10.30 นาฬิกา ณ โรงแรมกาสิโนในเครือปีเตอร์สัน

ประตูห้องทำงานของ อัครวินธ์ นิโคลาส พงษ์ภวเมธากุล ปีเตอร์สัน ประธานกรรมการโรงแรมกาสิโนในเครือปีเตอร์สันถูกกดออดและเปิดเข้ามาจากการสั่งการทางรีโมตของเจ้าของห้อง... ชายร่างสูงผู้เพิ่งรับคำสั่งไปนั้นย้อนกลับเข้ามาในเวลาเพียงไม่กี่นาทีจึงไม่แปลกที่คนเป็นเจ้านายเงยหน้ามามองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถาม...

“นิค... ลิลลี่ไม่ยอมย้ายออกจากโรงแรม เธอขอเจรจากับนายก่อน นายจะเอาไง”

ไมเคิล โดโนแวน รายงานเจ้านายเกี่ยวกับหญิงสาวที่เจ้านายของเขาเชิญชวนให้หล่อนมาร่วมสนุกด้วยกันในค่ำคืนก่อนแล้วผ่านพ้นไปเพียงค่ำคืนเดียวเจ้านายของเขาก็ให้เงินและของกำนัลไปเพื่ออัญเชิญหล่อนออกไปจากห้องชุดเพราะไม่อยากใช้ผู้หญิงซ้ำ... แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับไม่ยอมเยื้องย่างออกจากห้องไป ซ้ำยังร่ำร้องหาชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่หล่อนโชคดีได้นอนกกกอดมาตั้งหลายชั่วโมงจนไมเคิลต้องรีบกลับขึ้นมารายงานเจ้านายเพราะรับมือกับผู้หญิงมากมารยาไม่ไหว...

อัครวินธ์ นิโคลาส พงษ์ภวเมธากุล ปีเตอร์สัน ปิดแฟ้มเอกสารเกี่ยวกับการจัดการโรงแรมกาสิโนที่เขาเพิ่งเปิดเป็นแห่งที่สองในย่านลาสเวกัส สตริป ด้วยสีหน้าเอือมๆ เลขาคนโปรดเล็กน้อย...

ไมเคิลโดโนแวน เก่งทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องเดียวคือเรื่องผู้หญิงที่ไอ้หมอนี่ซื่อจนโง่มากในสายตาเขา ใช้ไปจัดการเรื่องผู้หญิงเมื่อไหร่เป็นต้องหน้าซีดกลับมาให้เขาไปจัดการเองทุกครั้ง... เดาว่าตอนที่หมอนี่ไปอัญเชิญลิลลี่ ออกจากห้องส่วนตัวของเขา แม่สาวไฟแรงสูงนั่นคงโยนชุดชั้นในสีแดงเข้มมาอยู่ต่อหน้าเพื่อไล่ไมเคิลจนหมอนี่ต้องหน้าแดงวิ่งแจ้นมารายงานเขาแทบไม่ทัน...

มือหน้าล้วงเข้าไปในเสื้อสูทอาร์มานี่แพงระยับของตัวเอง หยิบสมุดเช็คและปากกาออกมาเซ็นแกรกๆ ไปเพียงครู่เดียว เงินสดแสนดอลลาร์สหรัฐก็ปรากฏในเช็คเงินสด...

“เอานี่ไปให้สตีเฟ่น ให้หมอนั่นเอาไปให้ผู้หญิงคนนั้น บอกหล่อนว่าให้หล่อนเลิกคิดจับฉันซะเพราะไม่มีวันที่ฉันจะไปยุ่งกับหล่อนอีกซ้ำสอง... ถ้าหล่อนยังดื้อด้าน จะไม่ได้อะไรจากฉันเลย เผลอๆ ฉันรำคาญมากฉันอาจจะใจร้ายกับหล่อนได้มากกว่าที่หล่อนจะคาดคิด”

“แต่สตีเฟ่นเตรียมการรับรองเจ้าชายอับดุลอยู่นะ” ไมเคิลเอ่ยถึงเลขาอีกคนของอัครวินธ์ที่ทำงานมาก่อนและถนัดกับการจัดการผู้หญิงที่ใช้แล้วต้องการทิ้งของเจ้านายมากกว่าเขา ที่อัครวินธ์ให้เขาไปเชิญหล่อนออกจากห้องที่ใช้เป็นรังรักในวันนี้เพราะว่าสตีเฟ่นไปรับรองลูกค้าคนสำคัญของโรงแรมของพวกเขาเอง...

