2

ระหว่างที่หมีตัวใหญ่กำลังบ่นงึมงำอยู่นั้น สตรีนางหนึ่งได้เดินมาหยุดตรงที่นั่งที่ว่างเว้นข้างกายเฟรเดอริค หญิงสาวคนนั้นนำกระเป๋าสะพายของตัวเองเก็บไว้ที่เก็บสัมภาระเหนือศีรษะ อุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ ก็เกิดขึ้นเมื่อไอพอดที่อยู่ใน กระเป๋าสะพายของเธอตกลงบนศีรษะของหมีกินผึ้งอย่างจัง เป็นความโชคร้ายของเขาเองที่ดันมานั่งตรงกับขอบที่เก็บสัมภาระพอดี อุบัติเหตุที่ไม่ได้ตั้งใจจึงเกิดขึ้น

“โอ๊ย!!” เขาร้องเสียงหลงเมื่อความเจ็บจากแรงกระแทกเกิดขึ้นกับตัวเอง

“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ”

พลอยพัตราเอ่ยขอโทษเจ้าของเสียงที่ร้องโอ๊ยทันที เฟรเดอริคตวัดสายตามอง หญิงสาวที่พูดขอโทษด้วยความไม่พอใจ แต่พอได้เห็นดวงหน้าสวย นัยน์ตาหวานซึ้งเปล่งประกายคู่นั้น น่าแปลกที่อารมณ์ไม่ดีของเขาหายเป็นปลิดทิ้ง แปรเปลี่ยนเป็นเดือดพล่านในบัดดล ฮอร์โมนในร่างกายสูบฉีดเร็วแรง

ดวงหน้าของผู้หญิงคนนี้กระจ่างใสด้วยรอยยิ้ม ร่องบุ๋มหรือที่เรียกกันอีกอย่างหนึ่งว่าลักยิ้มที่อยู่กลางแก้มทั้งสองข้าง ทำให้เธอดูสวยและชวนมองมากยิ่งขึ้น สตรีนางนี้เหมือนมีแรงดึงดูดอะไรบางอย่างให้เขาอยู่ในอาการตกตะลึง ทั้งๆ ที่เฟรเดอริคไม่เคยมีความรู้สึกอย่างนี้มาก่อน

คู่ควงของเขาแต่ละคนมีดีกรีเป็นนางงาม ดาราชื่อดังทั้งนั้น ความสวยไม่ต้องพูดถึงอยู่ในระดับดีมาก ต่างกับหญิงสาวคนนี้ เธอสวยก็จริงแต่ไม่ถึงกับมาก เพียงแต่ว่าสาวร่างเล็กคนนี้มีเสน่ห์กว่าคนอื่นๆ มีอีก สิ่งหนึ่งที่เขาชอบมากที่สุดในร่างกายของเธอ สิ่งนั้นคือ ริมฝีปากรูปกระจับสีเชอร์รี่สุก กลีบปากของเธอน่าสัมผัส น่านำปากของเขาทาบทับและบดขยี้เหลือเกิน อยากรู้จริงๆ ว่ากลีบปากของหญิงสาวนั้นจะหอมหวานขนาดไหน แค่คิดเลือดในกายหนุ่ม เดือดพล่าน เดือดจนขนแขนลุกซู่

“ไม่เป็นไรครับ” สาวๆ สวยๆ อย่างนี้เฟรเดอริคให้อภัยได้เสมอ

“ขอโทษอีกครั้งนะคะ พอดีฉันลืมปิดกระเป๋า ของมันก็เลยตกใส่หัวของคุณ”

หญิงสาวเอ่ยบอกขณะที่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างชายหนุ่มต่างชาติที่นั่งจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ ตั้งใจจะหยิบไอพอดของตัวเองออกจากหน้าตักของเขาความคิดที่จะหยิบหยุดลงทันควันเมื่อเห็นว่าของที่ตัวเองต้องการหยิบตกลงไปอยู่ระหว่างขาหนีบพอดี มันใกล้กับใจกลางร่างกายของเขาเหลือเกิน

