ร่างระหงของหญิงสาวที่ยักย้ายส่ายสะโพกอยู่บนเวทีที่เต็มไปด้วยแสงสีอลังการและเสียงดนตรีดังกระหึ่มนั้นก็ดูเหมือนจะธรรมดาของอาชีพนักเต้นที่เรียกว่าโคโยตี้และผับแห่งนี้ก็เป็นที่นิยมของเหล่าบรรดานักท่องราตรีทั้งหลายซึ่งส่วนใหญ่คนที่จะมาที่นี่ล้วนแล้วแต่เป็นคนระดับผู้มีอันจะกินและเป็นคนที่ทำงานแล้วและส่วนมากก็จะเป็นลูกค้าประจำของทางร้าน แต่ก็มีบ้างที่นักท่องราตรีขาจรอยากจะมาสัมผัสบรรยากาศ ผับไฮโซ ที่ชื่อว่า รูท39
อิฐ อันโตนิโอ ดักลาส ถอนหายใจออกมาหนักๆ ครั้งแล้วครั้งเล่าจน ภีม มิลเลอร์ เฉิน เพื่อนรักต้องหันมามองอย่างสนใจอารมณ์ของอิฐ ภีมเป็นหนุ่มหล่อลูกครึ่งไทย จีน อังกฤษ ผู้เป็นเจ้าของผับแห่งนี้ ใบหน้าขาวใสปากแดงๆ หน้าตาอินเทรนด์หนุ่มหล่อตี๋แบบในฝันของสาวๆ ภีมเป็นทั้งเจ้าของผับและเจ้าของธุรกิจนำเข้าเครื่องจักรโรงงานและยังมีกิจการโรงแรมและรีสอร์ต อีกหลายแห่งเพราะเป็นธุรกิจดั้งเดิมของครอบครัว
“จะถอนใจให้ดินถล่มฟ้าทลายหรือไงวะไอ้อิฐ”
“นายไม่เข้าใจหรอกว่าการโตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแต่มีแม่คอยหาเมียให้คอยบังคับให้แต่งงานมีครอบครัวเสียทีมันเซ็งแค่ไหน” อิฐพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ อีกครั้ง เขาเป็นลูกผสมระหว่างไทย อิตาลี อเมริกัน ใบหน้าเรียวยาวได้รูปประกอบด้วยคิ้วเข้มดวงตาเรียวใหญ่สีฟ้า จมูกโด่งคมสันรับเรียวปากหยักสวยสีชมพูเข้ม เรือนผมหยักศกสีดำสนิทตัดแต่งได้รูปทรงเป็นระเบียบ ร่างสูงใหญ่ตามเชื้อชาตินั้นสูงถึง 189 เซนติเมตรดูแข็งแกร่งด้วยที่แม้อยู่ในเสื้อผ้าแบรนด์หรูก็ดูออกว่ามันอุดมไปด้วยกล้ามเนื้อตึงแน่นงดงามและอิฐก็ดูเหมือนคนต่างชาติมากกว่าและหากไม่มีใครรู้จักเขาเป็นการส่วนตัวก็แทบจะไม่มีใครรู้เลยว่าเลือดในกายของเขานั้นมีสายเลือดไทยอยู่ด้วย...
“นี่แสดงว่า...”
“คุณแม่ฉันจะให้ไปดูตัวสาวๆ ที่หาไว้ให้ ซึ่งแต่ละคนนะแกเอ๊ย อย่าให้พูดเลย เดี๋ยวจะหาว่าฉันปากร้าย”
“ปกติแกก็ปากไม่ดีอยู่แล้วล่ะไอ้อิฐ”
“นี่คือคำชม?”
