เสียงร้องอ้อนวอนของเด็กสาวผู้เป็นลูกที่วัยเพียงสิบขวบดังสลับกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของนางอัมพรผู้เป็นมารดาดังขึ้นเป็นประจำทุกวัน จนชาวบ้านใกล้ ๆ ในย่านชุมชนแออัดหรือที่เรียกว่า ‘สลัม’ นั้นต่างพากันถอนใจด้วยความเอือมระอาในความระยำของไอ้ทัดเทพผู้เป็นทั้งพ่อและผัวของสองคนแม่ลูก

“กูบอกว่าให้เอาเงินมา! เอามาสิ มึงจะเก็บเอาไว้ทำไม อีห่า!”

ทัดเทพที่ถูกทั้งผีพนัน ผีสุรา และอบายมุขอีกหลายตัวเข้าสิง เตะอัดเข้าใส่ร่างของเมียไม่หยุด พอลูกสาวเข้าไปห้าม มันก็เหวี่ยงร่างของเมริสาออกไปแรง ๆ จนลอยไปติดกับผนังบ้าน

“อย่าทำลูกนะพี่เทพ”

แม้จะถูกทารุณอย่างหนัก แต่อัมพรก็ยังมีจิตใจของความเป็นแม่ เมื่อเห็นลูกสาวนอนตัวงอด้วยความเจ็บปวดจึงรีบร้องห้ามสามี และนั่นก็ทำให้คนใจสัตว์อย่างทัดเทพหันมาประเคนฝ่าเท้าเตะเข้าที่เบ้าตาของภรรยาอย่างแรง

“กูบอกให้มึงเอาเงินมาไง อีดอก”

“ฉัน... ฉันไม่มีจ้ะพี่เทพ... ไม่มี”

ใบหน้าที่ฟกช้ำดำเขียวรีบส่ายไปมา น้ำตาไหลออกมานองหน้า มองผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีด้วยความเจ็บช้ำ ทัดเทพไม่เคยช่วยทำมาหากิน แถมยังมาคอยขูดเลือดเอากับหล่อนอีก ขนาดเมริสาเป็นเด็กยังออกไปช่วยขายพวงมาลัยที่สี่แยกเพื่อหาเงินเข้าบ้าน

“ไม่มีอะไร กูเห็นนะว่ามึงมี เอาออกมา ก่อนที่กูจะฆ่ามึงตายคามือ”

ใบหน้าของทัดเทพแดงก่ำด้วยโทสะ กลิ่นเหล้าฟุ้งกระจาย จนอัมพรแทบอาเจียน มือใหญ่ของมันขยุ้มลงบนเส้นผมของอัมพร ก่อนจะกระชากแรง ๆ

“อย่าพี่! ฉันเจ็บ...”

“พ่ออย่าทำแม่นะ” เมริสาร้องไห้คร่ำครวญเข้าไปกอดขาบิดา แต่ก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกมาอีกครั้ง

“มึงไปให้พ้นเลยอีเมย์ ก่อนที่กูจะกระทืบมึงอีกคน”

มันหันมาขู่บุตรสาวที่มันไม่เคยเห็นว่าเป็นลูก ก่อนหันไปทำร้ายอัมพรผู้ไม่มีทางสู้อีกครั้ง และในที่สุดเมริสาก็ทนเห็นมารดาเจ็บมากไปกว่านี้ไม่ไหว จำต้องควักเงินของตัวเองออกมาให้บิดาที่อยู่ในสภาพเมามายทั้งน้ำตา

“อย่าทำแม่เลยพ่อ อ่ะนี่เงินของเมย์ที่ขายพวงมาลัยได้ เอาไปเลยพ่อ”

“เมย์อย่าให้ลูก... เราจะไม่มีเงินซื้อกับข้าวเย็นนี้” อัมพรรีบร้องห้าม แต่ก็ถูกทัดเทพหันมากระทืบซ้ำด้วยความหมั่นไส้ จนตัวงอด้วยความเจ็บ