“ฉันจะไปทำหน้าที่แทนสตีเฟ่นเอง... ส่วนนาย อ่านเอกสารพวกนี้แล้วสรุปให้ฉันอีกรอบ... เบื่อจะอ่านชะมัด” เจ้าพ่อกาสิโนหนุ่มกวาดแฟ้มงานทั้งหมดไปหาไมเคิลก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ถอนหายใจหนักๆ เมื่อคิดว่าตัวเองต้องไปรับรองลูกค้าด้วยตัวเอง...

เขาไม่ค่อยชอบทำเช่นนี้นักแม้ว่าลูกค้าจะเป็นคนสำคัญระดับชาติของประเทศร่ำรวยมาจากไหนก็ตาม... ขึ้นชื่อว่าเป็นผีพนันแล้วยังมาเพลิดเพลินที่ลาสเวกัส เชื่อว่าไม่นานก็ต้องหมดตัวแล้วสุดท้ายคนพวกนั้นก็จะอ้างความสนิทขอเข้าพบเขาเพื่อหยิบยืมเงินไปเล่นต่อในกาสิโนพอเล่นเสียอีกก็ไม่มีอะไรจะจ่ายให้และหนีไปดื้อๆ เพราะเป็นเช่นนี้เขาจึงส่งแค่เลขาไปดูแลแขก แต่วันนี้คงหลีกเลี่ยงไม่ได้

“แต่นายมีนัดกับน้องชายและน้องสะใภ้นายตอนเที่ยงนี้นะ” ไมเคิลไม่ลืมเตือนตารางนัดของเจ้านายหนุ่ม...

“ฉันรู้แล้ว... คิดว่าคงไม่ต้องรับรองแขกของฉันมากเท่าไหร่หรอกมั้ง... แค่รอต้อนรับที่หน้าโรงแรมแล้วพาเดินเข้าไปโซนกาสิโนแบบไฮคลาสจากนั้นเขาคงไม่สนใจการต้อนรับจากฉันมากกว่าไพ่ หรือลูกเต๋าแล้ว ตอนนั้นฉันจะปลีกตัวมาทานข้าวกับน้องชายและน้องสะใภ้ตามนัดเอง... นายตามสตีเฟ่นกลับมาได้เลย ฉันจะไปแสตนด์บายรอที่หน้าโรงแรมแทน”

“โอเค” ไมเคิล หยิบโทรศัพท์สมาร์ตโฟนมาติดต่อเรียกสตีเฟ่นมาทำหน้าที่ถนัด แล้วจากนั้นก็หยิบแฟ้มงานที่เขาถนัดทำมากกว่ากลับออกไปจากห้องเจ้านายจอมเจ้าชู้ที่ชอบคั่วผู้หญิงแล้วทิ้งง่ายจนพวกหล่อนทำใจไม่ทันแล้วปล่อยให้เป็นงานหนักของพวกเขาแทน...

“พี่พฤกษ์ พริกไปทำงานนอกเวลานะ... วันนี้เห็นว่ามีคนสำคัญมาที่กาสิโนแต่คนขาด พริกต้องไปช่วยเพื่อนรับรองลูกค้า” สาวหน้าคมร่างเล็ก วางสายโทรศัพท์เรียกตัวด่วนจากที่ทำงานแล้วพูดกับพี่ชาย...

พฤกษ์วางมีดที่เขากำลังใช้สับซี่โครงหมูสำหรับทำซี่โครงหมูตุ๋นไข่พะโล้แบบไทยๆ ด้วยความไม่สบอารมณ์

“อะไรกันยัยพริก... นี่ทำงานทำการไม่มีวันหยุดเลยหรือ... พี่อุตส่าห์มาหาที่นี่ แต่ก็ไม่ได้อยู่ทานข้าวด้วยกันสักวันเลย ที่ทำงานใหม่เราเขาใช้งานเราหนักมากเกินไปหรือเปล่า” เขาเอ่ยกับน้องสาวด้วยความจริงจัง

