บทนำ
คาลอส กาน่า ทายาทเพียงคนเดียวของดีมิสทรี เจ้าของธุรกิจเดินเรือขนาดใหญ่ ในน่านน้ำทะเลฟลอริดา ชายหนุ่มวัยเพียง25ปีมีสีหน้าเซ็งสุดขีด เขาถูกมารดาบังคับให้เดินทางกลับมายังบ้านเกิด เพียงเพราะว่าเด็กสาวที่มาดามเรียซ่ามารดาของเขารับอุปการะไว้... หล่อนสอบติดมหาลัยชื่อดังของอเมริกาเข้า นางจึงจัดงานฉลองใหญ่โตให้กับ ชาครียา โรจณสเถียรเด็กสาวคนนั้น เป็นการแสดงความยินดีและเปิดตัว ‘ว่าที่สะใภ้’ เพียงคนเดียวที่มาดามเรียซ่าภาคภูมิใจให้กับชาวโลกรับรู้
“มัมอยากทำอะไรก็ตามใจครับ!! ผมคงไม่ขัด...แต่ผมคงทำตามที่มัมต้องการไม่ได้จริงๆ”
“หมายความว่าไงคาร์ค...ลูกพูดแบบนี้ ตั้งใจจะขัดคำสั่งมัมใช่ไหม?”
“เปล่าครับ ผมไม่ได้ขัดคำสั่งมัม แต่ผมขอบาย ถ้าต้องทำอย่างที่มัมต้องการจริงๆ”
“ว่าไงนะ!!”
“ผมยืนยันเหมือนเดิมครับมัม ผมกระเดือกยัยแว่นนั่นไม่ลง แค่คิดว่าตัวเองต้องฝืนทนให้หล่อนมาอยู่ใกล้ๆ ก็แทบจะอาเจียนแล้ว”
“มัมไม่เห็นว่าชาครียาเขามีข้อเสียตรงไหน? เรียนก็เก่ง นิสัยก็เรียบร้อย เธอไม่เหมือนคู่ควงของลูกที่เคยควงมาเลย ผู้หญิงพวกนั้นมัมรับไม่ได้ซักคน!!”
“ก็เพราะเรียบร้อยนี่แหละครับ ผมจึงรับไม่ไหว หลบหน้าหลบตาทำเหมือนผมเป็นผู้ร้ายบ้ากามที่จ้องแต่จะพรากพรหมจรรย์ของหล่อน หน้าตาก็จืดชืด เห็นแล้วไม่เจริญตา ยังไงๆ ผมก็ยืนยันเหมือนเดิม”
“ซักวันลูกต้องเสียใจคาร์คที่ปฏิเสธข้อเสนอของมัม ตามใจ!!...ลูกอยากทำอะไรอย่างที่ลูกต้องการ เชิญเลยมัมไม่ขัด แต่เมื่อถึงเวลา...ลูกจะต้องกลับมาแต่งงานกับชาครียาเหมือนเดิม”
“ผมไม่...”
“นี่เป็นคำสั่ง...มัมไม่ได้ขอร้อง มัมตัดสินใจเด็ดขาดแล้วที่จะฝากทุกสิ่งทุกอย่างของกาน่า ไว้ในมือของชาครียา”
“มัม…” คาลอสครางเสียงขุ่น ชายหนุ่มหมุนกายเดินออกไปจากห้องทำงานของบิดาแบบไม่พอใจสุดขีด
คาลอสผลุนผันออกไปจากห้องทำงานใหญ่ภายในบ้าน เมื่อคุยกับมารดาไม่รู้เรื่อง ชายหนุ่มเดินไปข้างหน้าพร้อมกับความหัวเสียที่คงค้างอยู่ในเถ้าอารมณ์ เขาเอื้อมมือคว้ากุญแจรถยนต์คันโปรด เตรียมตัวจะเตลิดหนีออกไปข้างนอก ในใจคิดไว้อย่างเด็ดเดี่ยว... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่มีทางยินยอมแต่งานกับผู้หญิงที่มารดาจัดไว้ให้ ไม่ว่าจะมองส่วนไหนหล่อนก็ไม่มีส่วนเจริญตา เขาเหลือบเห็นเสื้อผ้าสีมอซอที่เด็กสาวผู้นั้นชอบใส่ ระหว่างเดินไปที่ลานจอดรถยนต์ คาลอสเปลี่ยนใจ เดินตรงไปหาหล่อนด้วยความขุ่นเคืองแน่นอก หล่อนเป็นชนวนปัญหา เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขามีเรื่องขัดใจกับมารดา
