เสียงของเลียมที่ปลายสายมีความประหลาดใจแวบหนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยความโล่งอกอย่างรวดเร็ว

"แน่ใจนะเอวา? ตัดสินใจง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? ครั้งล่าสุดที่พี่ชวนเธอมาทำโปรเจกต์ที่นี่ เธอบอกว่ากรุงเทพฯ คือความฝันของเธอ"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างอ่อนโยน "นี่เกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นรึเปล่า? คนที่เธอไม่เคยอยากพูดถึง"

เอวาสะดุ้ง เลียมรู้จักเธอดีเกินไป แต่เธอไม่อาจเอาภาระเรื่องการทรยศที่น่าขยะแขยงของอีธานไปให้เขาได้ ไม่ใช่ในตอนที่เขาเครียดกับการเตรียม IPO ที่กำลังจะมาถึง

"มัน...ซับซ้อนน่ะเลียม" เธอพูด พยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง "เราเลิกกันแล้ว มันแย่มาก ฉันแค่อยากจะหนีไป"

เธอจะจัดการกับอีธานเอง เธอต้องทำ เธอจะไม่ยอมให้อสูรร้ายตนนั้นทำร้ายพี่ชายของเธอ

"โอเค น้องสาว" เลียมพูด เสียงอ่อนลงอีกครั้ง "ไม่มีคำถามอีกแล้ว แค่กลับบ้าน เราจะจัดการทุกอย่างเอง"

บ้าน คำนี้ให้ความรู้สึกเหมือนผ้าห่มอุ่นๆ

หลังจากวางสาย เอวาก็เดินกลับเข้าไปใน "รังรัก" ที่อีธานจัดหาให้ กุญแจในมือกะทันหันรู้สึกเหมือนเหล็กร้อนนาบ

ความหรูหราที่เคยทำให้เธอตื่นเต้น ตอนนี้กลับรู้สึกอึดอัด เหมือนกรงทอง

เธอเริ่มทำรายการในใจ: แพ็คของที่จำเป็น หาวิธีลบรูปถ่ายและวิดีโอเหล่านั้น แล้วหายตัวไป

เธอเดินไปทั่วอพาร์ตเมนต์ เหมือนผีในอดีตล่าสุดของตัวเอง หยิบสมุดสเก็ตช์ภาพที่วางอยู่ตรงนี้ หลอดสีราคาแพงที่อีธานซื้อให้ตรงนั้น ของแต่ละชิ้นรู้สึกแปดเปื้อน

ทันใดนั้น ประตูหน้าก็เปิดออก อีธานก้าวเข้ามา ในมือมีช่อดอกกุหลาบสีดำหายากสดใส

เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับกระเป๋าเดินทางที่แพ็คไปได้ครึ่งหนึ่งบนเตียง

รอยยิ้มกว้างอย่างไม่คาดคิดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "มาได้จังหวะพอดีเลย! เตรียมตัวสำหรับทริปสุดสัปดาห์ของเราแล้วเหรอ? ผมกำลังจะบอกคุณพอดีว่าผมเคลียร์ตารางงานแล้ว"

เขาไม่ได้ไปงานกาล่า หรือไม่ก็กลับมาก่อน

หัวใจของเอวาเต้นรัว เธอต้องเล่นตามน้ำไปก่อน

"ฉันคิดว่าจะเริ่มเตรียมตัวก่อนน่ะค่ะ" เธอพูด พยายามฝืนยิ้มเล็กน้อย

ดวงตาของอีธานเป็นประกาย "ไฟป่าผู้มีประสิทธิภาพของผม ผมมีเซอร์ไพรส์ใหญ่ให้คุณสุดสัปดาห์นี้ เอวา บางอย่างที่คุณจะไม่มีวันลืม"

เขาขยิบตา และเอวาก็รู้สึกเย็นวาบทั้งที่ห้องอุ่น "เซอร์ไพรส์" ของเขาต้องเกี่ยวข้องกับ IPO ของเลียมอย่างไม่ต้องสงสัย การหยามหน้าในที่สาธารณะที่เขาวางแผนไว้

