอร์ขนาดนั้นล่ะ？ ในทีวีก็น่าจะมีฉากเลิฟซีนเร่าร้อนแบบนี้นะ คุณอายุเท่าไหร่แล้ว？ คงไม่ได้ยังไม่เข้าใจอะไรเลยหรอกใช่ไหม？”
รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของโหลวยวี่บาดตาบาดใจเธอมาก เจี่ยนเยวกำปากกาในมือแน่น
เขาสามารถพูดคุยกับเธอในเรื่องฉากที่เขากำลังมีอะไรกับผู้หญิงอีกคนอย่างยิ้มแย้มได้ แบบนี้ก็แสดงได้แล้วว่า จริง ๆ ในใจเขามองเธอเป็นแค่หลานสาวคนหนึ่งเท่านั้น
หรือบางทีในสายตาของโหลวยวี่ เธออาจจะไม่ใช่ผู้หญิงเลยด้วยซ้ำก็ได้
ตอนที่โหลวยวี่พูดถึงเรื่องเฉียวอี่เจิน ท่าทีเขาดูผ่อนคลาย ซึ่งก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาชอบเธอมากแค่ไหน
ชอบมากถึงขนาดที่มีเซ็กส์กับเฉียวอี่เจินกันโดยไม่สนใจเลยว่าเธออาจจะอยู่ที่บ้าน
แล้วพวกเขาก็อาจจะแต่งงานกันก็ได้.....
“คุณไม่ชอบมีป้าสะใภ้เหรอ？”
พอเห็นว่าเจี่ยนเยวไม่ตอบ โหลวยวี่ก็ถามขึ้นมา
เหมือนเขาเอามีดแทงเข้าไปในหัวใจของเธออีกครั้ง แถมยังแม่นยำมากด้วย
คำว่าป้าสะใภ้เป็นคำที่แปลกหน้าสำหรับเธอมาก เจี่ยนเยววาดฝันว่าอยากจะเป็นผู้หญิงของเขา แล้วก็ไม่เคยคิดเรื่องการมีป้าสะใภ้มาก่อนเลย
เจี่ยนเยวก้มหน้าลง ซ่อนความเจ็บปวดในแววตาเอาไว้ แล้วก็เซ็นชื่อตัวเองลงในเอกสารอย่างรวดเร็ว
เธอจะรีบไปต่างประเทศ แล้วเธอก็จะไม่กลับมาอีกเลย
โหลวยวี่เก็บเอกสารและพูดว่า “อีกสองเดือน คุณจะต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศแล้ว พรุ่งนี้คุณจะกลับไปที่บ้านเก่าก่อนไหม”
เจี่ยนเยวตอบว่า “ค่ะ” กลับไปแค่คำเดียว แล้วก็เข้าไปในห้องของตัวเองทันที เธอกลัวว่าหากช้าไปแค่วินาทีเดียว น้ำตาอาจจะไหลออกมาไม่หยุดก็เป็นได้
โหลวยวี่มองตามแผ่นหลังของเธอที่เดินเข้าห้องไป จากนั้นก็ดึงสายตากลับมา เขาถอดแว่นตาออก แล้วก็นวดคิ้วที่กำลังปวดไปมา
หลังจากที่เจี่ยนเยวอาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวนอนบนเตียง แม้ว่าเธอจะเหนื่อยทั้งกายและใจ แต่เธอก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี หลังจากพลิกตัวไปมาอยู่หลายตลบในสมองของเธอก็ยังมีภาพที่หวานชื่นนั้นอยู่อีก
วินาทีต่อมา จู่ ๆ เธอก็ลุกขึ้นมานั่งอยู่เตียงอย่างรวดเร็ว
พอมองไปทางตู้เสื้อผ้า เจี่ยนเยวก็กลอกตาไปมา
เธอนึกขึ้นมาได้ว่าครั้งที่แล้วที่เธอไปช้อปปิ้งกับอันหนาน อันหนานซื้อชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวที่เซ็กซี่เป็นพิเศษมาชุดหนึ่ง แล้วเธอก็บังเอิญเอากลับบ้านมาด้วยโดยไม่ได้ตั้งใจ
คุณอาเล็กจะไม่ชอบเธอเลยจริง ๆ เหรอ？
ไหน ๆ ก็จะไปแล้ว ก่อนไปหากไม่ได้ลองสักหน่อย แล้วเธอจะเต็มใจไปได้ยังไงล่ะ？