“ขอโทษนะคะ รบกวนช่วยหยิบไอพอดให้ฉันได้มั้ยคะ”

คำพูดของพลอยพัตราเรียกสติของเขาให้คืนกลับมา ก้มใบหน้ามองไอพอดที่ตกอยู่ตรงระหว่างขาหนีบ มือใหญ่หยิบมันขึ้นมาก่อนจะส่งให้หญิงสาวแสนสวยข้างกาย

“ขอบคุณค่ะ”

คำขอบคุณเปล่งออกมาจากปากของเธอเบาๆ เมื่อเขาวางไอพอดลงบน ฝ่ามือนุ่มที่แบรอรับเครื่องเล่นเพลง สีหน้าที่ยิ้มแย้มของพลอยพัตราเริ่มเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง เนื่องจากมือใหญ่อีกข้างซ้อนทับด้านล่างของฝ่ามือ ตอนนี้หญิงสาวจึงถูกชายหนุ่มรูปงามจับมือเอาไว้ไม่ยอมปล่อย เธอพยายามชักมือออกจากฝ่ามือทั้ง สองข้างของเขาที่จับไว้ไม่ยอมปล่อย ทว่ามันไม่ได้เป็นผลสำเร็จ เขากลับเพิ่มแรงน้ำหนักมือในการจับมากขึ้น

“ปล่อยมือของดิฉันด้วยค่ะ”

พลอยพัตราเอ่ยบอกอีกฝ่ายเสียงเข้ม จ้องมองใบหน้าคมหล่อด้วยสายตาที่ ไม่พอใจ เฟรเดอริคยิ้มก่อนจะปล่อยมือนุ่มแสนนุ่มของเธออย่างจำใจ

“คุณชื่ออะไรครับ”

ความเจ้าชู้ของเฟรเดอริคออกลายทันที คนที่ถูกถามไม่ตอบ หยิบหูฟังออกมา จากกระเป๋าใบเล็กของตัวเองต่อเข้ากับเครื่องไอพอด ก่อนจะเปิดเพลงด้วยระดับเสียงที่ดังที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่ได้ยินคำพูดของเขา คนที่หน้าบึ้งตึงแทนหญิงสาวคือเฟรเดอริค เขาไม่เคยถูกฉีกหน้าอย่างนี้มาก่อนเลย ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเพิกเฉยกับคำถามและคำพูดของเขา แต่เธอคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่ตอบคำถามของเขา ยังเมินเฉยความหล่อขั้นเทพของเขาอีกด้วย ไม่น่าให้อภัยเป็นที่สุด ทำเช่นนี้มันหยามกันชัดๆ

“คุณชื่ออะไร?”

เฟรเดอริค ผู้ชายที่ไม่เคยยอมแพ้ผู้หญิงคนไหน กระชากหูฟังข้างซ้ายของเธอออก ก่อนจะตะโกนถามชื่อเข้าไปในส่วนรับฟังด้วยเสียงค่อนข้างดัง พลอยพัตราสะดุ้งและตกใจกับการกระทำที่ไร้มารยาทของชายหนุ่มคนนี้ คนรอบข้างทั้งลูกน้องและผู้โดยสารคนอื่นๆ ต่างหันมามองเฟรเดอริคเป็นตาเดียว ก่อนจะเบนสายตามองสาวไทยคนที่ถูกถามคำถาม สร้างความอายให้กับพลอยพัตรายิ่งนัก

“คุณจะบ้าหรือไง เสียมารยาทที่สุด”

พลอยพัตราทนไม่ไหวกับความประพฤติที่ไร้ซึ่งมารยาทและสมบัติผู้ดีของชายหนุ่ม เธอจึงสวนกลับไปก่อนจะผงะใบหน้าของตัวเองออกห่างทันที ที่ใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาใกล้...ใกล้จนผิวแก้มของเธอสัมผัสความร้อนของลมหายใจที่เขาระบายออกมา ดวงหน้าหวานซับสีเลือดจาง หัวใจสาวเต้นแรงขึ้นมาฉับพลัน

