ปลูกขวัญไม่รู้ว่าโดนรังเกียจ สมเพช ด้วยความหวาดกลัว เธอเผลอจับข้อมือใหญ่ “อย่าให้ เอ่อ…ฉัน…ไปไหนไม่ได้หรือคะ ให้อยู่ในฐานะอะไรก็ได้ คนรับใช้ก็ได้ ฉันไม่มีใคร มีเงินก็ไม่รู้จะเอาไปไหน”
“กลับไปอยู่ที่เดิมสิ ที่เคยอยู่ เมื่อก่อนเธออยู่ไหน” อเล็กซิสดึงมือกลับมาล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างถือตัว
ปลูกขวัญตัวสั่น “ขวัญ ขวัญ ไม่อยากไป”
“เมื่อก่อนเธออยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มถามเรื่องที่ไม่เคยคิดสนใจ
“บ้านเด็กกำพร้าขวัญอยู่ที่นั่นค่ะ ไม่อยากไปอีกแล้ว”
ทิ้งลูกสาวหาความสุขให้ตนเองน่ารังเกียจที่สุด ชายหนุ่มไม่ชอบขวัญดาวเมียบิดาอยู่แล้วคิดอย่างดูถูก มองเด็กสาวตรงหน้าอย่างสมเพชเข้าไปอีก…คงไม่มีพ่อล่ะสิ ยายขวัญดาวท้องไม่มีพ่อ
“นะคะ”
“อะไร อย่ามาเซ้าซี้”
“ขวัญขออยู่กับคุณได้ไหม”
“เฮ้ย! อยู่กับฉันคงไม่ใช่ต้องการตามสิงฉันไปทั่วนะ เพราะฉันต้องเดินทางตลอด ไม่เคยมีผู้หญิงตามก้น มีแต่แมนๆ เห็นไหม”
ตาแดงก่ำ หน้าแดงก่ำนั้นทำให้อเล็กซิสหันหลังให้เด็กสาว
“ขออยู่ที่นี่ตามที่คุณจะกรุณา เอ่อ คุณแต่งงานแค่ในนามก็ได้เพื่อคุณจะได้ไม่ต้องสูญเสียอะไร ขวัญขอแค่ที่ซุกหัวนอน และถ้าคุณจะกรุณาขวัญอยากเรียนหนังสือ”
คฤหาสน์ใหญ่โตกว่านี้เขามีอยู่มากมายทั่วโลกคุณป๋าคิดหรือไงเขาจะงกถ้าต้องยกให้เด็กเตี้ยคนนี้พร้อมเงินก้อนโต ชายหนุ่มทรัพย์สมบัติมากมายยิ้มหยัน ถือว่าให้ทานเด็กมันไปดีไหม เบื่อจะต้องมาแบกรับภาระเลี้ยงเด็ก ชายหนุ่มตัดบท “ออกไปก่อน พรุ่งนี้ฉันจะตอบสิ่งที่เธอต้องการ”
ปลูกขวัญรู้สึกตัวปล่อยมือใหญ่ก้มหน้า “ค่ะ”
ชุดทำงานแม่บ้านในร่างกลมป้อมออกไป คนด้านหลังนึกถึงดวงตากลมไร้พิษสงก็ให้เวทนาเล็กน้อย อะไรกันเมียในนาม ทำเป็นละครโทรทัศน์ไปได้ ถ้าเธอส่อแววมีพิษเหมือนขวัญดาวเขาคงไม่นึกลำบากใจขึ้นมานิดๆ แต่อะไรก็ยังไม่แน่นอน…ชายหนุ่มทิ้งตัวบนโต๊ะทำงานหยิบรูปถ่ายป๋าขึ้นมาดู
“คุณป๋าต้องการอะไร ทำไมทำแบบนี้บอกผมได้ไหมครับ หรือทำเพราะเมียคุณป๋า…หรือต้องการหาเมียให้ผมอย่างที่เคยทำเสมอตอนมีชีวิต”