“เอาที่แกสบายใจเถอะ แล้วไงต่อ”
“แกก็รู้ว่าฉันยังอยากสนุกกับสาวๆ พวกนี้อยู่” อิฐผายมือไปรอบๆ ซึ่งหมายความว่าเขายังไม่อยากมีพันธะใดๆ กับใครทั้งสิ้น ภีมพยักหน้าเข้าใจในส่งที่เพื่อนรักบอก
“นายก็บอกแม่ไปตรงๆ สิ”
“หึ คนอย่างคุณนายอรวีผู้ดีเก่า น่ะหรือจะยอม ตั้งแต่พ่อฉันเสียชีวิตตอนเรียนมหาวิทยาลัย แม่ก็เอาความรักที่มีมาทุ่มใส่ฉันแบบไม่ยั้ง กะเกณฑ์ฉันทุกอย่างตั้งแต่เรื่องงานยันเรื่องเรียน ความคาดหวังของแม่ฉัน ฉันรู้ดีว่ามันมากมายแค่ไหน อาจจะผิดที่ฉันไม่เคยทำให้ท่านเสียใจ ไม่เคยทำให้ท่านพลาดในสิ่งที่หวัง เรียนดี กีฬาเด่น โปรไฟล์ฉันเป็นเริดในปฐพี ตอนนั้นฉันขอแค่ว่าเรื่องเที่ยว เรื่องผู้หญิงฉันขออิสระ แต่พอมาถึงตอนนี้แม่ฉันทำไมต้องมากะเกณฑ์เอากับฉันด้วยวะ..” อิฐบ่นยืดยาวซึ่งมันเป็นจริงดังเขาว่า อิฐมีความรู้ระดับปริญญาเอกด้านวิศวกรรม เกียรตินิยมอีกต่างหาก นอกจากนี้ความรู้เรื่องต่างๆ ที่เกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์การบริหารจัดการที่ได้รับถ่ายทอดจากผู้เป็นมารดาก็ไม่ด้อยกว่าใครหยิบจับอะไรก็เป็นเงินเป็นทอง กิจการของทางครอบครัวบิดาก็มีมาก ทางมารดาก็มีไม่น้อย อิฐก็คือมหาเศรษฐีพันล้านดีๆ นี่เอง
“นายก็ว่าคุณแม่” ภีมหัวเราะกับคำประชดมารดาของอิฐซึ่งเขาเองก็พอรู้ว่ามารดาของอิฐนั้นเข้มงวดและเจ้ายศเจ้าอย่างเพียงใด
“แล้วนายจะทำไงต่อไปล่ะ”
“ยังไม่รู้ยังคิดไม่ออก แต่ฉันไม่ยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่แม่ฉันหาให้แน่นอน นายคิดดูนะ แม่ฉันยังขนาดนี้ แล้วผู้หญิงที่แม่ฉันเลือกให้จะขนาดไหน”
“อาจจะดีเหมาะกับกับแกก็ได้”
“ไม่มีทาง สามครั้งที่ผ่านมาฉันไปดูตัวสาวๆ ที่แม่ฉันสรรหามาแล้วไม่อยากจะบรรยาย ฉันต้องการผู้หญิงฉลาดมีมันสมองแต่ไม่ได้ต้องการแม่คนที่สองหรือเด็กสาวที่ยังไม่หย่านมนะเว้ย ต่อให้เก่งงานบ้านงานเรือนแต่ทัศนคติไม่ตรงกัน งี่เง่างอแงฉันก็ไม่เอานะ อีกคนก็เริดหรูอลังการ อีกคนก็เหมือนผ้าพับไว้ไม่มีสองสั่งการของตัวเอง อีกคนก็มั่นใจในตัวเองสูงจนดูถูกคนอื่นไปเสียหมด คนแบบนี้ขืนอยู่ด้วยกันไปฉันเป็นโรคประสาทตาย” อิฐบ่นอย่างอารมณ์เสียเมื่อนึกถึงบรรดาสาวๆ เหล่านั้น
“นายเองก็มั่นใจในตัวเองสูงน่าอิฐ”
“ใช่ฉันรู้ แต่มันคนละอย่าง ฉันไม่เคยดูถูกใครที่ด้อยกว่านายก็รู้ ถึงฉันจะเป็นเพลย์บอยในสายตาใครๆ แต่ฉันก็มีมันสมองคิดเองตัดสินใจเองได้ไม่ใช่หรือไงวะ ที่สำคัญฉันไม่ได้ติดหรูนะเว้ย ฉันเบื่อนิสัยผู้หญิงแบบนั้น”