“เธอนั่นแหละเสียมารยาท ฉันถามชื่อเธอ เธอก็ไม่ตอบ ตอบมาตั้งแต่คราวแรกที่ถามมันก็สิ้นเรื่องแล้ว”

เฟรเดอริคไม่สะทกสะท้านกับคำว่ากล่าวของพลอยพัตรา กลับย้อนคำพูดจนคนที่ฟังถึงกับอึ้ง แสดงว่าเธอผิดหรือนี่ที่ไม่ตอบคำถามของเขา ช่างเป็นผู้ชายที่แย่มาก มากที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา

“ที่ฉันไม่ตอบเพราะไม่อยากรู้จักคุณ พูดแค่นี้คงจะเข้าใจนะคะถ้าคุณฉลาดพอ”

พลอยพัตราตัวสั่นด้วยความโกรธ น้ำเสียงที่พูดออกไปจึงสั่นตามไปด้วย จ้องมองผู้ชายที่เสียมารยาทมากที่สุดในโลกเขม็ง แทนที่เขาจะสำนึกในความผิดของตัวเองและคำด่ากระทบของเธอ เปล่าเลย เขากลับยิ้มแฉ่งไม่รู้สึกกับพูดและกิริยารังเกียจที่หญิงสาวแสดงออกให้เขารับรู้

3

“เผอิญเหลือเกินว่าฉันโง้...โง่ ก็เลยไม่เข้าใจความหมายที่เธอพูด ว่าแต่เธอ ชื่ออะไรล่ะ?”

เฟรเดอริคพูดหน้าตาย แกล้งทำเป็นดื้อตาใส พลอยพัตราอยากจะกรีดร้องออกมาในความหน้าด้านหน้าทนของชายหนุ่มคนนี้ หญิงสาวไม่เคยเจอกับสถานการณ์อย่างนี้มาก่อนถึงกับทำอะไรไม่ถูก ความกลัวเริ่มเข้ามาครอบงำจิตใจ เพราะดูท่าทางชายหนุ่มคนนี้จะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ

“ถ้าฉันบอกชื่อคุณ คุณจะเลิกยุ่งวุ่นวายกับฉันหรือเปล่า?” เธอต้องการคำยืนยันจากปากของเขาก่อนที่จะตอบคำถามที่เขาอยากรู้

“ใช่ เลิกยุ่งเลย” เฟรเดอริคพูดเสียงหนักแน่น แววตาจริงจัง พลอยพัตราหลงเชื่อเลยตอบคำถามที่เขาอยากรู้ออกไป

“ฉันชื่อพลอยพัตรา หวังว่าคุณคงทำตามสัญญานะ” หญิงสาวย้ำเรื่องสัญญาอีกหน

“ชื่อเรียกยากจัง ฉันเรียกเธอว่า เพตราดีกว่า เรียกง่ายกว่ากันเยอะเลย ว่าแต่เธอเป็นคนไทยเหรอ?”

เขาเดาได้ไม่อยากว่าพลอยพัตราเป็นคนไทย เพราะผิวพรรณหน้าตา สีผมรวมทั้งชื่อบ่งบอกความเป็นไทยอยู่แล้ว แต่ที่ถามออกไปเพื่อความแน่ใจมากกว่า หญิงสาวปรายตามองชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ อย่างไม่พอใจ เธอก็บอกชื่อไปแล้วยังจะมาเซ้าซี้ถามอะไรอีก

“ใช่ ฉันเป็นคนไทย คุณไม่ต้องเอนตัวมาหาฉันมากนักหรอก ฉันเหม็นกลิ่นตัวของคุณจนจะอ้วกอยู่แล้ว”