คิดถึงตรงนี้คนเอาแต่ใจตนเองอย่างอเล็กซิสก็หน้าคล้ำจะทำยังไงกับเธอดีนะลูกสาวยายขวัญดาวจอมร่านคนนั้น… ชายหนุ่มข่มความรังเกียจ ข่มความเสียใจกับการสูญเสียพ่อไปอย่างไม่มีวันกลับแต่เมื่อเห็นรูปถ่ายที่ถ่ายคู่กันหัวใจก็บีบรัดกันจนรู้สึกเจ็บปวดเพราะความคิดถึงพ่อ
“ขึ้นไปอ่อยเจ้านายมาเหรอย่ะ” ลงมาด้านล่างเสียงกระแนะกระแหนพร้อมเสียงหัวเราะของเด็กรับใช้ที่อยู่มานานและไม่ชอบแม่ของปลูกขวัญ พาลเกลียดเธอไปด้วย ปลูกขวัญเดินหนี หัวหน้าทีมตัวใหญ่ที่ชอบรังแกเดินมาขวางพร้อมใช้เครื่องดูดฝุ่นขวางทางเดิน
“ตอบมาอย่าเดินหนี อย่าทำเป็นอาย”
“พี่นุ่นอย่าเรื่องกันเลย ต่างคนต่างอยู่เถอะนะ เราไม่เคยหมางใจกันซะหน่อยเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ นะคะ” ปลูกขวัญเสียงเบาพยายามเลี่ยงการเผชิญหน้า
“กูไม่ใช่พี่มึง กูเกลียดแม่ชั้นต่ำมึงชอบโขกสับพวกกู ตัวเองก็ไม่ได้วิเศษมาจากไหน” นุ่นตาขวางไม่ถอย เพราะขวัญดาวมาแย่งท่านโดมินิกที่เคยเป็นของตนแถมชอบรังแกกันเสมอ นุ่นเลยจำฝังใจ
“ถอยไปนังนุ่น” คุณแม่บ้านจำปาเข้ามา ทุกคนตกใจสลายตัว นุ่นไม่พอใจแต่จำถอย “ฝากไว้ก่อนเถอะ ถ้ายังอยู่ที่นี่เจอดีแน่ๆ”
“ขอบคุณค่ะ” ปลูกขวัญไหว้แม่บ้านเดินไปห้องนอนในใจแสนว้าวุ่นเรื่องที่คุยกับเจ้าของบ้านเมื่อครู่
ค่ำคืนดวงจันทร์สว่างสุกใส ปลูกขวัญนอนไม่หลับลงมาเดินเล่นหน้าสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์ด้วยชุดนอนเสื้อลายการ์ตูน แขนขายาวมิดชิด แต่ก้าวขาไม่ออกต่อไปเมื่อเบื้องหน้าเห็นเจ้าของบ้านตัวจริงนั่งดื่มบางอย่างอยู่ เธอหันมองการ์ดหลายๆ คนก็ยิ่งขาแข็ง
ไปหาเขาดีกว่าถามเรื่องที่คุยกันให้รู้เรื่อง แต่เห็นด้านข้างร่างใหญ่ก็เกิดหวาดหวั่นไม่กล้าเข้าใกล้จึงทำได้แค่คิด เมื่อฝ่ายเจ้าบ้านหันมาเห็นเธอก็พูดบางอย่างกับการ์ดและเดินกลับเข้าบ้านไปอีกทาง หัวใจก็แป้วเข้าไปใหญ่