“อีดอก มึงอย่ามาแส่ได้ไหม เอามานี่อีเมย์”

ทัดเทพรีบคว้าเงินในมือของเมริสาที่มีไม่กี่ร้อยบาทอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหย่อนใส่กระเป๋ากางเกงและเดินผิวปากออกจากบ้านไปทันที

เมริสารีบวิ่งเข้าไปประคองมารดาที่นอนหมดสภาพอยู่ด้วยความเป็นห่วง น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด เจ็บแค้นยิ่งนักที่บิดาไม่เคยเห็นหล่อนกับแม่เป็นคน ทั้งทุบ ทั้งตี ราวกับพวกหล่อนเป็นสัตว์

“แม่จ๋า... แม่เป็นอย่างไรบ้าง เราหนีพ่อไปอยู่ที่อื่นกันเถอะนะจ๊ะแม่...”

นางอัมพรได้แต่ร้องไห้คร่ำครวญกับสภาพฟกช้ำดำเขียวที่เกิดจากมือและเท้าของสามี คงทำให้หล่อนไม่สามารถออกไปทำงานได้อีกหลายวัน แล้วหล่อนกับลูกจะเอาอะไรกิน

“แม่... เมย์เกลียดพ่อ”

“ไม่เอาเมย์อย่าพูดแบบนั้น ยังไงเขาก็ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของหนู”

“แต่เมย์เกลียดพ่อ เกลียดจริง ๆ พ่อทำกับแม่เหมือนไม่ใช่คน ถ้าคืนนี้พ่อเสียไพ่มาอีก พ่อก็คงจะ...”

แม้เมริสาจะยังเด็ก แต่ก็พอจะรู้ว่าบิดาให้เพื่อนของตัวเองมาทำอะไรอัมพร เพราะเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่ตนได้ยินแม่ร้องออกมานั้นช่างเต็มไปด้วยความเจ็บปวด จนเด็กน้อยต้องนั่งกัดมือตัวเองเพื่อข่มความน่ารังเกียจนั้นเอาไว้

ผู้ชายมันสารเลวทุกคน...

อัมพรก้มหน้าด้วยความอดสู หล่อนรู้ดีว่าเมริสารู้เรื่องความอัปยศที่ทัดเทพทำไว้กับหล่อนทุกอย่าง โดยเฉพาะการให้เจ้าหนี้มาย่ำยีตนเองที่บ้าน เพื่อชดใช้หนี้พนัน แม้หล่อนจะขัดขืนเพียงไร แต่ก็ไม่มีทางดิ้นหนีความหยาบช้าของซาตานร้ายพวกนั้นได้เลย

แม้อยากจะตายไปจากโลกนี้นัก แต่หล่อนก็เป็นห่วงลูกสาว จึงต้องจำใจทนอยู่ แม้จะเจ็บปวดมากมายแค่ไหนก็ตาม

“นะแม่ เราไปกันเถอะ อยู่ไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น”

“แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะเมย์ เราไม่มีเงิน ไม่มีญาติ แม่ไม่อยากพาลูกไปเร่ร่อน”

เมริสาส่ายหน้าทั้งน้ำตา มองมารดาอย่างอ้อนวอน

“เมย์ยินดีนอนข้างถนน ยินดีเป็นขอทาน ยินดีอดตาย ขอเพียงแค่เราไปพ้นจากผู้ชายคนนี้ เมย์เกลียดเขา เกลียดผู้ชายทุกคน”

อัมพรกอดร่างเล็กของลูกสาวที่มีเพียงเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่ผ่านการปะชุนมาแล้วหลายครั้งไว้แน่น เมริสาเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ หล่อนไม่อยากให้ลูกสาวต้องลำบาก ต้องเร่ร่อน แต่ครั้งนี้มันก็สุดจะทานทนแล้ว เพราะหากหล่อนยังฝืนทนอยู่กับทัดเทพต่อไป เมริสาเองนั่นแหละจะต้องลำบาก