ไม่เพียงแต่พูดเท่านั้น มือนุ่มข้างหนึ่งปิดที่จมูก อีกข้างหนึ่งผลักร่างหนาที่เอนตัวมาหาเธอให้ออกห่าง เฟรเดอริคเสียความมั่นใจในตัวเองทันทีที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเธอ เขาเลื่อนลำตัวมานั่งตรง ยกแขนข้างขวาขึ้น ใช้ปลายจมูกดมไปที่ใต้พับแขน ทำเช่นนี้กับแขนข้างซ้ายด้วย เพื่อทดสอบว่าเขามีกลิ่นตัวที่เหม็นชวนอ้วกอย่างที่เธอบอกหรือไม่ เพราะเขามั่นใจว่าน้ำหอมที่เขาใช้อยู่เป็นประจำ เป็นหัวน้ำหอมชั้นเลิศ ไม่เหม็นอย่างแน่นอน อีกอย่างน้ำหอมกลิ่นนี้สาวๆ ทั่วประเทศฝรั่งเศส ต่างลุ่มหลงในมนต์ขลังของน้ำหอมกันทุกคน แล้วมันจะเหม็นได้อย่างไร

“ไม่เห็นเหม็นเลย หอมจะตาย ไม่เชื่อดมดูสิ”

เฟรเดอริคพูดพร้อมกับชูลำแขนขวาขึ้นเหยียดตรง เอนลำตัวเข้าใกล้หญิงสาว กะให้ใต้พับแขนตรงกับจมูกของเธอ เพื่อพิสูจน์ให้พลอยพัตรารู้ว่าเขาไม่มีกลิ่นตัวที่เหม็นชวนอาเจียนอย่างที่เธอบอกเลยสักนิดเดียว พลอยพัตราเอนตัวหลบกับการจู่โจมของเขาแทบไม่ทัน ข้อเท็จจริงแล้วกลิ่นตัวของเขาไม่ได้เหม็นเหมือนกับที่พูดออกไป ตรงกันข้ามมันหอมชวนหลงใหลและเคลิบเคลิ้มมากกว่า แต่ที่พูดออกไปเพราะอยากให้เขากลับไปนั่งที่เดิมแล้วให้ชายหนุ่มรู้ว่าเธอรังเกียจไม่อยากเข้าใกล้เขานั่นเอง

“คนบ้า ทุเรศที่สุด”

พลอยพัตราไม่เคยด่าทอใครมาก่อน เขาเป็นคนแรกที่เธอมีความรู้สึกว่าทนไม่ไหว ทนไม่ไหวกับมารยาททราม คุกคามของชายหนุ่มคนนี้

“บ้าตรงไหน ทุเรศตรงไหน ก็เธอบอกว่ากลิ่นตัวฉันเหม็น ฉันก็ให้เธอพิสูจน์ไงว่ามันเหม็นจริงหรือเปล่า ดมสิ ดมจะได้รู้กันไปเลยว่าเหม็นหรือไม่เหม็น”

เขายังคงพยักพเยิดให้เธอพิสูจน์กลิ่นกายของเขาอย่างไม่ลดละ ใบหน้าหวาน ซึ้งเปลี่ยนสีอีกครั้งเป็นสีแดงเรื่อ ที่มาจากเขินอายกับคนรอบข้างที่มองมายังเธอและเขาด้วยความสนใจ และความโกรธกับนิสัยของเขา

“คุณมันเป็นผู้ชายที่ทรามที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา หน้าตาหล่อซะเปล่า แต่จิตใจและมารยาทไม่ได้ดีเด่ตามหน้าตาเลย ฉันไม่นั่งกับคุณแล้ว คนบ้า ไร้มารยาท”

พลอยพัตราตัดสินใจลุกขึ้นยืน เดินไปหาแอร์โฮสเตสที่อยู่ด้านหลัง เพื่อบอกกับเจ้าหน้าที่ประจำเครื่องบินว่า ขอเปลี่ยนที่นั่งไปนั่งที่อื่น เนื่องจากเธอถูกคุกคามจากผู้ชายที่นั่งข้างๆ

“ตอนนี้เรายังเปลี่ยนที่นั่งให้กับคุณไม่ได้นะคะ เพราะเครื่องบินกำลังจะขึ้นแล้ว เชิญคุณกลับไปนั่งที่ก่อนนะคะ รัดเข็มขัดให้เรียบร้อย พอเครื่องบินขึ้นดิฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้คุณเองค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”

