“ก็ดีค่ะ วาจะไปที่บ้านพี่หนึ่ง ดูสิว่าจะมีเมียเมียลูกซ่อนเอาไว้จริงๆ อย่างที่พี่วินบอกหรือเปล่า วาไปล่ะค่ะ”
“วา... ยัยวา...”
เมธวินตะโกนเรียกน้องสาว แต่เจ้าหล่อนไม่ยอมหยุดเดิน และขึ้นรถขับออกไปในที่สุด
ชายหนุ่มถอนใจออกมาแรงๆ สีหน้าเคร่งเครียด จนรินลดาที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านอดที่จะถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้
“คุณวินสีหน้าไม่ดีเลย มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“เป็นกังวลเกี่ยวกับยัยวาน่ะ”
“อ๋อ... เรื่องที่คุณวาแอบชอบเพื่อนสนิทของคุณน่ะเหรอคะ”
ชายหนุ่มโอบเอวของภรรยา แล้วพาเดินไปนั่งบนโซฟาภายในห้องโถง
“มันมีอะไรมากกว่านั้นน่ะสิ”
“แต่รินว่าไม่เห็นมีอะไรเสียหายเลยนะคะ ดีเสียอีก เพราะคุณวินรู้จักเพื่อนสนิทของตัวเองดี”
“แต่ไอ้หนึ่งคนที่ยัยวาชอบมันมีเมียแล้ว แล้วเมียก็ท้องอยู่ด้วย”
“คะ?”
รินลดาอุทานตกใจ
“เพื่อนผมคนนี้เป็นเจ้าของมหา’ลัยเอกชนใหญ่เลยล่ะ แล้วมันดันไปทำนักศึกษาในมหา’ลัยของตัวเองท้อง มันก็เลยต้องรับผิดชอบน่ะ”
“จริงเหรอคะเนี่ย แล้วน้องวาไม่รู้เรื่องเหรอคะ”
“ไม่รู้หรอก เพราะไอ้หนึ่งมันไม่ได้ยกย่องเมียคนนี้ เห็นว่าถ้าคลอดลูกแล้วก็จะเอาแค่ลูกไว้ ส่วนเมียก็จ่ายเงินแล้วให้แยกทางกันไป”
“ทำไมเพื่อนคุณวินใจร้ายแบบนี้ล่ะคะ ทำผู้หญิงท้องแล้วยังจะเอาแค่ลูกอีก ใจร้ายที่สุดเลยค่ะ” รินลดาอดที่จะโกรธแทนผู้หญิงด้วยกันไม่ได้
เมธวินถอนใจออกมาแรงๆ ก่อนจะเริ่มต้นเล่าถึงความเป็นมาที่เกิดขึ้นกับปรมะ
“จริงๆ ไอ้หนึ่งเพื่อนผมมันเป็นคนดีนะ แต่เพราะมันถูกครอบครัวของผู้หญิงคนนี้จับน่ะก็เลยเกิดเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี่ขึ้น”
“มันยังไงกันคะ”
“ผมก็ไม่ได้รู้อะไรมากหรอกนะ รู้แค่ว่าป้าของผู้หญิงคนนี้หลอกไอ้หนึ่งให้นอนกับเด็กคนนี้ แล้วก็ถ่ายภาพแบล็กเมล์เอาไว้”
รินลดาถึงกับอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน
“ทำไมทำกันถึงขนาดนี้คะเนี่ย หรือว่าป้าของเด็กผู้หญิงต้องการเงินคะ”
“ต้องการเงินแบบไม่รู้จักจบสิ้น ไอ้หนึ่งก็เลยต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่ แล้วก็ให้ป้าของเด็กคนนั้นเซ็นยินยอมให้เด็กจดทะเบียนสมรสกับไอ้หนึ่งเลย เพื่อตัดปัญหาเรื่องรีดไถเงินน่ะ”
“เพราะแบบนี้นี่เอง เพื่อนของคุณก็เลยต้องมีเมียมีลูกทั้งๆ ที่ยังไม่พร้อมใช่ไหมคะ”