“สบายจริงๆ บ้านช่องใหญ่โต แถมเจ้าของบ้านก็รักและหลงจนลืมว่าตัวเองมีลูกชาย เธอนี่คงโตมากับคำว่าทำลายตั้งแต่เกิด แค่พ่อเธอทำดีแค่นั้น ยังผลักดันให้ลูกตัวเองมาอยู่ในที่สบายสมใจ”
ชาครียามัวแต่อึ้ง เธอปล่อยสายยางรดน้ำต้นไม้หลุดมือไป เพราะคำพูดกระแทกใจของบุตรชายผู้มีพระคุณ มันทำให้เธอนึกถึงบิดาที่ล่วงลับไปแล้ว เธอกัดฟันแน่น หมุนกายกลับมาสบนัยน์ตากับคาลอส แววตาเด็กสาวอายุยังไม่ถึง16ปีเจือไปด้วยร่องรอยความเสียใจที่คาลอสมองไม่เห็น เพราะมีแว่นสายตาอันโตปกปิดใหน้าเธอไว้จนเกือบมิด
“บอกไว้ก่อนเลยนะ...ไม่ว่าเธอจะทำเสน่ห์มัมกับแด๊ดยังไง...ฉันไม่สน แต่ว่าฉันไม่มีทางตกหลุมพรางเธอหรอก...จำไว้ให้ขึ้นใจด้วย คนอย่างฉันคาลอส กาน่า ไม่มีทางแต่งงานกับผู้หญิงอย่างเธอ ถึงแม้จะต้องตาย ชาตินี้ก็อย่าหมายว่าฉันจะทำแบบนั้น”
คาลอสสะบัดตัวเดินหนีไป เขาไม่ได้เหลียวกลับมามอง เด็กสาวที่โดนพายุอารมณ์ของเขาสาดใส่จะรู้สึกอย่างไร หล่อนทรุดลงไปนั่งสะอื้นที่พื้นอย่างหนัก
“ชาช่า...ไม่ได้ต้องการเลยแบบนั้นสักนิดเลยพ่อจ๋า ชาช่าอยากไปอยู่กับพ่อจังเลย”เด็กสาวร่ำไห้อย่างหนักจนลำตัวโยน เธอเสียใจกับถ้อยคำดูถูกชองชายที่ตัวเองแอบหลงรัก...มาตั้งแต่แรกเป็นสาว
บทที่1.ผิดคาด
คาลอส กาน่า ทายาทเพียงคนเดียวของดีมิสทรี เจ้าของธุรกิจเดินเรือขนาดใหญ่ ในน่านน้ำทะเลฟลอริดา ชายหนุ่มวัยเพียง25ปีมีสีหน้าเซ็งสุดขีด เขาถูกมารดาบังคับให้เดินทางกลับมายังบ้านเกิด เพียงเพราะว่าเด็กสาวที่มาดามเรียซ่ามารดาของเขารับอุปการะไว้... หล่อนสอบติดมหาลัยชื่อดังของอเมริกาเข้า นางจึงจัดงานฉลองใหญ่โตให้กับ ชาครียา โรจณสเถียรเด็กสาวคนนั้น เป็นการแสดงความยินดีและเปิดตัว ‘ว่าที่สะใภ้’ เพียงคนเดียวที่มาดามเรียซ่าภาคภูมิใจให้กับชาวโลกรับรู้
“คาร์คลงไปข้างล่างกับมัมได้แล้ว แขกมากันเกือบครบ มัมอยากอวดกับทุกคนน่ะว่ามีลูกเรียนเก่งตั้งสองคน...เร็วๆ ด้วยนะ” เสียงมาดามเรียซ่าเคาะประตูเร่งอยู่หน้าห้องนอน คาลอสจึงค่อยๆ หยัดกายลุกจากที่นอนอย่างเกียจคร้าน
“ไม่น่ากลับมาเลย...รู้งี้ไปบ้านไอ้ราฟดีกว่า กลับมาก็ถูกบังคับตั้งแต่วันแรก...ยัยเด็กแว่นนั่นก็ดันเรียนเก่งบรรลัย ฉันเลยต้องลงไปฉีกยิ้มเป็นตัวตลกให้มัมคุยอวดด้วยอีกคน” ชายหนุ่มบ่นพึม แต่ก็ยอมทำตามความต้องการของมารดา เขาอาบน้ำเร็วที่สุดในชีวิต แล้วมายืนหน้ายับอยู่หน้ากระจก สำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง ก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง บริเวณที่จัดงานฉลองเล็กๆ ในหมู่เพื่อนสนิทของมารดา