บางทีทัดเทพอาจจะขายเมริสาให้กับเจ้าหนี้เหมือนที่ทำกับหล่อนก็ได้

“ถ้าเมย์ต้องการ... แม่ก็จะไปกับหนู”

เมริสาฉีกยิ้มกว้างทั้งน้ำตา เงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยความดีใจ

“จริงเหรอแม่ เมย์ดีใจเหลือเกิน งั้นเมย์ไปเก็บของก่อนนะแม่”

ผู้เป็นมารดาพยักหน้าช้า ๆ มองตามร่างเล็ก ๆ ของบุตรสาวไปด้วยสายตาเศร้าหมอง เมริสายังเด็กนัก แต่ก็ต้องมารับรู้ มาทนทุกข์ยากกับสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อขึ้น

ร่างบอบช้ำพยายามจะลุกขึ้นเพื่อไปช่วยลูกสาวเก็บของ แต่ก็ทำไม่สำเร็จล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง เพราะร่องรอยทารุณกรรมที่ทัดเทพผู้เป็นสามีทิ้งเอาไว้นั้นออกฤทธิ์ ทำเอาเจ็บจุกไปทั่วทั้งเรือนร่าง ราวกับเนื้อตัวกำลังถูกฉีกทึ้งด้วยอุ้งมือปีศาจ

น้ำตาที่เหือดแห้งแล้วไหลลงมาอีกที่ตัวเองอ่อนแอเยี่ยงนี้

“เมย์... แม่มันไม่เอาไหนเลย แม่มันไม่ดี ลูกถึงต้องมาทนลำบากแบบนี้”

หล่อนพึมพำกับตัวเองด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะรีบปาดน้ำตาทิ้งลวก ๆ เมื่อเห็นเมริสาถือถุงกระดาษที่บรรจุเสื้อผ้าออกมา

เมริสาเดินยิ้มเข้ามาประคองมารดาให้ลุกขึ้น

“แม่จ๋า... เมย์ยังพอเหลือเงินที่แอบเก็บไว้อีกนิดหน่อย หากเราประหยัดกันก็คงอยู่ได้หลายวัน เมย์สัญญานะแม่ ว่าเมย์จะเลี้ยงแม่เอง”

อัมพรน้ำตาไหลพราก ยกมือขึ้นลูบศีรษะของลูกสาวตัวน้อยที่ความคิดความอ่านโตเกินตัวด้วยความรัก แววตาที่จ้องมองมาเต็มไปด้วยความห่วงใย

“คนดีของแม่... ไปกันเถอะ ก่อนที่พ่อของลูกจะกลับมา”

คำว่า ‘พ่อ’ ทำให้รอยยิ้มที่มีเกลื่อนหน้าของเมริสาหุบฉับลงทันที

“เขาไม่คู่ควรจะเป็นพ่อของเมย์ และไม่คู่ควรจะเป็นสามีของแม่ ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คน...”

แม้จะรู้ดีว่าถึงยังไงทัดเทพก็ได้ชื่อว่าพ่อ แต่สิ่งที่เขาทำกับแม่ของหล่อนนั้น มันโหดเหี้ยมเกินกว่าที่เมริสาจะเคารพได้อีกต่อไป

ชีวิตข้างหน้านี้คงจะสวยงามหากข้างกายของหล่อนมีแม่ และก็ไม่ต้องอยู่กันแบบหวาดผวาว่าจะถูกพ่อมาเตะ มาซ้อม มาขูดรีดอีกเมื่อไหร่ หล่อนจะทำให้แม่มีความสุขที่สุด หล่อนจะหาเลี้ยงท่านเอง แม้จะต้องลำบากแค่ไหนก็ตาม

