“มีนาอยู่แถวนี้ไหม ทำไมพี่ไม่เคยเห็นมีนาเลยล่ะ” เขาผินใบหน้ามามองดวงหน้าใสอย่างพินิจ กรอบหน้าหวานหยดแม้จะยังไม่ได้เป็นสาวเต็มตัว คาดว่าเมื่อเติบโตเต็มที่สาวน้อยตรงหน้าคงงามพิลาศพิไลน่าดู ใบหน้าใสมีดวงตากลมโตประดับ แม้จะหมองเศร้า แต่ก็ยังเปล่งประกายความงดงาม จมูกเล็กๆ โด่งนิดๆ ปลายจมูกเชิดขึ้นหน่อยๆ อย่างเจ้าแง่แสนงอน เรียวปากอิ่มย้อยสีแดงสดน่ามอง แม้ไม่ได้แต่งแต้มสีสันอื่นใด
“อื่อ...” มนต์มีนาพยักใบหน้าอีกครั้งเมื่อไม่ต้องการตอบคำถาม
“ฮ่าๆ...” เสียงหัวเราะดังกังวานของพี่ชายคนใหม่ ทำให้มนต์มีนาเหลือบมองอย่างไม่เข้าใจ?
“พี่ชาร์ลหัวเราะอะไรคะ? มีนามีอะไรตลกหรือไง” เสียงหวานใสติดแง่งอนนิดๆ เอ่ยถาม ดวงตากลมโตเหือดแห้งคราบน้ำตา หลงลืมความเสียใจไปชั่วครู่
“เปล่า...ไม่มีอะไร!! แค่ขำมีนาน่ะ เสียงออกจะไพเราะแต่ทำไมถึงไม่อยากพูด”
“...” มนต์มีนาอ้าปากเหวออย่างลืมตัว เมื่อพี่ชายคนใหม่เอ่ยชมเสียงหวานๆ ของตัวเอง พวงแก้มใสซับสีเลือด รู้สึกเอียงอายตามประสาสาวน้อยแรกแย้มที่ไม่เคยรู้สึกใจเต้นวิบวับ แบบนี้กับผู้ใดมาก่อน
“อ้าว...ดูซิอายพี่เสียแล้วพี่ไม่ได้แกล้งชมมีนานะ เสียงมีนาฟังแล้วเพลินดี เหมือนเสียงแมวที่ร้องแง้วๆ ครางออดอ้อนเวลาหิวนม...ฟังแล้วเราเพลิดเพลินดีจัง”
“มีนาไม่ได้อายพี่ชาร์ลนะคะ แค่ไม่เคยมีใครชมว่ามีนาเสียงเพราะแค่นั้น ส่วนมากจะบอกว่ามีนาดัดเสียงทำเสียงเล็กเสียงน้อยน่ารำคาญต่างหาก” เด็กสาวเอ่ยแก้ตัวเสียงอุ๊บอิ๊บ ก้มใบหน้าหลบสายตาหวานฉ่ำของพี่ชายคนใหม่ที่ทำให้หัวใจเต้นโครมคราม จนหวั่นกลัวว่าพี่ชายจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นระรัว
เสียงพูดคุยกันอย่างถูกคอของเด็กหนุ่มและเด็กสาวที่คุยกันได้ทุกเรื่อง...ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร!! มนต์มีนาเอียงคอฟังเรื่องวีรกรรมโลดโผนของคาร์โลว พร้อมกับห่อปากทำตาโต รู้สึกทึ่งที่พี่ชายคนใหม่มีโอกาสได้พบเจอเหตุการณ์ตื่นเต้นได้บ่อยๆ ส่วนคาร์โลวก็รู้สึกภูมิใจที่มีคนชื่นชมวีรกรรมของตัวเอง ทั้งที่คนรอบข้างส่ายหน้าเอือมระอา จึงเล่าเรื่องต่างๆ ถ่ายถอดให้เด็กสาวฟังอยากนึกสนุก เวลาผ่านไปไวเหมือนติดปีก เมื่อความมืดมิดเข้ามาเยือน ยามสิ้นแสงอาทิตย์ที่ลาลับขอบฟ้าไป
“มีนากลับก่อนนะคะ เดี๋ยวแม่เป็นห่วง มีนาแอบหลบออกมาจากบ้านเพราะไม่อยากร้องไห้ให้แม่เห็น พี่ชาร์ลจะกลับยังไง? ให้มีนาไปส่งหรือเปล่า พี่ยังไม่ค่อยแข็งแรงดีเลยนี่นา” มนต์มีนาหยัดกายขึ้นยืนเธอปัดฝุ่นทรายที่เกาะกระโปรง พรางเอียงคอมองวงหน้าคมของพี่ชายที่คุยกันถูกคอจนมืดค่ำ
“มีนากลับไปเถอะจ้ะ...ไม่ต้องเป็นห่วง พี่ซิต้องเป็นห่วงมีนาที่ไม่สามารถไปส่งมีนาด้วยตัวเอง มืดค่ำแบบนี้มันอันตราย พี่จะมองอยู่ตรงนี้จนกว่าจะเห็นว่ามีนาปลอดภัยพี่ถึงจะกลับไปยังที่พักตัวเอง”
