ปัทมาอดใจไม่ไหว เปิดตู้เอามือไปลูบคลำหนังสือเหล่านั้นด้วยความอยากอ่าน กวาดสายตาดูรายชื่อหนังสือทุกเล่มก่อนจะถอนหายใจแล้วตัดใจปิดประตูตู้อย่างเสียดาย เธอเป็นแค่คนรับใช้ไม่กล้าหยิบหนังสือดีๆ สวยๆ เหล่านี้มาอ่านหรอก ถึงจะอยากอ่านมากแค่ไหนก็ตาม เด็กสาวตั้งใจว่าเธอจะไปหาอ่านหนังสือเหล่านี้ที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยแทน ที่นั่นคงมีหนังสือที่น่าสนใจนี้ให้ยืมอ่านบ้าง สาวน้อยหักใจจากของล่อใจ ตั้งใจทำความสะอาดห้องต่อ ทำจนเกือบจะหมดห้องมารีก็ยังไม่กลับมาช่วยสักที
ร่างเพรียวระหงเดินไปส่องดูที่หน้าต่างมองเห็นคนงานในบ้านหลายคนกำลังช่วยกันจัดเก้าอี้ที่สนามหน้าคฤหาสน์ ได้ยินนางแอนนาบอกว่าคืนนี้จะมีงานเลี้ยง มันคงน่าสนุกและครึกครื้นดี มารีเล่าให้ฟังว่าแขกที่มาร่วมงานต่างแต่งชุดสวยงาม ใส่เครื่องเพชรพรึบเต็มตัวชนิดว่า จ้องนานๆ อาจตาบอดไม่รู้ตัว อาหารในงานเลี้ยงถูกสั่งมาจากโรงแรมชื่อดัง หลังจากงานเลี้ยงเลิกมักจะมีอาหารเหลือทางโรงแรมก็จะให้พวกแม่บ้านเก็บไว้กินต่อ อาหารรสเลิศจะถูกแบ่งให้พวกคนงานในบ้านได้รับประทานอย่างทั่วถึง มารีบอกว่าอาหารอร่อยมากมีแต่ของดีๆ ที่คนฐานะอย่างพวกเธอไม่มีปัญญาซื้อกิน ปัทมาเขม็นมองจนเห็นมารีกำลังถูกใช้ให้ไปช่วยคนอื่นทำงาน คงมีคนคิดว่างานเสร็จแล้วหรือเหลือห้องให้ทำความสะอาดเพียงห้องเดียวจึงปล่อยให้เธอทำคนเดียว เห็นดังนั้นแล้วปัทมาจึงไม่รอให้มารีขึ้นมาช่วยตั้งใจทำความสะอาดจนเสร็จด้วยตัวเอง และคิดว่าจะได้กลับลงไปช่วยพวกที่ยังทำงานด้านล่างไม่เสร็จ เธอไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวเมื่องานเสร็จจึงไม่คิดอู้งานอยู่บนนี้นานๆ แม้จะทำได้แต่ไม่คิดทำ
“เสร็จสักที เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย”
สาวน้อยปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางถอนหายใจแรงๆ ไล่ความเมื่อย แล้วจัดการเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดเตรียมกลับลงไปด้านล่าง ทว่า ประตูห้องอีกฝั่งของผนังเปิดออกเสียก่อน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมอาบน้ำก็โผล่เข้ามา ทำเอาปัทมาตกตะลึงยืนนิ่งด้วยความตกใจ
“มาทำความสะอาดใช่ไหม เข้ามาเช็ดน้ำในห้องให้หน่อย เมื่อกี้ฉันทำน้ำหก”
