เขากอดคนตัวเล็กตอบกลับและลูบหลังเธอเบาๆ แต่เวลานั้นก็ยังสัมผัสได้ว่าเธอยังพยายามเบียดตัวเข้ากอดเขา แม้ว่านั่นจะเป็นอ้อมกอดที่แน่นมากแล้วก็ตาม ราวกับว่าเธอรู้สึกไม่ปลอดภัยและกลัวบางอย่าง
“ฮึก อาคะ ญ๋าจะเป็นอะไรไหมญ๋ากลัว ช่วยด้วยค่ะ ฮือ~” เนื้อตัวสาวสวยสั่นจนน่าเป็นห่วง เธอไม่สามารถควบคุมจังหวะหายใจของตัวเองได้ในเวลานี้
“ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก ไม่ต้องคิดมากนะญ๋า”
“ฮือๆ~”
“ใจเย็นๆ นะครับ ญ๋าเป็นอะไรเล่าให้อาฟังซิ๊...” คุณอาหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเพื่อให้เธอคลายความกังวลลง เพราะคิดว่าเธอน่าจะเป็นโรคที่เขาคาดการไว้ในก่อนหน้า แต่ไม่ได้เอ่ยถามไป
“ไม่รู้ค่ะ อยู่ๆ ญ๋าก็ใจสั่นนอนไม่หลับแล้วญ๋าก็หายใจไม่ออก มันเป็นแบบนี้อีกแล้ว ฮือ ญ๋ากลัว”
ผมใช้มือสองข้างประคองหน้าของเด็กสาวไว้ ก่อนจะมองสำรวจสีหน้าและอาการของเธอ น้ำใสอาบแก้มของเด็กสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหน้าของผม
“หายใจเข้าลึกๆ นะทำตามที่อาบอก เดี๋ยวมันจะดีขึ้น”
“ฮึก ฮึกๆ”
“อาอยู่ตรงนี้นะ ญ๋าไม่ต้องกลัว” เขาพูดพร้อมกุมมือเธอไว้แน่น สายตาแสนอบอุ่นก็ยังมองเธออยู่ไม่วางตา
มันเป็นอาการทางความคิดและความรู้สึก ซึ่งการให้คนไข้รักษาตัวเองนั้นคือพื้นฐาน แต่ถ้าอาการไม่ดีขึ้นเธอควรต้องใช้ยาควบคู่ในการรักษา ซึ่งผมไม่อยากให้ญ๋าต้องไปถึงขั้นนั้น
“พยายามหายใจเข้าลึกๆ ช้าๆ นะ…”
“ฮึก…” เธอพยายามฝึกจังหวะหายใจนั้นให้เป็นไปอย่างปกติ ไม่ช้าหรือเร็วไป
ดูเหมือนอาการที่เธอเป็นอยู่จะเรียกว่าแพนิค ซึ่งมันไม่ค่อยเป็นผลดีเลยที่เกิดขึ้นกับนักศึกษาแพทย์ที่ใกล้จะเป็นหมออาชีพอย่างเธอ...
“ถ้ายังกลัวอยู่ เดี๋ยวอาไปส่งเข้านอนดีไหม”
“ฮึก ญ๋าจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ”
“ใช่ครับ ญ๋าจะไม่เป็นอะไร เดี๋ยวอาจะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าญ๋าจะดีขึ้น โอเคไหมครับ”
ห้องนอนญะญ๋า...