“ใช่”
“ฟังแล้วเขาก็น่าสงสารนะคะ แต่รินก็อดสงสารเด็กที่เพื่อนคุณทำท้องไม่ได้ เธอคงจะเจ็บช้ำมากที่ต้องอยู่กับผู้ชายที่ไม่รักตัวเองเลย”
“เรื่องนั้นผมไม่รู้หรอก รู้แค่ว่าหากลูกคลอดเมื่อไหร่ ไอ้หนึ่งจะหย่าแล้วก็แยกทางกับเด็กคนนั้นแน่นอน”
รินลดานั่งหน้าเศร้าเพราะสงสารเด็กผู้หญิงคนนั้นมาก
“แล้ว... เหลืออีกกี่เดือนคะเด็กถึงจะคลอดน่ะค่ะ”
“เพิ่งตั้งท้องอ่อนๆ เอง น่าจะเหลืออีกเจ็ดแปดเดือนเลยล่ะ”
“งั้นแบบนี้น้องวาก็ไม่จำเป็นต้องตัดใจจากคุณหนึ่งเพื่อนของคุณน่ะสิคะ เพราะอีกไม่นานเพื่อนคุณก็จะเป็นอิสระแล้ว”
“แต่ไอ้หนึ่งไม่ได้รักยัยวา ในสายตาของมัน ยัยวาเป็นแค่น้องสาวเท่านั้นแหละ”
“แล้วเขารักใครคะ”
รินลดาถามออกไปอย่างหมั่นไส้เพื่อนของสามี
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะไอ้หนึ่งมันเก็บความรู้สึกเก่ง ยิ่งเรื่องความรู้สึก มันยิ่งไม่บอกใคร แม้แต่น้องชายของมัน หรือแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างผมก็ตาม”
“ลึกลับจังนะคะ”
“ที่สุดเลยล่ะ”
เมธวินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นและรั้งภรรยาให้ยืนขึ้นตาม
“เราขึ้นห้องกันเถอะ”
คนถูกชวนขึ้นห้องถึงกับหน้าแดงระเรื่อ และก็อ้อมแอ้มแย้งสามี
“ตอนนี้เพิ่งสามโมงเย็นเองนะคะ”
“แล้วไงครับ”
เขาถามเสียงกระเส่ากลับมา ยิ่งทำให้รินลดาแก้มร้อนแทบสุก
“ก็... ยังไม่มืดเลยนี่คะ เอาไว้รอค่ำๆ เราค่อยทำ...”
“ผมรอไม่ไหวหรอก”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่คนดี...”
“อุ๊ยยย คุณวิน...”
ร่างของรินลดาถูกอุ้มจนตัวลอยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนของเมธวิน
“ผมหิว ผมจะเลียคุณทั้งตัว”
“คุณวินน่ะ พูดอะไรแบบนี้คะ”
หล่อนซุกหน้ากับแผงอกกว้างของสามีอย่างเอียงอาย ขณะที่เขาอุ้มหล่อนตรงไปยังห้องนอนซึ่งอยู่ชั้นบนของคฤหาสน์หลังงาม
“ผมไม่ได้แค่พูดเล่นๆ นะทูนหัว แต่ผมจะทำจริงๆ จะเลีย จะกัด จะกินคุณทั้งตัว ก่อนจะสอดใส่เข้าไป...”
“คนบ้า... ดูพูดเข้าสิคะ น่าอายจัง”
“ไม่เห็นต้องอายเลย เราทำกันตั้งไม่รู้กี่ครั้งแล้วนะ”
หล่อนร้อนผ่าวไปทั้งตัว แต่หัวใจกลับเบิกบานเหมือนติดปีก
ความสุขฉันท์สามีภรรยาของหล่อนกับเมธวินกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกในวันนี้ และแน่นอนว่า เขาคงทำจนกว่าหล่อนจะหมดเรี่ยวหมดแรงหลับไปเหมือนทุกวันที่ผ่านมา
อา...