เขารังเกียจเธอ…สาวน้อยใบหน้าร้อนผ่าวเดินไปยังใต้โคนต้นไม้ใหญ่อีกฟากของสนาม บดบังตนเองจากแสงจันทร์ หลอดไฟสว่างจ้าในบ้านไม่ให้ใครเห็นอีก หัวใจเกิดเหน็บหนาวเช่นเดียวกับร่างกายเมื่อลมค่ำคืนต้องผิว สาวน้อยไม่รู้อนาคตตนเองจากนี้จะเป็นอย่างไร คุณอเล็กซิสขวัญขอแค่ที่ซุกหัวนอนและงานบ้านเท่านั้นก็ได้ เธออยากบอกเขาแบบนี้หากเขาคิดจะไล่เธอให้ไปไกลๆ เพราะเธอไม่อยากไปไหนนอกจากอยู่ที่นี่เท่านั้น ที่นี่ยังมีกลิ่นไอของแม่อยู่อย่างน้อยเธอคงไม่รู้สึกอ้างว้างหัวใจมากไปหากต้องไปอยู่ที่อื่น…
รถยุโรปคันใหญ่หรูหรากำลังเตรียมเคลื่อนจากหน้าคฤหาสน์ ตามด้วยรถติดตามอีกสองคัน ปลูกขวัญแอบมองร่างสูงสมาร์ทของอเล็กซิสซึ่งอยู่ในชุดสูทสีเทาเดินขึ้นรถ เขาจะไปแล้ว ยังไม่ได้พูดจาอะไรกันอีกเลยตั้งแต่เมื่อคืนวาน เธอรอเขาเรียกหาทุกวินาทีแต่ก็ไร้วี่แวว สาวน้อยวิ่งลงจากห้องหวังว่าจะทัน แต่มายืนเหนื่อยหอบเกาะประตูหน้ามุขกว้างเพราะรถสามคันหายไปหมดแล้ว
“มาคุยกันหน่อยค่ะ” แม่บ้านใหญ่มายืนข้างหลัง ปลูกขวัญหันไปมอง “ค่ะ” เดินตามหลังแม่บ้านเข้าตึกแต่สายตายังมองไปยังประตูสูงหน้าบ้าน รู้สึกใจหายยังไงไม่รู้เมื่อคนซึ่งแอบคิดว่า ‘เธอ’ เป็นของเขาเพียงคนเดียว ไปเสียแล้วโดยไม่ล่ำลาห่วงใยกันเลย แบบนี้เขาไม่ต้องการเธออย่างแน่ชัด แต่เขาไม่ใช่คุณลุงโดมินิกเป็นคนล่ะคน น่าละอายเหลือเกินที่แอบหวังไปว่าเรื่องราวอาจเป็นไปตามพินัยกรรมของคุณลุง
เธอจะมีคนดูแล ไม่ว้าเหว่อีกต่อไป
ภายในห้องรับแขกเล็กที่ปลูกขวัญชอบมาจัดแจกันดอกไม้ เธอด้วยใจเลื่อนลอยฟังแม่บ้านพูด ได้ใจความว่า คุณเจ้าของคฤหาสน์ไม่อยากข้องเกี่ยวกับเธอในทุกๆ ทาง แต่ให้อยู่ที่นี่ไปในฐานะที่เธอต้องการ ส่วนเรื่องเรียนเขาตามใจเธอ
ปลูกขวัญรู้สึกไร้ค่าโดดเดี่ยวเหมือนครั้งโดนทิ้งจากแม่บังเกิดเกล้า นอนร้องไห้โหยหาอ้อมอกอบอุ่น แต่จะต่อว่าตัดพ้อเขาได้อย่างไร เขาไม่ได้เป็นอะไรกับเธอตั้งแต่ต้น เท่านี้ก็น่าจะเพียงพอกับความกรุณาปราณี เธอได้เรียนหนังสือมีที่ซุกหัวนอนก็พอแล้ว สาวน้อยเบนสายตาไปมองรูปถ่ายคนที่คิดถึงซึ่งแขวนอยู่บนฝาผนัง นึกขอบคุณเขาในใจ
ขอบคุณนะคะ…ยังไงคุณก็มีบุญคุณท่วมหัวเท่าเทียมคุณลุง
“นี่ของคุณค่ะ”
แม่บ้านวางสมุดธนาคารไว้ตรงหน้าปลูกขวัญเปิดดูตกใจจำนวนเงินที่อยู่ในสมุด
ห้าหมื่น!