“ไม่หรอกค่ะ... พริกไปขอรับงานเอง พริกอยากซื้อบ้านเร็วๆ เลยของานไว้เยอะถ้ามีทำนอกเวลาก็ให้เรียก ช่วงนี้โรงแรมเปิดใหม่เขาต้องการให้แขกประทับใจมาก ๆ พนักงานเลยต้องทำงานหนักนิดหน่อย... พี่พฤกษ์อย่าโกรธเลยนะที่พริกไม่ค่อยมีเวลาว่างเที่ยวด้วยในวันหยุด... เดี๋ยวอาทิตย์หน้าพี่พฤกษ์ก็ย้ายมาทำงานที่นี่แล้ว เราคงมีเวลาว่างอยู่ทานข้าวด้วยกันมากขึ้นแน่นอนค่ะ พริกไปแต่งตัวไปทำงานก่อนนะคะ” หญิงสาวเดินเข้ามากอดพี่ชายร่างสูงอย่างเอาอกเอาใจมิวายเตือนพี่ชายน้ำเสียงจริงจัง

“ทำกับข้าวแล้วอย่าลืมเหลือไว้ให้พริกบ้างนะ”

“ยัยขี้งก ห่วงทั้งจะทำงาน ห่วงทั้งจะกิน จะเก็บเงินอะไรกันนักกันหนา”

“โห... ก็เค้าอยากสบายตอนแก่นี่นา... เค้าอยากซื้อบ้านตากอากาศสักหลังที่เมืองไทย เอาริมทะเลสวยๆ ไว้อยู่ตอนแก่ แต่ละหลังก็สามสิบสี่ลิบล้านทั้งนั้น... หาอีกกี่ปีไม่รู้ถึงจะได้ตามฝัน ทำงานหนักแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำค่ะ” ฟังความฝันของน้องสาวแล้วพฤกษ์ก็เข้าใจในความมุ่งมั่นของน้องสาว เขารู้ดีว่าน้องต้องการอะไรและเขาก็ตั้งใจทำงานอย่างหนักเพื่อช่วยสนับสนุนตรงนั้นเช่นกัน แต่ก็มีบางครั้งที่อดเป็นห่วงไม่ได้ที่เห็นพริมาทำงานหนัก

“จ้ะ... ตั้งใจทำงานก็ดีแล้ว แต่อย่าหักโหมมากนัก เราไปเปลี่ยนชุดเถอะไปเดี๋ยวพี่เดินไปส่ง”

“ค้า คุณพี่ชาย”

พฤกษ์เดินออกมาส่งน้องสาวไปทำงานด้วยสายตาที่เป็นห่วงเป็นใย... พริมาดูตัวเล็กบอบบางหากแต่ขยันทำงานอย่างขยันขันแข็ง หล่อนยืนกรานตั้งแต่เรียนจบว่าจะมาทำงานในลาสเวกัสเมืองคนบาปเพื่อเก็บเงินให้ได้มากๆ แม้เขาจะบังคับให้หล่อนอยู่ในแมสซาชูเซตส์กับเขาหล่อนก็ไม่ยอมสุดท้ายเขาต้องย้ายที่ทำงานตามหล่อนมาเพื่อจะได้ตามมาดูแล ก็ดูหล่อนสิ จะไม่ให้เขาเป็นห่วงจนต้องตามมาอยู่ด้วยได้อย่างไรกันเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวกระมังที่มีความตั้งใจอย่างแรงกล้าที่จะยืนหยัดอยู่ในลาสเวกัส เมืองที่คนบาปเดินกันให้พล่าน...

“แล้วเจอกันค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้พี่ชายแล้วก็เดินทางมาทำงานที่โรงแรมกาสิโนแห่งใหม่ของตระกูลปีเตอร์สัน...