เธอเอนตัวลงนอนในขณะนั้นก็มองจ้องไปที่คุณอาของเธออย่างไม่คลาดสายตา เขาพยายามช่วยเธอกำหนดลมหายใจเข้าและออก มือหนากุ่มมือน้อยของหลานสาวไว้แน่นเพื่อให้เธอผ่อนคลายและหลับลงได้อย่างสบายใจ
“นอนเถอะ อาอยู่นี่ไม่ไปไหนหรอก”
อาการที่เธอเป็นอยู่นี้ มันควรได้รับการรักษา หากปล่อยไว้นานผมเกรงว่ามันจะเป็นโรคที่ยากเกินจะรักษาและควบคุมได้
เมื่อญะญ๋าเริ่มผ่อนคลายความกลัวลง เธอจับกุมมือหนาของคุณอาไว้แน่นด้วยสองมือน้อยของเธอ จนเขาไม่สามารถดึงมันออกเมื่อเห็นว่าเธอหลับไป
ตอนนี้หลานสาวของผมหลับไปแล้ว แต่มือสองข้างของเธอยังจับมือผมไว้แน่นแถมตอนนี้เธอยังดึงแขนผมไปกอดอีกด้วย
ถ้าดึงออกตอนนี้เธอจะตื่นไหมนะ แบบนี้อาจะกลับห้องยังไงล่ะเนี่ย...
เขานั่งสัปหงกมองเธอหลับอยู่แบบนั้น แต่ตัวเองก็แทบจะฝืนลืมตาไม่ไหว
ฟุบ!
จังหวะที่คนตัวเล็กพลิกตัว เธอลากแขนล่ำที่จับอยู่ไปนอนกอดอย่างสบายใจ จนทำคนที่นั่งสัปหงกอยู่ล้มลงไปนอนซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอบนเตียงนุ่มนั้น
“ญะ ญะญ๋า~”
แขนล่ำข้างที่เธอกอดอยู่นั้น มันแนบชิดสนิทกับก้อนเนื้อนุ่มบนหน้าอกของเธอ จนทำคุณอารู้สึกไม่ดีกับท่าทางที่เขานอนอยู่ในเวลานี้
“ญ๋า~”
เธอกระชับกอดแขนล่ำของเขาแน่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงนุ่มที่ฟังแล้วผ่อนคลายเช่นนั้น และเวลานี้ท่อนแขนของเขาไม่เพียงแต่ถูกมือของเธอจับไว้ ยังโดนร่องอกอวบหนีบไว้ไม่ปล่อยอีกด้วย
“เฮ้อ นอนไปแบบนี้จะเป็นอะไรไหมนะ...” เขาพูดถามกับตัวเองก่อนจะหาวเมื่อพูดจบประโยค “หาว~”
แม้ว่าจะรู้สึกว่ามันดูไม่ดีที่อาหลานจะนอนด้วยกันในท่าทางแบบนี้ แต่เขาก็กลัวว่าจะทำเธอตื่นขึ้นมาเผชิญกับความกลัวอีกครั้ง หากเป็นเช่นนั้นไม่ใช่แค่เธอจะไม่ได้พักผ่อน เขาเองก็เช่นกัน
เขาไม่กล้าทิ้งเด็กที่ดูเปราะบางอย่างเธอไปในเวลานี้ จนปล่อยตัวนอนหลับไปแบบนั้นโดยมีคนตัวเล็กนอนอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของตน
เช้าวันรุ่งขึ้น...
คนตัวเล็กค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น เพราะรู้สึกถึงความผ่อนคลายบริเวรช่วงหน้าอก ซึ่งเมื่อก้มลงมองก็เห็นว่ามือหนาของคนที่กอดเธออยู่นั้นกำลังบีบเคล้นเนื้อนุ่มของเธอเต็มมือ
“...”
แต่พอหันไปมองเธอก็เห็นว่าเขายังหลับอยู่ และเพิ่งสะดุ้งตื่นเมื่อตอนที่เธอเรียกปลุกเขา “อาปืนคะ...”
“อือ” เจ้าของคนหล่อสุขุมลืมตาตื่น มือหนาก็ยังคงบีบเคล้นเนื้อนุ่มนั้นไม่ปล่อย “อุ๊ย อาขอโทษนะ!” เขารีบดึงมือออกทันทีเมื่อรู้สึกว่าตัวเองทำบางสิ่งที่ไม่เหมาะสมอยู่ และรีบดันตัวขึ้นนั่งบนเตียง ...เวรแล้วกู ทำอะไรลงไปเนี่ย
“เมื่อกี้.. อาละเมอเหรอคะ หรือว่า...”
