“นี่ๆ เธอได้ยินข่าวรึเปล่าว่าวันนี้ลูกชายเจ้าของโรงแรมจะมาล่ะ?” เสียงกระซิบของรุ่นพี่ที่ทำหน้าที่พนักงานต้อนรับที่หน้าเคาน์เตอร์กระซิบขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น คนที่ง่วนอยู่กับอาหารกลางวันตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมองแล้วขมวดคิ้วนิดๆ หลังจากได้ยินคำบอกเล่าดังกล่าว
“แล้วยังไงเหรอคะ?” ลินิน พรหมพิริยะเงยหน้าถามอย่างไม่เข้าใจนัก ดูทุกคนในโรงแรมจะตื่นเต้นกับการมาพักผ่อนของทายาทเจ้าของโรงแรม โดยเฉพาะพนักงานสาวๆ ที่ดูจะตั้งตารอการมาของใครคนนั้นเป็นพิเศษ
“โธ่เอ๊ย! เธอนี่มันสมฉายาแม่ชีจริงๆ นะลินิน!” วนิดาผู้เป็นรุ่นพี่บ่นอย่างไม่จริงจังนักกับการไม่ใส่ใจต่อเพศตรงข้ามของรุ่นน้อง
วนิดาไล่สายตาสำรวจคนที่นั่งอยู่ข้างกายและหันไปสนใจกับอาหารเที่ยงของตัวเอง จะว่าไปแล้วลินินเป็นผู้หญิงสวยหยดย้อยที่หาตัวจับยากคนหนึ่ง เธอเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ หลายคนที่ทำงานที่นี่หรือเป็นแขกที่มาพัก แต่ว่าหญิงสาวไม่เคยมีท่าทีใส่ใจผู้ชายคนไหนเป็นพิเศษ ออกจะปิดกั้นตัวเองจากเพศตรงข้ามด้วยซ้ำ ทำตัวราวกับนางชีผู้เคร่งครัดที่จะไม่ยอมให้ผู้ชายเข้ามากล้ำกลายในชีวิต
วนิดาล่ะรู้สึกเสียดายรูปร่างหน้าตาของลินินนัก นี่หากว่าเธอสวยได้สักครึ่งของลินินนะ จะปั่นหัวผู้ชายเล่นแล้วเลือกแต่คนที่ดีที่สุดเท่านั้นเลย
“ถามจริงเถอะนิน... เธอไม่คิดที่จะมีแฟนบ้างหรือไง?” คำถามที่ถูกโพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้คนที่กำลังจะตักอาหารเข้าปากชะงัก ก่อนเลื่อนสายตาไปมองรุ่นพี่อย่างสงสัย
“นึกยังไงมาถามอะไรอย่างนี้กันคะพี่แวว?”
“ก็เธอออกจะสวยนะนิน นิสัยก็ดี แถมมีความเป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมขนาดนี้ มีผู้ชายมาให้ความสนใจก็ตั้งหลายคน ไม่คิดที่จะคบใครบ้างเหรอ?” วนิดาขมวดคิ้ว อย่างไรเสียมนุษย์เราก็ถูกสร้างมาให้เป็นสัตว์สังคม การที่จะอยู่คนเดียวไปจนตายนี่ถ้าไม่มีปมเรื่องความรักจริง ก็เป็นเพราะละแล้วซึ่งทางโลกนั่นแหละ
“ก็นินยังไม่เจอ Mr. Right นี่คะ”