ดอกกุหลาบสีดำพลันดูเหมือนดอกไม้ในงานศพ

"เหรอคะ?" เอวาเอียงคอ พยายามทำเสียงขี้เล่น "ฉันก็อาจจะมีเซอร์ไพรส์เล็กๆ ให้คุณเหมือนกันนะ อีธาน"

ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย แววตาฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก จากนั้นหน้ากากเจ้าเสน่ห์ของเขาก็กลับมาเข้าที่

"น่าสนใจ ผมชอบเซอร์ไพรส์ของคุณ"

เขาวางดอกกุหลาบไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง กลีบดอกสีเข้มของมันดูดกลืนแสง

"รู้อะไรไหม" อีธานพูด เสียงทุ้มลงเป็นเสียงกระซิบส่วนตัว "วันนี้ผมคิดถึงเลียม บางทีอาจถึงเวลาที่ผมควรจะติดต่อไป สานสัมพันธ์กันบ้าง เพื่อคุณนะ แน่นอน"

เขากำลังทดสอบเธอ เธอรู้ตัวดี ดูว่าเธอจะแสดงความรู้อะไรออกมาหรือไม่

"นั่น...ช่างคิดดีจังเลยค่ะ อีธาน" เธอพูด เสียงระมัดระวังเป็นกลาง

เขาขยับเข้ามาใกล้ ตั้งใจจะจูบเธอ

เอวาหันหน้าหนีในวินาทีสุดท้าย ริมฝีปากของเขาจึงเฉียดแก้มเธอไป

"แค่เหนื่อยนิดหน่อยน่ะค่ะ" เธอพูด แกล้งทำเป็นหาว "วันที่สตูดิโอยาวนาน"

เขาดูประหลาดใจชั่วครู่ แล้วพยักหน้า "แน่นอน พักผ่อนเถอะ เรามีสุดสัปดาห์ที่ยิ่งใหญ่รออยู่"

เขาไม่เซ้าซี้ เขาเชื่อมั่นในการควบคุมของเขามากเกินไป

ต่อมา เมื่ออีธานอยู่ในห้องอาบน้ำ โทรศัพท์ของเขาวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

โอกาสของเธอ

นิ้วของเธอสั่นขณะหยิบมันขึ้นมา เขาใช้การจดจำใบหน้า แต่บางครั้งถ้ามันล้มเหลว มันจะขอรหัสผ่าน เธอเคยเห็นเขาพิมพ์มันครั้งหรือสองครั้งตอนที่มือเปียก

เธอลองวันเกิดของเธอ เข้าถึงไม่ได้

เธอลองวันที่พวกเขาพบกัน เข้าถึงไม่ได้

บ้าจริง เธอวางโทรศัพท์กลับลงที่เดิม ความหงุดหงิดเพิ่มขึ้น รูปถ่าย วิดีโอ—มันอยู่ในนั้น ในคลาวด์ของเขา ที่ไหนสักแห่ง

เธอกลับไปที่กระเป๋าเดินทางของเธอ ทิ้งของอย่างไม่ใยดี ผ้าพันคอไหมที่เขาซื้อให้เธอที่ปารีส ล็อกเก็ตเงินโบราณ หนังสือบทกวีฉบับพิมพ์ครั้งแรก

ของแต่ละชิ้นที่ทิ้งลงในถุงขยะรู้สึกเหมือนการลอกผิวหนังที่อาบยาพิษออกไปชั้นหนึ่ง

แต่ความเจ็บปวดที่ว่างเปล่ายังคงอยู่ มันยังไม่ใช่การปลดปล่อย มันเป็นเพียง...ความว่างเปล่า สีสันสดใสในชีวิตของเธอกับเขาทั้งหมดได้เลือนหายไปเป็นสีเทาที่ขุ่นมัวและหลอกลวง

โทรศัพท์ของเธอบนเตียงสั่นขึ้นมา เบอร์ที่ไม่รู้จัก

เธอลังเล แล้วรับสาย

"คุณเอวา อมรินทร์?" เสียงผู้หญิงเย็นๆ เจือสำเนียงลูกครึ่งอิตาเลียน-อเมริกันที่ชัดเจน

"ค่ะ? ใครคะ?"