คาลอสเดินไปสวัสดีกับเพื่อนสนิทของมารดาพอเป็นพิธี ก่อนจะขอตัวออกมานั่งเพียงลำพังริมสระว่ายน้ำกว้างด้านหลังตัวบ้าน เขาเอนกายลงนอนบนเตียงผ้าใบริมสระ เงยหน้ามองดูดาวที่ส่องแสงระยิบบนฟ้า เสียงกุกกักของรองเท้าส้นสูงที่กระทบกับพื้นคอนกรีตดังขึ้น คาลอสจึงเอียงหน้ามองด้วยความสนใจ แขกที่มาร่วมงานไม่น่าเดินเลยมาถึงตรงนี้ มันเป็นมุมส่วนตัวที่ไม่ได้เข้ามาง่ายๆ คาลอสจึงแปลกใจที่ยังมีคนหลงทางเข้ามา เงาร่างเพรียวระหง มองดูแล้วอวบอิ่มไปทั้งตัว เพราะชุดรัดรูป แนบไปทุกสัดส่วนจนเปิดเผยสัดส่วนอวบอิ่มให้เห็นได้อย่างชัดเจน
ผิวขาวนวลเนียนละเอียดสะท้อนกับแสงไฟ ดูเปล่งปลั่งน่าประทับใจ คาลอสจึงเผลอมองอย่างชื่นชม เพราะนานๆ จะเจอคนต้องตาถูกใจเสียที ทีท่าเหม่อลอยของสาวน้อยแปลกหน้า เหมือนหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ สีหน้าหมองเศร้า มีร่องรอยกังวล ทำให้คาลอสเผลอมองด้วยความลืมตัว อารามหลงลืมเขาจึงลุกขึ้นนั่งและเอ่ยทักทายผู้หญิงคนนั้นไป
“สวัสดีครับ...คุณเป็นแขกของยัยแว่นหรือไงครับ แล้วทำไมถึงหลงมาแถวนี้คนเดียว”
ชาครียา โรจณสเถียร สาวน้อยผู้เป็นเจ้าของงานเลี้ยงครั้งนี้ สะดุ้งสุดตัว!! เธอหมุนกายกลับมามองบุตรชายของผู้มีพระคุณ บุตรชายเพียงคนเดียวของมาดามเรียซ่ากับดิมิสทรี ผู้ที่อุปการะเธอไว้ในเวลานี้ ชายผู้นั้นเป็นชายคนเดียวที่ชาครียาเทิดทูน เธอแอบรักเขามาตั้งแต่เริ่มแตกเนื้อสาว ดวงตากลมโตไหวระริกมีความยินดีปะปนอยู่ในหน่วยตา เธอดีใจที่เห็นเขากลับมาร่วมงานในครั้งนี้ ก่อนหน้านั้นชาครียาเฝ้ามองหาเขา เงาร่างสูงใหญ่ของผู้ชายในฝันอยู่ตลอดเวลา เธอฝืนยิ้มต้อนรับแขกของมาดามเรียซ่าที่มาร่วมแสดงความยินดีอยู่นานจนเมื่อยไปทั้งหน้า แต่เมื่อมองไม่เห็นคาลอสในบริเวณงาน ความอดทนของเธอเลยหมดลง...ชาครียาฝืนปั้นหน้ายิ้มแย้มต่อไปอีกไม่ไหว เธอไม่สามารถฝืนทำหน้ายินดีได้อีกต่อไป จึงหลบออกมานั่งพัก เพื่อปรับอารมณ์เศร้าหมองให้กลับมาปกติดังเดิม ก่อนกลับเข้าไปในงานอีกครั้ง
ยิ้มหวานๆ ปานน้ำผึ้งรวงเดือนห้า ส่งให้คาลอส เขาจึงขยับกายลุกขึ้นจากโต๊ะตัวเดิม เดินเข้ามาทรุดนั่งใกล้สาวสวยที่ตัวเองแอบชื่นชอบ
“เบื่อหรือไงครับ? ในนั้นมีแต่คนแก่ๆ... ผมไม่ยักกะเห็นคุณในงานเพิ่งมาถึงหรือไง แล้วเป็นเพื่อนกับยัยแว่นมานานหรือยังล่ะ ผมไม่เคยเห็นคุณอยู่ในกลุ่มสาวกของยัยแว่นซักที” คาลอสพูดลอยๆ ดวงตาคมดุจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสนใจ
ชาครียานั่งงง คนตรงหน้าพยายามเลี่ยงหลบเธออยู่ตลอดเวลา นับจากที่ย้ายเข้ามาอยู่ในครอบครัวกาน่า ตอนที่มาดามเรียซ่ารับดูแลชาครียา เพราะเธอกำพร้าพ่อ หลังจากบิดาเข้าไปช่วยดรีมิสทรี จนทำให้บิดาของเธอเสียชีวิต ครอบครัวกาน่ารับอุปการะชาครียา ส่งเสียอย่างดีเหมือนกับเป็นลูกคนหนึ่ง คาลอสต่อต้านอย่างเห็นได้ชัด จนชาครียาขยาดไม่กล้าเข้าใกล้เขา เธอเจียมเนื้อเจียมตัว คอยหลบหลีกพยายามไม่เผชิญหน้ากับเขา ไม่อยากให้ผู้ใหญ่ที่เคารพไม่สบายใจ ทั้งที่แอบชื่นชมคาลอสมาตลอด
เธอจ้องมองคาลอสแบบงงๆ เมื่อคาลอสมีทีท่าเปลี่ยนไปจากเดิม จนชาครียานึกแปลกใจ จนกระทั่งคาลอสเอ่ยถาม เธอจึงรู้ว่าคาลอสยังจำภาพตนเอง ตอนสวมแว่นตาหนาเตอะเอาไว้ เขาจำเธอไม่ได้นั่นเอง มาดามเรียซ่าพาชาครียาไปทำเลซิกสายตา เพื่อให้สายตากลับมาปกติเหมือนชาวบ้านทั่วไป เธอถอดแว่นตาหนาเตอะทิ้ง เปิดเผยนัยน์ตาหวานใสให้ทุกคนได้มองเห็น
“หืมม...ว่าไง” คาลอสยังถามย้ำ
“คะ...ชาช่าไม่เข้าใจคำถามค่ะ เลยยังตอบไม่ได้”
“ช่างเถอะ!!...ผมเองก็นึกเบื่อเหมือนกัน มีแต่คนน่าเบื่อ กับคำถามน่ารำคาญเลยหลบมานั่งคนเดียว”
“ค่ะ...” ชาครียารับคำ ก้มหน้าลงเพื่อหลบให้พ้นจากแววตาคมวาวที่จับจ้อง
“ชื่อชาช่าหรือ น่ารักดีนะ” คาลอสเอ่ยชม ไม่ว่าหญิงสาวตรงหน้า จะทำอะไรก็ถูกใจไปหมด “ผมคาลอสครับ เรียกว่าคาร์คก็ได้ ผมเป็นลูกชายเจ้าของบ้าน แต่ไม่ได้เป็นอะไรกับเพื่อนคุณ” ชายหนุ่มแนะนำตัว แต่ก็ไม่วายแควะไปถึงชาครียาด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้
“ค่ะ...คุณคาร์ค” เสียงหวานเรียกชื่อเขา ดังขึ้นแผ่วๆ
คาลอสชวนชาครียาคุยเขาพูดเรื่องทั่วๆ ไปแบบไม่ถือตัว หล่อนเป็นผู้ฟังที่ดี และเป็นเพื่อนคุยที่ถูกใจ คาลอสนึกชื่นชมชาครียาเพิ่มขึ้นทุกครั้งๆ ที่เอ่ยปากถามออกไป ความรู้รอบตัวของหล่อนมีเยอะแยะมากมาย สามารถประยุกต์ใช้ได้ทุกสถานการณ์ จนคาลอสอึ้ง
“ขอตัวก่อนนะคะ ชาช่าหายมานานเดี๋ยวทุกคนเป็นห่วง” ชาครียาเอ่ยขอตัว เมื่อนั่งคุยกับคาลอสอยู่นาน
“น่าเสียดายจังเลยครับ ผมจะได้เจอกับคุณอีกเมื่อไรกันล่ะ” คาลอสพยายามรั้งไว้ เมื่อชาครียาเอ่ยขอตัว
“ชาช่ากลัวแต่ว่า ครั้งหน้าคุณคาร์คจะไม่อยากเจอชาช่าอีกนะซิคะ” ชาครียาอยากจะบอกความจริงกับเขา แต่เสียดายช่วงเวลาดีๆ ที่ได้พูดคุยกับคาลอสอย่างเป็นกันเอง ไม่มีแววตาเหยียดหยามปรากฏขึ้นในสายตาของเขา เมื่อเขามองกลับมา ผิดกับทุกครั้งที่พบหน้ากัน ดวงตาคมดุคู่นี้ไม่เคยมองชาครียาดีๆ เลยซักครั้งเดียว
“คนที่ไม่อยากเจอคุณก็คงจะมีแต่คนบ้า กับคนตาบอดนั่นแหละครับ” ชาครียาอยากหัวเราะกับมุขตลกของเขา แต่เธอขำไม่ออก หากได้พบกันครั้งและความจริงเปิดเผย เธอเสียดายแววตาแบบนี้ หากมันจะเปลี่ยนไป