“ใช่ๆ อาละเมอน่ะ อาไม่ได้ตั้งใจจะบีบ เอ่อ จะจับ คือจะ จะ... อาขอโทษนะญ๋า” เขาไม่รู้จะพูดถึงการกระทำน่าอายของตัวเองนั้นว่าอะไร เพราะไม่ว่าจะใช้คำสวยหรูแค่ไหน แต่สุดท้ายเขาก็ทำสิ่งที่ไม่ควรทำไปแล้ว คือการบีบเคล้นหน้าอกของหลานสาว
“ไม่เป็นไรค่ะ ญ๋าต้องขอโทษอามากกว่า ที่เดือดร้อนอาต้องมานอนเฝ้าญ๋าทั้งคืน”
เธอไม่ได้ติดใจกับเรื่องเมื่อครู่ เพราะรู้ว่าการเป็นหมอนั้นเหนื่อยแค่ไหน หากจะนอนละเมอทำสิ่งที่เคยทำอยู่ประจำก็ไม่แปลก
“แล้วดีขึ้นหรือยัง ไม่มีอาการอะไรแล้วใช่ไหม”
เธอดันตัวขึ้นนั่งบนเตียง และสำรวจร่างกายของตัวเองให้แน่ใจ “ไม่มีแล้วค่ะ ญ๋าดีขึ้นแล้ว”
ตอนที่คุยอยู่กับเธอนั้น เขาไม่สามารถควบคุมสายตาของตัวเองไว้ได้ เพราะเหมือนว่ามันอยากจะจ้องมองที่ส่วนนั้นของเธออยู่ตลอด
ผมจับนมคนไข้มาเป็นร้อยเป็นพัน แต่ไม่เคยรู้สึกผิดแบบครั้งนี้มาก่อนเลย เพราะในหัวผมมันกลับคิดเรื่องอกุศลกับเธอไม่หยุด
‘นิ่มจัง’ หยุดคิดบ้าๆ สิวะ! ‘ใหญ่มาก’ หยุดนะเว้ย! ‘ญะญ๋าโตเป็นสาวแล้ว’ ห้ามคิดแบบนั้นนะ!
“อากลับห้องก่อนนะญ๋า” เขารีบวิ่งออกจากห้องนอนของเธอไป เพราะเสียงในหัวกำลังตีกันเรื่องของเธอที่เขาไม่ควรคิด
ติ๊ง! (ตื่นหรือยังคะคุณหมอญะญ๋า เจอกันที่โรงพยาบาลนะ)
ข้อความจากแสนดี เพื่อนรักคนสนิททักไลน์มาปลุกเธอแต่เช้า และข้อความที่อ่านแล้วรู้สึกถึงความสดใสนั้นมันก็ทำให้เธออยากจะลุกขึ้นจากเตียงไปทำหน้าที่คุณหมอ
ตึก! (เจอกันที่โรงพยาบาลนะคะ คุณหมอแสนดี^^)
เธอตอบกลับข้อความของแสนดี ก่อนจะลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวออกไปฝึกงานวันแรก
เริ่มแล้วสินะการเป็น extern วันแรกของฉัน...
@โรงพยาบาล
“ญ๋า เลิกงานแล้วไปหาอาที่ห้องทำงานด้วยนะ” ผมตั้งใจว่าจะพาเธอไปปรึกษาแพทย์ถึงอาการแพนิคของเธอที่เป็นอยู่
“ค่ะ”
เขาเดินมาส่งเธอถึงที่แผนกฉุกเฉิน ซึ่งแน่นอนว่าเธอถูกหลายสายตาจับจ้องมาที่เธอ เพียงเพราะเดินมากับคุณหมอสุดฮอตของโรงพยาบาล
“ไม่มีอะไรต้องกลัว ทำงานให้เต็มที่นะ...” คุณหมอปืนพูดให้กำลังใจหลานสาว
“ค่ะอาปืน”
คนตัวสูงดึงมือออกจากเสื้อกาวน์และลูบหัวคนตาใสเบาๆ เพื่อให้เธอไม่รู้สึกเป็นกังวล
“เย็นนี้เจอกันนะ”
“อาแกเหรอ?” เสียงคุ้นหูเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นว่าผู้ชายคนที่เธอถามถึงเดินจากไป
“ใช่ อาปืนที่ฉันเคยเล่าให้ฟังบ่อยๆ ไง”
“extern คนใหม่เป็นหลานของหมอปืนเหรอ?”
