ขวัญข้าวใช้เวลานั่งเครื่องบินต่ออีกเกือบชั่วโมง พอออกจากสนามบินในตัวจังหวัดได้ เธอก็ตรงดิ่งมายังบ้านของพัทธนันท์ก่อนเป็นอันดับแรก เพราะตอนนี้เธออยากเห็นหน้าน้องภูผากับน้องธาราสองฝาแฝดชายหญิงตัวน้อยที่เพิ่งคลอดเมื่อเดือนก่อนจะแย่แล้วนั่นเอง ยิ่งใกล้จะถึงบ้านของพัทธนันท์มากเท่าไหร่ ขวัญข้าวก็ยิ่งตื่นเต้นมากเท่านั้น เสียงรถที่เข้ามาจอดยังหน้าบ้านทำให้ตะวันที่เพิ่งกลับมาจากทำงานหันหลังกลับไปมองทันที วันนี้เขามีประชุมสำคัญที่บริษัท แต่ก็รีบกลับมาหลังจากที่ประชุมเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพราะเป็นห่วงคุณแม่มือใหม่ที่ต้องวุ่นกับการดูแลลูกทั้งสองคน แม้จะมีแม่ของเขากับป้าแก้วอยู่ช่วยก็ตามที

“พี่ขวัญ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ” พอเห็นคนที่ก้าวลงมาจากรถ ตะวันก็เอ่ยถามขึ้นทันที นานแล้วที่เขาไม่ได้พบกับเพื่อนของภรรยาคนนี้ แต่จะว่าไปขวัญข้าวกลับมาคราวนี้เธอดูสวยขึ้นเป็นกอง 

“กลับมาตอนนี้และเดี๋ยวนี้ อยากเห็นหน้าหลานๆ จะแย่แล้ว ขอเข้าไปในบ้านก่อนนะตะวัน” ขวัญข้าวเอ่ยรัวเร็ว ก่อนส่งยิ้มให้สามีของเพื่อนรักแล้วก้าวยาวๆ เดินเลยตะวันไปแทบจะทันที ตอนนี้สิ่งที่เธออยากเห็นมากที่สุดคือหลานผู้น่ารักทั้งสองคนมากกว่า คนอื่นค่อยกลับมาคุยทีหลัง ตะวันเห็นท่าทางเร่งรีบของขวัญข้าวถึงกับยิ้มออกมา

“ครับๆ” ตะวันเอ่ยตามหลังไป เพราะตอนนี้ภูผากับธาราดูจะเป็นคู่ขวัญไปซะแล้ว คนที่มาบ้านนี้ทั้งหมดดูจะมาเยี่ยมเจ้าตัวน้อยทั้งสองคนมากกว่าที่จะมาหาเขาหรือพัทธนันท์ซะอีก ขนาดเพิ่งคลอดยังไม่ครบสองเดือน เสน่ห์ของสองคนยังร้ายกาจมัดใจทุกคนไปซะขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าโตขึ้นเขากลับพัทธนันท์จะปวดหัวกันขนาดไหน ตะวันยืนยิ้มกับอนาคตของลูกๆ 

ขวัญข้าวเข้ามาในบ้านก็หันซ้ายหันขวามองหาเพื่อนรัก พอเห็นเท่านั้นเสียงทักก็ดังขึ้น 

“ฟ้าเรากลับมาแล้ว” ขวัญข้าวเอ่ยทักเสียงสดใสปนดีใจ เมื่อเห็นพัทธนันท์เดินกลับมาจากห้องครัวในมือของเพื่อนสาวมีขวดนมอยู่ด้วย

“ขวัญ…กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” พัทธนันท์พอเห็นขวัญข้าวซึ่งทั้งคู่ไม่ได้พบกันมาเกือบปี เธอก็โผเข้าหาทันทีด้วยความคิดถึง สองสาวกอดกันกลมกลางบ้าน ก่อนที่พัทธนันท์จะจับขวัญข้าวให้ออกห่างแล้วหมุนตัวขวัญข้าวไปมารอบๆ เพราะดูเพื่อนสาวจะสวยขึ้นผิดหูผิดตา ต่างกับเธอที่นับวันจะโทรมลงไปทุกที

“เพิ่งกลับมาเนี่ยแหละ คิดถึง อยากเจอหลานจะแย่แล้ว”