“ค่ะ...” มนต์มีนาพยักใบหน้ารับคำ ซ่อนใบหน้าซับสีเลือดของตัวเองกับความมืดสลัวยามค่ำ รู้สึกอบอุ่นกับความห่วงใยของพี่ชายคนใหม่ น้ำเสียงจริงจังกับแววตามั่นคง ทำให้สาวน้อยแรกแย้มแบบมนต์มีนาหัวใจแกว่งไกว
เด็กสาวหมุนกายกลับ รีบเดินเร็วๆ ตรงกลับบ้านพักของตัวเองพร้อมกับความอบอุ่นจากสายตาของพี่ชายคนใหม่ที่โอบล้อมอยู่รอบๆ ตัว ยามที่พี่ชายมองตามจนตัวเองหายลับไปจากสายตา มนต์มีนาหมุนกายกลับมาโบกไม้โบกมือให้คาร์โลวอย่างร่าเริง เมื่อเดินห่างไป และใกล้จะถึงที่บ้านพัก รอยยิ้มสวยแต้มอยู่บนเรียวปากอิ่ม เมื่อลืมความหม่นหมองลงไปได้บางส่วน
คาร์โลวหยัดกายลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ โขยกเขยกพาตัวเองกลับไปยังที่พักได้อย่างปลอดภัยแม้จะใช้เวลานานขึ้นกว่าเดิมก็ตาม
“คุณหายไปไหนมาครับ? ผมกับทีมอารักขาออกตามหาอยู่เป็นนาน จนเกือบจะรายงานให้มาดามทราบอยู่แล้ว...ถ้าคุณไม่กลับมาเสียก่อน” เบทเทอร์บ่นออกมาอย่างเหลืออด เมื่อเขาและทีมออกตามหาคุณคาร์โลวลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลคัสล์ซันแทบจะพลิกแผ่นดิน!!เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าหายตัวไป
“แถวๆ นี้ล่ะ นายคงไม่ได้ออกไปด้านหลังละซิ...ถึงได้มองไม่เห็นว่าฉันนอนเล่นอยู่ริมทะเลเฉยๆ” ชายหนุ่มไม่ได้สนใจเสียงตำหนิของบอดี้การ์ดอย่างเบทเทอร์ เขาไหวไหล่และทรุดนั่ง
“ครับ...ผมไม่นึกว่าคุณจะสนใจธรรมชาติ ทะเลที่นี่สวยก็จริงครับ แต่คุณไม่น่าจะสนใจทะเล...เท่ากับสาวๆ ใส่บิกินนี่ที่เดินกรายไปกรายมาริมสระน้ำอวดเนื้ออวดตัว กับหน้าอกหน้าใจอลังการบิ้กเบิ้ม”
“ฮ่าๆ ฉันอาจจะเปลี่ยนใจแล้วก็ได้นี่ มองคลื่นลมกระทบฝั่งก็เพลินๆ ดีเหมือนกัน หน้าอกอึ้มๆ เห็นมาเยอะจนตาลาย มองคลื่นลมกระทบฝั่งพาให้จิตใจผ่อนคลาย ไม่ร้อนรุ่มคลั่นเนื้อคลั่นตัวดีออกนา” คาร์โลวทอดกายลงนอน โดยมีเบทเทอร์คอยช่วยพยุง จนร่างสูงลงไปนอนอยู่บนโซฟากว้างขวางเต็มตัว
“คงต้องรอให้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเสียก่อนกระมังครับ ผมจึงจะเชื่อ!! ว่าคุณเปลี่ยนไปจริงๆ” เบทเทอร์เอ่ยหน้าตาย เมื่อชายหนุ่มเจ้าสำราญแบบคาร์โลวคิดจะเปลี่ยนใจไปชอบธรรมชาติ แทนการอยู่กลางวงล้อมของสาวน้อยทรงโต ที่พร้อมจะทอดกายให้ชายหนุ่มเชยชมโดยไม่เรียกร้องสิ่งตอบแทน
“มันก็ไม่แน่หรอกน่าแบทเทอร์ ฉันอาจจะพอใจกับเสียงคลื่นเสียงลมที่ทำให้จิตใจได้ผ่อนคลาย แทนการออกแรง ออกกำลังมากมายไปกับสาวๆ ที่นายเอ่ยถึง ธรรมชาติสวยๆ อาจทำให้สายลมอย่างฉันอยากหยุดอยู่กับที่ก็ได้นี่นา” คาร์โลวเอ่ยยิ้มๆ รีบพริ้มเปลือกตาหลับลง นึกถึงรอยยิ้มใสบริสุทธิ์ของมนต์มีนา และอมยิ้มอย่างพออกพอใจ จนเบทเทอร์มองตามอย่างไม่อยากจะเชื่อ เมื่อเห็นรอยยิ้มหวานฉ่ำติดอยู่บนเรียวปากของเจ้านายวัยรุ่นอย่างคาร์โลว คัสล์ซัน
“คุณไม่ใช่สายลมเย็นๆ หรอก ผมรู้ดี คุณเป็นพายุลูกโตที่พร้อมจะทำลายล้างต่างหากล่ะครับ”
“โอ้!!…ฉันดูรุนแรงขนาดนั้นเชียวหรือ?”