“ใช่ค่ะ” ญะญ๋าตอบกลับคำถามของพยาบาลสาวอย่างเป็นมิตร
“งั้น พี่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”
“คะ?”
“หมอปืนมีแฟนหรือยัง เขาแอบซุกลูกเมียไว้ที่บ้านจริงไหมพี่อยากรู้” เธอถามถึงข่าวลือเกี่ยวกับหมอปืนที่ว่านั้น เพราะไม่เห็นว่าเขาสนใจใคร หรือประกาศว่าตัวเองมีแฟนซักที จนทำให้คนในโรงพยาบาลต่างคิดว่าเขาซุกลูกเมียไว้ที่บ้าน
“ไม่มีนะคะ อาปืนอยู่บ้านคนเดียวค่ะ”
“จริงเหรอ สรุปไม่มีเมียจริงๆ นะ” เธอถามน้ำเสียงดีใจ พยาบาลสาวกลุ่มใหญ่บริเวณนั้นที่ได้ยิน ต่างก็พากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ชอบใจเมื่อรู้ว่าอาหมอของเธอยังไม่มีแฟน
“ไปเตรียมตัวเข้างานเถอะญ๋า...” แสนดีพูดบอกกับญะญ๋า โดยไม่สนใจเรื่องที่พยาบาลพวกนั้นกรี๊ดชอบใจกันอยู่
“งั้นเดี๋ยวฉันมานะ เอาของไปเก็บก่อน”
“เดี๋ยว.. ลืมอะไรหรือเปล่า” แสนดีถามถึงสิ่งที่เธอและญะญ๋าทำกันอยู่ประจำเมื่อได้เจอกัน
“เมื่อไหร่จะเลิกทำแบบนี้เนี่ย” ถึงปากจะบ่นอุบ แต่เท้าเล็กกลับก้าวเข้าไปหาเพื่อนสนิท และยื่นหน้าผากสวยให้กับแสนดีอย่างรู้งาน
จุ๊บ ริมฝีปากสวยได้รูปจุ๊บลงเบาๆ ที่หน้าผากของอีกคนอย่างเคยชิน
“ฉันรอตรงนี้นะ ไปเก็บของเร็วๆ เลย”
“ทำเหมือนฉันเป็นเด็กไปได้ เดี๋ยวใครก็เข้าใจผิด คิดว่าฉันเป็นน้องแกหรอก” เธอบ่นเพื่อนสาวเสร็จก็รีบวิ่งไปเก็บของทันที เพราะใกล้ถึงเวลาเข้างานแล้ว
“พี่น้องที่ไหนเขาทำกันแบบนี้ล่ะยัยบ้า...” สาวสวยผมสั้นกระตุกยิ้มให้กับความซื่อของญะญ๋า ที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเธอก็ไม่รับรู้ถึงสิ่งที่เธอต้องการจะสื่อออกไปเลยสักนิด
วันนี้ทั้งวันสาวสวยขี้กลัวสามารถควบคุมความกังวลของตัวเองได้ดี เพราะงานที่ไม่ได้ยากเกินความสามารถ มีการผ่าตัดเล็กก็ผ่านไปได้ด้วยดี วันนี้เธอเจอแต่งานถนัดและสิ่งที่ฝึกซ้อมมาเหมือนโชคเข้าข้าง
โล่งอกไปทีที่การลงสนามจริงวันแรกของฉันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลย...
ช่วงเย็นเลิกงาน...