“แล้วไม่มีอาการเจ็ตแล็กหรือขวัญ เดินทางข้ามโลกแบบนี้น่ะ” พัทธนันท์เอ่ยถามอย่างห่วงใย เพราะขวัญข้าวนั้นเดินทางไกลมาก เวลาก็เปลี่ยนคนละขั้วเลยระหว่างฝรั่งเศสและเมืองไทย

“นิดหน่อย แต่คิดถึงคนแถวนี้มากกว่า” ขวัญข้าวเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้างาม

“โถ่ขวัญ...ดูแลตัวเองก่อนเถอะ” พัทธนันท์บีบมือขวัญข้าวเบาๆ ความรักและห่วงใยของเธอที่มีต่อขวัญข้าวนั้นยังมีให้เสมอและตลอดไปด้วย 

“แต่ตอนนี้ภูผากับธาราหลับปุ๋ยนะซิ จะเข้าไปดูภูผากับธาราไหมเดี๋ยวเราพาไป”

“ไม่เป็นไร ให้หลานหลับไปก่อนก็ได้ ถ้าเราเข้าไปกวนเดี๋ยวจะตื่นซะเปล่าๆ” ขวัญข้าวเอ่ยยิ้มๆ

“จ้า” พัทธนันท์ตอบเสียงเรียบพร้อมกับส่งยิ้มให้ขวัญข้าว แต่สายตาเธอก็เห็นตะวันกำลังก้าวเข้ามาภายในบ้านอีกคน พัทธนันท์จูงมือขวัญข้าวให้มานั่งยังโซฟาในห้องรับแขก ก่อนที่ตะวันจะก้าวเข้ามานั่งข้างภรรยาคนสวยของเขาอีกคน หนำซ้ำยังก้มลงไปหอมแก้มนวลของพัทธนันท์ฟอดใหญ่ไม่อายขวัญข้าวซึ่งนั่งทำตาปริบๆ มองทั้งคู่แสดงความรักกันอย่างคนที่รู้สึกอิจฉานิดๆ

“รักกันจังนะคู่นี้” ขวัญข้าวเอ่ยแซวๆ ทำเอาพัทธนันท์เขินจนอายม้วน เพราะไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีตะวันมักจะทำแบบนี้กับเธอเสมอ ทั้งก่อนออกไปทำงานและกลับจากทำงานเขามักจะหอมแก้มหรือจูบเบาๆ หากวันไหนที่ตะวันลืม เธอก็จะออกอาการงอนเขาไปหลายวัน มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ตะวันต้องขับรถกลับมาที่บ้านทั้งๆ ที่จะเขาถึงบริษัทอยู่แล้ว พอเธอถามว่าลืมอะไร เขากลับตอบหน้าตาเฉยว่า ‘ลืมคิสเมียก่อนไปทำงาน เดี๋ยวไม่มีกำลังใจ’ 

“พี่ขวัญ ไปอยู่ที่นู่นเป็นไงบ้างฮะ สบายดีหรือเปล่า” ตะวันเอ่ยถามขึ้น เขาวาดลำแขนแข็งแรงโอบบ่าพัทธนันท์อย่างรักใคร่ 

“ก็สบายดีจ้ะ แต่เหงาไปหน่อยแค่นั้นเอง” ขวัญข้าวหันมาตอบสามีรุ่นน้องของเพื่อนสาว มองแววตาของตะวันที่ส่งไปยังพัทธนันท์ด้วยความรักเปี่ยมล้นหัวใจ ทำให้ขวัญข้าวชื่นชมความรักของคู่นี้มาก เพราะไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีตะวันกับพัทธนันท์ก็ยังรักกันมากไม่มีจืดจางเลย

“คิดถึงขวัญจัง ดูซิสวยขึ้นเป็นกองเลย ไม่เหมือนเราที่โทรมลงไปทุกวัน” พูดจบพัทธนันท์ก็ก้มมองตัวเองทันทีพร้อมทำหน้ายู่ใส่ขวัญข้าวไปด้วย

“ฟ้าโทรมที่ไหนกัน ยังสวยปิ๊งอยู่เลยนะคะคุณแม่มือใหม่ ใช่ไหมตะวัน” 

“ใช่ครับ ฟ้าสวยมากอยู่แล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรก็สวยที่สุด” พอได้ยินลูกยอจากผู้เป็นสามีกับขวัญข้าวพร้อมกัน         พัทธนันท์ถึงกับออกอาการเขินอย่างเห็นได้ชัด เพราะตั้งแต่คลอดลูกเธอไม่มั่นใจในรูปร่างของตัวเองเลย