“อะไรกัน!? ทั้งที่คนที่เข้ามาจีบเธอหลายๆ คนก็เป็นถึงคนรวยและคนมีชื่อเสียงน่ะนะ... นั่นยังไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับเธออีกเหรอนิน? เลือกมากๆ ระวังจะขึ้นคานนะ” อีกฝ่ายเตือนด้วยความหวังดีปนอิจฉานิดๆ ผู้ชายที่เข้ามาจีบลินินดีกรีธรรมดาเสียเมื่อไหร่ล่ะ? มีทั้งนักธุรกิจหรือทายาทนักการเมืองชื่อดังเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่หญิงสาวเป็นแค่พนักงานโรงแรม เป็นเธอหน่อยไม่ได้ จะรีบกระโดดคว้าเลย ชีวิตนี้จะได้อยู่อย่างสบายๆ ไม่ต้องมาหาเช้ากินค่ำอย่างนี้
“แล้วพี่แววล่ะ? ทำไมไม่มีแฟนกะเขาสักที?” ได้ทีลินินตั้งคำถามกลับ เพราะตั้งแต่ทำงานที่นี่มาร่วมสองปีก็ไม่เคยเห็นวนิดาจะคบหาใครเลยสักคน
“วุ้ย! ถ้าฉันสวยได้สักครึ่งหนึ่งของเธอล่ะก็นะ ฉันไม่อยู่เกาะคานอย่างนี้หรอกย่ะ!” วนิดาพูดหยิกแกมหยอก ไม่ได้จริงจังกับคำพูดนั้นเท่าไหร่นัก แต่ก็มีแอบหวังนิดๆ ว่าจะมีคนมาสอยลงจากคานเสียที อยู่บนนี้คานน่ะอาจจะสบายใจก็จริง แต่บางอารมณ์มันก็เหงาจับใจเลยล่ะ
“โธ่... นินไม่ใช่คนสวยอะไรขนาดนั้นสักหน่อย แล้วอีกอย่างพี่แววก็ใช่ว่าจะขี้ริ้วขี้เหร่ บางทีอาจจะมีคนแอบมองพี่อยู่ก็ได้ แต่พี่น่ะมองไม่เห็นเอง” ลินินพูดเป็นปริศนาให้อีกฝ่ายได้คิด ใครที่ว่านั้นน่ะหญิงสาวหมายถึงผู้จัดการห้องอาหารของโรงแรมที่รู้สึกจะชอบแอบมองวนิดาอยู่เป็นประจำ เพียงแต่สาวเจ้าน่ะไม่เคยใส่ใจจะมอง
“โอ๊ย... จะมีใคร? เธอก็พูดไปนะนิน!” รุ่นพี่หันมาเอ็ดใส่คนที่พูดล้อเล่น ก่อนที่จะรีบเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่... คนที่ใช่สำหรับเธอน่ะต้องเป็นยังไงกันล่ะ?”
“ไม่รู้สิพี่แวว ถ้าเจอแล้วหัวใจมันก็คงบอกเองล่ะมั้งว่าคนนี้แหละคือ Mr. Right ที่นินรอมานาน นินเป็นพวกเชื่อในสัญชาตญาณน่ะ” ลินินบอกยิ้มๆ ก่อนก้มหน้าจัดการกับอาหารมื้อกลางวันต่อ เพราะรู้สึกว่าจะเสียเวลาคุยเรื่องไม่เป็นเรื่องนานเกินไปแล้ว เดี๋ยวจะเข้าไปเปลี่ยนเวรกับเพื่อนไม่ทัน งานโรงแรมนี่มากินอาหารพร้อมกันไม่ค่อยได้ ต้องทิ้งให้มีสักคนสองคนที่อยู่โยงเฝ้าเคาน์เตอร์เอาไว้เพื่อต้อนรับแขก
“อืม... แล้วฉันจะรอดูแล้วกันว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร” วนิดาคร้านจะต่อปากต่อคำกับรุ่นน้องอีก จึงหันไปใส่ใจกับอาหารกลางวันของตัวเองบ้าง ได้แต่เฝ้าตั้งตารออยากจะเห็น ‘คนที่ใช่’ ของนางชีนามว่าลินินเสียเหลือเกิน
“ลินิน” เสียงเรียกของอรอนงค์ผู้จัดการฝ่ายต้อนรับส่วนหน้าดังขึ้นเบื้องหลัง ทำให้เจ้าของชื่อที่ง่วนกับเอกสารตรงหน้าหันกลับไปมอง
“มีอะไรเหรอคะพี่อร?”
“อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงมิสเตอร์เวอซินีจะมาถึง เดี๋ยวเธอช่วยจัดการพาท่านขึ้นไปห้องพักและแนะนำเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ ให้ท่านด้วย” ผู้จัดการวัยเลยสี่สิบสั่งการ
พอจะอ้าปากถามว่าทำไมถึงต้องเป็นเธอ ลินินก็ตัดสินใจที่เงียบเสีย เพราะอย่างไรก็ตามเธอมีหน้าที่ต้องดูแลแขกอยู่แล้ว เนื่องจากเธอพ่วงตำแหน่ง Guest Service Agent ด้วยอีกตำแหน่ง ซึ่งมีหน้าที่ต้องคอยแนะนำแขกถึงส่วนต่างๆ ของโรงแรมรวมไปถึงเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ แต่ปกติไม่จำเป็นต้องเดินนำแขกไปแนะนำให้ถึงที่ ทว่านี่เป็นกรณียกเว้น เพราะคนที่มาน่ะเป็นถึงทายาทเจ้าของโรงแรมเลยนะ
“ได้ค่ะ” ลินินตอบรับคำสั่งท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของพนักงานคนอื่นๆ ยกเว้นก็แต่วนิดาที่ยื่นหน้ามากระซิบด้วยน้ำเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ทันทีที่ผู้จัดการฝ่ายเดินห่างออกไป
“น่าอิจฉานะเนี่ย ได้ทำงานใกล้ชิดทายาทเจ้าของโรงแรมด้วย อย่าลืมรีบจัดการรวบหัวรวบหางเขาซะนะ โอกาสอย่างนี้หาไม่ได้ง่ายๆ นะยะ!”
“พี่แววก็! พูดอะไรไร้สาระ อย่างเขาน่ะเหรอจะชายตามองผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างนิน?” ลินินโคลงศีรษะเบาๆ กับความพยายามที่จะยุยงส่งเสริมให้เธอมีแฟนสักทีของรุ่นพี่ ไม่ได้เก็บเรื่องนั้นมาคิดใส่ใจมากเท่าไหร่นัก หญิงสาวก็แค่ทำงานตามหน้าที่ของเธอเท่านั้น ไม่คิดที่จะมองหาสามีรวยๆ อย่างที่อีกฝ่ายแนะนำหรอก
อีกอย่าง... เขาเป็นถึงทายาทเจ้าของโรงแรม อย่างไรก็ต้องรวยล้นฟ้า และคนรวยระดับนั้นหรือจะมองคนธรรมดาอย่างเธอ? ฝันเฟื่องไปแล้ว!
“มิสเตอร์เวอซินีมาถึงแล้ว” ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้จัดการฝ่ายก็เดินมาหยุดที่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ทำให้พนักงานทุกคนต้องไปยืนเข้าแถวเรียงหน้ากระดานกันที่ข้างทางเดินทั้งสองฝั่งซึ่งทอดยาวจากประตูทางเข้าไปสู่หน้าเคาน์เตอร์ รอเพียงไม่นาน ร่างสูงสง่าในชุดสูทเต็มยศก็เดินลงจากรถยนต์คันงาม แล้วเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องอีกสองคนซึ่งอยู่ในชุดสูทสีดำทั้งตัว
“ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมเลอเวอซินีเชียงใหม่ครับ” ผู้จัดการโรงแรมซึ่งเป็นชายวัยสี่สิบกว่าปีเดินเข้าไปทักทายทายาทเจ้าของโรงแรมดัง ก่อนยื่นมือไปรับช่อดอกไม้จากพนักงานโรงแรมคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลัง เพื่อส่งมันให้กับร่างสูงเป็นการต้อนรับ อีกฝ่ายไม่ว่าอะไรนอกจากยกยิ้มที่มุมปากแล้วรับดอกไม้ไป ก่อนยื่นมันให้ลูกน้องคนหนึ่งที่ยืนขนาบข้าง
