บทที่ 2
เพียงเพ็ญน้องสาวของเพลงพิณผู้หญิงที่อยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมครั้งนี้เดินเฉิดฉายอยู่ภายในงานศพด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ช่างแตกต่างจากทุกคนในงานยิ่งนัก จนนายพิทยาผู้เป็นบิดาต้องสะกิดปรามอยู่เป็นระยะ
“ยายเพียง นี่งานศพนะ ยิ้มอยู่ได้”
เพียงเพ็ญไหวไหล่น้อยๆ ขณะมองกลุ่มควันพวยพุ่งออกจากปล่องเมรุลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มสะใจ ในที่สุดหล่อนก็สามารถกำจัดวิคตอเรียให้พ้นไปจากชีวิตของอัลแบร์โต้ได้สำเร็จ แถมยังสามารถทำให้เพลงพิณผู้เป็นพี่สาวต่างมารดามีมลทินติดตัวไปตลอดชีวิตได้อีกด้วย อย่างนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว
“ผมเสียใจด้วยนะครับคุณอัล” นายพิทยาพูดขึ้นเมื่ออัลแบร์โต้เดินมาหยุดตรงหน้า
“ผมคงคิดอย่างที่คุณพิทยาคิดไม่ได้หรอกครับ” น้ำเสียงและสีหน้าของบุรุษรูปหล่อในชุดสูทสีดำสนิทเต็มไปด้วยความคั่งแค้นจนพิทยารู้สึกหวั่นในอกนัก
“ทุกอย่างมันคืออุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นแม้แต่ยายเพลง” เมื่อเห็นบิดาพยายามจะแก้ตัวให้กับพี่สาวต่างแม่เพียงเพ็ญจึงรีบพูดแทรกขึ้น
“มันไม่ใช่อุบัติเหตุหรอกค่ะ พี่เพลงแอบชอบคุณอัลและเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเพียงมั่นใจว่าต้องเป็นแผนการของพี่เพลงอย่างแน่นอน คุณอัลเชื่อเพียงนะคะ” เพียงเพ็ญพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เทพบุตรสุดหล่อตรงหน้าเกลียดพี่สาวของตนเองสุดใจ
“ยายเพียง! นี่แกรู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”
นายพิทยาหันมาเอ็ดบุตรสาวคนเล็กด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะหันไปมองอัลแบร์โต้ที่ยังคงยืนหน้านิ่งด้วยความกังวลใจ
“ยายเพียงยังเด็กเลยพูดอะไรเรื่อยเปื่อย คุณอัลอย่าถือเป็นจริงเป็นจังเลยนะครับ”
“เพียงพูดเรื่องจริง”
“หุบปากซะยายเพียง ก่อนที่พ่อจะตบปากแก”
เพียงเพ็ญจำต้องสงบปากสงบคำเมื่อเห็นท่าทางเอาจริงของบิดา เมื่อเห็นบุตรสาวยอมเงียบพิทยาก็รีบพูดขอโทษขอโพยบุรุษร่างสูงใหญ่ตรงหน้า
“ผมต้องขอโทษอีกครั้งสำหรับ...”