“คุณจะได้ทุกเดือนจนกว่าจะเรียนจบ สำหรับเรื่องการเรียนคุณคงจัดการเองได้ ถ้าจะไปไหนให้คนขับรถไปส่งนะคะ บัตรเอทีเอ็มอยู่ในสมุดค่ะ ตอนนี้ดิฉันขออนุญาตเป็นผู้ปกครองคุณ”
“อย่าไหว้เลยค่ะ” ปลูกขวัญอยากบอกว่าไม่เป็นไรแต่ฝ่ายนั้นไม่พูดอะไรไหว้แล้วเดินออกไปจากห้องทันที
หนึ่งเดือนผ่านไป ฤดูกาลรับน้องผ่านไปเช่นกัน ปลูกขวัญได้เข้าเรียนมาวิทยาลัยเอกชนมีชื่อ หญิงสาวพูดน้อยแต่ก็มีเพื่อนใหม่หลายคน สนิทสุดก็เป็นรุจิราสาวน้อยตัวอ้วนผิวขาวกินเก่งที่ชอบเอาขนมมาฝากเธอตั้งแต่วันที่สองที่ได้รู้จักกัน
“ขวัญรุ่นพี่พาไปเลี้ยงถึงพัทยาฉันจะกินอาหารทะเลสดๆ ให้พุงกาง” หลังเลิกเรียนคาบแรกรุจีหรือรุจิราชวนคุย
“แต่ไปไกลจังเลย” คนไม่เคยเห็นทะเลดีใจแต่ไม่เคยไปไหนจึงรู้สึกไม่สนุกอย่างเพื่อน
“ไกลอะไรใกล้แค่นี้เธอมีปัญหาหรือ หรือแม่ไม่ให้ไป ไม่อยากเชื่อลูกแหง่หรือจ้า”
ปลูกขวัญหน้าเจื่อน “คงไม่มีปัญหา”
ชีวิตเธออิสรเสรีดั่งนกน้อย แต่หัวใจเอย ใช่ต้องการแบบนั้น เธอต้องการความเอาใจใส่ความรักอย่างเช่นรุจิราได้จากพ่อแม่ซึ่งแวะเวียนมารับทุกๆ วัน
“ก็ดีจะได้สนุกไปกันทั้งห้อง” รุจิรายิ้มเคี้ยวขนมตุ้ยๆ
จนกระทั่งพี่รหัสปลูกขวัญเข้ามาซึ่งทุกคนดูออกว่าชายหนุ่มพอใจน้องรหัส ปลูกขวัญยิ้มตามมารยาท รุจิราชวนรุ่นพี่นั่งแต่ไม่ยอมลุกไปไหนเพราะได้ข่าวความเจ้าชู้ของรุ่นพี่ ช้างพังอย่างเธอซึ่งชอบพอนิสัยปลูกขวัญมากคิดจะปกป้องเพื่อนถ้านายพี่รหัสมีท่าทีไม่น่าไว้ใจ ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้คีรัตน์เป็นอย่างมาก
“พี่ไปส่งที่บ้านนะขวัญ” คีรัตน์บอกจุดประสงค์เมื่อทรุดนั่ง
รุจิราเหลือบตามองเพื่อน เห็นสาวหน้าตาจิ้มลิ้มอ้ำอึ้งก็ตอบเสียเอง “รุจิไปส่งแล้วจ้าพี่ เสียใจด้วยนะมาช้า”
ปลูกขวัญมองหน้ารุจิรา หันไปพยักหน้ากับพี่รหัส “ใช่ ใช่ค่ะ ขอโทษนะคะ”
“ไม่ไปไรครับไว้วันหลังก็แล้วกัน” คีรัตน์เก็บอารมณ์ไม่พอใจรุ่นน้องอ้วนข้างๆ ปลูกขวัญชวนรุจิราเมื่อไม่อยากนั่งข้างรุ่นพี่เพราะรู้สึกอึดอัด
“ขอตัวนะคะ”
คีรัตน์พยักหน้ามองตามคนที่หมายปองสุดสายตา
ปลูกขวัญกลับจากมหาวิทยาลัยเข้าไปขออนุญาตจำปาเพื่อไปพัทยาซึ่งคุณแม่บ้านกำลังสั่งให้เด็กเช็ดตู้โชว์ของเก่าในบ้าน นุ่นได้ยินแอบเบ้ปาก “ไปเรียนไม่นานใจแตก อยากเที่ยวเสียแล้วคงเหมือนแม่”