“หมอปืน มารอรับหลานเหรอคะ?” เสียงหวานที่พูดอ่อยนั้น ทำให้คุณหมอหนุ่มรู้ว่าควรวางตัวและตอบกลับอย่างไร
“ใช่ครับ”
“เสร็จแล้วค่ะอา”
“ไปเถอะอานัดหมอไว้แล้ว ขอตัวก่อนนะครับ...” เขาพูดบอกหลานสาว ก่อนจะหันมาบอกลาสาวๆ พยาบาลเอฟซีกลุ่มใหญ่
“กลับบ้านดีๆ นะน้องญะญ๋า~”
เสียงหวานของพยาบาลที่แผนก พร้อมใจกันโบกมือลาส่งเธอกลับบ้าน แต่ทว่าสายตาของแต่ละคนกลับไม่ได้มองไปที่ญะญ๋าเลยสักนิด เพราะพวกเธอมัวแต่โฟกัสคนที่สนใจนั่นคือ ‘หมอปืน’
“พรุ่งนี้เจอกันญะญ๋า รีบมานะ...”
“กลับก่อนนะแสนดี..” เธอพูดตอบกลับแสนดีที่ยืนอยู่ข้างๆ พรางโบกมือลาและส่งยิ้มหวานให้เพื่อน และดูท่าเธอจะเฉยๆ กับความหล่อของคุณหมอปืนต่างจากคนอื่นที่แสดงออก
--------------------------------------------------------------------------
ห้องตรวจ...
“อาการแพนิค หรือโรคตื่นตระหนก จะมีอาการวิตกกังวลแบบสุดขีดหรือมีความกลัว ความอึดอัด ไม่สบายใจอย่างรุนแรง แบบที่หนูเป็นนี่แหละ แต่โรคนี้สามารถรักษาให้หายได้ ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดนะ หมอจะจัดยาให้ควรทานยาให้ต่อเนื่อง แต่ถึงอาการจะดีขึ้นแล้วก็ไม่ควรหยุดยากะทันหันเข้าใจไหมครับ...”
“ค่ะคุณหมอ”
หลังจากที่เธอได้รู้ ว่าอาการที่เธอเป็นอยู่ตลอดมา มันมีทางรักษาหาย และมันเป็นโรคชนิดหนึ่งที่สามารถเกิดขึ้นได้จริงไม่ใช่สิ่งที่เธอคิดไปเอง ญะญ๋าก็รู้สึกโล่งใจขึ้นและพร้อมทำตามคำแนะนำของหมอเพื่อให้หายขาด จากโรคที่เป็นอยู่
ลานจอดรถ...
สองอาหลานเดินกลับรถพร้อมกันเพื่อจะกลับบ้าน ซึ่งผู้เป็นอาก็หาเรื่องถามหลานสาว ถึงการทำงานวันแรกของเธอในฐานะหมอ...
“วันนี้โอเคใช่ไหม” ผมถามญะญ๋าเพราะเป็นห่วง กลัวว่าวันแรกของการฝึกงาน เธอจะเจอกับเรื่องหนักใจ ผมเลยอยากให้เธอนั้นแบ่งปันให้ผมฟัง เผื่อว่าผมจะช่วยให้คำแนะนำเธอได้บ้าง ในฐานะหมอรุ่นพี่
“โอเคค่ะอาปืน วันนี้ญ๋าเจอแต่เคสง่ายๆ ค่ะ เพื่อนร่วมงานกับพี่ๆ พยาบาลก็น่ารัก อ๋อ.. มีอยู่เรื่องนึงค่ะอา” เรื่องที่มีคนสงสัยและต้องการรู้คำตอบเกี่ยวกับอาของฉัน “อาปืนมีแฟนหรือยังคะ?”
พอได้ยินคำถามที่ญะญ๋าเอ่ยปากถาม เขาถึงกับหยุดมือที่กำลังจะเปิดประตูรถ และเงยหน้าขึ้นมามองเธอที่ยืนรอจะขึ้นรถอีกฝั่งของประตู “ถามทำไมครับ?”