ยังพูดไม่ทันจบประโยคคู่สนทนาอย่างอัลแบร์โต้ก็แทรกขึ้นด้วยเสียงเย็นเยือกไม่ต่างจากน้ำจากขั้วโลกเหนือ
“ไม่จำเป็นที่คุณพิทยาจะต้องขอโทษอะไรผมอีก เพราะคนที่คุณควรจะขอโทษคือวิคตอเรียและลูกของผมในท้องเธอต่างหาก”
คำตอบของหนุ่มบราซิลเลี่ยนตรงหน้าทำพิทยาหน้าซีดเผือด เพราะในกระแสเสียงนั้นไม่มีความผ่อนปรนอยู่เลย มันเต็มไปด้วยความคั่งแค้นที่รอวันปะทุออกมาต่างหาก
“แต่ผมรับรองว่าตนเองไม่มีวันลืมต้นเหตุของการจากไปของพวกเขาอย่างแน่นอน ผมจะต้องล้างแค้น” จบคำอาฆาตแค้นร่างสูงใหญ่ของอัลแบร์โต้ก็ก้าวยาวๆ จากไปในทันที ทิ้งให้พิทยามองตามไปด้วยความวิตกกังวลมหาศาล
“เพลง... ลูกลำบากแน่ๆ”
ชายสูงวัยพึมพำออกมาด้วยความกังวล ขณะมุ่งหน้าเดินตรงไปยังรถที่จอดอยู่หน้าศาลาเผาศพอย่างรวดเร็ว เพื่อไปเยี่ยมบุตรสาวคนโตที่โรงพยาบาล และหากเป็นไปได้เขาจะทำเรื่องขอย้ายเพลงพิณไปอยู่โรงพยาบาลอื่นเพื่อป้องกันไม่ให้อัลแบร์โต้ตามหาลูกสาวของตนเองเจอ
เขาไม่มีทางเชื่อว่าเพลงพิณจะจงใจทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้น เพลงพิณเป็นเด็กดีไม่เคยคิดร้ายกับใคร เขาเลี้ยงลูกสาวมาเขามองออก หากเป็นเพียงเพ็ญล่ะไม่แน่ เพราะรายนี้ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการมา
เพียงเพ็ญที่เดินตามบิดาออกมาจากงานศพอมยิ้มมาตลอดทาง ในที่สุดหล่อนก็สามารถกำจัดผู้หญิงสองคนให้ออกไปจากชีวิตของอัลแบร์โต้ ชายผู้เป็นคนรักของวิคตอเรียเพื่อนรักของเพลงพิณได้เป็นผลสำเร็จ เขากำลังเจ็บ เขากำลังปวด และแน่นอนว่าจะมีหล่อนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะปลอบใจเขาในเวลานี้
“ในที่สุดคุณก็ต้องเป็นของฉัน อัลแบร์โต้ รอสซี่ ผู้ชายแสนเพอร์เฟกต์”
เพลงพิณตื่นขึ้นมาอีกครั้งช่วงเย็นในวันเดียวกันด้วยความเศร้าหมอง ตลอดเวลาที่หลับหล่อนเห็นแต่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของวิคตอเรีย เห็นความเจ็บปวดของเพื่อนรัก และนั่นก็ยิ่งตอกย้ำให้ตนเองจมลึกลงไปในความผิดมากขึ้นทวีคูณ
“เพลงเป็นยังไงบ้าง หายปวดหัวบ้างหรือยัง”
เสียงเรียกเบาๆ คุ้นหูที่ดังอยู่ข้างๆ เตียงดึงให้เพลงพิณที่เหม่อมองเพดานสีขาวของโรงพยาบาลรู้สึกตัวหันกลับมามองเจ้าของเสียงด้วยสภาพน้ำตานองหน้า ความเสียใจยังคงอัดแน่นอยู่ในดวงตากลมโตแสนหวานคู่นั้น
พร้อมฉัตร ธนารัตน์ หนุ่มนักเรียนนอกซึ่งเป็นรุ่นพี่สมัยที่เรียนปริญญาตรีมองรุ่นน้องที่ตนเองมีใจให้ด้วยความสงสารจับจิต เขารู้ดีว่าตอนนี้สภาพจิตใจของเพลงพิณกำลังย่ำแย่แค่ไหน
“คุณพร้อม”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลไม่หยุด พร้อมฉัตรกุมมือบางของสาวน้อยผู้มีใบหน้าซีดเซียวที่นอนอยู่บนเตียงเอาไว้แล้วบีบแรงๆ อย่างให้กำลังใจ
“ทำใจดีๆ ไว้นะเพลง ทุกอย่างมันคืออุบัติเหตุ ท่องเอาไว้”
“ไม่ใช่ เพลงเป็นคนผิด หากเพลงขับรถดีๆ เรื่องแบบนี้มันก็คงไม่เกิดขึ้นและวิคกี้ก็คงจะไม่... ไม่จากไปแบบนี้...”