ด้วยรูปร่างหน้าตาและการตั้งใจที่จะเรียนรู้หลายภาษาทำให้หล่อนได้รับหน้าที่สำคัญคือการต้อนรับลูกค้าระดับวีไอพีในกาสิโน... เรื่องรายได้และทิปนั้นไม่ต้องพูดถึง... หล่อนทำงานเพียงปีเดียวคงได้เท่ากับทำอาชีพธรรมดาหลายปีแม้ต้องแลกกับการอยู่ในสถานที่ที่ไม่ค่อยชอบและอยู่ท่ามกลางผีพนันจอมเจ้าชู้ทั้งหลายก็ตาม แต่ความต้องการชีวิตที่ดีกว่าการเติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้าทำให้หล่อนต้องดิ้นรนทำงานสุจริตที่ทำให้หล่อนขยับเขยื้อนฐานะให้สูงเรื่อยๆ

เวลาของหล่อนน้อยมาก หล่อนจึงเข้าโรงแรมผ่านทางล็อบบีโอ่โถงของโรงแรมที่ทำงาน การเร่งรีบเพราะใกล้ถึงเวลานัดนั้นทำให้หล่อนไม่ได้มองว่าใครต่อใครมองชื่นชมในความสวยงามของหล่อน หรืออีกนัยหนึ่งคือ หล่อนถูกมองจนชินชาเสียแล้วจึงไม่ค่อยสนสายตาคนที่มองมาสักเท่าไหร่ นึกรำคาญคนที่มองหล่อนด้วยซ้ำไป...

สายตาของหญิงสาวสะดุดที่หนุ่มหล่อร่างสูงในสูทสีดำซึ่งเป็นเครื่องแบบของพนักงานต้อนรับในกาสิโนเช่นเดียวกับที่หล่อนสวมมา... พริมารู้ว่าเขาต้องอยู่ร่วมทีมเดียวกันและรอต้อนรับแขกอยู่จึงเดินเข้าไปหาทันที

“เฮ้ จอร์จ นายมาอยู่ในทีมที่รอต้อนรับเจ้าชายจากเอเชียด้วยใช่ไหม” หล่อนเอ่ยถามเพื่อนหนุ่มหน้าตาดีที่เป็นพนักงานต้อนรับในกาสิโนวีไอพีเช่นเดียวกันด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร...

“ใช่แล้ว” จอร์จ ยิ้มทักทายแม่สาวทรงเสน่ห์แห่งห้องกาสิโนวีไอพี ใครๆ ต่างก็รู้จักพริมาดีว่าหล่อนเป็นคนที่อัธยาศัยดี พูดได้หลายภาษามากด้วยความสามารถเหมาะสมกับตำแหน่งงานมาก อีกทั้งความสวยงามน่ารักและลูกล่อลูกชนแพรวพราวของหล่อนทำให้พวกเสือ สิงห์ กระทิง แรดในกาสิโนถูกใจหนักหนา ลูกค้าบางรายทุ่มทิปให้หล่อนจนเก็บกำแทบไม่หวาดไม่ไหวจนใครต่อใครต่างอิจฉา แต่ก็ไม่มีใครสามารถคิดร้ายกับหล่อนได้ลงเพราะหล่อนยังเป็นเพื่อนร่วมงานที่น่ารักมากแม้จะพูดตรงไปหน่อยในบางครั้งก็ตามที...

“แล้วนี่สตีเฟ่นเลขาของบอสใหญ่ไม่มาหรือ” จากสายที่โทรไปเรียกให้มาทำงานด่วนนั้นทำให้หล่อนรับรู้ว่าเพื่อนในทีมที่จะต้องคอยรับรองเจ้าชายอับดุลนั้นมีใครบ้าง กับสตีเฟ่นหล่อนก็สนิทสนมด้วยเพราะบอสใหญ่ส่งเขามาดูแลแขกคนสำคัญร่วมกับพนักงานต้อนรับก่อนหน้านี้สองสามครั้ง... หล่อนยังเคยบ่นกับสตีเฟ่นด้วยว่าเจ้านายนั้นหยิ่งเหลือเกินที่ไม่ยอมมาต้อนรับแขกคนสำคัญด้วยตัวเอง

“อ้อไม่... มีคนมาแทน” จอร์จยังไม่ได้อธิบายให้พริมาฟังว่าคนที่ยืนใส่สูทที่ยืนหันหลังให้เขากับหล่อนนั้นยอมมาต้อนรับเจ้าชายอับดุลแทนสตีเฟ่น... พริมาเพิ่งเข้ามาทำงานโรงแรมในเครือของปีเตอร์สันไม่นานจึงไม่เคยเห็นหน้าเจ้านายอาจจะแค่เคยได้ยินชื่อหรือฟังข่าวเกี่ยวกับเขามาบ้าง เขาจึงรีบกระซิบบอกหล่อนก่อนที่หล่อนจะเผลอนินทาว่าผู้ชายร่างสูงที่ยืนถัดจากเขาไปไม่ไกลนักคือ อัครวินธ์ นิโคลาส บอสใหญ่ของเขากับหล่อน