“พี่ๆ พยาบาลที่แผนกให้ถามน่ะค่ะ พวกเธอดูจะชอบอามากเลยนะคะ” ญะญ๋าตอบอาของเธอไปเสียงใสตามความจริง
“ยังไม่มีครับ..” เมื่อตอบคำถามของหลานสาวเสร็จ เขาก็เปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเธอจะยังมีเรื่องสงสัยอยู่
“ทำไมอาปืน ถึงยังไม่มีแฟนอีกล่ะคะ” อากับพ่อฉันเป็นเพื่อนกันก็จริง แต่อายุของอาปืน ก็น้อยกว่าพ่อของฉันหลายปี ซึ่งในช่วงอายุของเขาก็ควรจะสร้างครอบครัวได้แล้ว
“อาจีบผู้หญิงไม่เป็นเหรอคะ...” คนหน้าหวานเอ่ยถามอย่างระวังท่าทาง แต่ใบหน้าที่ยิ้มอ่อนของเธอ เมื่ออีกคนได้มองเขากลับคิดว่าเธอกำลังดูถูกในความสามารถจีบสาวของเขา
คำถามของญ๋ามันทำให้ผมนั้นต้องหยุดดึงเบลท์ทันที เหมือนว่าวันนี้หลานสาวของผมจะขี้สงสัยเป็นพิเศษ “...จีบเป็นครับ แต่อาแค่ไม่มีเวลา”
จริงๆ ก็นานมากแล้วล่ะที่ผมโสด เกือบเจ็ด แปดปีได้แล้วมั้ง แล้วก็ลืมไปแล้วด้วยว่าจะต้องมีลูกมีเมีย ผมคิดว่าการอยู่โรงพยาบาลรักษาคนไข้นี่แหละ ตอบโจทย์ชีวิตของผมที่สุดแล้ว
ผมไม่ได้ต้องการมีความสุขที่เพิ่มขึ้นในด้านความรักแบบชู้สาวเพราะตอนนี้ผมก็มีความสุขมากอยู่แล้ว แล้วก็ไม่เคยเหงาเลยด้วยเพราะงานผมยุ่งสุดๆ แต่พอได้ยินคำถามของหลานสาวแบบนี้ ก็เจ็บจี๊ดๆ เหมือนกันแฮะ
“อาปืน ไม่ได้เป็น...” สาวสวยเรียบร้อยเงียบไป เพราะไม่รู้ว่าควรพูดคำนั้นดีไหม และดูเหมือนว่าวันนี้เธอจะพูดมากกว่าทุกวันอย่างที่อีกคนคิดอยู่จริงๆ
“อาเป็นชายแท้ครับ อาชอบผู้หญิง” ผมพอจะเดาออกจากสีหน้าและสายตาของญ๋า ว่าเธอนั้นกำลังจะพูดอะไร
“อ๋อค่ะ..”
“อาชอบผู้หญิงเรียบร้อยน่ารัก ใจดีพูดน้อย แต่ที่โรงพยาบาลนี้ไม่มีคนแบบนั้น อาเลยยังไม่มีแฟนครับ เพราะไม่มีคนที่ถูกสเปกให้จีบ” เขาอธิบายลงรายละเอียดเพื่อให้หลานสาวเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง ว่าเหตุใดเขาถึงยังอยู่เป็นโสดในวัยนี้
“อ๋อ ญ๋าหายสงสัยแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ^^”
“วันนี้อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวอาแวะซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตกลับไปทำที่บ้าน”
“ไปเดินดูก่อนก็ได้ค่ะ เผื่อจะนึกออก” เสียงหวานนั้นตอบกลับมาพร้อมกับท่าทางน่ารักเรียบร้อย ถูกใจคุณอาหนุ่มหล่อที่ได้มอง ราวกับเธอนั้นเป็นสาวสวยที่หลุดออกมาจากฝันของเขา แต่เขาก็ทำได้เพียงแค่มองเธอแล้วยิ้มตามเท่านั้น
ซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้บ้าน...