จำปาหันมอง นุ่นเดินหนีไป เด็กรับใช้คนอื่นๆ ไม่ค่อยมีอคติกับปลูกขวัญอีกแล้วเพราะสาวน้อยใจดีช่วยเหลืองานทุกๆ คนเสมอเวลาว่าง เพียงไม่นานปลูกขวัญใช้ความน่ารักซื้อใจหลายคนได้
“ไปแค่วันเดียวนะคะ” จำปาถามย้ำ ก่อนจะอนุญาต ถามหาว่าใครมารับ ปลูกขวัญบอกไม่ต้องเป็นห่วงรบกวนให้คนขับรถไปส่งที่มหาลัยเท่านั้น เธอไม่อยากให้รุจิรามาที่นี่ทั้งที่เพื่อนอาสามารับเพราะไม่อยากให้เพื่อนตกใจเมื่อเห็นที่อยู่ของเธอและไม่อยากให้เพื่อนซักถามอะไรซึ่งคงต้องมีแน่นอน จึงตัดปัญหาเรื่องนี้ เธอยังไม่พร้อมในตอนนี้สำหรับตอบคำถาม แม่บ้านพยักหน้าสาวน้อยเดินขึ้นไปด้านบนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่
พรุ่งนี้จะได้กลับสักทีหลังจากจำใจต้องอยู่เมืองไทยมาเกินหนึ่งเดือน งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมที่เข้าไปตรวจสอบความคืบหน้าที่ภูเก็ตใกล้เสร็จอเล็กซิสจึงพาคู่ควงคนล่าสุดที่ตามมาเมืองไทยมาพัทยา ชายหนุ่มออกจากผับหรูริมหาด มานั่งดื่มแถวริมหาดเมื่อเบื่อบรรยากาศด้านใน
ชายหาดที่มีลมแรงพัดพาเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวซัดเม็ดทรายขาวละเอียดยามค่ำคืน นั่งแบบนี้ช่างผ่อนคลาย ใกล้ๆ มีเพื่อนคู่ใจเมแกนนั่งดื่มอยู่ด้วย
“ที่นี่ก็ใช้ได้นะจะพักกันต่อสักคืนหรือเปล่า” เมแกนถาม
“งานฉันรออยู่นายอยากอยู่ก็ตามใจ ถ้ายายซาร่าไม่หนีเที่ยวฉันคงไม่อยู่นานขนาดนี้”
“เออ ฉันลืมไปไม่มีคุณป๋านายก็เหนื่อยเพิ่มขึ้น ว่าแต่ทำไมไม่หาคนช่วยแบ่งเบาภาระวะ ซาร่าคนเดียวจะพอหรือ”
อเล็กซิสหันมองเพื่อนเลิกคิ้ว “นายหมายถึง…”
“ฮ่า ฮ่า ใช่ เมีย”
“จะบ้าหรือไอ้นี่ ไม่จำเป็นรังจะเป็นภาระ อยากได้หาของตัวเองสิเว้ย พูดอย่างกับคบคนอย่างฉันมาสองวัน ผู้หญิงอยู่บนเตียงก็พอไม่ต้องทำงานอย่างอื่น”
อเล็กซิสว่าพร้อมกันนั้นก็หันไปเห็นมิเลียเดินออกมาพร้อมการ์ดที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตน
“ว้าย! ไม่ทันถึงที่บริเวณเขานั่งอยู่เสียงมิเลียกรีดร้อง
“อะไรวะ” เมเแกนหันมอง
อเล็กซิสหันไปจ้องมองว่าเกิดอะไรขึ้น
“นางแบบของนายเมาแล้วแน่ๆ ท่าทางสาวที่โดนชนจะโดนดีจากคุณเธอซะด้วย” เมแกนถือขวดเบียร์ค้าง หัวเราะหึหึ อย่างรู้นิสัยขี้วีน เหวี่ยง มิเลียดี
อเล็กซิสคิดว่าคงเคลียร์กันได้แต่เห็นมิเลียยกมือตบหน้าผู้หญิงคนหนึ่งจนมีเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปตรงจุดนั้น
ทำไมการ์ดเขายืนบื้ออยู่วะ?
