ปลูกขวัญนั่งพักบนเก้าอี้หรูตรงมุมแจกันใบใหญ่หลังจากทำความสะอาดโถงทางเดินยาวจนเลยขึ้นไปสู่บันไดทรงโค้งราวสีทอง ซึ่งมีโคมไประย้าสวยงามห้อยอยู่ คฤหาสน์หลังใหญ่โตนี้เป็นทรงต่างประเทศ โคมไฟก็ชื่อเรียกยากเธอจำไม่ได้ แม้เธอเคยได้ยินแม่พูดก็ตาม สาวน้อยยกมือเช็ดเหงื่อ สักพักมือถือในกระโปรงสีฟ้าแม่บ้านสั่นไหวสาวน้อยอายุสิบแปดสะดุ้ง
หรือว่าเป็นเขา!
ไม่มีใครโทรหาหรอก เธอไม่มีเพื่อน เบอร์เธอมีเพียงเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้ สาวน้อยมองมือถือเห็นเป็นเจ้าของคฤหาสน์จริงก็มือสั่น เรียกหาเราทำไมกันนะ เขาดูน่าเกรงขามในสายตาเธอ แม้มีใบหน้าหล่อเหลายังกับหนุ่มมาเฟียในหนังสือนิยายที่ชอบอ่านและบทบรรยายที่นักเขียนบอกก็ตาม แต่เห็นกี่ครั้งก็ทำหัวใจสั่นชอบกล
เสียงยังดังไม่หยุดปลูกขวัญกระวนกระวายคิดไปว่าเขาจะขับไล่เธอออกจากบ้าน คิดไปต่างๆ นาๆ นึกได้ไม่ใช่เวลาให้คิดก็ลุกขึ้นเดินขึ้นบันไดสะอาดหรูหราช้าๆ ด้วยความหวาดหวั่น
สายตาไม่กล้ามองบอดี้การ์ดตัวโตๆ ที่ยืนอยู่หลายคนเกือบทุกมุมภายในบ้านหลังใหญ่
การ์ดหน้าห้องไม่มองหน้าเธอเคาะประตูรายงานเจ้านายถึงการมา ปลูกขวัญเดินเข้าห้องช้าๆ ภายในห้องทำงานหรูของ นทีธัชช์ อเล็กซิส ปราการกิจ หนุ่มลูกครึ่งผสมหลายเชื้อชาติเจ้าของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่มีสาขาทั่วโลก และยังเป็นผู้บริหารคนหนึ่งของสายการบินชื่อดังที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษทางมารดากว่าสี่รุ่น ปลูกขวัญรู้เพียงแค่นั้น ซึ่งแค่นั้นก็ทำเธอเกรงกลัว เกรงใจเขามากมาย
เด็กผู้หญิงต่ำต้อยอย่างเธอไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อว่าได้มาเห็น มาอยู่ในบ้านที่มีห้องสวยงามแบบนี้ ห้องทำงานชายหนุ่มมันกว้างขว้างตกแต่งอย่างเป็นระเบียบเรียบแต่หรู มีเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น
ส่วนนทีธัชช์ที่คนในบ้านเรียกว่าคุณอเล็กเป็นส่วนใหญ่ชายหนุ่มไม่ยี่หระกับการมาของคนที่เรียกหานัก แต่จำเป็นต้องคุย เพราะตนนั้นไม่คิดจะมาเสียเวลาอยู่ที่คฤหาสน์ขนาดเล็กที่เมืองไทยนานนัก ตอนนี้กิจการที่นี่น้องสาวดูแลอยู่ แต่คราวนี้เพื่อความต้องการของคนที่รักทำให้เขาก้าวขาออกจากเมืองไทยไม่ได้เสียที
“จะทิ้งน้องให้ปวดหัวคนเดียวอีกนานแค่ไหน น้องอยู่คอนโดนะไม่ค่อยกลับไปที่นั่น พี่กลับมาจัดการซะที” ปลายหมอกหรือซาร่าตัดพ้อจนเขาทนนิ่งดูดายไม่ได้ต้องบินด่วยมาเมืองไทย