หล่อนชอบสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น และก็รักที่จะถูกเขากระทำสอดใส่แบบนี้เหลือเกิน
“วาไม่มีทางเชื่อหรอกว่าพี่หนึ่งจะเป็นอย่างที่พี่วินพูดจริงๆ ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันแน่ๆ เลย”
แม้แต่ตอนที่ขับรถ วาสินียังไม่อาจจะขจัดความว้าวุ่นใจออกไปจากสมองของตัวเองได้เลย
ผู้ชายอบอุ่น ใจดีอย่างปรมะเนี่ยนะจะทำเรื่องแบบนั้นได้ ไม่มีทางหรอก
วาสินียังคงถูกเรื่องราวของปรมะรบกวนหัวใจจนทำให้สมาธิในการขับรถลดน้อยลง จนในที่สุดก็ติดลบและเกิดอุบัติเหตุชนท้ายรถยนต์หรูคันที่อยู่ข้างหน้าเข้าอย่างจัง
โครม!!!
“โธ่... ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ด้วยนะ คนยิ่งรีบๆ อยู่”
แม้จะรีบแค่ไหน แต่การที่รถยนต์ของหล่อนไปชนท้ายเข้ากับรถยนต์คันหน้าทำให้วาสินีจำต้องขยับรถเข้าจอดข้างทาง จากนั้นก็ลงไปรับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองก่อขึ้น
รถยี่ห้อหรูสีดำที่ถูกรถยนต์ของหล่อนชนท้ายขยับเข้าจอดข้างทางเยื้องไปข้างหน้าเล็กน้อย หล่อนรีบเดินเข้าไปหยุดที่ฝั่งของคนขับ แต่คนขับก็ยังไม่ยอมลงมาจนหล่อนต้องเคาะกระจกเรียก
“นี่คุณ... ลงมาคุยกันสิคะ เรื่องจะได้จบๆ ฉันยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง”
หล่อนหงุดหงิดเพราะอากาศทั้งร้อน และตัวเองก็กำลังรีบด้วย
“คุณ...”
หล่อนเคาะกระจกรถซ้ำสองครั้ง และแรงขึ้นกว่าเดิม จนกระทั่งคนที่เป็นเจ้าของรถสีดำคันงามยอมก้าวลงมา
ผู้ชายตัวสูงในชุดสูทสีครีมอมเทา ดวงตาคมกริบที่อยู่ใต้แนวคิ้วเข้มหนาดกจ้องมองมาที่หล่อนด้วยสายตารำคาญ
หล่อนเผยอปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกโพลง เพราะไม่คิดว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้
“พี่สอง?”
สอง...
หรือ ปรมินทร์ น้องชายของพี่หนึ่ง ปรมะ ผู้ชายที่หล่อนหลงรักนั่นเอง
“นี่เป็นรถพี่สองเองเหรอคะ”
“ใช่”
น้ำเสียงของเขาเย็นชาไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลย แถมสายตาที่มองมาก็ยังเฉยเมย ทำเหมือนกับว่าหล่อนเป็นอากาศอย่างนั้นแหละ
พอเห็นท่าทางเย็นชาของปรมินทร์ที่แสดงออกมาแล้ว หล่อนก็อดที่จะขุ่นเคืองใจไม่ได้
“พี่สองเบรกอะไรแบบนี้คะ เห็นไหมว่ารถวาที่ตามหลังมาเบรกตามไม่ทันเลย”
เมื่อเขาทำเย็นชา หล่อนจึงแกล้งโยนความผิดให้เสียเลย
“เธอขับเร็วเองต่างหาก”
“ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ”
“ตอนทำใบขับขี่ ไม่ได้ฟังหรือว่าตามกฎหมายให้เว้นระยะห่างจากรถคันหน้ากี่เมตรถึงจะปลอดภัยน่ะ”
หญิงสาวถึงกับอึ้งไปเมื่อเขาหยิบยกความจริงขึ้นมากล่าวอ้าง แต่กระนั้นก็ยังไม่คิดจะยอมแพ้
“กฎหมายจะว่ายังไงก็ช่างสิคะ แต่กฎของวาก็คือพี่สองห้ามเบรกกะทันหันแบบนี้ค่ะ”
“โตแต่ตัว นิสัยยังเหมือนเด็กไม่เปลี่ยนเลยนะ” ชายหนุ่มถอนใจออกมาอย่างเอือมระอาใจระคนรำคาญ
“พี่สองว่าใครคะ”
“ก็ว่าเธอไงล่ะ พี่คุยอยู่กับเธอไม่ใช่หรือ”
คนฟังที่ถูกต่อว่าซึ่งๆ หน้าถึงกับหน้างอ หล่อนกัดปากแน่นด้วยความโมโห
“พี่สองนิสัยเสียอะ หาเรื่องวาตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้ยังไม่ยอมเลิกอีกเหรอคะ”
“พี่ไม่ได้หาเรื่องเธอ แต่พี่พูดตามความจริง เธอขับรถเร็วเกินไป จี้ท้ายรถพี่ไม่ยอมเว้นระยะห่างตามที่กฎหมายกำหนด”
“ก็วารีบนี่คะ”
“มันเป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเลย”
“พี่สอง!”