“อย่าพูดแบบนี้เลยเมย์ มันบาป ยังไงเขาก็ยังเป็นพ่อของลูกนะ” อัมพรเอ่ยเตือน เพราะไม่อยากให้บุตรสาวต้องจมปลักอยู่กับบาปกรรม

เมริสาก้มหน้าเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาเสียงเบา

“เมย์สัญญาจ้ะว่าจะไม่พูดแบบนี้อีก เราไปกันเถอะแม่ เมย์รอเวลานี้มาตั้งแต่จำความได้แล้ว”

สองแม่ลูกประคองกันเดินออกไปจากบ้าน มุ่งหน้าตรงไปยังหน้าสลัมเพื่อจะหนีไปจากทัดเทพ แต่ดูเหมือนฟ้าดินจะไม่เข้าข้างสองแม่ลูกนัก เพราะเวลานั้นเองทัดเทพที่พึ่งเข้าไปในบ่อนได้เพียงแค่ไม่กี่นาทีก็เล่นเสียจนหมดตัว กำลังกลับมาบ้านเพื่อหวังว่าจะขูดรีดเงินจากภรรยาไปเล่นอีก แต่เมื่อพบเพียงความว่างเปล่า มันจึงเลือดขึ้นหน้า

“อีดอก มึงเล่นกับกูแบบนี้ใช่ไหม!”

เสียงคำรามด้วยความเหี้ยมโหดและรีบวิ่งตามไป ระหว่างทางก็ร้องถามหาเอากับเพื่อนบ้าน ซึ่งก็ได้คำตอบว่าสองแม่ลูกพึ่งเดินออกไปเมื่อครู่นี้เอง

“อย่าให้กูจับได้นะมึง ตาย!” มันคาดโทษอัมพรกับเมริสาเสียงดังลั่น ขณะที่วิ่งตามไปไม่ลดละ แล้วก็ตามทันเมื่อมาถึงที่หน้าสลัม

“อีพร! มึงมานี่เลยนะ!”

ร่างของอัมพรและเมริสาที่กำลังจะข้ามถนนหยุดชะงัก หันกลับมามองทัดเทพที่วิ่งตามมาด้วยความตื่นตกใจ หน้าตาซีดเผือด

“แม่... พ่อมา เร็วเข้าเราไปกันเถอะ” เมริสาดึงแขนแม่ให้ข้ามถนน

“เมย์ ลูกข้ามไปก่อน เดี๋ยวแม่จะถ่วงเวลาเอาไว้ ไปสิลูก”

อัมพรซึ่งรู้ดีว่าไม่อาจจะหนีเงื้อมมือของสามีพ้น ก็พยายามดันลูกให้ข้ามถนน แต่เด็กน้อยไม่ยอม ร้องไห้จ้าด้วยความสงสารแม่และยิ่งเกลียดผู้เป็นพ่อทวีคูณ

“ไม่แม่! เราต้องไปด้วยกัน ไปแม่ เร็วเข้า พ่อจะตามมาถึงแล้ว เร็วแม่!”

สองแม่ลูกรีบก้าวลงจากฟุตพาทเพื่อวิ่งข้ามถนน แต่รถยนต์ที่วิ่งกันไปมาไม่ขาดสายทำให้ยากยิ่งนักกับการที่จะข้ามไปอีกฟากอย่างปลอดภัย และในที่สุดทัดเทพก็ตามมาทัน มันกระชากแขนของอัมพรเอาไว้ ก่อนจะตบจนหน้าหัน

“หยุดนะมึง คิดว่าจะหนีพ้นอย่างนั้นเหรอ!”