จอร์จยังไม่ได้แนะนำให้พริมารู้จักบอสใหญ่ แต่ดาราดังที่เพิ่งเป็นข่าวว่าแวะมาพักผ่อนที่ลาสเวลกัสก็เดินเข้ามาหาบอสใหญ่ของพวกเขาเสียก่อน...

“โอ๊ะ บอสใหญ่ของเรา ไม่เบาเลยนะ” พริมาแอบกระซิบกับจอร์จ เห็นสาวเซ็กซี่เดินเข้ามาหาเจ้านายตัวเองแล้วก็รู้ได้เลยว่าข่าวลือกระฉ่อนเมืองที่บอกว่าเขาเป็นเพลย์บอยตัวร้ายได้รับการยืนยันด้วยสายตาหล่อนแล้วในตอนนี้...

“นิคขา” อลิซาเบธ หรือลิลลี่ที่เพิ่งโดนไล่ออกจากห้องมาได้ยิ้มร่าเมื่อเห็นชายหนุ่มที่หล่อนปรารถนาที่ล็อบบี...

หล่อนตั้งใจจะเดินเข้ามานวยนาดทักทายเจ้าของโรงแรมต่อหน้าพนักงานกระจอกๆ และแขกของโรงแรมนี้ทุกคนเพื่อล้างอายที่เมื่อครู่สตีเฟ่นเอาการ์ดผิวสีร่างล่ำๆ ห้าหกคนไปลากหล่อนออกจากห้องของอัครวินธ์ หล่อนเชื่อว่าหมอนั่นอาจจะเข้าใจผิดและจะต้องเสียใจมากที่ทำเรื่องไร้มารยาทกับหล่อนเช่นนั้น เพราะอัครวินธ์กับหล่อนมีค่ำคืนที่สนุกสนานด้วยกัน เขาจะต้องไม่ลืมหล่อนแน่ ดาราสาวเชื่อมั่นในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม...

“คุณอยู่ที่นี่นี่เอง... ฉันต้องการพูดกับคุณให้รู้เรื่อง เราอยู่ด้วยกันอยู่ดีๆ แท้ๆ แล้วทำไมลูกน้องของคุณต้องเอาคนมาไล่ฉันออกจากห้องคุณด้วยคะ...” อลิซาเบธเดินเข้ามากอดอัครวินธ์

“ผมสั่งเขา”

คนที่กำลังจะเขย่งเท้าจูบเจ้าของโรงแรมห้าดาวชื่อดังหยุดชะงัก

“ปล่อยผมซะลิลลี่ ผมคิดว่าคุณคงจะได้รับค่าตอบแทนแล้ว และไม่กลับมาวุ่นวายกับผมที่นี่อีก... ถ้าคุณสร้างปัญหาให้ผมชีวิตของคุณจะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือแล้วจะหาว่าผมไม่เตือนไม่ได้นะ” ความเหินห่างเกิดขึ้น ไม่เหมือนกับเมื่อคืนที่เขากระดิกนิ้วเรียกหล่อนขึ้นเตียงด้วย... ใบหน้าเขายังฉาบด้วยรอยยิ้มด้วยซ้ำ... แต่ตอนนี้เขาได้หล่อนแล้วกลับเขี่ยหล่อนทิ้งทั้งที่หล่อนยังไม่อิ่มอกอิ่มใจเลยด้วยซ้ำ

พนักงานของโรงแรมที่แต่งสูทดำเรียบร้อยยืนอยู่ไม่ห่างจากเขามองหล่อนกับเขาตาปริบๆ และได้ยินคำพูดของหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่แสนจะใจร้ายที่สุดในลาสเวกัส...

อลิซาเบธเม้มปาก หล่อนรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก แต่เหนือกว่านั้นคือเสียดาย ชายหนุ่มตรงหน้า ใครได้ไปก็เหมือนขึ้นสวรรค์ แต่ถ้าได้เขาแค่คืนเดียวเหมือนหล่อนก็ไม่ต่างจากตกนรก... เพราะว่าชีวิตที่เหลือจะตกอยู่กับการเพรียกร้องหาเขา...