“อืม ฉันรู้ แต่ฉันไม่รู้จะช่วยนายยังไงว่ะ ก็นายไม่ลงหลักปักรักกับใครจริงๆ จังๆ สักทีนี่ว้า ก็สมควรหรอกที่คุณนายแม่ของนายจะหาห่วงคอให้”
“ขอบใจนะ นายช่วยได้มาก” อิฐเข่นเขี้ยวเพื่อนรักแล้วลุกขึ้น
“อ้าวจะกลับแล้วเหรอไม่หาสาวๆ ไปคุยเป็นเพื่อนสักคนเหรอ”
“วันนี้ไม่มีอารมณ์ว่ะ ไปล่ะแล้วเจอกัน” อิฐเดินออกจากห้องทำงานของเพื่อนรักเดินไปยังทางออกสำหรับเจ้าของร้านเท่านั้น
ร่างสูงเดินออกมายังลานจอดรถและกำลังจะไขกุญแจรถยนต์คันหรูของตนก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงร้องขึ้นด้วยความตกใจและเหมือนเธอกำลังขอความช่วยเหลือ...
“กรี๊ดดด ไอ้บ้าปล่อยนะ ฉันไม่ใช่อีตัวเว้ย”
“อย่าเล่นตัวน่าไปกับเสี่ยดีกว่า รับรองเสี่ยจ่ายไม่อั้น” ร่างหญิงสาวในชุดฟอร์มของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยี่ห้อหนึ่งปัดป้องมือที่เอื้อมมาหาอย่างฉุนเฉียว
“พูดไม่รู้เรื่องเหรอ บอกว่าฉันไม่ได้ขายตัว และที่นี่ไม่มีพนักงานในร้านคนไหนขายตัวหากพูดไม่ฟังจะหาไม่เตือนนะเสี่ย”
“จะอะไรนักหนาวะ กะอีค่าคลับกระจอกๆ ไอ้ร้านแบบนี้ที่ไหนๆ พนักงานก็ขายตัวกันทั้งล่ะ” ทั้งสองยังคงโต้เถียงกันตอนแรกอิฐก็ไม่คิดจะก้าวก่ายคิดว่าเป็นพวกแอบแฝงมาหาเหยื่อแล้วโก่งค่าตัวโดยอาศัยชื่อเสียงของผับเพื่อนรักเป็นจุดขาย และที่นี่พนักงานหน้าตาดีกันทั้งนั้น มือที่กำลังจะเปิดประตูระชะงักอีกครั้งเมื่อเสียงใสๆ ของหญิงสาวคนนั้นพูดขึ้น
“จะบอกอะไรให้นะไอ้เสี่ยหน้าหม้อ ที่นี่ไม่มีโว้ยเพราะอะไรรู้ไหมเพราะคุณภีมเขาเป็นผู้ดี ไม่ทำมาหากินบนหลังคนเหมือนเสี่ย คุณภีมรักลูกน้องรักพนักงานทุกคน เงินเดือนพวกเราพอจะยาไส้ไม่จำเป็นต้องขายอะไรๆ เพื่อเงิน แม้เราจะทำงานเพื่อเงินแต่ไม่ได้คิดจะขายตัวเพื่อสนองตัณหาเสี่ยบ้ากามอย่างแกหรอก” เป็นจริงดังที่เธอบอกทุกประการเพราะผับกึ่งเรสทัวรองต์แห่งนี้เป็นเหมือนสถานที่ผ่อนคลายของเหล่านักท่องราตรี ใครชอบความสนุกสุดเหวี่ยงก็เข้าไปในโซนของผับ ใครอยากนั่งฟังเพลงผ่อนคลายพร้อมกับรับประทานอาหารอร่อยก็มีโซนเฉพาะซึ่งลูกค้าแต่ละกลุ่มก็จะอยู่ในโซนที่ตนเองชอบ และเรื่องบริการแอบแฝงนั้นไม่มีให้เกิดความรำคาญเพราะภีมค่อนข้างจะเข้มงวดและหากมีพนักงานคนไหนแอบแฝงขายบริการก็จะถูกไล่ออกพร้อมดำเนินคดีอย่างถึงที่สุด...