“ดังนั้นคนที่ต้องรับผิดชอบซ่อมรถให้พี่ก็คือเธอ”
“โอเคค่ะ เดี๋ยววาจัดการให้ จะซ่อมให้พัง เฮ้ย จะซ่อมให้ดีเลยล่ะค่ะ”
แววตาของวาสินีมีความเลศนัย แต่ปรมินทร์ไม่สนใจ เขาจะเดินกลับขึ้นรถ แต่หญิงสาวคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน
“พี่สองจะไปไหนคะ”
วาสินีรีบปล่อยมือจากท่อนแขนกำยำของปรมินทร์เมื่อชายหนุ่มลดสายตามอง
“เอ่อ... พี่สองไม่อยู่รอประกันก่อนเหรอคะ”
“ขืนอยู่รอประกันคนไข้พี่ตายกันพอดี เธอก็จัดการซ่อมรถตัวเองไปก็แล้วกัน เดี๋ยวรถของพี่ พี่จัดการซ่อมเอง”
มือหนาสีขาวสะอาดคว้าที่จับประตูรถ และดึงมันเปิดออก แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป
“อ้าว ไหนพี่สองบอกว่าจะให้วาซ่อมรถให้ยังไงล่ะคะ”
“พี่ไม่รบกวนเด็กน้อยอย่างเธอหรอก”
“ใครเด็กน้อยไม่ทราบ”
พอถูกเรียกว่าเด็กน้อย วาสินีก็เชิดหน้า แอ่นอกสูง และมองเขาอย่างเอาเรื่อง
ปรมินทร์ยิ้มบางๆ และไม่มองต่ำกว่าปลายคางของหญิงสาวเลย
“เธอรู้ดีว่าพี่หมายถึงใคร”
“พี่สอง!”
“พี่ไปล่ะ”
แล้วเขาก็ก้าวขึ้นรถสีดำที่ถูกหล่อนชนท้ายจนเป็นรอยถลอก พร้อมกับขับจากไปด้วยความเร็ว
“ผู้ชายเย็นชา”
หล่อนย่นจมูกไล่ตามท้ายรถหรูของปรมินทร์ไปจนลับตาอย่างหมั่นไส้
“เวลาผ่านไปตั้งไม่รู้กี่ปี น้ำแข็งยังไม่ยอมละลายอีกเหรอเนี่ย”
หล่อนบ่นอุบอิบ ก่อนจะกดรับโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้น และก็พบว่าบริษัทประกันรถของตัวเองโทรกลับเข้ามา
“ค่ะ รออยู่ค่ะ ใกล้ถึงแล้วใช่ไหมคะ รีบๆ หน่อยนะคะ พอดีมีธุระค่ะ” หล่อนถามไปด้วยความร้อนใจ
“โอเคค่ะ”
หล่อนตัดสายสนทนา ก่อนจะเดินกลับเข้าไปนั่งอยู่ในรถเพื่อรอบริษัทประกันภัย