“คุณใจร้ายและทำฉันเสียใจนะนิค” ดาราสาวแทบไม่มีอะไรจะพูด

“ผมไม่เคยบอกใครว่าผมเป็นคนดี และก็ยอมรับว่าเป็นคนใจร้าย” เขาพยักหน้ารับ “ไปได้แล้วอลิซาเบธ ผมต้องทำงาน” เขาหันหลังให้หล่อน แล้วพยักหน้าให้จอร์จและพนักงานสาวอีกคนของกาสิโนให้เดินตามเขาไป...

เขาไม่หันกลับไปมองอลิซาเบธแม้แต่หางตา... นี่คือการบอกเลิกที่ดูน่าขายหน้าเจ็บปวดมากสำหรับผู้หญิง

พริมามองตามร่างสูงของเจ้านายใหญ่ที่จอร์จบอก เขาดูเลวร้ายเหลือเกินที่ทำเช่นนี้... ในฐานะที่เป็นผู้หญิงด้วยกันก็อดสงสารแม่ดาราสาวนั่นไม่ได้ ดันมาตกหลุมรักคนไม่มีหัวใจอย่างบอสของหล่อนเข้าให้ ดูท่าแล้วเขาคงไม่ค่อยจะแคร์ผู้หญิงนัก เพราะเขาออกจะเพอร์เฟกต์ขนาดนั้นคงเป็นพวกเจ้าชู้เพลย์บอยหลอกฟันผู้หญิงแล้วทิ้งอย่างไม่รับผิดชอบแน่ๆ

ผู้ชายประเภทนี้แหละที่พฤกษ์สอนให้หล่อนอยู่ห่างเอาไว้ให้ไกลที่สุด...

แต่หล่อนคิดว่าพฤกษ์คงไม่ห่วงหล่อนมาก... พริมาเคยได้ยินข่าวไม่ดีกับเขามาก็มากมายเกี่ยวกับเรื่องผู้หญิง แต่ผู้หญิงทั้งหลายที่ตกเป็นข่าวกับเขาก็ล้วนเป็นคนที่มีประวัติดีๆ ไม่ว่าจะเป็นลูกสาวนายธนาคาร แพทย์สาว นางเอก ดาราดัง เขาไม่ใช่คนที่จะกวักมือเรียกใครเข้าหาตัวง่ายๆ พริมาคิดว่าถึงเขาจะเป็นตัวอันตรายยังไง เขาก็คงไม่มีทางเป็นอันตรายกับผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างหล่อนได้แน่นอน...

การเดินตามเจ้านายที่ได้ยินมาว่านานๆ ครั้งเขาจะลงมารับรองแขกสักครั้งหนึ่งทำให้พริมารู้สึกไม่ค่อยชอบใจกับการต้อนรับที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หล่อนคิดว่าเลขาของเขาเองยังเต็มใจรับรองลูกค้ากว่าเขาเสียอีก...

พริมาเพิ่งย้ายมาทำงานโรงแรมนี้ได้ไม่กี่วัน รับรองลูกค้าวีไอพีกาสิโนมาก็ตั้งมากมาย ไม่เคยเห็นเขาลงมารับลูกค้าเอง แต่กับเจ้าชายคนนี้เขามารับรองด้วยตัวเอง จึงได้เห็นเขาเป็นครั้งแรก...

อัครวินธ์ นิโคลาส ปีเตอร์สัน เจ้านายของหล่อนคนนี้มีชื่อเสียงโด่งดังเรื่องความเก่งที่สามารถสร้างโรงแรมห้าดาวเบียดแข่งกับโรงแรมใหญ่ในลาสเวกัสได้ ความหล่อเหลาและเจ้าชู้เหลือร้ายของเขาก็โด่งดังมากกว่าความเก่งของเขาเสียอีก... พริมาเคยมีเพื่อนเล่าให้ฟังว่าพ่อเจ้านายจอมหยิ่งของหล่อนหลอกให้เพื่อนคนนั้นหลงรักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วก็ทิ้งไปเพราะต้องการเอาแค่ข้อมูลของโรงแรมซึ่งเป็นของฝ่ายตรงข้ามเท่านั้น... เรื่องราวที่ได้ฟังจากเพื่อนบวกกับการที่เห็นเขาบอกเลิกผู้หญิงกับตาทำให้หญิงสาวไม่นึกนิยมชมชอบเขามากเท่าไหร่...