เสียงทุ้มออกคำสั่ง ก่อนจะเดินหายเข้าไปในหลังประตู ปล่อยให้คนถูกสั่งกะพริบตาปริบ เมื่อตั้งสติได้ก็รีบฉวยผ้าขี้ริ้วเดินตามเข้าไปยังห้องที่ติดกัน พอเข้าไปภายในห้องนั้นก็เห็นยืนเท้าเอวรออยู่ข้างเตียง ชี้มือไปยังพื้นที่มีแก้วน้ำหล่นอยู่น้ำไหลนองพื้น โชคดีที่แก้วไม่แตก ปัทมารีบเข้าไปเช็ดพื้นตามคำสั่ง ร่างเล็กนั่งคุกเข่าเอาผ้ามาซับน้ำจนแห้ง แล้วเก็บแก้ววางใส่ถาดไว้บนโต๊ะเล็ก
“เสร็จแล้วค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ”
เมื่อทำงานเสร็จ ก็รีบขอตัวออกไป ร่างเล็กลุกขึ้นยืนก้มหน้างุดไม่กล้ามองร่างสูงใหญ่ของนายจ้าง เธอเคยเห็นเฟอร์นันโด เบอร์นี่หลายครั้ง มารีเล่าให้ฟังว่านายจ้างของเธอเป็นคนมีเสน่ห์ เขาหล่อเหลามาก และร่ำรวยติดอันดับต้นๆ ของประเทศ มีผู้หญิง มากมายต้องการเป็นคุณนายเบอร์นี่ แต่เฟอร์นันโดไม่คิดจริงจังกับใคร เขาควงสาวๆ เปลี่ยนหน้าจนแทบนับไม่ไหว มีทั้งลูกสาวคู่ค้าทางธุรกิจ นางแบบ ดาราสาว ในงานเลี้ยงที่จะขึ้นในคืนนี้คงมีสาวๆ หลายคนมาร่วมงาน แอนนาเตือนปัทมาไม่ให้ไปยุ่งเรื่องเจ้านายหากยังคิดทำงานที่นี่นานๆ เพราะคนรับใช้หลายคนถูกนางเอลินอร์แม่ของเฟอร์นันโดไล่ออกข้อหาคิดไปอ่อยนายจ้างหนุ่ม
“ถ้าอยากทำงานที่นี่นานๆ ก็เลี่ยงให้ไกลๆ เราแค่คนรับใช้เขามันนายจ้าง นางซินก้นครัวกับเจ้าชายมีแค่ในนิยายเท่านั้น อย่าไปเพ้อฝันเลย” แอนนาเตือนปัทมาด้วยความหวังดี
ถึงจะถูกเตือนแต่ด้วยความอยากรู้ปัทมาจึงแอบไปลอบดูโฉมนายจ้างหนุ่ม เฟอร์นันโด เบอร์นี่หล่อเหลาอย่างที่มารีบอกจริงๆ ท่าทางของเขาโก้หรูดูดีอย่างคนที่เป็นเจ้าชีวิตใครหลายคนในอาณาจักรเบอร์นี่ แต่ก็ดูอันตรายสำหรับผู้หญิงเมื่อความหล่อนั้นอาจเป็นภัยได้ ปัทมาจึงทำตามคำเตือนของแอนนาไม่โผล่หน้าไปให้นายจ้างหนุ่มเห็น อีกทั้งเขาเองก็ไม่ได้สนใจคนรับใช้ที่มีมากมายในคฤหาสน์เท่าใดนัก สามเดือนที่ผ่านมาจึงไม่มีโอกาสได้พบหน้ากันเลย จนถึงตอนนี้ที่เขาดันเข้ามาเจอเธอกำลังทำความสะอาดอยู่
“เธอชื่ออะไร ไม่คุ้นหน้าเลย เพิ่งมาทำงานใช่ไหม”
เฟอร์นันโดยืนกอดอก กวาดสายตามองร่างเล็กอย่างพิจารณาเธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีน้ำเงินกับกระโปรงยาวสีเดียวกันมีผ้ากันเปื้อนคาดเอว ผมถูกมัดรวบไว้บริเวณท้ายทอย เผยให้เห็นโครงหน้ารูปไข่เรียวสวย ใบหน้าผิวพรรณบ่งบอกว่ามีเชื่อสายเอเชียไม่ใช่คนยุโรปอย่างคนรับใช้คนอื่นในบ้าน ทำให้ดูแปลกตา น่าสนใจ เจ้าตัวก้มหน้างุดไม่มองหน้าเขาทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัดเจน ร่างเล็กๆ นั้นสูงระดับอกเท่านั้น ตัวเล็กมากแต่ก็มีรูปร่างน่ามองไม่ผอมแห้ง มีส่วนโค้งส่วนเว้า ทรวดทรงองค์เอวในแบบหญิงสาววัยกำดัด โดยเฉพาะทรวงอกอวบที่ออกจะมีเกินตัว ทำให้คนมองกลืนน้ำลายฝืดคอขึ้นมา