“อย่าเล่นตัวน่า ของมันเคยๆ กันอยู่ พอได้มาประจำร้านดีหน่อยทำลืมตัว”
“เว้ย พูดไม่รู้เรื่อง ฉัน ไม่ ได้ ขายตัวเว้ย..”
หญิงสาวพูดเน้นคำด้วยความฉุนเฉียว
“ฉันไม่เคยคิดขายตัวนะเสี่ยอย่ามาพูดแบบนี้กับฉัน และถ้าฉันจะขายตัวจริงๆ นะสู้ไปหาเอาคนหนุ่มๆ หล่อๆ เงินหนาๆ ไม่มีเมียขี้หึงอย่างเสี่ยให้เสียสุขภาพจิตหรอกนอกจากจะไม่สนุกแล้วยังไม่ได้เงินด้วย ไอ้เสี่ยขี้โม้”
“หนอยนังณดา จะมากไปแล้วนะมึงแบบนี้ต้องสั่งสอน” ชายคนนั้นเงื้อมมือขึ้นสูงเตรียมจะฟาดลงบนใบหน้าของหญิงสาว
“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ...” เสียงห้าวของชายหนุ่มดังแทรกขึ้นมาทำให้เสี่ยหน้าหม้อที่หญิงสาวนามว่า ณดา เรียกชะงัก ใบหน้าหลุกหลิกหัวล้านๆ มองเลิกลักเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนที่เดินออกมาจากเงาสลัวเข้ามาแทรกแซงแต่เสี่ยเจ้าเล่ห์ก็หัวไวหาทางออกได้อย่างน่าเวทนา
“อ้อ คุณก็อยากได้หนูณดาไปกกเหมือนกันเหรอ เดี๋ยวผมแบ่งให้น่า กำลังตกลงราคากันอยู่ แต่หากคุณไม่ว่าอะไรรอต่อจากผมก็ได้ ไปพร้อมกันเลยสวิงกิ้งสนุกดีอีกแบบนะคุณฮ่าๆ” ดวงตาเล็กตีบบนใบหน้ากลมย้วยนั้นดูน่ารังเกียจเหลือเกินในสายตาของอิฐ เขาเจอคนอ้วนลงพุงอ้วนจนคางสองชั้นก็ยังไม่ได้ดูน่าสะอิดสะเอียดเท่ากับไอ้เสี่ยอ้วนหน้าหม้อนี่เลยสักคน
“บังเอิญผมไม่ชอบเล่นรักแบบนั้น ผมชอบถนอมของและไม่คิดจะแบ่งแฟนของผมกับใคร เชิญคุณไปหาเอาคนอื่นและอย่ามายุ่งกับแฟนผม หากยังไม่เลิกวอแวกับเธอ เมียคุณรู้เรื่องพฤติกรรมแย่ๆ ของคุณแน่ เมียของไอ้เสี่ยหมูตอนหน้าหม้อนี่ชื่ออะไรนะ ที่รัก...” อิฐหันไปถามคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เขาเหมือนกำลังงงๆ มึนๆ อยู่ หญิงสาวทำท่าตื่นๆ ก่อนจะรับมุกที่เขาโยนให้
“เมียเสี่ยมงเมื่อเจ๊แมวค่ะ เจ๊แมวยั่วประสาท และโหดมาก ได้ข่าวว่าผัวคนที่แล้วก็โดนเจ๊ตัดจนเหลือแต่ตอแล้วเอาไปโยนไว้หน้าตลาดสดเพื่อประจานความสำส่อน”
“มีเบอร์โทร.ของเจ๊แมวไหมครับ” ชายหนุ่มหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาทำท่าจะกดหมายเลขและหญิงสาวก็รีบบอกเบอร์ทันที
“มีค่ะ 092..”