“ปล่อยแม่นะพ่อ!” เมริสารีบห้าม แต่ก็สู้แรงของพ่อไม่ได้ ร่างของหล่อนล้มกลิ้งลงไปกองอยู่บนฟุตพาทอย่างแรงจนจุก

“เมย์! ปล่อยฉันนะพี่เทพ”

ด้านอัมพรเมื่อเห็นลูกสาวล้มกลิ้งก็เป็นห่วง พยายามจะเข้าไปช่วยเหลือ แต่ก็ถูกมัจจุราชตัวร้ายอัดซ้ำด้วยหมัดหนัก ๆ ที่เบ้าตาจนเขียวช้ำกว่าเดิม

“แม่... พ่อไม่ใช่คน ปล่อยแม่นะ!” เมริสากัดฟันลุกขึ้น วิ่งมากัดแขนของบิดาจนจมเขี้ยว

“อีเมย์ อีระยำ! มึงตายซะเถอะ”

“อย่าทำลูกนะพี่เทพ! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย...”

อัมพรร้องอ้อนวอนออกมา เมื่อเห็นลูกสาวถูกจิกหัวตบจนเลือดกบปาก พยายามร้องขอความช่วยเหลือ แต่แถวนี้ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีผู้คนเดินผ่านมาเลยแม้แต่คนเดียว มีแต่รถราเท่านั้นที่วิ่งผ่านไปมา แต่ก็ไม่มีใครสนใจ ใส่ใจที่จะจอดลงมาช่วยสักคน ทุกคนใจดำกันหมด

“งั้นกูทำมึงแทนก็ได้ อีดอก”

ทัดเทพเหวี่ยงร่างเล็กของเมริสาออกไปอย่างแรง จนร่างน้อย ๆ ที่ลอยไปหล่นตุบลงบนฟุตพาทต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด จุกจนตัวงอ น้ำตาไหลพราก ขณะที่ได้แต่นอนคร่ำครวญมองเห็นแม่ถูกทำร้ายด้วยฝีมือของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อด้วยความเจ็บแค้น

พ่อทั้งตบ ทั้งต่อย ทั้งกระทืบ จนร่างของแม่โชกไปด้วยเลือด เมริสาร้องไห้อย่างหนัก พยายามตะเกียกตะกายเข้าไปช่วยแม่ แต่ก็ทำได้อย่างเชื่องช้า

อีกนิดเดียวก็จะพ้นจากคนใจร้ายแล้ว ทำไมนะ ฟ้าถึงได้โหดร้ายกับหล่อนและแม่แบบนี้

“พ่อ... ได้โปรด อย่าทำแม่เลย ปล่อยแม่เถอะ เมย์สัญญาว่าจะหาเงินให้พ่อเอง ปล่อยแม่นะ” เด็กน้อยพยายามอ้อนวอน

“กูไม่ปล่อย! มีอะไรไหมอีเมย์ กูจะฆ่าพวกมึงให้ตาย อยากหนีกูนัก”

ว่าแล้วก็ผลักร่างของอัมพรที่อ่อนแรงอยู่แล้วแรง ๆ จนนางเสียหลักล้มกลิ้งอยู่กลางถนน ทัดเทพจะตามลงไปซ้ำ แต่มีเสียงแตรรถบรรทุกดังขึ้นในระยะประชิดเสียก่อน

และต่อจากนั้นทุกอย่างก็เหมือนหยุดอยู่กับที่ เมริสาจำได้ว่าตัวเองกรีดร้องออกมาราวกับคนเป็นบ้า เมื่อเห็นร่างของแม่ถูกล้อรถบรรทุกที่วิ่งมาด้วยความเร็วเหยียบจนสมองกระจาย

ทุกอย่างมันคือภาพความทรงจำที่แสนโหดร้าย ความโหดเหี้ยมของสัตว์เพศผู้ที่ข่มเหงรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า ทำให้หล่อนต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปตลอดกาล

หล่อนจะจำมันไปจนวันตาย... เมริสาสัญญากับตัวเองว่าต่อจากนี้ไป ชีวิตนี้ที่ไม่มีแม่อยู่เคียงข้าง จะต้องเดินหน้าต่อไปอย่างเข้มแข็ง เพื่อแม่ที่มองหล่อนลงมาจากฟากฟ้าจะได้ดีใจที่เห็นหล่อนไม่ร้องไห้เพราะผู้ชายคนไหนอีกแล้ว

มีแต่ผู้ชายเท่านั้นแหละที่ต้องร้องไห้เพื่อหล่อน...