“เห็นไหมล่ะ ตะวันยังชมว่าฟ้าสวยอยู่เลย ฟ้าเพิ่งคลอดลูกมา ร่างกายยังสมส่วนขนาดนี้อิจฉาจัง”

“คงลดไปตอนเลี้ยงเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนนี่แหละ เพราะเราเลี้ยงลูกเอง มีแม่ของตะวันมาช่วยด้วย แต่ท่านก็อายุมากแล้วเราไม่อยากกวน เดี๋ยวลุกมาชงนม เดี๋ยวอุ้มปลอบให้เจ้าตัวเล็กตอนร้องงอแง เราเห็นแล้วเหนื่อยแทน” พัทธนันท์เอ่ยอย่างเกรงใจแม่สามี

“ฟ้าเหนื่อยไหม แล้ววันนี้ลูกงอแงมากหรือเปล่าครับ” ความที่เป็นห่วงทำให้ตะวันเอ่ยถามพัทธนันท์ เพราะเขารู้ว่าเธอเหนื่อยกับการเลี้ยงลูกสองคนขนาดไหน

“ไม่เท่าไหร่หรอก วันนี้ภูผากับธาราน่ารัก ไม่กวนฟ้ากับแม่เท่าไหร่ พอดื่มนมเรียบร้อยก็หลับปุ๋ยทันทีเลย” พัทธนันท์เอ่ยยิ้มๆ เพราะไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน เธอก็เต็มใจและยินดีที่จะเลี้ยงลูกทั้งสองคนให้ดีที่สุด

“อิจฉาคนมีครอบครัวจัง เมื่อไหร่เนื้อคู่เราจะเกิดมั่งน๊า” พอเห็นความน่ารักของพัทธนันท์กับตะวันที่มีให้กันและกันมาตลอด ทำให้ขวัญข้าวเอ่ยแซวขึ้น ก่อนจะทำหน้าปลงๆ กับเรื่องความรักของตัวเอง เพราะเธอก็คงมีแต่การแอบรักชาวบ้านเขาไปวันๆ เท่านั้นเอง คู่แท้ป่านนี้จะเกิดมาหรือยังก็ไม่รู้

“ขวัญนั่นแหละ กลับมาคราวนี้ระวังน้าเอมจับไปดูตัวอีกนะ” พัทธนันท์แตะไปยังต้นขาของขวัญข้าวแล้วเขย่าไปมา

“ไม่มีทางซะล่ะ เพราะเราจะปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง ถึงเอาพ่อมาขู่ก็เถอะ” น้ำเสียงและแววตาของขวัญข้าวดูจริงจังมากขึ้น เมื่อนึกถึงแม่เลี้ยงของเธอที่ชื่อเอมอร เพราะเหตุผลหนึ่งที่เธอไปเรียนทำอาหารต่อที่ฝรั่งเศส ก็เพราะไม่อยากให้เอมอรคอยเจ้ากี้เจ้าการเรื่องดูตัว เรื่องคู่ของเธอให้มากไปกว่านี้ เพราะดูเอมอรจะสนใจเรื่องนี้ของเธอเป็นพิเศษจนเจ้ากี้เจ้าการนัดดูตัวให้เธอตั้งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง จนเธอเริ่มอึดอัดแม้จะบอกพ่อไปแล้วว่าไม่ต้อง แรกๆ พ่อก็เข้าใจแต่ไปๆ มาๆ พ่อก็เข้าข้างเอมอรอยู่ดี 

“ขวัญข้าวคนเก่าหายไปไหนเนี่ย กลับมาคราวนี้เปลี่ยนไปนะเพื่อนเรา”

“ยอมน่ะยอมได้นะฟ้า แต่เรารู้สึกว่าให้น้าเอมมาบังคับเรามากไปแล้ว เราแค่ไม่ชอบตรงนี้เท่านั้นเอง แล้วเรื่องที่คลื่นบอกตอนที่เราคุยกันว่าเห็นน้าเอมออกมาจากโรงแรมกับผู้ชายคนหนึ่งมันจริงหรือเปล่าฟ้า” พอได้ยินคำถามนี้พัทธนันท์ก็นิ่งไป เพราะเธอก็รู้เรื่องนี้จากอนวัฒน์มาอีกทีหนึ่ง ที่ไม่อยากบอกเพราะกลัวขวัญข้าวไม่สบายใจ เรื่องบางอย่างไม่รู้ไม่เห็นมันคงจะดีกว่า 