“อย่าโทรๆ เสี่ยไปแล้วจ้ะ ไปแล้ว ไม่ยุ่งแล้ว โธ่ มีผัวแล้วก็ไม่บอก...” ไม่ทันที่ณดาจะพูดจบเสี่ยร่างอ้วนฉุก็วิ่งตื๋อออกไปทันที หญิงสาวหัวเราะชอบใจ
“ไปซะได้ก็ดีไอ้เสี่ยหน้าหม้อตื๊ออยู่ได้”
“ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม ผมขอตัว” อิฐพูดขึ้นแล้วหมุนตัวกลับไปยังรถของตน หญิงสาวได้สติรีบวิ่งไปขวางเขาไว้
“เดี๋ยวสิคุณๆ”
“อะไรอีกล่ะ ผมไม่ใช้บริการต่อไอ้หมูตอนนั่นหรอกนะ คืนนี้ไม่มีอารมณ์”
“อ้าววว.. นี่คุณ คนเขาอุตส่าห์จะมาขอบคุณ ไหงมาปากหมาเสียได้..” หญิงสาวหน้างอเท้าสะเอวมองเขาด้วยแววตาขุ่นเขียว ซึ่งคำพูดตรงไปตรงมาของเจ้าหล่อนเล่นเอาอิฐถึงกับหน้าหงาย ปกติผู้หญิงเจอเขาก็มักส่งยิ้มหวายเชิญเชิญและพูดจาอ่อนหวานทอดสะพานให้เสมอ แต่นี่เจ้าหล่อนเป็นใครถึงกล้ามาว่าเขาปากหมา
“นี่เธอ..”
อิฐมองร่างระหงที่สูงเพียงไหล่ของเขารูปร่างอรชรน่ามองใบหน้าเรียวรูปไข่ที่ดวงตากลมโตที่กรีดอายไลน์เนอร์คมกริบขนตางอนช้อย จมูกโด่งเชิดรับกับเรียวปากอิ่มสีแดงสด เรือนผมยาวสลวยรวบตึงด้วยหนังยางธรรมดานั้นยาวระแผ่นหลังบาง ทรวงสาวอวบอิ่มที่ดันเสื้อตัวเล็กรัดติ้วนั้นดูจะเกินตัวไปเล็กน้อยและด้วยสายตาของผู้ที่เชี่ยวชาญในสรีระหญิงสาวอิฐก็บอกตัวเองได้ทันทีว่าของแท้ล้วนๆ เอวเล็กคอดรับกับสะโพกมนกลมกลึง เรียวขาเสลาที่พ้นจากกระโปรงสั้นแค่คืบนั้นงดงามเรียวเสลาน่ามอง ถ้าหากขาเรียวสวยนี่รัดรอบเอวเขาตอนที่...
เออไอ้ที่ว่าไม่มีอารมณ์เมื่อกี้เขาจะถอนคำพูดได้ไหมวะ... ชายหนุ่มถามตัวเองด้วยความรุ่มร้อนขึ้นมาทันทีแต่คำพูดของหญิงสาวทำให้ใบหน้าหล่อเหลาร้อนผ่าว อารมณ์ที่พุ่งสูงเมื่อครู่มอดดับทันใด...