ผู้หญิงน่าเบื่อแบบเนี่ย กำลังนั่งชมวิวเพลินอยู่เชียว เอาไว้แค่บนเตียงก็พอจริงๆ เบื่อก็ต่างคนต่างไป ความตั้งใจอเล็กซิสจึงแน่วแน่ในเรื่องนี้
ปลูกขวัญนั่งอยู่กับพื้นหน้าชายหาดหญิงสาวยังตกใจไม่หายที่โดนตบหน้าทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด สาวต่างชาติสุดสวยคนนี้เมามายมาชนเธอเองยังมาด่าทอและทำร้าย แถมมีการ์ดตัวโตมายืนมองเธอหญิงสาวจับมือรุจิราแน่นด้วยความกลัวซึ่งเพื่อนสาวนั้นขนมในมือร่วงกระจายบนพื้นไปเรียบร้อยแล้ว
“อะไรกัน” เสียงคุ้นๆ ด้านหลัง ปลูกขวัญและทุกคนหันไปมอง
“เทพบุตรมาช่วยแกแล้ว” รุจิรามองอเล็กซิสตาไม่กระพริบ หล่ออะไรเบอร์นี้เนี่ย ผู้ชายในมโน…มีของจริงแฮะ
“ดาร์ลิ่ง ยายเด็กบ้านี่สิคะมาชนมิเลีย เดินไม่ดูซะบ้างเลย”
“คุณ…” ปลูกขวัญไม่รู้คนที่เธอคิดถึงทุกคืนยังอยู่เมืองไทยเธอเผลอยิ้มมองเขานิ่งนาน ลืมเจ็บไปชั่วขณะ
“ดู ดู๊สิคะ ทำมิเลียเจ็บแล้วยังมีหน้ามายิ้มมาอ่อยคุณอีก คงเด็กขายตัวแถวริมหาด น่ารังเกียจจริงๆ” มิเลียเดินเข้าควงแขนอเล็กซิสแสดงความเป็นเจ้าของ
รุจิราหน้าตูมมองหนุ่มหล่ออย่างเสียดาย แอบปาดน้ำลายทิ้ง ที่แท้คนของยายปีศาจนี่เหรอ แต่ก็นะความหล่อยังไม่หายไป
“เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มถาม แปลกใจที่เจอเด็กซึ่งทำเขาวุ่นวายใจพักใหญ่แต่ชายหนุ่มไม่คิดทักทายไปมากกว่านั้น
“ไปค่ะคุณ…มันจะเป็นอะไร ก็เป็นคุณโสฯ น่ะสิ สนใจถามทำไม คิดอ่อยการ์ดคุณพอเห็นคุณก็เปลี่ยนเป้าหมาย”
“ไปกันเถอะ ถ้าเขาไม่เป็นอะไร” อเล็กซิสพยักหน้าให้ทุกคน เริ่มเบื่อเวลามิเลียดื่มไปมากๆ
“ขอโทษด้วยนะครับ” เมแกนก้าวเดินตามขบวนหลังสุด การ์ดอเล็กซิสคำนับปลูกขวัญ เมแกนมองอย่างแปลกใจ
ไอ้หน้าโหดพวกนี้สุภาพเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่วะ
ปลูกขวัญนั้นยิ้มให้ใครไม่ออก ใบหน้าชาไม่ได้พูดอะไรกับคนที่มาขอโทษเช่นกันเพราะมัวมองตามร่างสูงที่มีการ์ดล้อมหน้าล้อมหลัง และมีผู้หญิงในอ้อมแขน
แบบนี้ใช่ไหมเขาจึงยอมเสียคฤหาสน์ เงิน หญิงสาวก้มมองตนเอง อ้วน ไม่สวย มองเข่าที่มีเลือดซึมแต่ไม่ได้เจ็บ ใจต่างหากที่เจ็บปวดแปลบโดยไม่รู้สาเหตุ
รถยุโรปที่จอดเรียงรายเริ่มทยอยออกจากบริเวณหน้าชายหาด ปลูกขวัญไม่รู้ผู้ชายที่ทำเหมือนไม่เคยรู้จักกันอยู่คันไหน แต่อเล็กซิสมองสาวน้อยหน้าเศร้าที่ผ่ายผอมลงแต่ยังเตี้ยเหมือนเดิมเมื่อรถเคลื่อนผ่านตรงหน้าเธอ เห็นมีชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันมายืนใกล้ๆ ดูเหมือนสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น มุมปากอเล็กซิสก็โค้งขึ้นข้างหนึ่ง
สาวชาติไหนๆ ก็เหมือนกัน อายุแค่นี้ใช้ชีวิตอิสรเสรี พลันนึกถึงขวัญดาวก็ยิ่งมองคนที่มองตามขบวนรถตนอย่างสมเพช
ผู้หญิงแบบนี้ เขาไม่เคยชายตาแล ป๋ามองเห็นตรงไหนว่าจะถูกใจเขา ชายหนุ่มคิดเรื่องนี้ซ้ำๆ
“ที่รัก” มิเลียทำลายความคิดพร้อมกระแซะเข้าใกล้ มือหญิงสาวซุกเข้าไปในกางเกงสแล็คส์ตน อเล็กซิสเลิกคิดเรื่องสาวน้อยนางนั้นทันที