เพลงพิณคร่ำครวญปานจะขาดใจ สะอื้นไห้จนตัวโย พร้อมฉัตรเห็นแล้วก็ยิ่งสงสาร เขารู้จักเพลงพิณดี หญิงสาวเป็นคนจิตใจดีงาม ไม่เคยคิดชั่วกับใคร ดังนั้นเขาจึงไม่คิดว่าอุบัติเหตุในครั้งนี้จะเป็นการวางแผนของเพลงพิณอย่างที่ เพียงเพ็ญน้องสาวของหล่อนเฝ้าบอกคนอื่น
“ต่อให้เพลงขับรถระวังแค่ไหนเหตุการณ์แบบนี้มันก็ต้องเกิดขึ้น เพราะสวรรค์ได้ลิขิตไว้แล้ว” แม้พร้อมฉัตรจะพยายามปลอบใจสาวน้อยแค่ไหน แต่หญิงสาวก็ยังไม่เลิกเสียใจ
“เพลง... เพลงอยากไปไหว้ศพของวิคกี้ เพลงอยากไป”
“อย่าเลยเพลงเชื่อผมเถอะนะ เพลงอาจจะไม่ปลอดภัยหากไปที่นั่น”
คำพูดของพร้อมฉัตรยิ่งตอกย้ำความผิดในใจของหล่อนให้เพิ่มทวีคูณขึ้นมหาศาล
“เพลงอยากขอโทษวิคกี้ ขอโทษต่อความผิดที่ไม่น่าให้อภัยของตัวเอง”
“คุณอัลคงไม่อยากจะเจอเพลงในตอนนี้ รอให้เรื่องราวมันผ่านไปสักระยะก่อนเถอะนะ แล้วผมจะพาเพลงไปเอง”
บทที่ 3
พร้อมฉัตรเตือนด้วยความห่วงใย เพราะรู้ว่าอัลแบร์โต้เหี้ยมโหดแค่ไหน และเขาก็มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่าผู้ชายสายเลือดบราซิลเลี่ยนคนนั้นกำลังเจ็บแค้นเพลงพิณแน่นอก
เพลงพิณร้องไห้ออกมาอีก ดวงตากลมโตแดงก่ำ กลีบปากที่เคยแดงระเรื่อกลับซีดเซียวไร้สีเลือดยิ่งนัก
“เขาคงไม่มีทางให้อภัยเพลง เขาคงเกลียดเพลง”
“เพลงอย่าใส่ใจผู้ชายคนนั้นเลย ผมรู้ว่าเพลงไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องราวแบบนี้มันเกิดขึ้น”
“ใช่ค่ะ เพลงไม่ได้ตั้งใจ แต่เพลงละอาย เพลงรู้สึกผิด เพลงรู้สึกแย่เหลือเกินที่ต้องทำให้คนที่กำลังจะมีความสุขต้องมาจมปลักอยู่กับความทุกข์เพราะตัวของเพลง”
พร้อมฉัตรถอนใจออกมาเบาๆ จ้องใบหน้าที่ยังคงความสวยเอาไว้แม้จะซีดเซียวด้วยความห่วงใย
“เพลงต้องเข้มแข็งนะ แล้วทุกอย่างจะผ่านไปเอง ความทุกข์มันมาวูบเดียวเท่านั้นแหละ อีกไม่นานมันก็จะผ่านไป เพลงไม่ต้องห่วงนะ ผมจะไม่มีวันทอดทิ้งให้เพลงต้องเผชิญหน้ากับปัญหาเพียงลำพัง”
เพลงพิณมองชายหนุ่มรูปหล่อตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ หล่อนรู้ดีว่าพร้อมฉัตรคิดยังไงกับตนเอง แต่ก็แปลกนักที่หล่อนกลับไม่รู้สึกพิเศษใดๆ ด้วยเลย หัวใจไม่เคยสั่นสะท้านรุนแรงเลยสักครั้ง ไม่เหมือนกับเวลาที่เจออัลแบร์โต้ผู้ชายตาดุที่หล่อนเห็นเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นก็รู้สึกราวกับกำลังหายใจไม่ออก รู้สึกอึดอัด วูบวาบไปทั่วทั้งกาย สมองคอยแต่พะวงนึกถึงแต่ผู้ชายที่เป็นคนรักของเพื่อนคนนั้นตลอดเวลา
“ขอบคุณคุณพร้อมมากค่ะ แต่เพลงเกรงใจ”
“ไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับ เพราะผมเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อให้เพลงมีความสุข”