“อะไร ฉันพูดความจริง ฉันแค่จะมาขอบคุณที่คุณช่วยฉันไว้เมื่อกี้และไม่คิดจะสนใจอะไรในตัวคุณสักนิดเดียว ต่อให้คุณหล่อขั้นเทพกว่านี้ก็เหอะ เอาเป็นว่าฉันขอบคุณละกันที่ช่วยเหลือหวังว่าชาตินี้คงไม่ต้องมาเจอกันอีก สาธุ...” พูดจบร่างระหงก็เดินจากไปทันที
อิฐมัวแต่อึ้งพูดไม่ออกได้แต่มองตามร่างงามที่เพิ่งทำให้เขารู้สึกรุ่มร้อนขึ้นมาได้อย่างง่ายไปอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
“ผู้หญิงบ้าอะไรวะ แบบนี้ก็มีด้วย”
“บ้าเอ๊ย วันนี้วันซวยอะไรของนังณดาวะ เจอแต่ผู้โรคจิต” หญิงสาวเดินไปบ่นไปจนถึงรถยนต์คันเก่าแก่ที่มองสภาพภายนอกแล้วมันไม่น่าจะแล่นได้อย่างอารมณ์เสีย
ร่างบางเข้าไปนั่งในรถอย่างกระฟัดกระเฟียดอารมณ์ยังขุ่นมัวไม่หายก่อนจะตั้งสติขับรถกลับห้องพักของตนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากผับแห่งนี้มากนัก เธอเลือกพักที่นี่เพราะนอกจากใกล้ผับที่ทำงานแล้วถนนหนทางยังสะดวกอีกด้วย เพราะนอกจากเธอจะรับจ๊อบเป็นสาวเชียร์เบียร์ หรือพนักงานขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แล้ว เธอยังรับงานเต้นกับวงดนตรีของผับอีกที่นอกจากนี้ก็ยังรับงานพริตตี้และ M.C. อีกด้วย (พิธีกร หรือ Master of ceremony ที่เราเรียกกันแบบง่ายๆ ว่า M.C.) ซึ่งงานแต่ละตำแหน่งหน้าที่นั้นเธอจะรับแบบอิสระและแบ่งวันไม่ให้ตรงกันซึ่งการรับงานอิสระแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีปัญหาแต่เพราะมีสกิลการเอาตัวรอดและแก้ปัญหาเฉพาะหน้าดีเยี่ยมจึงทำให้เธอสามารถยืนหยัดอยู่ในวงการได้เป็นอย่างดี เสียงโทรศัพท์สมาร์ตโฟนรุ่นใหม่แม้จะเป็นยี่ห้อแบรนด์พื้นๆ แต่ราคาก็หลายพันบาทซึ่งเธอยอมกัดฟันซื้อเพราะจำเป็นในการใช้งานดังขึ้นณดารีบรับเมื่อเห็นว่า เจ๊ส้มเช้ง เจ้ขาใหญ่ที่คอยป้อนงานพริตตี้เอ็มซีให้เธอ
“ค่าเจ๊ส้มเช้ง”
“หนูดาจ๋า พรุ่งนี้มีงานพิธีกรสินค้าของเจ๊เล็กนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดให้ทางไลน์นะ แล้วเอกสารเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์เจ๊จะส่งให้ทางเมลแล้วก็ธีมงาน สถานที่พร้อม” ปลายสายบอกรายละเอียดคร่าวๆ ด้วยทำงานด้วยกันมานานและเจ๊ส้มเช้งก็ไม่เคยหักค่าหัวคิวเธอเหมือนคนอื่นๆ แต่ณดาก็จะให้เจ๊ส้มเช้งเองทุกครั้ง บางครั้งแกก็จะรับแต่ก็จะเอาไปซื้ออะไรมาเลี้ยงเธอ บางทีก็จะเป็นส้มตำหน้าปากซอยบ้านแก หรือไม่ก็พาไปกินอาหารร้านหรูๆ สักแห่งแต่ก็ไม่ได้บ่อยนักซึ่งเจ๊เล็กจะบอกให้เธอเก็บเงินส่วนไว้ใช้ในสิ่งที่จำเป็นมากกว่า
“ขอบคุณค่าเจ๊”
“แล้วแม่เราเป็นไงบ้าง”