แอร์โฮสเตสสาวปลีกตัวไปดูแลลูกค้าที่นั่งในชั้นเฟิร์สคลาส เมื่อปุ่มแดงจากชั้นนั้นปรากฏขึ้น พลอยพัตรากลอกตาอย่างเซ็งในอารมณ์ นึกในใจไว้อยู่แล้วว่าลูกค้าชั้นประหยัดหรือจะสู้ชั้นอื่นๆ ได้ การช่วยเหลือและการบริการก็ต่างกันลิบลับ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องดื่ม อาหารการกิน การขอความช่วยเหลือในเรื่องต่างๆ

พลอยพัตราไม่อยากกลับไปนั่งที่เดิมแต่ทุกอย่างเหมือนจะบีบบังคับเธอ จะไม่กลับไปนั่งก็ไม่ได้เพราะเครื่องบินกำลังจะขึ้น จะเดินลงไปจากเครื่องบินลำนี้ก็ไม่ได้อีก เธอจึงเดินกลับไปนั่งที่เดิมอย่างจำใจ

“ไปไหนมาเหรอเพตรา?”

เฟรเดอริคเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้ายียวน พลอยพัตราไม่ตอบแต่ทำเสียงฮึดฮัดคล้ายกับไม่พอใจ หมีตัวใหญ่กำลังจะอ้าปากพูดประโยคต่อไป หากแต่เสียงของแอร์โฮสเตสประกาศให้ผู้โดยสารรัดเข็มขัดให้เรียบร้อย เพราะตอนนี้เครื่องบินกำลังจะขึ้นสู่ท้องฟ้า

เมื่อเครื่องบินลอยลำอยู่บนน่านฟ้าในระดับมาตรฐานของการบิน พลอยพัตราปลดเข็มขัดนิรภัยออก ลุกเดินไปหาแอร์โฮสเตสคนเดิมทันที เธอทนนั่งอยู่ที่เดิม ไปจนถึงเมืองไทยไม่ได้ ท่าทางและสายตาของหมีตัวโตทำให้เธอรู้สึกถึงการคุกคามอย่างรุนแรง

“คุณคะ เรื่องที่นั่งของดิฉันตกลงจะให้ดิฉันไปนั่งที่ไหนคะ?” พลอยพัตราเอ่ยถามแอร์สาวคนเดิมที่คุยเมื่อสักครู่

“ถ้าคุณยังไม่เปลี่ยนความตั้งใจที่จะเปลี่ยนที่นั่ง พอดีมีที่ว่างอยู่ที่หนึ่งและที่เดียวด้วยค่ะ เชิญค่ะ ดิฉันจะพาไป” แอร์สาวยิ้มแล้วเดินนำสาวร่างเล็กไปยังที่นั่งชั้นประหยัดที่อยู่ด้านหลังสุด

“ตรงนี้แหละค่ะ” แอร์สาวเอ่ยบอกพลอยพัตราเมื่อเดินมาถึงที่นั่งที่ใหม่ของผู้โดยสารสาวชาวไทย

พลอยพัตรามองไปยังที่นั่งที่ใหม่ของเธอด้วยสายตากล้ำกลืน ที่นั่งตัวนี้ อยู่ตรงกลางระหว่างร่างของชายต่างชาติสองคน ผู้ชายทางด้านซ้ายเป็นชาย ร่างสูงใหญ่ และอ้วนจึงไม่พอดีกับที่นั่งที่มีขนาดเล็กกว่า ทำให้ช่วงไหล่และลำแขนของเขากินพื้นที่ไปยังที่นั่งข้างๆ สังเกตได้จากชายร่างเล็กที่นั่งต่อจากชายคนดังกล่าว นั่งตัวลีบเอนตัวไปอีกข้างเหมือนคนนั่งไม่ถนัด หากเธอนั่งมีหวังคงมีกิริยาไม่ต่างกับชายร่างเล็กคนนี้แน่นอน