และจากวันนั้นพ่อก็ถูกจับเข้าคุกในข้อหาทำร้ายร่างกายและเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย หล่อนจำได้ว่าตัวเองยืนจ้องมองร่างของบิดาที่ถูกตำรวจลากไปขึ้นรถด้วยความสะใจ ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ผ่านมาแล้ว 8 ปี หล่อนก็ยังไม่เคยย่างกรายไปเยี่ยมบิดาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ภาพความเหี้ยมโหดอำมหิตที่หล่อนกับแม่ได้รับมันยังตราตรึงใจไม่คลาย ทั้ง ๆ ที่ตนพยายามจะลืมและเริ่มต้นชีวิตใหม่กับที่นี่ ‘บ้านมธุรส’ ของแม่เล็ก อัจฉรา แต่ก็ไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง หล่อนฝันร้ายถึงเหตุการณ์วันที่สูญเสียมารดาไปทุกคืน

หล่อนเกลียดผู้ชายทุกคน หล่อนจะทำให้ไอ้ผู้ชายพวกนี้ต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนที่แทบเท้า จากนั้นก็จะขยี้หัวใจของพวกมันให้แหลกละเอียด

“เมย์คิดอะไรอยู่เหรอ หรือว่าใจลอยไปถึงเคมบริดจ์”

เสียงสดใสของทอฝัน เด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน และมีชะตากรรมไม่ต่างจากหล่อนนัก ทำให้เมริสารีบกลืนอดีตอันแสนโหดร้ายลงไปในอก ปั้นหน้าและหันไปยิ้มให้กับเพื่อนรัก

“เปล่าสักหน่อย แค่คิดถึงแม่เท่านั้นเอง”

ทอฝันเด็กสาววัยรุ่นเดินมาทรุดตัวนั่งลงบนเตียงใกล้ ๆ กับเมริสา สาวน้อยผมหยักสวยที่งดงามราวกับคลีโอพัตรา กลับมีสีหน้าหม่นหมองลงทันตาเช่นกัน

“พูดถึงแม่... ฝันก็คือถึงแม่เหมือนกัน” ทอฝันพูดเสียงเศร้าพร้อมกับถอนใจออกมา น้ำตาใส ๆ เริ่มเอ่อล้นขอบตาด้วยความเจ็บช้ำกับเรื่องราวในอดีต

“ถ้าป่านนี้แม่ยังอยู่ ฝันก็คงได้กอดแม่ ได้ร้องไห้กับแม่ ยามที่มีเรื่องทุกข์ใจ”

“ตอนนี้ฝันก็มีแม่เล็กไม่ใช่เหรอ แม่เล็กรักพวกเรามาก”

เมริสาที่เข้มแข็งกว่าทอฝันมากพยายามปลอบประโลม หล่อนซ่อนน้ำตาเอาไว้ภายใต้หน้ากากแสนสวยที่เคลือบด้วยยาพิษ

“ไม่เอาน่า... อย่าร้องไห้ฝัน แม่ของฝันที่อยู่บนสวรรค์จะเสียใจนะ หากรู้ว่าทอฝันคนงามขี้แยอีกแล้ว” คำพูดของเมริสา ทำให้ทอฝันหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ก่อนจะพูดอุบอิบออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เมย์ก็อย่างนี้เรื่อยเลย ทำให้ฝันทั้งร้องไห้ ทั้งหัวเราะอีกแล้ว”