พริมาไม่ได้สนใจอะไรผู้เป็นเจ้านายมากเพราะสายตาของหล่อนไม่ได้เอาไว้มองคนที่หล่อนอาจเอื้อมไม่ถึงอยู่แล้ว เขาจึงไม่ได้อยู่ในความสนใจ ที่หล่อนสนใจที่สุดคือการทำงานที่โรงแรมของเขาเพราะได้รายได้มากกว่าที่เก่า อีกทั้งยังเป็นโรงแรมในเครือเดียวกันกับที่พี่ชายหล่อนทำงาน ทำให้พฤกษ์ยอมย้ายมาทำงานที่นี่เพราะต้องการจะดูแลหล่อนหล่อนจึงยังคิดที่จะทำงานอยู่ที่นี่ไปนานๆทั้งที่ไม่ชื่นชมผู้บริหารเพราะต้องการค่าจ้าง... คิดว่าคงไม่ได้เจอเขาบ่อยมากเท่าไหร่นับจากนี้ไป...

อัครวินธ์พาเจ้าชายซึ่งเป็นโอรสของกษัตริย์แห่งประเทศผู้ค้าน้ำมันรายใหญ่เดินชมกาสิโนที่โอ่อ่ากว้างขวางและใหม่เอี่ยมของตนแล้วก็ไม่ได้พูดหรือแนะนำอะไรมาก เพราะรู้ว่าคำพูดของเขาไม่น่าสนใจเท่าไพ่ในมือของพนักงานที่เจ้าชายองค์นั้นจ้องตาเป็นมันอยู่ราวกับว่าต้องการเข้าไปนั่งเล่นเสียเดี๋ยวนั้น...

"ถ้าเจ้าชายประสงค์จะเล่น เราจะเปิดวงเงินให้พระองค์ก่อนหนึ่งล้านดอลลาร์ และผู้ติดตามสองคนอีกคนละห้าแสนดอลลาร์เพื่อเป็นการขอบคุณที่พระองค์ให้เกียรติพักกับเรา" อัครวินธ์เสนอเงินก้อนโตมากให้เจ้าชายหนุ่มกับองครักษ์ นั่นไม่ใช่รายจ่ายของเขาแต่เงินนี่คือเหยื่อที่จะล่อเจ้าชายผู้ร่ำรวยให้ติดกับมานั่งเล่นกาสิโนที่นี่และผลาญเงินกันให้สนุกสนาน เมื่อผู้เล่นหน้ามืดตามัวเงินที่เขาให้ไปก่อน ก็จะได้กลับคืนมาหลายเท่าอย่างที่ใครก็คาดไม่ถึง... เพราะนี่แหละคือกาสิโน นี่แหละคือลาสเวกัส... ที่ทุกคนขนานนามว่าเป็นเมืองคนบาป

เจ้าชายหนุ่มทรงพอพระทัยเป็นอย่างมากกับของขวัญที่ชายหนุ่มให้และทรงเลือกที่จะเล่นไพ่ที่มีเซียนพนันล้อมวงเล่นกันอยู่ เหล่าอิสตรีรูปร่างงดงามที่รายล้อมเหล่าผีพนันพวกนั้นอยู่เป็นที่ต้องตาของพระองค์จนอยากจะเป็นผู้ชนะในเกมเพื่อดึงสตรีพวกนั้นมาคอยลุ้นที่ฝั่งพระองค์แทน จึงไม่สนใจเจ้าของโรงแรมที่มาส่งพระองค์เท่าไหร่หลังจากที่ได้ชิปมูลค่ามหาศาล พระองค์ก็สนใจเกมการพนันซึ่งเป็นของต้องห้ามแต่ทว่ายั่วยุเหลือเกิน องครักษ์ก็ไม่คิดจะห้ามปรามพระองค์เพราะชิปห้าแสนที่ได้มา ก็ทำให้พวกเขาอยากลองเสี่ยงดวงดูบ้างเช่นกัน...