“ก็เหมือนเดิมค่ะ..” น้ำเสียงเศร้าสร้อยเมื่อพูดถึงผู้เป็นแม่
“สู้ๆ นะหนูดาเจ๊เอาใจช่วย เอาล่ะนี่ก็ดึกแล้วรีบกลับบ้านๆ เดี๋ยวมีไอ้พวกโรคจิตมาดักลวนลามอีก”
“จ้า รักเจ๊ที่สุดเลยน่ารักเสมอ”
“ย่ะ ปากหวานจริงๆ พรุ่งนี้อย่าไปสายล่ะ”
“ค่า ราตรีสวัสดิ์ค่า รักนะจุ๊บๆ” ณดาทำเสียงจุ๊บๆ ไปยังปลายสายซึ่งหากเธอมองเห็นหน้าเจ๊ส้มเช้งก็คงหัวเราะชอบใจเพราะสาวใหญ่ใจดีกำลังค้อนโทรศัพท์ประหลับปะเหลือก
ณดาขับรถกลับอพาร์ตเม้นต์แล้วรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้านอนแต่ก็ไม่ลืมที่จะสวดมนต์ไหว้พระทุกครั้ง แม้จะแค่ไม่กี่บทแต่เธอก็ไม่ลืมที่จะสวดมนต์ก่อนหัวถึงหมอน...
วันรุ่งขึ้นณดาในชุดเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนสีเข้มสวมรองเท้าผ้าใบคู่เก่งคู่เก่าเดินเร็วๆ ลงบันไดอพาร์ตเม้นที่พักของตนลงมาอย่างไม่เร่งรีบเพราะตั้งเวลาปลุกสำหรับวันใหม่ไว้อย่างลงตัวแล้ว ซึ่งในชีวิตอันเต็มไปด้วยงานของเธอนั้นมีแบบแผนที่เป็นระบบระเบียบมากเลยทีเดียว หญิงสาววิ่งไปซื้ออาหารกับร้านขายข้าวแกงใกล้ๆ กับที่พักมารอใส่บาตรพระแล้วขับรถไปยังสถานที่จัดงานเปิดตัวสาหร่ายอบกรอบยี่ห้อดังซึ่งกำลังมีการโฆษณาและจัดเคมเปญโปรโมชั่นอยู่ในตอนนี้ หญิงสาวเข้าไปรายงานตัวและซักซ้อมกับเจ้าหน้าที่ควบคุมการดำเนินงาน เมื่อเข้าใจทุกอย่างแล้วณดาก็หลบไปเตรียมตัวในห้องพักสำหรับเจ้าหน้าที่และเอ็มซีซึ่งในห้องเตรียมตัวก็มีพนักงานเอ็มซีคนอื่นๆ อยู่ด้วยซึ่งต่างก็รู้จักสนิทสนมกันดีเพราะมากจากสังกัดของเจ๊ส้มเช้ง และโชคดีที่งานจะเริ่มช่วงบ่ายเธอจึงมีเวลาเตรียมตัวให้พร้อมเยอะพอสมควร ก่อนจะออกมาทำหน้าที่พิธีกรซึ่งทุกอย่างเป็นไปด้วยดีไม่มีสะดุดซ้ำเธอยังได้รับความสนใจจากเจ้าของผลิตภัณฑ์อื่นๆ เพราะติดใจชื่นชอบในน้ำเสียงที่ไพเราะและความสามารถของเธอในการทำงานนอกจากรูปร่างหน้าตาที่สวยงาม
ในขณะที่หญิงสาวกำลังสนุกสนานกับการเล่นเกมกับเด็กๆ อยู่บนเวทีน้ำเสียงอันไพเราะของเธอก็ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเดินเคียงคู่มากับสาวสวยที่เกาะแขนเขาไม่ปล่อยนั้นต้องชะงักหยุดฟังเสียงที่คุ้นหูนั้นทันที
“มีอะไรคะอิฐ” เทเรซ่า สาวลูกครึ่งหน้าสวยหุ่นแซบคู่ควงคนล่าสุดของเขาหันมาถามอย่างแปลกใจ
“เปล่าไม่มีอะไร แค่สงสัยว่าตรงนั้นเขามีอะไรกัน” ดวงตาสีฟ้าเข้มมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังสนุกสนานกับการเล่นเกมชิงของรางวัลกันอยู่ แต่สิ่งที่สะดุดตาเขาคือหญิงสาวชุดเกาะอกแดงสดนั่นต่างหาก นั่นแม่สาวขายเบียร์เมื่อคืนนี่นา...