รอยยิ้มของพร้อมฉัตรที่มอบให้มานั้นทำให้เพลงพิณรู้สึกว่าไม่ได้ยืนอยู่บนโลกนี้ตามลำพัง อย่างน้อยหล่อนก็มีผู้ชายคนนี้อีกคนหนึ่งที่อยู่เคียงข้างนอกจากบิดา
“เพลงขอบคุณอีกครั้งค่ะ เอ่อ... แล้วนี่คุณพ่อไม่มาด้วยหรือคะ”
“คุณลุงท่านไปเผาศพวิคกี้น่ะครับ อีกเดี๋ยวก็คงจะมา เพลงต้องเข้มแข็ง ห้ามร้องไห้ให้ท่านเห็นนะครับ เพราะตลอดหลายวันที่เพลงไม่ได้สติคุณลุงท่านทุกข์ใจมาก”
หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ มือบางยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง
“เพลงทำให้ทุกคนลำบากแท้ๆ เพลงน่าจะตายไปซะ... คนที่ตายน่าจะเป็นเพลง”
“ใช่ พี่เพลงน่าจะตายไปซะ ตายไปให้พ้นๆ เพราะพี่เพลงทำให้ทุกคนต้องเจ็บ”
ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมๆ กับร่างของเพียงเพ็ญที่ก้าวเข้ามาเพียงลำพัง เพราะบิดาไปทำเรื่องขอย้ายตัวบุตรสาวไปยังโรงพยาบาลอื่นอยู่ที่ชั้นล่าง
“เพียง...”
“ใช่เพียงเอง พี่เพลงรู้ไหมว่าคุณอัลเขาเกลียดขี้หน้าพี่ขนาดไหน เขารู้นะว่าพี่แอบชอบเขาอยู่ และก็รู้ด้วยว่าพี่เพลงจงใจให้เกิดอุบัติเหตุขึ้นเพื่อที่จะกำจัดคนรักของเขา”
“ไม่จริงนะเพียง พี่ไม่ได้ทำ” เพลงพิณส่ายหน้าทั้งน้ำตา มองน้องสาวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างขอความเห็นใจ
“คุณพูดบ้าอะไรน่ะเพียงเพ็ญ คุณน่าจะรู้จักนิสัยพี่สาวของคุณดีนะ เรื่องเลวๆ แบบนี้พี่สาวคุณทำไม่ได้หรอก แต่ถ้าหากเป็นคุณล่ะก็ไม่แน่” พร้อมฉัตรทนไม่ไหวจึงตอกใส่หน้าของเพียงเพ็ญไปด้วยวาจาไม่ยอมแพ้เช่นกัน
“คุณมายุ่งอะไรด้วย ก็แค่ผู้ชายที่มาแอบรักผู้หญิงเลวๆ คนหนึ่ง”
เพียงเพ็ญเชิดหน้ายิ้มเยาะด้วยความสะใจเมื่อเห็นพี่สาวต่างแม่น้ำตานองหน้า พร้อมฉัตรขบกรามแน่นมองน้องสาวของสตรีที่ตนเองหลงรักด้วยความชิงชัง
“ผมว่าผู้หญิงเลวๆ คนหนึ่งคนนั้นน่าจะหมายถึงคุณมากกว่านะครับ คุณเพียงเพ็ญ เพราะดูจะรู้เรื่องทุกอย่างดีเหลือเกินจนผมอดสงสัยไม่ได้ว่าคุณเป็นคนวางแผนเรื่องทั้งหมดหรือเปล่า”
คำพูดของบุรุษรูปหล่อตรงหน้าทำให้เพียงเพ็ญถึงกับหน้าซีดเผือด ส่อแววพิรุธออกมามหาศาล และนั่นก็ทำให้พร้อมฉัตรที่เคลือบแคลงสตรีตรงหน้าอยู่แล้วยิ่งเพิ่มความสงสัยมากขึ้นไปอีก
“นี่คุณหมายความว่ายังไง”
เพียงเพ็ญแกล้งทำตีหน้าซื่อ ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้พร้อมฉัตรปักใจเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้ต้องมีส่วนรู้เห็นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน
“ก็รู้อยู่แก่ใจนี่ครับ อย่าพลาดก็แล้วกันเพราะผมรอเหยียบซ้ำอยู่”
“ช่างคุณสิ เพราะฉันไม่รู้เรื่อง ฆาตกรตัวจริงน่ะนอนอยู่ตรงหน้าคุณนั่นไง แม่ฆาตกรเลือดเย็น...!”