“ไปเชื่ออะไรคลื่น น้องชายเราอาจจะตาฝาดไปก็ได้” พัทธนันท์อยากจะตีอนวัฒน์นักที่เผลอเอาเรื่องแบบนี้ไปเล่าให้ขวัญข้าวฟัง

“ไม่จริงก็แล้วไป เพราะถ้าเป็นจริงขึ้นมาเราไม่มีทางยอมให้ผู้หญิงคนนั้นมาทำอะไรต่ำๆ กับพ่อเราแน่” ขวัญข้าวเอ่ยอย่างมาดมั่น แววตาขี้เล่นเมื่อครู่ไม่มีให้เห็น

“จ้าๆ อย่าคิดมาก เย็นนี้อยู่ทานข้าวกับเราที่นี่นะขวัญหรือจะนอนกับเราเลยก็ได้” พัทธนันท์ลูบหัวเข่าเพื่อนสาวเบาๆ แล้วหันมองหน้าตะวันที่ยิ้มแห้งๆ อยู่ข้างๆ เธอ ก่อนจะเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น 

“ขออยู่ทานข้าวด้วยอย่างเดียวพอ แต่เรื่องนอนค้างด้วยคงต้องถามตะวันว่าจะยอมให้เรานอนที่นี่หรือเปล่า เพราะถ้าเรานอนด้วยคืนนี้ เห็นทีว่าตะวันคงจะต้องนอนคนเดียวแน่” ขวัญข้าวหันไปมองหน้าตะวันพร้อมยักคิ้วให้

“อืม…” ฝ่ายคนถูกถามอย่างตะวันก็ทำท่าคิดหนัก 

“ผมว่าอยู่ทานข้าวอย่างเดียวพอครับ เพราะผมนอนไม่หลับแน่หากไม่ได้นอนกอดเมียตัวเอง” คำพูดและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของตะวันทำเอาพัทธนันท์ต้องส่งค้อนกลับไปให้ผู้เป็นสามีวงใหญ่

“บ้า…ตะวันพูดอะไรน่ะ อย่าไปเชื่อตาลามกนี่เลยขวัญ นอนไม่หลับก็ไม่ต้องนอนสิ” 

“ผมพูดจริงจังนะพี่ขวัญ” ตะวันเอ่ยจริงจัง ทำเอาพัทธนันท์หันขวับ พร้อมส่งสายตาคาดโทษมาให้เขาอีกครั้ง 

“ตะวัน” พัทธนันท์เอ่ยชื่อผู้เป็นสามีเสียงเข้ม ก่อนจะหันไปคุยกับขวัญข้าวต่อ ไม่อยากจะสนใจคนเจ้าเล่ห์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอตอนนี้สักเท่าไหร่ 

“อย่าเถียงกัน เอาเป็นว่าคืนนี้เราขอฝากท้องบวกกับนอนค้างที่นี่ด้วยนะ มีเรื่องอยากคุยกับฟ้าตั้งเยอะแน่ะ จะได้อยู่เล่นกับหลานทั้งสองคนให้หายคิดถึงกันไปเลย” 

“ได้สิ” พัทธนันท์รับปากไม่สนใจตะวันที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่ตะวันก็แกล้งพูดไปอย่างนั้นเอง เพราะเข้าใจว่าพัทธนันท์กับขวัญข้าวไม่ได้เจอกันมานาน คงมีเรื่องที่ต้องพูดคุยกันอีกเยอะ ส่วนที่เขาบอกว่าจะต้องนอนกอดพัทธนันท์ก่อนนอนมันคือเรื่องจริง แต่สงสัยคืนนี้เขาต้องนอนไม่หลับแน่นอน 