คนหน้าหวานเดินตามอาของเธอ แล้วก็อดภูมิใจไม่ได้ ที่เขาทั้งเก่งเรื่องงานรักษาคน และการทำอาหาร แถมยังดูเป็นคนอบอุ่นใจดีอีกด้วย ไม่แปลกที่เขาจะเป็นขวัญใจของสาวๆ ในโรงพยาบาล
“มองอาแบบนั้นทำไม” ผมเห็นญ๋าเดินตาม และจ้องมองมาที่ผมอยู่พักใหญ่ๆ แล้ว แถมสีหน้าของเธอยังอมยิ้มแปลกๆ อีกด้วย
“ญ๋ากำลังคิดว่า อาปืนของญ๋า ทั้งหล่อแล้วก็เท่ห์สุดๆ ใครได้ไปเป็นแฟนต้องโชคดีมากแน่ๆ^^” เธอพูดในสิ่งที่เธอคิดอยู่ออกมาอย่างไม่เก็บงำ
ถ้าฉันจะมีแฟน ผู้ชายแบบอาปืนนี่แหละ ไทป์ของแฟนฉันในอนาคตเลย..
ถึงจะงงนิดหน่อยที่ญ๋าเอ่ยปากชม แต่ก็แอบดีใจนะ ที่หลานบอกว่าผมหล่อทั้งที่ผมใกล้จะเข้าเลขสี่แล้ว “อาไม่คิดเรื่องมีแฟนแล้วล่ะ”
“ทำไมล่ะคะ ผู้หญิงอีกตั้งเยอะแยะรอเป็นแฟนอาอยู่นะคะ” อาพูดแบบนี้ความหวังของสาวๆ ที่แผนกฉุกเฉินก็จบกันสิ
“ผู้หญิงเยอะแยะเหรอ ใคร?” ผมหันไปมองเธอเพื่อรอฟังคำตอบ แต่จู่ๆ ญ๋าก็เงียบไปเพราะกำลังโฟกัสไปที่บางอย่าง ก่อนจะเดินไปหยิบตีนไก่แพ็คมาวางใส่รถเข็น และเหมือนเธอจะไม่ได้ยินสิ่งที่ผมเอ่ยถามไปก่อนหน้าด้วย
“ญ๋าอยากกินตีนไก่เผ็ดค่ะ”
“เอาสิ..”
เขาไม่ได้ถามหาคำตอบจากเธอ เพราะเห็นว่าหลานสาวนั้นไม่ได้ยินคำถามในก่อนหน้า จึงปล่อยผ่านเรื่องที่สงสัยไป
เพนท์เฮ้าส์หมอปืน...
“ญ๋าไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวอาทำกับข้าวไว้รอ”
“ไม่ได้ค่ะ ถ้าแม่รู้ว่าอาตามใจญ๋าแบบนี้ โดนแม่ดุแน่เลย ให้ญ๋าช่วยนะคะ” คนตัวเล็กทำหน้าอ้อนอีกคน และเขาก็ใจอ่อน ยอมให้เธออยู่เป็นลูกมือในครัว
“วันนี้ได้ทำอะไรบ้าง เล่าให้อาฟังหน่อยสิ”
“รับเคสคนไข้ค่ะ แล้วก็ผ่าตัดเล็ก”
“ผ่าตัดเล็กเหรอ ผ่าอะไร”
“ผ่าฟันคุดค่ะ”
“ฟันคุดเหรอ ฮ่าๆ”
“ขำอะไรคะ?” คนตัวเล็กทำน่ามุ่ยไม่มั่นใจในตัวเอง
“อาขอโทษนะ ผ่าฟันคุดก็เก่งแล้วครับ” เขาลูบหัวหลานสาว พร้อมกับเอ่ยปากขอโทษที่หลุดขำออกมา ซึ่งดูท่าเธอจะคิดมากกับเรื่องแบบนี้
“คนไข้ชมหนูด้วยนะคะว่ามือเบามาก” เธอพูดอวด
“แล้วจะกินตีนไก่เผ็ดอ่ะ ทำเป็นเหรอ”
“อาทำไม่เป็นเหรอคะ”
“ไม่เป็นครับ”
“ญ๋าก็ทำไม่เป็นค่ะ แสนดีเคยทำให้กิน ตอนนั้นเธอทำตามคลิปในยูทูป”