“ฉันชื่อปัทมาค่ะ เพิ่งมาทำงานที่นี่ได้สามเดือน”
ปัทมาบอกเสียงแผ่ว ยังคงก้มหน้าไม่ยอมสยบตานายจ้าง ทำเอาอีกฝ่ายรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย ปกติเขาเคยชินกับการถูกมองด้วยสายตาชื่นชม เสน่หาของสาวๆ แต่สาวน้อยคนนี้กลับไม่ยอมมองหน้าเขา ร่างเล็กสั่นเหมือนลูกนก ทำราวเขาเป็นปีศาจหรือฆาตรกรโรคจิตก็ไม่ปาน
“ฉันไม่ชอบคุยกับคนที่ไม่มองหน้าฉัน เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดใหม่” เฟอร์นันโดเสียงเข้มจงใจดุ
ปัทมารีบเงยหน้าขึ้นมองนายจ้างหนุ่ม “ฉะ ฉันชื่อปัทมาค่ะ” ดวงตาสีนิลสบดวงตาสีมรกตด้วยแววตาขลาดๆ
“เป็นคนจีนหรือ ญี่ปุ่น” เฟอร์นันโดเอ่ยถาม
“ฉันเป็นคนไทยค่ะ ประเทศไทยอยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้”
การบอกสัญชาติพร้อมระบุภูมิภาค ทำเอาคนฟังแย้มริมฝีปากกว้าง อยากหัวเราะขำแต่เกรงสาวน้อยจะอาย พิศมองใบหน้าเล็กแสนอ่อนเยาว์จนคาดเดาอายุไม่ถูก มารดาของเขาจ้างเด็กมาทำงานหรือเนี่ย มันอาจผิดกฎหมายแรงงานอีกทั้งยังเป็นคนต่างชาติ
“อายุเท่าไหร่แล้ว”
“อายุสิบเจ็ดค่ะ ฉันทำงานอย่างถูกกฎหมายนะคะ มีสัญญาจ้างงาน”
ปัทมารีบบอก เกรงอีกฝ่ายจะเหมาว่าเธอลักลอบเข้าเมืองมาทำงานอย่างผิดกฎหมาย ดวงตาสีมรกตจ้องหน้าเธอนิ่ง ทำให้หายใจไม่ค่อยออก อึดอัดแต่ไม่กล้าหลบตา อยากออกไปพ้นๆ จากห้องนี้เต็มทน แต่เขาก็ถามนั่นถามนี่ไม่ปล่อยให้เธออออกไปสักที จะมาสัมภาษณ์อะไรกันตอนนี้
“สิบเจ็ด อืม ฉันนึกว่าสักสิบสี่”
เฟอร์นันโดลูบคางตัวเอง สายตาจดจ้องร่างเล็กไม่วางตา ก่อนจะเดินไปเปิดลิ้นโต๊ะข้างเตียงหยิบธนบัตรจำนวนหนึ่งมาส่งให้คนรับใช้สาว
“ขอบใจมาก ฉันให้รางวัล”
ปัทมาส่ายหน้า “ฉันรับไม่ได้หรอกค่ะ ฉันแค่เช็ดน้ำหกเองค่ะ มันเป็นหน้าที่” เธอไม่ยอมรับเงิน
“ฉันเป็นนายจ้างของเธอ ถ้าอยากทำงานต่อก็รับเงินนี่ไป”
เฟอร์นันโดเดินมาหาแล้วจับมือน้อยเอาเงินยัดใส่มือเล็กๆ นั้น ก่อนจะปล่อยมือออกจากมือนุ่มอย่างเสียดาย
“ไปทำงานของเธอต่อได้แล้ว ปัทมา” เขาโบกมือให้ออกไป
“ค่ะ คุณเฟอร์นันโด”
ปัทมากำธนบัตรไว้แน่น รีบลนลานออกมาจากห้องนั้น แล้วปิดประตูห้องด้วยหัวใจสั่นระรัว สาวน้อยเอาเงินยัดใส่กระเป๋าไม่สนใจนับว่ามีเท่าไหร่ แล้วขนอุปกรณ์ทำความสะอาดลงไปอย่างร้อนรน โดยมีสายตาคมเข้มมองตามร่างเล็กนั้นไปอย่างติดใจ
“สาวน้อย ทำไมน่ารักแบบนี้นะ”