ดวงตาคมกริบมองร่างที่ยืนเด่นเป็นสง่าออร่ากระจายอยู่บนเวทีอย่างนึกทึ่ง เมื่อคืนว่าเจ้าหล่อนสวยแล้ว ตอนกลางวันเธอยังงดงามผุดผ่องสะดุดตา ยิ่งอยู่ในชุดเกาะอกสีแดงสดซึ่งชุดช่วงบนรัดไปกับลำตัวบอบบางอรชรแล้วกระโปรงบานย้วยฟูฟ่องเหนือเข่าเล็กน้อยโชว์เรียวขางามที่แม้จะสวมถุงน่องสีเนื้อธรรมชาติแต่มันก็สวยน่ามอง ใบหน้าตบแต่งด้วยเครื่องสำอางงดงามริมฝีปากสีแดงสดขยับเอื้อนเอ่ยอย่างเป็นมืออาชีพ น้ำเสียงของเธอไพเราะน่าฟังมาก น่าฟังจนเขาต้องหยุดฟังนั่นล่ะ
“อย่าบอกนะคะว่าคุณสนใจแม่เอ็มซีคนนั้น” น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดหึงหวงทำให้อิฐหันมามองหญิงสาวข้างกายอย่างเบื่อหน่าย
“คุณรู้ใช่ไหมว่าผมเบื่อผู้หญิงแบบไหน...”
“อุ้ย... อิฐขาแท็ตขอโทษ แท็ตแค่ลืมตัว ก็แท็ตหวงคุณไม่อยากให้คุณมองคนอื่นนี่คะ” หญิงสาวรีบออดอ้อนซบหน้าลงกับแขนแกร่งใจกลัวว่าเขาจะยกเลิกเดตครั้งนี้
“เอาเป็นว่าผมจะโอนเงินเข้าบัญชีให้คุณค่าเสียเวลาก็แล้ว ลาก่อนเทเรซ่า” อิฐแกะมือเหนียวหนับของเธอออกแล้วเดินหนีไปอย่างไร้เยื่อใยปล่อยให้สาวสวยยืนคว้างอยู่กลางห้างดัง จะกรี๊ดก็ไม่ได้เพราะคนมากมายเดินผ่านไปมา บางคนก็มองเธออย่างสงสัยเทเรซ่าหน้าร้อนผ่าวทั้งเจ็บใจทั้งเสียดายโอกาสได้ควงหนุ่มหล่อเนื้อหอมสายเปย์ แต่เสียงสัญญาณข้อความเข้ามาโทรศัพท์เครื่องหรูเธอก็รีบหยิบมาดูยอดเงินที่โอนเข้าบัญชีมาทำให้ใบหน้าบึ้งตึงหงิกงอเมื่อครู่แย้มยิ้มด้วยความพอใจ
“ให้มันได้แบบนี้สักสิบคนสิวะนังแท็ต” หญิงสาวยิ้มกว้างจุ๊บโทรศัพท์เครื่องบางอย่างสดชื่นแล้วเดินนวยนาดเข้าไปในร้านเสื้อผ้าชื่อดังทันที...
ซึ่งช่วงที่หนุ่มสาวยืนคุยกันนั้นณดาหันมาเจอเข้าพอดี…