“เอ่อ...” ผมเคยทำแต่แกงไก่ใส่ตีนไก่อะไรแบบนั้น อาหารเกาหลีผมไม่เคยทำเหมือนกัน
“งั้นไม่เป็นไรค่ะ เรากินอย่างอื่นกันก็ได้”
“ไปล้างตีนไก่ให้อาเถอะ เดี๋ยวอาทำให้” ว่าแล้วเขาก็กดเปิดยูทูป เพื่อหาวิธีทำตีนไก่เผ็ดเกาหลีที่หลานสาวอยากกิน
“ค่ะอาปืน” คนน่ารักตอบกลับอีกคน ก่อนจะเตรียมของให้กับเขา
แม้ว่านี่จะเป็นการทำตีนไก่เผ็ดครั้งแรกของอาปืน แต่รสชาติของมันก็สุดยอดเลย อร่อยไม่แพ้ที่แสนดีทำให้กินเลย
จ๊วบๆ~
“อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ” เสียงดูดนิ้วของหลานสาวดังอยู่เป็นระยะ ในขณะที่กินตีนไก่เผ็ดของโปรดของเธอ จนคนที่ทำนั้นไม่กล้าแตะต้องไก่ในจานสักชิ้น เพราะกลัวว่าเธอจะกินไม่อิ่ม
“อร่อยมากเลยคะ อันนี้ชิ้นสุดท้าย ของอาค่ะ”
“อุ๊ย!” คุณหมอสุดหล่ออุทานออกมา เมื่อหลานสาวจับตีนไก่ยัดใส่มือของตน ซึ่งเขาติดนิสัยไม่ทานอาหารเลอะมือ
“เป็นอะไรเหรอคะ?”
“อาไม่ชอบให้มือเลอะน่ะ”
“เลอะก็แค่ดูดมันสิคะ แบบนี้ไง”
ญ๋าพูดจบก็ทำท่าดูดนิ้วให้ผมดู ท่าทางคงจะอร่อยจริงๆ ซึ่งพอได้ชิมแล้วมันก็อร่อยจริงๆ นั่นแหละ แต่อาจเผ็ดไปนิดสำหรับผม...
“อร่อยใช่ไหมคะ?” อาปืนพยักหน้าตอบกลับคำถามของฉัน ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะไม่ชอบให้นิ้วเลอะจริงๆ “มานี่คะ ญ๋าดูดให้”
จ๊วบ~
“...”
สิ้นเสียงพูดเมื่อครู่ ญ๋าก็ดันเก้าอี้ออกแล้วลุกขึ้น และโน้มตัวมาใกล้ผม ก่อนจะใช้ปากเล็กของเธองับเข้าที่นิ้วชี้ของผมเบาๆ พร้อมกับใช้ลิ้นเล็กดูดเลียซอสที่เลอะมือผมอยู่ออก และย้ายมาดูดที่นิ้วโป้งอีกนิ้ว
ตอนนี้ผมรู้สึกหน้าชาไปหมด เพราะนอกจากผมจะเขินที่ญ๋าดูดนิ้วให้เมื่อกี้แล้ว ผมยังเขินเสื้อคอวีของเธอที่มันดันมาแง้มออกตรงหน้าผมอีก เสื้อตัวนี้ผมสัญญาเลย ว่าถ้าได้เอาไปซักผมจะโยนมันทิ้งซะ มันอันตรายเกินกว่าที่จะให้ญ๋าใส่เดินอยู่ในบ้านนี้
“พะ พอแล้วญ๋า”
จ๊วบ~
“เสร็จแล้วค่ะ ญ๋าดูดให้สะอาดเลยเห็นไหม...”
ประโยคที่เธอพูดเมื่อครู่ มันทำให้อีกคนเห็นภาพแทรกเข้ามาในหัว ซึ่งมันก็เป็นภาพชั่วๆ ที่คนเป็นอาไม่ควรคิดกับหลานสาว
หลาน ไอปืน ท่องไว้ หลาน~
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