"นี่อิซาเบลล่า โรจนไพศาล คู่หมั้นของอีธาน ฉันคิดว่าถึงเวลาที่เราควรจะคุยกันหน่อยแล้วล่ะ ตัวต่อตัว"

คู่หมั้น?

คำนั้นกระแทกเอวาราวกับถูกตบหน้า อีธานมีคู่หมั้นที่ถูกจับคู่ไว้แล้ว แน่นอน เขามี มันเข้ากับโลกที่โหดร้ายและคำนวณมาอย่างดีของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

คาเฟ่ในย่านทองหล่อที่อิซาเบลล่า โรจนไพศาลเลือกนั้นทันสมัยจนน่าเจ็บปวด ผนังอิฐเปลือยและกาแฟสูตรพิเศษ

เอวาเห็นเธอทันที อิซาเบลล่าคือตัวตนของสังคมชั้นสูงเก่าแก่ของกรุงเทพฯ: แต่งตัวไร้ที่ติในชุดสูทชาแนลที่อาจมีราคาแพงกว่าค่าเทอมทั้งหมดของเอวา ผมสีเข้มของเธอถูกรวบเป็นมวยอย่างสง่างาม เพชรเม็ดโตส่องประกายบนมือซ้ายของเธอ เธอแผ่รังสีแห่งความเหนือกว่าอย่างง่ายดาย

เอวาในกางเกงยีนส์เปื้อนสีและเสื้อฮู้ดมหาวิทยาลัยศิลปากรที่เก่าคร่ำคร่า รู้สึกเหมือนเป็นคนละเผ่าพันธุ์

อิซาเบลล่าไม่เสียเวลากับการทักทาย

"งั้นเธอก็คือเด็กศิลปะคนนั้นสินะ" เธอพูด เสียงหยาดเยิ้มไปด้วยความดูถูกขณะที่เอวานั่งลง "อีธานมี...รสนิยมที่หลากหลาย ฉันยอมรับเลย"

เธอจิบเอสเปรสโซอย่างละเมียด "เขาจะแต่งงานกับฉันเดือนหน้า มันคือการควบรวมกิจการน่ะ ครอบครัวของเรา สำคัญมาก"

เอวานิ่งเงียบ ใบหน้าเรียบเฉยอย่างระมัดระวัง ข้างใน ความสงบที่แปลกประหลาดได้เข้ามาแทนที่ ความตกใจจากคำว่า "คู่หมั้น" ได้กระแทกเธอไปแล้ว นี่เป็นเพียงการยืนยัน

อิซาเบลล่าจะพูดอะไรที่ทำร้ายเธอได้มากกว่าคำพูดของอีธานเองอีกล่ะ?

เขาเป็นคนโกหก นักบงการ ความสัมพันธ์ของเขากับเธอเป็นเรื่องหลอกลวง การหมั้นของเขากับอิซาเบลล่าเป็นเพียงธุรกรรมอีกอย่างหนึ่งในชีวิตที่คำนวณมาอย่างดีของเขา

ความเจ็บปวดเป็นก้อนแข็งเย็นในอกของเธอ แต่มันเป็นความเจ็บปวดของเธอ ไม่ใช่อิซาเบลล่าที่จะมาซ้ำเติม

เอวาคิดในใจ *เธอทำลายสิ่งที่แตกสลายไปแล้วไม่ได้หรอก*

อิซาเบลล่าซึ่งเห็นได้ชัดว่ารำคาญกับการไม่ตอบสนองของเอวา โน้มตัวไปข้างหน้า

"ฟังนะ ฉันไม่สนว่าเธอเคยทำอะไรกับอีธาน มันจบแล้ว เขามี...ของเล่นแก้เบื่อแบบนี้บ้าง แต่เขาก็กลับมาหาสิ่งที่สำคัญเสมอ"

เธอเปิดกระเป๋าถือแบรนด์เนมและหยิบสมุดเช็คออกมา "ฉันพร้อมที่จะใจกว้าง บอกราคามาสิเพื่อที่จะหายไปอย่างเงียบๆ"

เอวาเกือบจะหัวเราะออกมา เงิน พวกนี้คิดว่าเงินแก้ปัญหาได้ทุกอย่างเหรอ?