“อิๆ...” เสียงหัวเราะแผ่วพลิ้ว ฟังไพเราะจนคาลอสเผลอมองด้วยความหลงใหล ดวงตาคมดุเป็นแพรวพราว แววตาระยิบระยับจนชาครียาเกิดความเขินอาย
“น่าเสียดายจังที่คุณรีบกลับเข้าไปด้านใน กำลังคุยกันสนุกอยู่เลย ความจริงผมไม่ค่อยได้คุยเรื่อยเปื่อยกับผู้หญิงซักเท่าไหร่หรอก เพิ่งจะมีคุณเป็นคนแรก” คาลอสเอนกายลงนอนบนเตียงสนามเหมือนเดิม โดยที่สายตายังคงจ้องชาครียาอยู่
“ชาช่าไปก่อนนะคะ หายมานานเดี๋ยวมัมจะมองหา” ชาครียารู้สึกอิ่มเอิบ เธอขอเก็บความรู้สึกล้ำค่าครั้งนี้ไว้ หากวันหน้าจะถูกคนตรงหน้าเกลียดซ้ำ
“อุ้ย!” เสียงอุทานเพราะตกใจ อารามรีบร้อนเธอจึงก้าวพลาด จนทำให้ส้นรองเท้าพลิก จนเธอเสียหลักเกือบจะล้มลงไปกองที่พื้น ถ้าคาลอสถลาเข้ามารับเอาไว้เสียก่อน
กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยมาแตะจมูก คาลอสเผลอสูดดมเข้าไปเต็มปอด ร่างอวบอิ่มตกอยู่ในอ้อมกอดของคาลอส ร่างกายแทบทุกส่วนแนบสนิท แทบจะหลวมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความร้อนจากกายเขาแผ่มาถึงเธอ จนชาครียาเริ่มจะสั่นเทา มือเรียวยกขึ้นดันอกหนาไว้ พยายามโก่งตัวไม่ให้หน้าอกอวบใหญ่แนบชิดกับอกกว้างมากเกินไป
ดวงตาคมดุกราดมองดวงหน้าหวานที่ชิดใกล้ ดวงตาหวานไหวระริกอย่างตื่นกลัว
“ชาช่า...” เสียงของคาลอสแหบพร่า อารมณ์หนุ่มเดือดพล่าน เพียงเพราะมีร่างอวบอิ่มอยู่ในอ้อมกอด เนื้อตัวนุ่มนิ่มของหล่อนปลุกอารมณ์ฝ่ายต่ำของคาลอสให้ตื่นขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
เรียวปากร้อนชื้นทาบทับเรียวปากอิ่มที่เผยอขึ้นมาเพื่อจะร้องห้าม เป็นจังหวะเดียวกันที่คาลอสทาบปากอุ่นร้อนลงไปลงมา เขาบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างสุดที่จะยั้งใจ
“อือ...อือ...” ชาครียาครางอึกอักในลำคอ เมื่อเรียวปากถูกปิดกั้นไว้จนหมด มือเรียวบางพยายามดันอกกว้างด้วยแรงน้อยนิด เธอรู้สึกเหมือนจะขาดใจ เมื่อเรียวลิ้นร้อนๆ กวาดไล้ทั่วโพรงปาก เขาหยอกเย้าลิ้นเล็กๆ ของเธอที่พยายามหนีอย่างสนุกสนาน คาลอสจูบชาครียาเหมือนจะสูบวิญญาณของเธอให้หลุดออกจากร่าง หญิงสาวตัวสั่นระรัว เหมือนนกน้อยที่พลัดตกจากรัง เธอหมดแรงเพราะถูกจูบ และมันเป็นเฟิร์สคิสจากชายหนุ่มที่ตนเองแอบหลงรัก ชาครียาพริ้มตาหลุบลง ยินยอมให้คาลอสจูบต่อโดยไม่คิดขัดขืน มือเรียวยกขึ้นยึดเสื้อบริเวณอกของเขาไว้ เธอขยุ้มจนเนื้อผ้าบริเวณนั้นยับย่น เพราะตกอยู่ในห้วงอารมณ์หวานฉ่ำ