ทว่ามาถึงก็เจอเรื่องไม่คาดคิด พินัยกรรมบ้าบอเขาไม่มีวันยอมรับ ป๋าต้องการให้เขาแต่งงานกับเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งไม่เคยเห็นหน้าค่าตา ป๋านะป๋าคิดว่าเขานิยมเลี้ยงต้อยกินเด็กหรือไง มันน่าเบื่อแบบนี้ไม่รู้หรือไง ชายหนุ่มหน้าคมแบบฉบับหนุ่มลูกครึ่งมองเมืองกรุงเทพฯ ที่มาน้อยครั้ง นานครั้งจะกลับมาเยี่ยมน้องสาว แต่น้องสาวตัวดีไม่ได้อยู่ให้เห็นหน้ามากนัก อย่างครั้งนี้พอตนมาถึงปลายหมอกก็บินไปญี่ปุ่นทันที
“ซาร่าใช่เจ้าสาวที่ไหน ทำไมต้องอยู่” น้องสาวว่าแค่นั้นนทีธัชช์ก็ไม่คิดถามเรื่องใดอีก
ยามพลบค่ำผ่านหน้าต่างกว้างที่เปิดรับสายลมร้อนอบอ้าวทิวทัศน์ที่ดูห่างไกลมากเพราะเนื้อที่ของคฤหาสน์ที่ป๋าก่อสร้างเพิ่มเติมทิ้งไว้นั้นช่างกว้างขว้างและร่มรื่นด้วยต้นไม้มากจนเกินไป ไฟสว่างจากยอดตึกใหญ่ๆ ของเมืองจึงกลายเป็นเพียงดวงดาวเล็กๆ ไม่เด่นชัดนัก
“ขวัญมาแล้วค่ะ” เสียงใสๆ ทำให้เลิกมองทิวทัศน์ จำใจหันมาหา ร่างเล็กๆ ป้อมๆ… เตี้ยที่สุดเท่าที่เคยเห็น หล่อนกำลังยืนตัวตรง อเล็กซิสคิ้วย่นเข้าหากันมองหล่อนเขม็ง นี่ล่ะตัวปัญหาของเขา!
“คุณ…นทีธัชช์ อเล็กซิส”
“คิดหรือยังจะเอายังไง จะเอาอะไร จะอยู่อีกกี่วัน”
ชายหนุ่มปล่อยคำถามรัวๆ ปลูกขวัญที่คิดไม่ตกกับชีวิตตกใจถึงกับก้มหน้า คิดไว้แล้วต้องเป็นเรื่องนี้ แต่จะตอบอย่างไรดี สาวน้อยสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ กำลังจะตอบก็โดนต่อว่าเสียก่อนสาวน้อยก็ใจแป้ว
“ฉันไม่ได้เรียกเธอมาด่า มาต่อว่า มองหน้าฉันเวลาฉันพูดและตอบมา” ชายหนุ่มใช้สะโพกสอบพิงโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ดวงตาคมสีฟ้าเข้มจ้องเขม็ง ปลูกขวัญกลืนน้ำลาย “ขวัญ…ขวัญยังไม่คิด”
“อะไรนะ ไม่หูฝาดไปใช่ไหม ฉันคิดว่าเวลาที่ให้ไปมันมากเกินไปด้วยซ้ำ” ใบหน้าเข้มตาสีฟ้าขุ่นข้นร่างยักษ์เดินใกล้ร่างต่ำเตี้ยแค่อกตน สาวน้อยถอยห่างก็ยิ่งตาม เขาให้เวลามาเกือบอาทิตย์หลังจากเปิดพินัยกรรม ทำไมยายเด็กคนนี้ยังไม่คิดอีก สมองมีหรือปล่าวะเนี่ย หรือที่จริงหล่อนต้องการทำตามความต้องการของป๋า คิดเช่นนั้นอเล็กซิสก็รุกถามไถ่ให้รู้แน่ หวังสูง ตาโตกับสมบัติแล้วอายุแค่นี้ถ้าเป็นอย่างนั้นได้โดนดีแน่ ยายเด็กเตี้ยเอ้ย
“ไม่คิดหรือ จะให้ฉันเชื่อหรือ บอกมาตรงๆ ดีกว่าเธอคิดจะมาเป็นเมียฉันตามที่คุณพ่อเขียนไว้ในพินัยกรรม บอกมา”
ตัวแค่นี้หวังสูงเกินตัวเหมือนแม่ไม่มีผิด
ใบหน้าที่ยังมีเหงื่อเพราะการทำงานส่ายไปมาจนผมหน้าม้าสั้นแค้ต้นคอรุ่ยร่ายมาปิดใบหน้า “ขวัญเปล่านะคุณ ไม่ได้คิดอย่างนั้นค่ะ”
อเล็กซิสจ้องเขม็งถามย้ำ
“แน่นะ อย่างนั้นก็ดีฉันเคยบอกไปแล้ว คำว่า ‘เมีย’ สำหรับฉันมันกว้าง…เธออาจเสียใจที่ต้องการแบบนั้น เธอยังเด็กเอาเงินไปเถอะ หรือเอาบ้านหลังนี้ไป” เขาหยั่งเชิงสาวเตี้ย
สาวน้อยคิดถึงอาณาเขตกว้างใหญ่ “ขวัญจะดูแลที่นี่ได้ยังไงคะมันใหญ่เกินไป ขวัญไม่มีใคร ถ้าเอาเงินไปขวัญไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนอยู่ดี” เสียงอ่อยสารภาพ อเล็กซิสกอดอกมองอยู่อย่างนั้น
โง่ขนาดใช้เงินไม่เป็นหรือนี่ ไม่เอาที่นี่ หรือแกล้งโง่ให้ตนน่าสงสาร อายุสิบแปดแล้วนะ
ดวงตากลมโตกำลังบอกว่าไม่ได้โกหก ชายหนุ่มอายุสามสิบห้าสำรวจสาวน้อยตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน เตี๊ยติดไปในทางอ้วนแต่ผิวพรรณสวยมาก ใบหน้าก็พอมองได้
ปลูกขวัญจมกับความคิดตนเองไม่ได้รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังประเมินเธออยู่ด้วยความคิดสมเพช
เธอเป็นเพียงลูกสาวของเมียคนล่าสุดของบิดาผู้ชายหล่อเหลาเครางามตรงหน้า แม่อยู่กินกับท่านโดมินิกได้ไม่นานก็ประสบอุบัติเหตุด้วยกันทั้งคู่ ปลูกขวัญเพิ่งออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อแม่กลับมาเมืองไทยครั้งล่าสุดจึงคล้ายคนโลกแคบไม่รู้จักอะไรเลย ได้เข้ามาอยู่ที่นี่ตอนแรกเธอไม่ชอบอยู่ว่างๆ ก็ช่วยคนในบ้านทำงานจนเด็กรับใช้ตกอกตกใจ แม่รู้โดนต่อว่าแต่เธอก็ยังแอบทำโน่นนี่อยู่เรื่อย ชอบที่สุดก็ไปรดน้ำต้นไม้ในสวนดอกไม้เพราะไม่ค่อยมีใครเห็น
ความห่างเหินของเธอกับแม่ทำเธอไกลห่างแม่เสมอ แม่อยู่ตรงไหนเธอจะไม่อยู่ตรงนั้น หากวันนี้เสียใจเหลือเกินเมื่อทิฐิทำให้ไม่มีโอกาสเจอแม่อีก กอดแม่สักครั้งไม่เคยได้ทำ คิดถึงตอนนี้ปลูกขวัญก็น้ำตาคลอ
“อะไรกันเรียกมาคุยดีๆ ไม่ทันต่อว่าอะไรทำไมร้องไห้” เจ้าของบ้านไม่ชอบน้ำตาเสียงดัง ปลูกขวัญสะดุ้งกระพริบไล่น้ำตา “ขวัญขอโทษ แค่คิดถึงแม่เท่านั้นค่ะ”
“ถ้าเธอตัดสินใจอะไรไม่ได้ฉันจะคิดเองแล้วนะ มันเสียเวลาฉัน ฉันไม่ได้เกิดมานั่งๆ นอนๆ รอเรื่องไร้สาระแบบนี้”
เบื่อน้ำตาผู้หญิงชิบ
ปลูกขวัญไม่รู้ว่าโดนรังเกียจ สมเพช ด้วยความหวาดกลัว เธอเผลอจับข้อมือใหญ่ “อย่าให้ เอ่อ…ฉัน…ไปไหนไม่ได้หรือคะ ให้อยู่ในฐานะอะไรก็ได้ คนรับใช้ก็ได้ ฉันไม่มีใคร มีเงินก็ไม่รู้จะเอาไปไหน”
“กลับไปอยู่ที่เดิมสิ ที่เคยอยู่ เมื่อก่อนเธออยู่ไหน” อเล็กซิสดึงมือกลับมาล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างถือตัว
ปลูกขวัญตัวสั่น “ขวัญ ขวัญ ไม่อยากไป”
“เมื่อก่อนเธออยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มถามเรื่องที่ไม่เคยคิดสนใจ
“บ้านเด็กกำพร้าขวัญอยู่ที่นั่นค่ะ ไม่อยากไปอีกแล้ว”
ทิ้งลูกสาวหาความสุขให้ตนเองน่ารังเกียจที่สุด ชายหนุ่มไม่ชอบขวัญดาวเมียบิดาอยู่แล้วคิดอย่างดูถูก มองเด็กสาวตรงหน้าอย่างสมเพชเข้าไปอีก…คงไม่มีพ่อล่ะสิ ยายขวัญดาวท้องไม่มีพ่อ
“นะคะ”
“อะไร อย่ามาเซ้าซี้”
“ขวัญขออยู่กับคุณได้ไหม”
“เฮ้ย! อยู่กับฉันคงไม่ใช่ต้องการตามสิงฉันไปทั่วนะ เพราะฉันต้องเดินทางตลอด ไม่เคยมีผู้หญิงตามก้น มีแต่แมนๆ เห็นไหม”
ตาแดงก่ำ หน้าแดงก่ำนั้นทำให้อเล็กซิสหันหลังให้เด็กสาว
“ขออยู่ที่นี่ตามที่คุณจะกรุณา เอ่อ คุณแต่งงานแค่ในนามก็ได้เพื่อคุณจะได้ไม่ต้องสูญเสียอะไร ขวัญขอแค่ที่ซุกหัวนอน และถ้าคุณจะกรุณาขวัญอยากเรียนหนังสือ”
คฤหาสน์ใหญ่โตกว่านี้เขามีอยู่มากมายทั่วโลกคุณป๋าคิดหรือไงเขาจะงกถ้าต้องยกให้เด็กเตี้ยคนนี้พร้อมเงินก้อนโต ชายหนุ่มทรัพย์สมบัติมากมายยิ้มหยัน ถือว่าให้ทานเด็กมันไปดีไหม เบื่อจะต้องมาแบกรับภาระเลี้ยงเด็ก ชายหนุ่มตัดบท “ออกไปก่อน พรุ่งนี้ฉันจะตอบสิ่งที่เธอต้องการ”
ปลูกขวัญรู้สึกตัวปล่อยมือใหญ่ก้มหน้า “ค่ะ”
ชุดทำงานแม่บ้านในร่างกลมป้อมออกไป คนด้านหลังนึกถึงดวงตากลมไร้พิษสงก็ให้เวทนาเล็กน้อย อะไรกันเมียในนาม ทำเป็นละครโทรทัศน์ไปได้ ถ้าเธอส่อแววมีพิษเหมือนขวัญดาวเขาคงไม่นึกลำบากใจขึ้นมานิดๆ แต่อะไรก็ยังไม่แน่นอน…ชายหนุ่มทิ้งตัวบนโต๊ะทำงานหยิบรูปถ่ายป๋าขึ้นมาดู
“คุณป๋าต้องการอะไร ทำไมทำแบบนี้บอกผมได้ไหมครับ หรือทำเพราะเมียคุณป๋า…หรือต้องการหาเมียให้ผมอย่างที่เคยทำเสมอตอนมีชีวิต”
คิดถึงตรงนี้คนเอาแต่ใจตนเองอย่างอเล็กซิสก็หน้าคล้ำจะทำยังไงกับเธอดีนะลูกสาวยายขวัญดาวจอมร่านคนนั้น… ชายหนุ่มข่มความรังเกียจ ข่มความเสียใจกับการสูญเสียพ่อไปอย่างไม่มีวันกลับแต่เมื่อเห็นรูปถ่ายที่ถ่ายคู่กันหัวใจก็บีบรัดกันจนรู้สึกเจ็บปวดเพราะความคิดถึงพ่อ
“ขึ้นไปอ่อยเจ้านายมาเหรอย่ะ” ลงมาด้านล่างเสียงกระแนะกระแหนพร้อมเสียงหัวเราะของเด็กรับใช้ที่อยู่มานานและไม่ชอบแม่ของปลูกขวัญ พาลเกลียดเธอไปด้วย ปลูกขวัญเดินหนี หัวหน้าทีมตัวใหญ่ที่ชอบรังแกเดินมาขวางพร้อมใช้เครื่องดูดฝุ่นขวางทางเดิน
“ตอบมาอย่าเดินหนี อย่าทำเป็นอาย”
“พี่นุ่นอย่าเรื่องกันเลย ต่างคนต่างอยู่เถอะนะ เราไม่เคยหมางใจกันซะหน่อยเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ นะคะ” ปลูกขวัญเสียงเบาพยายามเลี่ยงการเผชิญหน้า
“กูไม่ใช่พี่มึง กูเกลียดแม่ชั้นต่ำมึงชอบโขกสับพวกกู ตัวเองก็ไม่ได้วิเศษมาจากไหน” นุ่นตาขวางไม่ถอย เพราะขวัญดาวมาแย่งท่านโดมินิกที่เคยเป็นของตนแถมชอบรังแกกันเสมอ นุ่นเลยจำฝังใจ
“ถอยไปนังนุ่น” คุณแม่บ้านจำปาเข้ามา ทุกคนตกใจสลายตัว นุ่นไม่พอใจแต่จำถอย “ฝากไว้ก่อนเถอะ ถ้ายังอยู่ที่นี่เจอดีแน่ๆ”
“ขอบคุณค่ะ” ปลูกขวัญไหว้แม่บ้านเดินไปห้องนอนในใจแสนว้าวุ่นเรื่องที่คุยกับเจ้าของบ้านเมื่อครู่
ค่ำคืนดวงจันทร์สว่างสุกใส ปลูกขวัญนอนไม่หลับลงมาเดินเล่นหน้าสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์ด้วยชุดนอนเสื้อลายการ์ตูน แขนขายาวมิดชิด แต่ก้าวขาไม่ออกต่อไปเมื่อเบื้องหน้าเห็นเจ้าของบ้านตัวจริงนั่งดื่มบางอย่างอยู่ เธอหันมองการ์ดหลายๆ คนก็ยิ่งขาแข็ง
ไปหาเขาดีกว่าถามเรื่องที่คุยกันให้รู้เรื่อง แต่เห็นด้านข้างร่างใหญ่ก็เกิดหวาดหวั่นไม่กล้าเข้าใกล้จึงทำได้แค่คิด เมื่อฝ่ายเจ้าบ้านหันมาเห็นเธอก็พูดบางอย่างกับการ์ดและเดินกลับเข้าบ้านไปอีกทาง หัวใจก็แป้วเข้าไปใหญ่
เขารังเกียจเธอ…สาวน้อยใบหน้าร้อนผ่าวเดินไปยังใต้โคนต้นไม้ใหญ่อีกฟากของสนาม บดบังตนเองจากแสงจันทร์ หลอดไฟสว่างจ้าในบ้านไม่ให้ใครเห็นอีก หัวใจเกิดเหน็บหนาวเช่นเดียวกับร่างกายเมื่อลมค่ำคืนต้องผิว สาวน้อยไม่รู้อนาคตตนเองจากนี้จะเป็นอย่างไร คุณอเล็กซิสขวัญขอแค่ที่ซุกหัวนอนและงานบ้านเท่านั้นก็ได้ เธออยากบอกเขาแบบนี้หากเขาคิดจะไล่เธอให้ไปไกลๆ เพราะเธอไม่อยากไปไหนนอกจากอยู่ที่นี่เท่านั้น ที่นี่ยังมีกลิ่นไอของแม่อยู่อย่างน้อยเธอคงไม่รู้สึกอ้างว้างหัวใจมากไปหากต้องไปอยู่ที่อื่น…
รถยุโรปคันใหญ่หรูหรากำลังเตรียมเคลื่อนจากหน้าคฤหาสน์ ตามด้วยรถติดตามอีกสองคัน ปลูกขวัญแอบมองร่างสูงสมาร์ทของอเล็กซิสซึ่งอยู่ในชุดสูทสีเทาเดินขึ้นรถ เขาจะไปแล้ว ยังไม่ได้พูดจาอะไรกันอีกเลยตั้งแต่เมื่อคืนวาน เธอรอเขาเรียกหาทุกวินาทีแต่ก็ไร้วี่แวว สาวน้อยวิ่งลงจากห้องหวังว่าจะทัน แต่มายืนเหนื่อยหอบเกาะประตูหน้ามุขกว้างเพราะรถสามคันหายไปหมดแล้ว
“มาคุยกันหน่อยค่ะ” แม่บ้านใหญ่มายืนข้างหลัง ปลูกขวัญหันไปมอง “ค่ะ” เดินตามหลังแม่บ้านเข้าตึกแต่สายตายังมองไปยังประตูสูงหน้าบ้าน รู้สึกใจหายยังไงไม่รู้เมื่อคนซึ่งแอบคิดว่า ‘เธอ’ เป็นของเขาเพียงคนเดียว ไปเสียแล้วโดยไม่ล่ำลาห่วงใยกันเลย แบบนี้เขาไม่ต้องการเธออย่างแน่ชัด แต่เขาไม่ใช่คุณลุงโดมินิกเป็นคนล่ะคน น่าละอายเหลือเกินที่แอบหวังไปว่าเรื่องราวอาจเป็นไปตามพินัยกรรมของคุณลุง
เธอจะมีคนดูแล ไม่ว้าเหว่อีกต่อไป
ภายในห้องรับแขกเล็กที่ปลูกขวัญชอบมาจัดแจกันดอกไม้ เธอด้วยใจเลื่อนลอยฟังแม่บ้านพูด ได้ใจความว่า คุณเจ้าของคฤหาสน์ไม่อยากข้องเกี่ยวกับเธอในทุกๆ ทาง แต่ให้อยู่ที่นี่ไปในฐานะที่เธอต้องการ ส่วนเรื่องเรียนเขาตามใจเธอ
ปลูกขวัญรู้สึกไร้ค่าโดดเดี่ยวเหมือนครั้งโดนทิ้งจากแม่บังเกิดเกล้า นอนร้องไห้โหยหาอ้อมอกอบอุ่น แต่จะต่อว่าตัดพ้อเขาได้อย่างไร เขาไม่ได้เป็นอะไรกับเธอตั้งแต่ต้น เท่านี้ก็น่าจะเพียงพอกับความกรุณาปราณี เธอได้เรียนหนังสือมีที่ซุกหัวนอนก็พอแล้ว สาวน้อยเบนสายตาไปมองรูปถ่ายคนที่คิดถึงซึ่งแขวนอยู่บนฝาผนัง นึกขอบคุณเขาในใจ
ขอบคุณนะคะ…ยังไงคุณก็มีบุญคุณท่วมหัวเท่าเทียมคุณลุง
“นี่ของคุณค่ะ”
แม่บ้านวางสมุดธนาคารไว้ตรงหน้าปลูกขวัญเปิดดูตกใจจำนวนเงินที่อยู่ในสมุด
ห้าหมื่น!
“คุณจะได้ทุกเดือนจนกว่าจะเรียนจบ สำหรับเรื่องการเรียนคุณคงจัดการเองได้ ถ้าจะไปไหนให้คนขับรถไปส่งนะคะ บัตรเอทีเอ็มอยู่ในสมุดค่ะ ตอนนี้ดิฉันขออนุญาตเป็นผู้ปกครองคุณ”
“อย่าไหว้เลยค่ะ” ปลูกขวัญอยากบอกว่าไม่เป็นไรแต่ฝ่ายนั้นไม่พูดอะไรไหว้แล้วเดินออกไปจากห้องทันที
หนึ่งเดือนผ่านไป ฤดูกาลรับน้องผ่านไปเช่นกัน ปลูกขวัญได้เข้าเรียนมาวิทยาลัยเอกชนมีชื่อ หญิงสาวพูดน้อยแต่ก็มีเพื่อนใหม่หลายคน สนิทสุดก็เป็นรุจิราสาวน้อยตัวอ้วนผิวขาวกินเก่งที่ชอบเอาขนมมาฝากเธอตั้งแต่วันที่สองที่ได้รู้จักกัน
“ขวัญรุ่นพี่พาไปเลี้ยงถึงพัทยาฉันจะกินอาหารทะเลสดๆ ให้พุงกาง” หลังเลิกเรียนคาบแรกรุจีหรือรุจิราชวนคุย
“แต่ไปไกลจังเลย” คนไม่เคยเห็นทะเลดีใจแต่ไม่เคยไปไหนจึงรู้สึกไม่สนุกอย่างเพื่อน
“ไกลอะไรใกล้แค่นี้เธอมีปัญหาหรือ หรือแม่ไม่ให้ไป ไม่อยากเชื่อลูกแหง่หรือจ้า”
ปลูกขวัญหน้าเจื่อน “คงไม่มีปัญหา”
ชีวิตเธออิสรเสรีดั่งนกน้อย แต่หัวใจเอย ใช่ต้องการแบบนั้น เธอต้องการความเอาใจใส่ความรักอย่างเช่นรุจิราได้จากพ่อแม่ซึ่งแวะเวียนมารับทุกๆ วัน
“ก็ดีจะได้สนุกไปกันทั้งห้อง” รุจิรายิ้มเคี้ยวขนมตุ้ยๆ
จนกระทั่งพี่รหัสปลูกขวัญเข้ามาซึ่งทุกคนดูออกว่าชายหนุ่มพอใจน้องรหัส ปลูกขวัญยิ้มตามมารยาท รุจิราชวนรุ่นพี่นั่งแต่ไม่ยอมลุกไปไหนเพราะได้ข่าวความเจ้าชู้ของรุ่นพี่ ช้างพังอย่างเธอซึ่งชอบพอนิสัยปลูกขวัญมากคิดจะปกป้องเพื่อนถ้านายพี่รหัสมีท่าทีไม่น่าไว้ใจ ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้คีรัตน์เป็นอย่างมาก
“พี่ไปส่งที่บ้านนะขวัญ” คีรัตน์บอกจุดประสงค์เมื่อทรุดนั่ง
รุจิราเหลือบตามองเพื่อน เห็นสาวหน้าตาจิ้มลิ้มอ้ำอึ้งก็ตอบเสียเอง “รุจิไปส่งแล้วจ้าพี่ เสียใจด้วยนะมาช้า”
ปลูกขวัญมองหน้ารุจิรา หันไปพยักหน้ากับพี่รหัส “ใช่ ใช่ค่ะ ขอโทษนะคะ”
“ไม่ไปไรครับไว้วันหลังก็แล้วกัน” คีรัตน์เก็บอารมณ์ไม่พอใจรุ่นน้องอ้วนข้างๆ ปลูกขวัญชวนรุจิราเมื่อไม่อยากนั่งข้างรุ่นพี่เพราะรู้สึกอึดอัด
“ขอตัวนะคะ”
คีรัตน์พยักหน้ามองตามคนที่หมายปองสุดสายตา
ปลูกขวัญกลับจากมหาวิทยาลัยเข้าไปขออนุญาตจำปาเพื่อไปพัทยาซึ่งคุณแม่บ้านกำลังสั่งให้เด็กเช็ดตู้โชว์ของเก่าในบ้าน นุ่นได้ยินแอบเบ้ปาก “ไปเรียนไม่นานใจแตก อยากเที่ยวเสียแล้วคงเหมือนแม่”
จำปาหันมอง นุ่นเดินหนีไป เด็กรับใช้คนอื่นๆ ไม่ค่อยมีอคติกับปลูกขวัญอีกแล้วเพราะสาวน้อยใจดีช่วยเหลืองานทุกๆ คนเสมอเวลาว่าง เพียงไม่นานปลูกขวัญใช้ความน่ารักซื้อใจหลายคนได้
“ไปแค่วันเดียวนะคะ” จำปาถามย้ำ ก่อนจะอนุญาต ถามหาว่าใครมารับ ปลูกขวัญบอกไม่ต้องเป็นห่วงรบกวนให้คนขับรถไปส่งที่มหาลัยเท่านั้น เธอไม่อยากให้รุจิรามาที่นี่ทั้งที่เพื่อนอาสามารับเพราะไม่อยากให้เพื่อนตกใจเมื่อเห็นที่อยู่ของเธอและไม่อยากให้เพื่อนซักถามอะไรซึ่งคงต้องมีแน่นอน จึงตัดปัญหาเรื่องนี้ เธอยังไม่พร้อมในตอนนี้สำหรับตอบคำถาม แม่บ้านพยักหน้าสาวน้อยเดินขึ้นไปด้านบนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่
พรุ่งนี้จะได้กลับสักทีหลังจากจำใจต้องอยู่เมืองไทยมาเกินหนึ่งเดือน งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมที่เข้าไปตรวจสอบความคืบหน้าที่ภูเก็ตใกล้เสร็จอเล็กซิสจึงพาคู่ควงคนล่าสุดที่ตามมาเมืองไทยมาพัทยา ชายหนุ่มออกจากผับหรูริมหาด มานั่งดื่มแถวริมหาดเมื่อเบื่อบรรยากาศด้านใน
ชายหาดที่มีลมแรงพัดพาเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวซัดเม็ดทรายขาวละเอียดยามค่ำคืน นั่งแบบนี้ช่างผ่อนคลาย ใกล้ๆ มีเพื่อนคู่ใจเมแกนนั่งดื่มอยู่ด้วย
“ที่นี่ก็ใช้ได้นะจะพักกันต่อสักคืนหรือเปล่า” เมแกนถาม
“งานฉันรออยู่นายอยากอยู่ก็ตามใจ ถ้ายายซาร่าไม่หนีเที่ยวฉันคงไม่อยู่นานขนาดนี้”
“เออ ฉันลืมไปไม่มีคุณป๋านายก็เหนื่อยเพิ่มขึ้น ว่าแต่ทำไมไม่หาคนช่วยแบ่งเบาภาระวะ ซาร่าคนเดียวจะพอหรือ”
อเล็กซิสหันมองเพื่อนเลิกคิ้ว “นายหมายถึง…”
“ฮ่า ฮ่า ใช่ เมีย”
“จะบ้าหรือไอ้นี่ ไม่จำเป็นรังจะเป็นภาระ อยากได้หาของตัวเองสิเว้ย พูดอย่างกับคบคนอย่างฉันมาสองวัน ผู้หญิงอยู่บนเตียงก็พอไม่ต้องทำงานอย่างอื่น”
อเล็กซิสว่าพร้อมกันนั้นก็หันไปเห็นมิเลียเดินออกมาพร้อมการ์ดที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตน
“ว้าย! ไม่ทันถึงที่บริเวณเขานั่งอยู่เสียงมิเลียกรีดร้อง
“อะไรวะ” เมเแกนหันมอง
อเล็กซิสหันไปจ้องมองว่าเกิดอะไรขึ้น
“นางแบบของนายเมาแล้วแน่ๆ ท่าทางสาวที่โดนชนจะโดนดีจากคุณเธอซะด้วย” เมแกนถือขวดเบียร์ค้าง หัวเราะหึหึ อย่างรู้นิสัยขี้วีน เหวี่ยง มิเลียดี
อเล็กซิสคิดว่าคงเคลียร์กันได้แต่เห็นมิเลียยกมือตบหน้าผู้หญิงคนหนึ่งจนมีเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปตรงจุดนั้น
ทำไมการ์ดเขายืนบื้ออยู่วะ?
ผู้หญิงน่าเบื่อแบบเนี่ย กำลังนั่งชมวิวเพลินอยู่เชียว เอาไว้แค่บนเตียงก็พอจริงๆ เบื่อก็ต่างคนต่างไป ความตั้งใจอเล็กซิสจึงแน่วแน่ในเรื่องนี้
ปลูกขวัญนั่งอยู่กับพื้นหน้าชายหาดหญิงสาวยังตกใจไม่หายที่โดนตบหน้าทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด สาวต่างชาติสุดสวยคนนี้เมามายมาชนเธอเองยังมาด่าทอและทำร้าย แถมมีการ์ดตัวโตมายืนมองเธอหญิงสาวจับมือรุจิราแน่นด้วยความกลัวซึ่งเพื่อนสาวนั้นขนมในมือร่วงกระจายบนพื้นไปเรียบร้อยแล้ว
“อะไรกัน” เสียงคุ้นๆ ด้านหลัง ปลูกขวัญและทุกคนหันไปมอง
“เทพบุตรมาช่วยแกแล้ว” รุจิรามองอเล็กซิสตาไม่กระพริบ หล่ออะไรเบอร์นี้เนี่ย ผู้ชายในมโน…มีของจริงแฮะ
“ดาร์ลิ่ง ยายเด็กบ้านี่สิคะมาชนมิเลีย เดินไม่ดูซะบ้างเลย”
“คุณ…” ปลูกขวัญไม่รู้คนที่เธอคิดถึงทุกคืนยังอยู่เมืองไทยเธอเผลอยิ้มมองเขานิ่งนาน ลืมเจ็บไปชั่วขณะ
“ดู ดู๊สิคะ ทำมิเลียเจ็บแล้วยังมีหน้ามายิ้มมาอ่อยคุณอีก คงเด็กขายตัวแถวริมหาด น่ารังเกียจจริงๆ” มิเลียเดินเข้าควงแขนอเล็กซิสแสดงความเป็นเจ้าของ
รุจิราหน้าตูมมองหนุ่มหล่ออย่างเสียดาย แอบปาดน้ำลายทิ้ง ที่แท้คนของยายปีศาจนี่เหรอ แต่ก็นะความหล่อยังไม่หายไป
“เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มถาม แปลกใจที่เจอเด็กซึ่งทำเขาวุ่นวายใจพักใหญ่แต่ชายหนุ่มไม่คิดทักทายไปมากกว่านั้น
“ไปค่ะคุณ…มันจะเป็นอะไร ก็เป็นคุณโสฯ น่ะสิ สนใจถามทำไม คิดอ่อยการ์ดคุณพอเห็นคุณก็เปลี่ยนเป้าหมาย”
“ไปกันเถอะ ถ้าเขาไม่เป็นอะไร” อเล็กซิสพยักหน้าให้ทุกคน เริ่มเบื่อเวลามิเลียดื่มไปมากๆ
“ขอโทษด้วยนะครับ” เมแกนก้าวเดินตามขบวนหลังสุด การ์ดอเล็กซิสคำนับปลูกขวัญ เมแกนมองอย่างแปลกใจ
ไอ้หน้าโหดพวกนี้สุภาพเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่วะ
ปลูกขวัญนั้นยิ้มให้ใครไม่ออก ใบหน้าชาไม่ได้พูดอะไรกับคนที่มาขอโทษเช่นกันเพราะมัวมองตามร่างสูงที่มีการ์ดล้อมหน้าล้อมหลัง และมีผู้หญิงในอ้อมแขน
แบบนี้ใช่ไหมเขาจึงยอมเสียคฤหาสน์ เงิน หญิงสาวก้มมองตนเอง อ้วน ไม่สวย มองเข่าที่มีเลือดซึมแต่ไม่ได้เจ็บ ใจต่างหากที่เจ็บปวดแปลบโดยไม่รู้สาเหตุ
รถยุโรปที่จอดเรียงรายเริ่มทยอยออกจากบริเวณหน้าชายหาด ปลูกขวัญไม่รู้ผู้ชายที่ทำเหมือนไม่เคยรู้จักกันอยู่คันไหน แต่อเล็กซิสมองสาวน้อยหน้าเศร้าที่ผ่ายผอมลงแต่ยังเตี้ยเหมือนเดิมเมื่อรถเคลื่อนผ่านตรงหน้าเธอ เห็นมีชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันมายืนใกล้ๆ ดูเหมือนสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น มุมปากอเล็กซิสก็โค้งขึ้นข้างหนึ่ง
สาวชาติไหนๆ ก็เหมือนกัน อายุแค่นี้ใช้ชีวิตอิสรเสรี พลันนึกถึงขวัญดาวก็ยิ่งมองคนที่มองตามขบวนรถตนอย่างสมเพช
ผู้หญิงแบบนี้ เขาไม่เคยชายตาแล ป๋ามองเห็นตรงไหนว่าจะถูกใจเขา ชายหนุ่มคิดเรื่องนี้ซ้ำๆ
“ที่รัก” มิเลียทำลายความคิดพร้อมกระแซะเข้าใกล้ มือหญิงสาวซุกเข้าไปในกางเกงสแล็คส์ตน อเล็กซิสเลิกคิดเรื่องสาวน้อยนางนั้นทันที