“ดิฉันชื่ออรอนงค์ค่ะ เป็นผู้จัดการแผนกต้อนรับของที่นี่” ผู้จัดการวัยสามสิบปลายๆ เอ่ยแนะนำตัว ก่อนจะผายมือไปทางลินินผู้ที่จะรับหน้าที่เป็นคนดูแลเรื่องห้องพักให้กับหนุ่มฝรั่งเศสรูปร่างสูงโปร่ง “และนี่คือลินิน จะเป็นคนดูแลเรื่องห้องพักให้กับคุณค่ะมิสเตอร์เวอซินี”
“สวัสดีค่ะ ดิฉันลินิน พรหมพิริยะค่ะ”
“ผมเฟลิกซ์ เวอซินี” คนตัวสูงถอนแว่นตากันแดดที่สวมอยู่ออก ก่อนยื่นมือใหญ่ออกมาข้างหน้าเพื่อทักทายสาวไทยร่างเล็กที่สูงไม่พ้นอกของเขา ดวงตาน้ำตาลทองลุ่มลึกจับจ้องตรงมายังดวงตาสีน้ำตาลแสนหวานด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกมือไม้เกะกะชอบกล แต่ก็ยังยื่นมือที่สั่นน้อยๆ ของเธอออกไปเพื่อสัมผัสทักทายกับเขา “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” เธอบอกพลางเลื่อนสายตาขึ้นสานสบกับดวงตาคู่คมอย่างขัดเขิน อะไรบางอย่างในดวงตาสีน้ำตาลอมทองคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกร้อนไปทั่วหน้า มือใหญ่ที่กุมกระชับมือเรียวเล็กของเธออยู่ก่อให้เกิดความร้อนผะผ่าว ราวกับมีประจุไฟฟ้าเล็กๆ ที่แล่นปราดจากมือของเขาเข้ามาสู่มือของเธอในวินาทีที่ฝ่ามือสัมผัสกัน จนเธอต้องรีบชักมือหนีทันที
หญิงสาวยกมือข้างนั้นมากุมไว้แนบอก ขณะที่เบิกตากว้างมองเขาอย่างประหลาดใจ ส่วนเฟลิกซ์ทำเพียงส่งรอยยิ้มบางๆ พร้อมกับแววตามีเลศนัยมาให้
ลินินไม่อยากจะยอมรับเลยว่าเห็นแววตาเร่าร้อนในแบบที่เธอรับรู้ได้ดีว่าเขากำลังปรารถนาในตัวเธอ แต่มันก็เป็นเพียงแค่ชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น ลูกไฟสีทองก็กลับกลายเป็นน้ำแข็งลูกกลมๆ แสนงดงามเช่นเดิม ก่อนที่เขาจะหันไปคุยกับผู้จัดการโรงแรมแทนโดยไม่ได้ให้ความสนใจอะไรเธออีก หญิงสาวเลยสรุปเอาว่าเธอคงคิดมากไปเองจริงๆ
“ผมต้องการพักผ่อนแล้ว”
“เดี๋ยวดิฉันพาขึ้นไปที่ห้องค่ะ” ลินินเอ่ยขึ้นเพราะเป็นหน้าที่รับผิดชอบของตัวเองที่ต้องดูแลไปส่งชายหนุ่มให้ถึงห้องพักพิเศษ ซึ่งมีเพียงห้องเดียวและอยู่ชั้นบนสุดของตึก ซึ่งถูกขนานว่าเป็นห้อง ‘เพนส์เฮาส์’ และมักจะถูกกันไว้ให้บริการกับลูกค้าที่กระเป๋าหนักจริงๆ เท่านั้น “เชิญทางนี้ค่ะ”
สาวร่างบางในชุดเครื่องแบบสีขาวนวลซึ่งเป็นการนำชุดพื้นเมืองล้านนามาประยุกต์ตัดเย็บให้ทันสมัย แขนเสื้อเป็นแขนกระบอกยาวคลุมข้อศอก ซึ่งเข้าชุดกับผ้าซิ่นที่ตรงตีนผ้าถุงทอลายงดงามมีเอกลักษณ์เฉพาะ ผายมือไปยังลิฟต์สีทองตัวหนึ่งซึ่งเป็นตัวเดียวที่สามารถโดยสารไปยังห้องพักพิเศษแห่งนั้นได้ โดยมีพนักงานชายสองคนทำหน้าที่ขนสัมภาระที่เป็นพวกกระเป๋าเดินทางของเฟลิกซ์ตามขึ้นไป ส่วนกระเป๋าเอกสารที่ดูจะมีความสำคัญ ชายหนุ่มมอบให้เป็นหน้าที่ของลูกน้องเป็นผู้ถือ