ตะวันให้พัทธนันท์อยู่คุยกับขวัญข้าวต่อ ส่วนเขาก็ขึ้นไปอาบน้ำแล้วเข้าไปห้องลูกๆ ที่ป่านนี้เจ้าตัวน้อยคงกำลังหลับปุ๋ยอยู่อย่างแน่นอน แต่พอเขาก้าวเข้ามาภายในห้องภูผาที่นอนอยู่บนเปลเด็กน้อยกลับลืมตาแป๋ว ยกมือยกไม้ขึ้นเล่นพร้อมส่งเสียงอ้อแอ้ แต่กลับไม่ร้องงอแงสักนิด ถ้าเป็นธาราหน่อยไม่ได้ ถ้าได้ตื่นขึ้นแล้วไม่เจอหน้าใครรับรองได้ส่งเสียงร้องดังลั่น จนทำเอาภูผาพลอยตกใจตื่นไปด้วย ตะวันอยู่เล่นกับภูผาสักพัก พัทธนันท์กับขวัญข้าวก็ตามเข้ามา เพราะพัทธนันท์นั้นรู้ว่าลูกจะหลับกี่ชั่วโมง พอขวัญข้าวเห็นภูผาก็รีบขออุ้มแล้วหอมแก้มยุ้ยๆ ทั้งสองข้างสลับกันไปมา ภูผาก็ร้ายเหลือเกินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ชอบใจอยู่คนเดียว

ไม่นานเด็กหญิงธาราเจ้าหญิงน้อยของบ้านก็เริ่มจะตื่นขึ้นมาบ้าง ร่างกายเล็กๆ ขยับไปมาก่อนจะเริ่มส่งเสียงอ้อแอ้ให้ผู้เป็นแม่รู้ว่าตัวเองตื่นแล้ว พัทธนันท์ได้ยินเสียงลูกสาวก็รีบอุ้มขึ้นมาแนบอกทันที ดวงตาเล็กค่อยๆ ลืมขึ้นมองเจ้าของอ้อมแขนอันอบอุ่นนี้ ก่อนจะยิ้มให้ผู้เป็นแม่ทำเอาพัทธนันท์ชอบใจกับท่าทางออดอ้อนของธารา

“น้องธาราตื่นแล้วเหรอคะ” ขวัญข้าวอุ้มภูผาเข้ามาใกล้ๆ แล้วเอ่ยคุยกับธาราบ้าง

“น้องธาราตื่นแล้วค่ะน้าขวัญ” พัทธนันท์เอ่ยตอบแทนลูกสาว ก่อนจะอุ้มน้องธาราเข้ามาใกล้ขวัญข้าว

“น่ารักน่าชังจังเลยนะเนี่ย ดูซิหน้าเหมือนฟ้ากับตะวันไม่ผิดเพี้ยน เห็นแบบนี้ชักอยากจะมีลูกกับเขามั่งแล้วสิ”

“รีบๆ มีเลยเดี๋ยวโตไม่ทันลูกเรานะ” พัทธนันท์เอ่ยแซว ก่อนจะส่งธาราให้ตะวันอุ้มแทน 

“แต่ก่อนจะมีลูกคงต้องหาพ่อของลูกให้เจอก่อนอ่ะนะ ใช่ไหมคะน้องธารา น้องภูผา” ขวัญข้าวส่งยิ้มหวานๆ ให้หลานทั้งสองคน

“อยู่ที่ฝรั่งเศสมาหลายปี ไม่มีหนุ่มคนไหนถูกใจบ้างเหรอฮะพี่ขวัญ” ตะวันเอ่ยถาม เพราะขวัญข้าวก็ใช่ว่าจะเป็นผู้หญิงไม่สวยหรือขาดเสน่ห์อะไร แต่ทำไมถึงยังไม่ยอมตกลงปลงใจมีแฟนกับเขาสักที

“ใครบอกตะวันละว่าขวัญไม่มีแฟน เขานะมีคนที่ชอบอยู่แล้วต่างหากล่ะ ใช่ไหมขวัญ” พัทธนันท์นั้นรู้ดีว่าที่ขวัญข้าวปิดตัวเอง ไม่มีใครมาจนถึงทุกวันนี้ เพราะเธอรอเขาคนนั้นอยู่  

“แต่ตอนนี้ชักจะเปลี่ยนใจไม่ชอบเขาละ ผู้ชายอะไรเล่นตัวชะมัด” ขวัญข้าวเอ่ยขึ้นอย่างปลงๆ เพราะนี่มันก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วที่เธอแอบหลงรักเขา หลงรักนานเข้าจนกลายเป็นความเคยชินและคาดหวังลมๆ แล้งๆ ปนกัน อีกอย่างนานป่านนี้แล้ว เขาคนนั้นคงมีลูกมีเมียไปแล้วไม่มาสนใจคนอย่างเธอหรอก เพราะถ้าเขาสนใจสักนิดคงไม่ปล่อยให้เธอรอเก้ออยู่แบบนี้มาเป็นปีๆ แถมนี่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้วด้วย เขาก็ยังคงปล่อยให้เธอรอเขาอยู่ที่เดิม