เฟอร์นันโดพึมพำ ก่อนจะปิดประตูห้องพาตัวเองมานั่งบนเตียง เขานิ่งทบทวนภาพของสาวน้อยชาวเอเชียคนนั้น เขาตื่นขึ้นมาแล้วหิวน้ำจึงเทน้ำดื่มแต่ทำแก้วน้ำตก ได้ยินเสียงกุกกักจากห้องทำงานที่อยู่ติดกันคิดว่าคนรับใช้คงมาทำความสะอาดห้อง จึงเปิดประตูเชื่อมออกไปเรียกให้มาเช็ดพื้น ไม่คิดว่าสาวใช้คนนั้นจะเป็นสาวน้อยชาวเอเชียที่น่ารักน่าเอ็นดู เขายืนมองเธอเช็ดพื้นลอบสำรวจร่างเล็กอย่างสนใจ ปกติเขาไม่เคยสนใจผู้หญิงเอเชียมาก่อน เมื่อพบเธอเหมือนเจอของแปลกตา ทำให้เกิดความรู้สึกแปลกๆ แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่ได้มองเขาด้วยสายตายั่วยวน ไม่ได้ให้ท่าทอดสะพานอย่างที่สาวใช้หลายคนเคยทำ แต่ท่าทางดูตื่นกลัวเหมือนกวางน้อย ดวงตาดำขลับกลมโตคู่นั้นมองเขาไม่เต็มสายตา ดูขลาดกลัว หวาดหวั่น กระตุ้นให้ราชสีห์หนุ่มน้ำลายสออยากลองลิ้มรสชาติเนื้อกวางสาววัยขบเผาะ
“อายุสิบเจ็ด หึ เราสามสิบสอง”
เฟอร์นันโดกระตุกยิ้มมุมปาก เมื่อเทียบอายุตัวเองกับสาวน้อยแล้วพบว่าห่างกันถึงสิบห้าปี ช่างต่างจนน่าตกใจ สาวๆ ที่เขาคบหาต่างอายุยี่สิบปลายจนเกือบสามสิบทั้งนั้น จัดเจน ช่ำชองสนามรัก ไม่ใช่ดูไร้เดียงสาตาแป๋วแบบปัทมา แต่ทำไมเขาถึงมาติดใจดวงตาใสกระจ่างไร้เดียงสานี้ได้ เฟอร์นันโดไม่เข้าใจตัวเอง
“เราคงบ้าไปแล้ว ที่คิดอะไรกับเด็ก”
เฟอร์นันโดสะบัดหน้า ไล่ความคิดแปลกๆ ออกจากหัว คืนนี้เขามีงานเลี้ยงแน่นอนว่าสาวๆ สวยๆ มากมายคงมาร่วมงาน เตียงอุ่นๆ คงจะระอุร้อนไปตลอดทั้งคืน บางที่สาวสวยเหล่านั้นอาจทำให้เขาเลิกคิดฟุ้งซ่านก็ได้ ชายหนุ่มถอนหายใจแรงก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ ปล่อยภาพของสาวน้อยชาวเอเชียให้หลุดออกไปจากความคิดชั่วคราว
ปัทมาลงมาถึงชั้นล่างได้ก็รีบเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดไปเก็บ แล้วเดินกลับไปล้างหน้าในห้องพักของตัวเอง เธอหยุดพักอยู่ครู่ใหญ่ให้หัวใจผ่อนแรงเต้นอันถี่รัวลง มือล้วงธนบัตรหลายใบในกระเป๋าออกมาดู ก่อนจะเอาเงินใส่กล่องไม้แล้วซุกไว้ในลิ้นชักเก็บของ ห้องพักนี้เธออยู่รวมกับมารีต่างมีตู้เก็บของแยกคนละตู้ ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน แต่ก็มีกฎจากแอนนาให้ล็อกกุญแจตู้ทุกครั้ง ป้องกันของหายแล้วมาโทษเพื่อนร่วมห้อง
“ทำไมถึงให้เงินเราด้วย เงินตั้งเยอะมันมากกว่าค่าตอบแทน”
ปัทมาพึมพำด้วยความกังวล เกรงจะมีใครรู้เรื่องนี้แล้วนำไปฟ้องนางแอนนา
“แต่ไม่มีใครเห็นนี่ ถ้าไม่บอกใครก็คงไม่มีใครรู้”
เด็กสาวแอบคิดเข้าข้างตัวเอง เธอจำเป็นต้องหาเงินมาใช้จ่ายค่าเรียน รวมถึงค่าอุปกรณ์ต่างๆ