"บอกฉันหน่อยสิ อิซาเบลล่า" เอวาพูด เสียงของเธอหนักแน่นอย่างน่าประหลาดใจ "งานแต่งงานนี่เมื่อไหร่กันแน่? เดือนหน้าใช่ไหม? หลังจาก IPO ของเลียม อมรินทร์ ฉันเดาถูกไหม?"

ดวงตาของอิซาเบลล่าหรี่ลง "เธอรู้ได้ยังไง...?"

"อีธานมีไทม์ไลน์สำหรับทุกอย่างใช่ไหมล่ะ?" เอวาพูดต่อ รสขมปร่าในปาก "เขาชอบจัดการเรื่องที่ค้างคาให้เรียบร้อย"

การหยามหน้าในที่สาธารณะของเธอเองก็ควรจะเป็นส่วนหนึ่งของ "การจัดการ" นั้น

เอวาดันลาเต้ที่ไม่แตะต้องออกไป "เก็บเงินของคุณไว้เถอะ อิซาเบลล่า ฉันกำลังจะไปอยู่แล้ว"

เธอสบตากับผู้หญิงอีกคน "แต่ขอให้คำแนะนำฟรีๆ หน่อยนะ อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับอารมณ์กับอีธาน รัตนภาคิน เขาไม่มีหัวใจให้ใครมาทำลายหรอก เขาแค่สะสมมัน"

เธอลุกขึ้นยืน "เขาเป็นของคุณทั้งหมด"

ใบหน้าที่แต่งหน้าอย่างสมบูรณ์แบบของอิซาเบลล่าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

"อีนังเด็กปากดี!"

ก่อนที่เอวาจะทันได้ตอบโต้ อิซาเบลล่าก็คว้าแก้วน้ำของตัวเองแล้วสาดน้ำใส่หน้าเอวาเต็มๆ

น้ำเย็นเฉียบสาดใส่เธอ ทำให้เธอตกใจไปชั่วขณะ จากนั้น อิซาเบลล่าที่ไม่พอใจ ก็พุ่งเข้ามา เล็บของเธอข่วนแก้มของเอวา

ความเจ็บปวด แหลมคมและแสบร้อน เอวาสะดุดถอยหลัง มือยกขึ้นกุมใบหน้า สัมผัสได้ถึงเลือดอุ่นๆ ที่ไหลซึม

"นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ?!"

เสียงของอีธาน ดังราวกับฟ้าผ่า

เขาอยู่ที่นั่น ยืนอยู่ที่ทางเข้าคาเฟ่ ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความเดือดดาล เขาก้าวยาวๆ มาทางพวกเธอ ดวงตาของเขาลุกเป็นไฟ

เขาไม่ได้มองเอวาด้วยซ้ำ เขาตรงไปหาอิซาเบลล่า คว้าแขนเธอไว้แน่นเหมือนคีมเหล็ก

"เธอบ้าไปแล้วเหรอ อิซาเบลล่า? ทำร้ายเธอในที่สาธารณะเนี่ยนะ?"

"เธอยั่วโมโหฉัน อีธาน!" อิซาเบลล่ากรีดร้อง พยายามดึงแขนออก "เธอดูถูกคุณ!"

ในที่สุดดวงตาของอีธานก็เหลือบมองเอวา มองเลือดบนแก้มของเธอ กล้ามเนื้อที่ขากรรไกรของเขากระตุก

เขามองกลับไปที่อิซาเบลล่า เสียงของเขาต่ำลงอย่างอันตราย "ออกไป เดี๋ยวนี้"

อิซาเบลล่าจ้องมองเขา ใบหน้าของเธอผสมผสานระหว่างความโกรธและความไม่เชื่อ "แต่อีธาน..."

"ออกไป!" เขาคำราม

อิซาเบลล่าเป็นครั้งแรกที่ดูสั่นสะท้านอย่างแท้จริง เธอสะบัดแขนออกแล้วเดินกระทืบเท้าออกจากคาเฟ่ไป