เมริสาเก็บเรื่องราวในอดีตใส่ลิ้นชัก ก่อนจะหันมาอยู่กับปัจจุบันแทน ที่บ้านมธุรสแห่งนี้มีแม่เล็ก อัจฉราเป็นคนดูแล แม่เล็กเป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้กับพวกหล่อน ท่านเป็นนักสังคมสงเคราะห์ และก็เป็นเพียงคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือหล่อนเมื่อ 8 ปีก่อน

ที่บ้านหลังนี้มีสมาชิกอยู่ด้วยกันห้าคน มีแม่เล็กเป็นประมุขของบ้าน มีป้าสายหยุดเป็นคนดูแลความเรียบร้อยภายในบ้านหลังนี้ มีหล่อน ทอฝัน และเพียงเดือน เป็นเด็กสาวที่แม่เล็กอุ้มชูด้วยความรัก

แม่เล็กส่งเสียพวกหล่อนเรียนจนสุดความสามารถ หล่อนค่อนข้างโชคดีหน่อยที่ได้ทุนไปเรียนด้านกฎหมายที่มหาลัยฮาร์วาร์ด ในเมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศสหรัฐอเมริกาทันทีที่จบไฮสคูล ส่วนทอฝันและเพียงเดือนเรียนในประเทศไทย

และอีกไม่กี่วันหล่อนก็ต้องเดินทางกลับไปอเมริกา วิถีชีวิตในต่างแดนก็จะเริ่มต้นอีกครั้ง พร้อม ๆ กับการแก้แค้นที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งเช่นกัน น้ำตาของผู้ชาย เสียงคร่ำครวญยามที่ถูกหล่อนทิ้งขว้าง ช่างทำให้หล่อนมีความสุขยิ่งนัก

รอยยิ้มหยันระบายที่มุมปากอิ่มรูปกระจับ ก่อนจะรีบสลัดความสะใจพวกนั้นออกไปจากสมอง และหันมาคุยกับทอฝันอีกครั้ง

“เห็นฝันยิ้ม เมย์ก็ดีใจแล้วละ เอ่อ... แล้วนี่เดือนไปไหนล่ะ”

“อ๋อ เดือนน่ะเหรอ ไปกับแม่เล็ก เห็นว่าจะไปซื้อของเข้าร้านกาแฟน่ะ เห็นว่าขายดีมาก หุ้นส่วนก็อัดฉีดเงินเข้ามามากทีเดียว”

เมริสาพยักหน้าหน้าหงึก ๆ ไม่พอใจนักที่เพียงเดือนกับแม่เล็กยอมรับความช่วยเหลือจากหนุ่มบราซิลคนนั้น แต่ก็แสดงอะไรออกไปมากไม่ได้

“ฝันอยู่ทางนี้ก็ดูแลเดือนให้ดีนะ เมย์กลัวว่าเดือนจะถูกผู้ชายบราซิลคนนั้นหลอกเอา ผู้ชายไว้ใจไม่ได้ เลวเหมือนกันหมดทุกคน”

ทอฝันรู้ดีว่าเพื่อนรักมีอคติกับผู้ชายมากแค่ไหน จึงรับปากทันทีโดยไม่คิดโต้แย้ง

“ได้เลยจ้ะ ฝันจะรายงานทุกความเคลื่อนไหวให้เอง เมย์สบายใจได้เลย เอ่อ... แล้วนี่เมย์จะเดินทางวันไหนจ๊ะ ฝันจะได้ไปส่ง”

“พรุ่งนี้จ้ะ ช่วงบ่าย เมย์ไม่อยู่ฝากฝันดูแลทุกคนด้วยนะ เมย์เป็นห่วงจัง”

“ได้เลยจ้ะ ไม่ต้องกังวล ฝันจะทำหน้าที่เป็นพี่ใหญ่ในมธุรสแห่งนี้แทนเมย์เอง...” สองสาวหัวเราะร่วน คุยกันอยู่พักใหญ่ ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง