“กรี๊ดดด ไอ้บ้าปล่อยนะ ฉันไม่ใช่อีตัวเว้ย”
“อย่าเล่นตัวน่าไปกับเสี่ยดีกว่า รับรองเสี่ยจ่ายไม่อั้น” ร่างหญิงสาวในชุดฟอร์มของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยี่ห้อหนึ่งปัดป้องมือที่เอื้อมมาหาอย่างฉุนเฉียว
“พูดไม่รู้เรื่องเหรอ บอกว่าฉันไม่ได้ขายตัว และที่นี่ไม่มีพนักงานในร้านคนไหนขายตัวหากพูดไม่ฟังจะหาไม่เตือนนะเสี่ย”
“จะอะไรนักหนาวะ กะอีค่าคลับกระจอกๆ ไอ้ร้านแบบนี้ที่ไหนๆ พนักงานก็ขายตัวกันทั้งล่ะ” ทั้งสองยังคงโต้เถียงกันตอนแรกอิฐก็ไม่คิดจะก้าวก่ายคิดว่าเป็นพวกแอบแฝงมาหาเหยื่อแล้วโก่งค่าตัวโดยอาศัยชื่อเสียงของผับเพื่อนรักเป็นจุดขาย และที่นี่พนักงานหน้าตาดีกันทั้งนั้น มือที่กำลังจะเปิดประตูระชะงักอีกครั้งเมื่อเสียงใสๆ ของหญิงสาวคนนั้นพูดขึ้น
“จะบอกอะไรให้นะไอ้เสี่ยหน้าหม้อ ที่นี่ไม่มีโว้ยเพราะอะไรรู้ไหมเพราะคุณภีมเขาเป็นผู้ดี ไม่ทำมาหากินบนหลังคนเหมือนเสี่ย คุณภีมรักลูกน้องรักพนักงานทุกคน เงินเดือนพวกเราพอจะยาไส้ไม่จำเป็นต้องขายอะไรๆ เพื่อเงิน แม้เราจะทำงานเพื่อเงินแต่ไม่ได้คิดจะขายตัวเพื่อสนองตัณหาเสี่ยบ้ากามอย่างแกหรอก” เป็นจริงดังที่เธอบอกทุกประการเพราะผับกึ่งเรสทัวรองต์แห่งนี้เป็นเหมือนสถานที่ผ่อนคลายของเหล่านักท่องราตรี ใครชอบความสนุกสุดเหวี่ยงก็เข้าไปในโซนของผับ ใครอยากนั่งฟังเพลงผ่อนคลายพร้อมกับรับประทานอาหารอร่อยก็มีโซนเฉพาะซึ่งลูกค้าแต่ละกลุ่มก็จะอยู่ในโซนที่ตนเองชอบ และเรื่องบริการแอบแฝงนั้นไม่มีให้เกิดความรำคาญเพราะภีมค่อนข้างจะเข้มงวดและหากมีพนักงานคนไหนแอบแฝงขายบริการก็จะถูกไล่ออกพร้อมดำเนินคดีอย่างถึงที่สุด...
“อย่าเล่นตัวน่า ของมันเคยๆ กันอยู่ พอได้มาประจำร้านดีหน่อยทำลืมตัว”
“เว้ย พูดไม่รู้เรื่อง ฉัน ไม่ ได้ ขายตัวเว้ย..”
หญิงสาวพูดเน้นคำด้วยความฉุนเฉียว
“ฉันไม่เคยคิดขายตัวนะเสี่ยอย่ามาพูดแบบนี้กับฉัน และถ้าฉันจะขายตัวจริงๆ นะสู้ไปหาเอาคนหนุ่มๆ หล่อๆ เงินหนาๆ ไม่มีเมียขี้หึงอย่างเสี่ยให้เสียสุขภาพจิตหรอกนอกจากจะไม่สนุกแล้วยังไม่ได้เงินด้วย ไอ้เสี่ยขี้โม้”
“หนอยนังณดา จะมากไปแล้วนะมึงแบบนี้ต้องสั่งสอน” ชายคนนั้นเงื้อมมือขึ้นสูงเตรียมจะฟาดลงบนใบหน้าของหญิงสาว
“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ...” เสียงห้าวของชายหนุ่มดังแทรกขึ้นมาทำให้เสี่ยหน้าหม้อที่หญิงสาวนามว่า ณดา เรียกชะงัก ใบหน้าหลุกหลิกหัวล้านๆ มองเลิกลักเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนที่เดินออกมาจากเงาสลัวเข้ามาแทรกแซงแต่เสี่ยเจ้าเล่ห์ก็หัวไวหาทางออกได้อย่างน่าเวทนา
“อ้อ คุณก็อยากได้หนูณดาไปกกเหมือนกันเหรอ เดี๋ยวผมแบ่งให้น่า กำลังตกลงราคากันอยู่ แต่หากคุณไม่ว่าอะไรรอต่อจากผมก็ได้ ไปพร้อมกันเลยสวิงกิ้งสนุกดีอีกแบบนะคุณฮ่าๆ” ดวงตาเล็กตีบบนใบหน้ากลมย้วยนั้นดูน่ารังเกียจเหลือเกินในสายตาของอิฐ เขาเจอคนอ้วนลงพุงอ้วนจนคางสองชั้นก็ยังไม่ได้ดูน่าสะอิดสะเอียดเท่ากับไอ้เสี่ยอ้วนหน้าหม้อนี่เลยสักคน
“บังเอิญผมไม่ชอบเล่นรักแบบนั้น ผมชอบถนอมของและไม่คิดจะแบ่งแฟนของผมกับใคร เชิญคุณไปหาเอาคนอื่นและอย่ามายุ่งกับแฟนผม หากยังไม่เลิกวอแวกับเธอ เมียคุณรู้เรื่องพฤติกรรมแย่ๆ ของคุณแน่ เมียของไอ้เสี่ยหมูตอนหน้าหม้อนี่ชื่ออะไรนะ ที่รัก...” อิฐหันไปถามคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เขาเหมือนกำลังงงๆ มึนๆ อยู่ หญิงสาวทำท่าตื่นๆ ก่อนจะรับมุกที่เขาโยนให้
“เมียเสี่ยมงเมื่อเจ๊แมวค่ะ เจ๊แมวยั่วประสาท และโหดมาก ได้ข่าวว่าผัวคนที่แล้วก็โดนเจ๊ตัดจนเหลือแต่ตอแล้วเอาไปโยนไว้หน้าตลาดสดเพื่อประจานความสำส่อน”
“มีเบอร์โทร.ของเจ๊แมวไหมครับ” ชายหนุ่มหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาทำท่าจะกดหมายเลขและหญิงสาวก็รีบบอกเบอร์ทันที
“มีค่ะ 092..”
“อย่าโทรๆ เสี่ยไปแล้วจ้ะ ไปแล้ว ไม่ยุ่งแล้ว โธ่ มีผัวแล้วก็ไม่บอก...” ไม่ทันที่ณดาจะพูดจบเสี่ยร่างอ้วนฉุก็วิ่งตื๋อออกไปทันที หญิงสาวหัวเราะชอบใจ
“ไปซะได้ก็ดีไอ้เสี่ยหน้าหม้อตื๊ออยู่ได้”
“ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม ผมขอตัว” อิฐพูดขึ้นแล้วหมุนตัวกลับไปยังรถของตน หญิงสาวได้สติรีบวิ่งไปขวางเขาไว้
“เดี๋ยวสิคุณๆ”
“อะไรอีกล่ะ ผมไม่ใช้บริการต่อไอ้หมูตอนนั่นหรอกนะ คืนนี้ไม่มีอารมณ์”
“อ้าววว.. นี่คุณ คนเขาอุตส่าห์จะมาขอบคุณ ไหงมาปากหมาเสียได้..” หญิงสาวหน้างอเท้าสะเอวมองเขาด้วยแววตาขุ่นเขียว ซึ่งคำพูดตรงไปตรงมาของเจ้าหล่อนเล่นเอาอิฐถึงกับหน้าหงาย ปกติผู้หญิงเจอเขาก็มักส่งยิ้มหวายเชิญเชิญและพูดจาอ่อนหวานทอดสะพานให้เสมอ แต่นี่เจ้าหล่อนเป็นใครถึงกล้ามาว่าเขาปากหมา
“นี่เธอ..”
อิฐมองร่างระหงที่สูงเพียงไหล่ของเขารูปร่างอรชรน่ามองใบหน้าเรียวรูปไข่ที่ดวงตากลมโตที่กรีดอายไลน์เนอร์คมกริบขนตางอนช้อย จมูกโด่งเชิดรับกับเรียวปากอิ่มสีแดงสด เรือนผมยาวสลวยรวบตึงด้วยหนังยางธรรมดานั้นยาวระแผ่นหลังบาง ทรวงสาวอวบอิ่มที่ดันเสื้อตัวเล็กรัดติ้วนั้นดูจะเกินตัวไปเล็กน้อยและด้วยสายตาของผู้ที่เชี่ยวชาญในสรีระหญิงสาวอิฐก็บอกตัวเองได้ทันทีว่าของแท้ล้วนๆ เอวเล็กคอดรับกับสะโพกมนกลมกลึง เรียวขาเสลาที่พ้นจากกระโปรงสั้นแค่คืบนั้นงดงามเรียวเสลาน่ามอง ถ้าหากขาเรียวสวยนี่รัดรอบเอวเขาตอนที่...
เออไอ้ที่ว่าไม่มีอารมณ์เมื่อกี้เขาจะถอนคำพูดได้ไหมวะ... ชายหนุ่มถามตัวเองด้วยความรุ่มร้อนขึ้นมาทันทีแต่คำพูดของหญิงสาวทำให้ใบหน้าหล่อเหลาร้อนผ่าว อารมณ์ที่พุ่งสูงเมื่อครู่มอดดับทันใด...
“อะไร ฉันพูดความจริง ฉันแค่จะมาขอบคุณที่คุณช่วยฉันไว้เมื่อกี้และไม่คิดจะสนใจอะไรในตัวคุณสักนิดเดียว ต่อให้คุณหล่อขั้นเทพกว่านี้ก็เหอะ เอาเป็นว่าฉันขอบคุณละกันที่ช่วยเหลือหวังว่าชาตินี้คงไม่ต้องมาเจอกันอีก สาธุ...” พูดจบร่างระหงก็เดินจากไปทันที
อิฐมัวแต่อึ้งพูดไม่ออกได้แต่มองตามร่างงามที่เพิ่งทำให้เขารู้สึกรุ่มร้อนขึ้นมาได้อย่างง่ายไปอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
“ผู้หญิงบ้าอะไรวะ แบบนี้ก็มีด้วย”
“บ้าเอ๊ย วันนี้วันซวยอะไรของนังณดาวะ เจอแต่ผู้โรคจิต” หญิงสาวเดินไปบ่นไปจนถึงรถยนต์คันเก่าแก่ที่มองสภาพภายนอกแล้วมันไม่น่าจะแล่นได้อย่างอารมณ์เสีย
ร่างบางเข้าไปนั่งในรถอย่างกระฟัดกระเฟียดอารมณ์ยังขุ่นมัวไม่หายก่อนจะตั้งสติขับรถกลับห้องพักของตนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากผับแห่งนี้มากนัก เธอเลือกพักที่นี่เพราะนอกจากใกล้ผับที่ทำงานแล้วถนนหนทางยังสะดวกอีกด้วย เพราะนอกจากเธอจะรับจ๊อบเป็นสาวเชียร์เบียร์ หรือพนักงานขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แล้ว เธอยังรับงานเต้นกับวงดนตรีของผับอีกที่นอกจากนี้ก็ยังรับงานพริตตี้และ M.C. อีกด้วย (พิธีกร หรือ Master of ceremony ที่เราเรียกกันแบบง่ายๆ ว่า M.C.) ซึ่งงานแต่ละตำแหน่งหน้าที่นั้นเธอจะรับแบบอิสระและแบ่งวันไม่ให้ตรงกันซึ่งการรับงานอิสระแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีปัญหาแต่เพราะมีสกิลการเอาตัวรอดและแก้ปัญหาเฉพาะหน้าดีเยี่ยมจึงทำให้เธอสามารถยืนหยัดอยู่ในวงการได้เป็นอย่างดี เสียงโทรศัพท์สมาร์ตโฟนรุ่นใหม่แม้จะเป็นยี่ห้อแบรนด์พื้นๆ แต่ราคาก็หลายพันบาทซึ่งเธอยอมกัดฟันซื้อเพราะจำเป็นในการใช้งานดังขึ้นณดารีบรับเมื่อเห็นว่า เจ๊ส้มเช้ง เจ้ขาใหญ่ที่คอยป้อนงานพริตตี้เอ็มซีให้เธอ
“ค่าเจ๊ส้มเช้ง”
“หนูดาจ๋า พรุ่งนี้มีงานพิธีกรสินค้าของเจ๊เล็กนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดให้ทางไลน์นะ แล้วเอกสารเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์เจ๊จะส่งให้ทางเมลแล้วก็ธีมงาน สถานที่พร้อม” ปลายสายบอกรายละเอียดคร่าวๆ ด้วยทำงานด้วยกันมานานและเจ๊ส้มเช้งก็ไม่เคยหักค่าหัวคิวเธอเหมือนคนอื่นๆ แต่ณดาก็จะให้เจ๊ส้มเช้งเองทุกครั้ง บางครั้งแกก็จะรับแต่ก็จะเอาไปซื้ออะไรมาเลี้ยงเธอ บางทีก็จะเป็นส้มตำหน้าปากซอยบ้านแก หรือไม่ก็พาไปกินอาหารร้านหรูๆ สักแห่งแต่ก็ไม่ได้บ่อยนักซึ่งเจ๊เล็กจะบอกให้เธอเก็บเงินส่วนไว้ใช้ในสิ่งที่จำเป็นมากกว่า
“ขอบคุณค่าเจ๊”
“แล้วแม่เราเป็นไงบ้าง”
“ก็เหมือนเดิมค่ะ..” น้ำเสียงเศร้าสร้อยเมื่อพูดถึงผู้เป็นแม่
“สู้ๆ นะหนูดาเจ๊เอาใจช่วย เอาล่ะนี่ก็ดึกแล้วรีบกลับบ้านๆ เดี๋ยวมีไอ้พวกโรคจิตมาดักลวนลามอีก”
“จ้า รักเจ๊ที่สุดเลยน่ารักเสมอ”
“ย่ะ ปากหวานจริงๆ พรุ่งนี้อย่าไปสายล่ะ”
“ค่า ราตรีสวัสดิ์ค่า รักนะจุ๊บๆ” ณดาทำเสียงจุ๊บๆ ไปยังปลายสายซึ่งหากเธอมองเห็นหน้าเจ๊ส้มเช้งก็คงหัวเราะชอบใจเพราะสาวใหญ่ใจดีกำลังค้อนโทรศัพท์ประหลับปะเหลือก
ณดาขับรถกลับอพาร์ตเม้นต์แล้วรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้านอนแต่ก็ไม่ลืมที่จะสวดมนต์ไหว้พระทุกครั้ง แม้จะแค่ไม่กี่บทแต่เธอก็ไม่ลืมที่จะสวดมนต์ก่อนหัวถึงหมอน...
วันรุ่งขึ้นณดาในชุดเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนสีเข้มสวมรองเท้าผ้าใบคู่เก่งคู่เก่าเดินเร็วๆ ลงบันไดอพาร์ตเม้นที่พักของตนลงมาอย่างไม่เร่งรีบเพราะตั้งเวลาปลุกสำหรับวันใหม่ไว้อย่างลงตัวแล้ว ซึ่งในชีวิตอันเต็มไปด้วยงานของเธอนั้นมีแบบแผนที่เป็นระบบระเบียบมากเลยทีเดียว หญิงสาววิ่งไปซื้ออาหารกับร้านขายข้าวแกงใกล้ๆ กับที่พักมารอใส่บาตรพระแล้วขับรถไปยังสถานที่จัดงานเปิดตัวสาหร่ายอบกรอบยี่ห้อดังซึ่งกำลังมีการโฆษณาและจัดเคมเปญโปรโมชั่นอยู่ในตอนนี้ หญิงสาวเข้าไปรายงานตัวและซักซ้อมกับเจ้าหน้าที่ควบคุมการดำเนินงาน เมื่อเข้าใจทุกอย่างแล้วณดาก็หลบไปเตรียมตัวในห้องพักสำหรับเจ้าหน้าที่และเอ็มซีซึ่งในห้องเตรียมตัวก็มีพนักงานเอ็มซีคนอื่นๆ อยู่ด้วยซึ่งต่างก็รู้จักสนิทสนมกันดีเพราะมากจากสังกัดของเจ๊ส้มเช้ง และโชคดีที่งานจะเริ่มช่วงบ่ายเธอจึงมีเวลาเตรียมตัวให้พร้อมเยอะพอสมควร ก่อนจะออกมาทำหน้าที่พิธีกรซึ่งทุกอย่างเป็นไปด้วยดีไม่มีสะดุดซ้ำเธอยังได้รับความสนใจจากเจ้าของผลิตภัณฑ์อื่นๆ เพราะติดใจชื่นชอบในน้ำเสียงที่ไพเราะและความสามารถของเธอในการทำงานนอกจากรูปร่างหน้าตาที่สวยงาม
ในขณะที่หญิงสาวกำลังสนุกสนานกับการเล่นเกมกับเด็กๆ อยู่บนเวทีน้ำเสียงอันไพเราะของเธอก็ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเดินเคียงคู่มากับสาวสวยที่เกาะแขนเขาไม่ปล่อยนั้นต้องชะงักหยุดฟังเสียงที่คุ้นหูนั้นทันที
“มีอะไรคะอิฐ” เทเรซ่า สาวลูกครึ่งหน้าสวยหุ่นแซบคู่ควงคนล่าสุดของเขาหันมาถามอย่างแปลกใจ
“เปล่าไม่มีอะไร แค่สงสัยว่าตรงนั้นเขามีอะไรกัน” ดวงตาสีฟ้าเข้มมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังสนุกสนานกับการเล่นเกมชิงของรางวัลกันอยู่ แต่สิ่งที่สะดุดตาเขาคือหญิงสาวชุดเกาะอกแดงสดนั่นต่างหาก นั่นแม่สาวขายเบียร์เมื่อคืนนี่นา...
ดวงตาคมกริบมองร่างที่ยืนเด่นเป็นสง่าออร่ากระจายอยู่บนเวทีอย่างนึกทึ่ง เมื่อคืนว่าเจ้าหล่อนสวยแล้ว ตอนกลางวันเธอยังงดงามผุดผ่องสะดุดตา ยิ่งอยู่ในชุดเกาะอกสีแดงสดซึ่งชุดช่วงบนรัดไปกับลำตัวบอบบางอรชรแล้วกระโปรงบานย้วยฟูฟ่องเหนือเข่าเล็กน้อยโชว์เรียวขางามที่แม้จะสวมถุงน่องสีเนื้อธรรมชาติแต่มันก็สวยน่ามอง ใบหน้าตบแต่งด้วยเครื่องสำอางงดงามริมฝีปากสีแดงสดขยับเอื้อนเอ่ยอย่างเป็นมืออาชีพ น้ำเสียงของเธอไพเราะน่าฟังมาก น่าฟังจนเขาต้องหยุดฟังนั่นล่ะ
“อย่าบอกนะคะว่าคุณสนใจแม่เอ็มซีคนนั้น” น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดหึงหวงทำให้อิฐหันมามองหญิงสาวข้างกายอย่างเบื่อหน่าย
“คุณรู้ใช่ไหมว่าผมเบื่อผู้หญิงแบบไหน...”
“อุ้ย... อิฐขาแท็ตขอโทษ แท็ตแค่ลืมตัว ก็แท็ตหวงคุณไม่อยากให้คุณมองคนอื่นนี่คะ” หญิงสาวรีบออดอ้อนซบหน้าลงกับแขนแกร่งใจกลัวว่าเขาจะยกเลิกเดตครั้งนี้
“เอาเป็นว่าผมจะโอนเงินเข้าบัญชีให้คุณค่าเสียเวลาก็แล้ว ลาก่อนเทเรซ่า” อิฐแกะมือเหนียวหนับของเธอออกแล้วเดินหนีไปอย่างไร้เยื่อใยปล่อยให้สาวสวยยืนคว้างอยู่กลางห้างดัง จะกรี๊ดก็ไม่ได้เพราะคนมากมายเดินผ่านไปมา บางคนก็มองเธออย่างสงสัยเทเรซ่าหน้าร้อนผ่าวทั้งเจ็บใจทั้งเสียดายโอกาสได้ควงหนุ่มหล่อเนื้อหอมสายเปย์ แต่เสียงสัญญาณข้อความเข้ามาโทรศัพท์เครื่องหรูเธอก็รีบหยิบมาดูยอดเงินที่โอนเข้าบัญชีมาทำให้ใบหน้าบึ้งตึงหงิกงอเมื่อครู่แย้มยิ้มด้วยความพอใจ
“ให้มันได้แบบนี้สักสิบคนสิวะนังแท็ต” หญิงสาวยิ้มกว้างจุ๊บโทรศัพท์เครื่องบางอย่างสดชื่นแล้วเดินนวยนาดเข้าไปในร้านเสื้อผ้าชื่อดังทันที...
ซึ่งช่วงที่หนุ่มสาวยืนคุยกันนั้นณดาหันมาเจอเข้าพอดี…