เมื่อเห็นว่าไม่สามารถต่อกรกับพร้อมฉัตรได้ หญิงสาวก็หันไปเล่นงานพี่สาวของตนเองที่นอนร้องไห้อยู่บนเตียงแทน ความจริงเพลงพิณน่าจะตายตามวิคตอเรียไปให้รู้แล้วรู้รอด ทุกอย่างจะได้จบสิ้นกันไป ไม่น่ารอดมาให้รกหูรกตาหล่อนอีกเลย
“พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่พยายามบังคับรถแล้วแต่เบรกมันใช้การไม่ได้”
“ใครจะไปเชื่อลมปากของฆาตกร จำไว้ให้ดีก็แล้วกันว่าอย่ามาให้คุณอัลเห็นหน้าอีก เพราะเขาคงจะหักคอพี่เพลงทันทีที่เห็นหน้านั่นแหละ ที่บอกนี่ก็เพราะเห็นว่าเป็นพี่เป็นน้องกันหรอกนะ”
คำพูดของเพียงเพ็ญทำให้พร้อมฉัตรแค่นยิ้มหยันออกมา
“นี่ขนาดเป็นพี่เป็นน้องกันนะครับ ยังใส่ร้ายป้ายสีกันขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่มิจับปืนมายิงกรอกปากเลยหรือครับ”
เพียงเพ็ญตวัดมองบุรุษตรงหน้าตาเขียวปั๊ด
“อย่ามาวุ่นวายกับเรื่องครอบครัวคนอื่นได้ไหม หัดมีมารยาทซะบ้าง”
“อย่าเสียมารยาทกับคุณพร้อมแบบนั้นสิเพียง พี่ขอร้องล่ะ”
เพลงพิณปรามน้องสาว แต่คนอย่างเพียงเพ็ญเคยกลัวใครเสียที่ไหน
“พี่เพลงไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนเพียงตั้งนานแล้วละค่ะ เก็บศีลธรรมดีๆ ไว้สอนตัวเองเถอะ ลาก่อนนะคะหวังว่าคงจะไม่ได้พบกันอีก...” ผู้เป็นน้องสาวก้มหน้าลงมาจนใกล้กับพี่สาวของตนเองด้วยใบหน้าของผู้ชนะ
“ตลอดกาล”
“หมายความว่ายังไง ทำไมเพียงพูดแบบนี้” เพลงพิณร้องถามน้องสาวที่กำลังจะเปิดประตูออกไปจากห้องด้วยความประหลาดใจ
“รอถามพ่อเอาเองสิ เพราะนี่เป็นความคิดของพ่อ ฉันไปละ” เพียงเพ็ญหันกลับมาส่งยิ้มหยันให้กับพี่สาว
บานประตูถูกเปิดออกพร้อมๆ กับร่างของน้องสาวที่หายลับไปจากสายตา เพลงพิณเม้มปากแน่นกลั้นเสียงสะอื้น รู้สึกได้ถึงความพังพินาศของชีวิตตนเอง
“เรื่องคงจะร้ายแรงมาก คุณพ่อถึงได้ทำแบบนี้ คุณอัลคง... คงจะแค้นเพลงมาก...”
“อย่าคิดมากน่าเพลง รอฟังจากปากของคุณลุงก่อนเถอะนะ ผมว่าน้องสาวของเพลงเป็นคนร้ายกาจมากๆ คำพูดของเธอไม่น่าเชื่อถือนัก”
เพลงพิณเลือกที่จะเงียบกับความคิดเห็นของบุรุษที่แสดงความห่วงใยตนเอง และเฝ้ารอคอยการปรากฏตัวของบิดาเพื่อที่จะรับรู้เรื่องราวทุกอย่าง