หลังจากให้บริการแขกวีไอพีเรียบร้อยแล้วอัครวินธ์กำลังจะบอกให้พนักงานต้อนรับแยกย้ายกลับไปทำงานของตัวเองได้ เขาก็หันไปเจอน้องชายกับน้องสะใภ้ที่กำลังมาเดินเยี่ยมชมโรงแรมของเขาอยู่ในกาสิโนฝั่งวีไอพี...น้องสะใภ้ของเขาโบกมือทักพนักงานหน้าหมวยซึ่งเขาเพิ่งรู้ว่าเป็นคนไทยหลังจากที่น้องสะใภ้เรียกหล่อน พนักงานของเขาก็ขออนุญาตเขาเป็นภาษาสากลก่อนจะเดินไปหาภรรยาของน้องชายอัครวินธ์ และเขาก็เดินตามหล่อนไปเงียบๆ ไม่นึกว่าพนักงานต้อนรับโรงแรมของเขาจะสนิทสนมกับน้องสะใภ้ได้เพราะอีกฝ่ายอยู่ไทยอีกฝ่ายอยู่อเมริกา...

เจ้าพ่อกาสิโนหนุ่มเห็นพนักงานของตนเองพูดคุยกับน้องสะใภ้เอ่ยทักทายกันด้วยความตื่นเต้น เพราะคงไม่รู้ว่าต่างฝ่ายต่างจะมาเจอกันที่นี่... คิดว่าสองคนนี้คงสนิทกันไม่มากเพราะพนักงานของเขาถามถึงน้องชายเขาว่าเป็นใคร แสดงว่าพนักงานของเขาไม่รู้เรื่องที่รุ่งอรุณกำลังจะแต่งงานกับน้องชายเขา

พนักงานที่อัครวินธ์เพิ่งได้ยินน้องสะใภ้เรียกหล่อนว่าพริกตื่นเต้นมากเมื่อรู้ว่ารุ่งอรุณเป็นแฟนกับน้องชายเขาและคงไม่รู้ว่าสายเลือดอีกครึ่งหนึ่งของเขากับน้องชายเป็นสายเลือดไทย หล่อนจึงกล้านินทาเขากับน้องชายในระยะเผาขนว่า... ข่าวเล่าลือในหมู่พนักงานบอกว่าน้องชายของเขาซึ่งเป็นน้องคนเล็กของบ้านนั้นเป็นคนดีเจ้าชู้น้อย ส่วนเขากับพี่ชายอีกคนนั้นเจ้าชู้มากๆ จนไม่กล้าเข้าใกล้ ยิ่งตัวเขาเองยิ่งห่วยจนไม่น่าเอามาทำพันธุ์

กรามของอัครวินธ์ขบกันกรอดๆ เข่นเขี้ยวอยากบีบคอแม่พนักงานใหม่ยิ่งนักที่วิจารณ์เขาอย่างสนุกปากทั้งที่หล่อนเองก็เป็นพนักงานในปกครองของเขา ยิ่งได้เห็นอัครินทร์น้องชายของตัวเองหลุดหัวเราะออกมาแล้วเขายิ่งโมโหที่พนักงานตนเองไม่เคารพตนเองเลย... มีแต่สีหน้าตกใจของน้องสะใภ้ที่พยายามห้ามปรามให้แม่พริกปากจัดให้หยุดพูดเท่านั้นที่ทำให้เขายังใจเย็น ไม่เชือดแม่พริกนี่กลางกาสิโน...

"เป็นยังไงบ้าง นายเสือ คุณวันรุ่ง" เขาคิดว่าถึงเวลาที่ต้องแสดงตัว จึงเอ่ยทักน้องชายกับน้องสะใภ้ไปเสียงดังชัดถ้อยชัดคำ และก้าวมายืนข้างๆ พนักงานสาวที่ไม่เคยอยู่ในสายตาเขามาก่อน แต่ตอนนี้หล่อนได้รับสายตาพิฆาตจากเขาไปเต็มๆ

หน้าของพริมาซีดเจื่อนแต่แววตาดูตื่นตระหนกมาก เมื่อเขามองด้วยสายตาแจ่มชัดว่า ได้ยินทุกเรื่อง และฟังออกทุกอย่าง...