กล่องเหล็กระดับวีไอพีนำผู้โดยสารกลุ่มดังกล่าวมาหยุดที่หน้าประตูทางเข้าเพนส์เฮาส์หรู ซึ่งด้านข้างประตูมีเครื่องสำหรับสแกนคีย์การ์ดแสนทันสมัยติดอยู่ ลินินนำแผ่นพลาสติกสีเงินขนาดเท่าฝ่ามือโบกผ่านตัวเซนเซอร์ที่เป็นไฟสีแดงเบาๆ แสงเลเซอร์ก็กลายเป็นสีเขียวพร้อมเสียงติ๊ดไม่ดังมากอันเป็นสัญญาณว่าระบบล็อกอัตโนมัติได้ปลดล็อกแล้ว มือบางจึงยื่นออกไปหมุนลูกปิดประตูสีเงินบานใหญ่บานหนึ่งซึ่งตั้งเคียงข้างกับประตูอีกแบบเดียวกันอีกบาน แล้วผลักให้มันเปิดออกกว้าง
“เชิญค่ะ” เสียงหวานบอกเป็นภาษาฝรั่งเศส โชคดีที่เธอเลือกเรียนภาษาฝรั่งเศสเป็นวิชาโททำให้เธอสามารถสื่อสารเป็นภาษาดังกล่าวได้ดีพอๆ กับภาษาอังกฤษซึ่งเป็นวิชาเอกที่เธอได้วุฒิปริญญาตรีมา
สององครักษ์รูปร่างสูงปราดเปรียวก้าวเข้าไปด้านในก่อนเพื่อสำรวจความเรียบร้อยตามห้องหับต่างๆ ว่าปลอดภัยพอสำหรับเจ้านายของตน ก่อนเดินออกมาโคลงศีรษะให้ผู้เป็นนายแทนการบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยและปลอดภัยดี เมื่อนั้นแหละเฟลิกซ์จึงเดินเข้าไปในห้องซึ่งลินินเปิดประตูรอท่าเอาไว้อยู่แล้ว พนักงานยกกระเป๋านำกระเป๋าเดินทางเข้าไปเก็บในห้องนอนซึ่งอยู่ฝั่งตะวันออกของห้องแล้วเดินออกไป
ภายในห้องมีโถงนั่งเล่นคั่นกลางระหว่างประตูห้องนอนใหญ่กับบาร์เครื่องดื่มซึ่งอยู่อีกฟากของห้องสุดหรู ตรงระเบียงกว้างมีสระว่ายน้ำสีใสขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ทุกอย่างตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น แต่กลับดูเรียบหรูไม่รกตาด้วยเป็นโทนสีเทา – ขาวด้วยกันทั้งสิ้น และดูเหมือนว่าแขกคนพิเศษจะพึงพอใจมากเสียงด้วย เห็นได้จากมุมปากที่ยกเกือบจะเป็นรอยยิ้มของเขา
“เป็นยังไงบ้างคะ? ต้องการให้อะไรเพิ่มเติมอีกหรือเปล่าคะ?” ลินินถามอย่างเป็นมืออาชีพ น้ำเสียงของเธอราบเรียบมั่นคง ซุกซ่อนความประหม่าที่เกิดขึ้นในใจเอาไว้อย่างมิดชิด มันเป็นความตื่นเต้นอย่างที่แตกต่างไปจากที่เธอรู้สึกยามที่ต้องคอยรับรองแขกพิเศษของทางโรงแรม ดวงตาคมคู่นั้นคอยปรายตามามองบ่อยๆ ในช่วงเวลาสั้นๆ มักจะทำให้เธอรู้สึกเกร็งไปหมด และเหมือนนัยน์ตาคู่นั้นจะเป็นเชื้อเพลิงที่จุดไฟขึ้นในกายของเธอให้รุ่มร้อนแปลกๆ ได้อย่างประหลาด
หากทว่าชายหนุ่มกลับไม่ตอบในทันที ร่างสง่าผินกายหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่ยังยืนอยู่หน้าประตู แล้วเอี้ยวหน้าไปพยักหน้าบอกลูกน้องสองคนให้ออกไปจากห้องพักแห่งนั้น เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ห้องกว้างใหญ่นั้นก็เหลือเพียงลินินและเฟลิกซ์ตามลำพัง
หญิงสาวหันไปมองประตูที่ปิดลงเบาๆ แล้วจึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงโปร่งกำยำของแขกคนพิเศษ เผลอก้าวถอยหลังเพื่อออกห่างจากร่างสูง เพราะสัมผัสได้ถึงความร้อนที่พวยพุ่งจากร่างกายของเขา ซึ่งมันกำลังเขย่าใจเธอให้เต้นด้วยจังหวะที่ผิดแผกไป