“ใกล้เคียงเลยครับ อาจจะไม่ถึงขนาดทำลายล้าง แต่คุณสามารถกวาดต้อนสาวๆ ให้เข้าหาได้สบายๆ”
“ฉันคงต้องเพลาๆ พฤติกรรมแบบนั้นบ้างแล้วล่ะ แม่คงปวดหัวเพราะพฤติกรรมห้าวๆ ของฉันมาเยอะสินะ ขอพักผ่อนให้แม่สบายใจบ้างคงจะดี”
“นับเป็นความคิดยอดเยี่ยมมากครับ ว่าแต่...วันนี้คุณกินอะไรเข้าไปตอนเช้าครับ มีอะไรทำให้คุณเปลี่ยนความคิด...และจะกลับกลายเป็นคนดี” บอดี้การ์ดคู่ใจสัพยอก
“ก็ไม่รู้ซิ คงเบื่อๆ ล่ะมั้ง”
“ครับ”
นับจากวันนั้นเป็นต้นมาคาร์โลวจะต้องเดินโขยกเขยกออกไปชะเง้อชะแง้มองหามนต์มีนาที่ชายทะเลทุกวัน!! และจะยินยอมเดินกลับบ้านพักเมื่อได้พูดคุยกับเด็กสาวจนพอใจ จนเป็นกิจวัตประจำวันที่บอดี้การ์ดทุกคนคุ้นชิน การติดตามไปคอยเฝ้าดูอยู่ห่างๆ จึงเริ่มต้นขึ้น เมื่อมีคำสั่งห้ามอย่างแข็งขันของคาร์โลวที่ไม่ต้องการให้เด็กสาวตื่นตกใจยามเห็นบอดี้การ์ดหน้าเข้มคอยเฝ้าดูแลตัวเขาเอง
ความลับเรื่องฐานะของคาร์โลวยังเป็นความลับ? แต่มันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ชายหนุ่มยังไม่ได้บอกให้มนต์มีนาทราบเรื่อง เพราะไม่อยากให้เด็กสาวอย่างมนต์มีนามีแววตาที่มองคาร์โลวเปลี่ยนไป หลังจากรู้ถึงชาติกำเนิดและฐานะของตัวเขาเอง ชายหนุ่มยังไม่อยากผิดหวังเพราะเด็กสาวอย่างมนต์มีนายังคงมีความใสซื่อน่ารักน่าเอ็นดู จนไม่อยากให้บางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไปจากเดิม
“มีนา พี่สอนภาษาให้มีนาเอาไหม? ดีกว่ามานั่งคุยเรื่อยเปื่อยเสียเวลาฟรีเสียอีก พี่โตที่ต่างประเทศ ภาษาแข็งแรงเอามาสอนมีนาบ้างดีกว่า” คาร์โลวเอ่ยปากอาสาสอนภาษาอังกฤษให้มนต์มีนา เมื่อทุกครั้งที่มนต์มีนามาหามักจะติดตำราเรียนมานั่งทบทวนอยู่เสมอ
“จริงหรือเปล่าพี่ชาร์ล อย่ามาหลอกมีนานะ มีนาสมองทึบ!! เรียนไม่เก่ง พี่ชาร์ลอย่าเบื่อเวลาสอนมีนาก็แล้วกัน” เด็กสาวยิ้มแป้นอวดฟันสวยเรียงเป็นระเบียบ แววตาจัดจ้าตื่นเต้นยินดี
“อืมม์…จริงแต่พี่โหดนะ...ขอเตือน”
“ไม่เชื่อหรอกค่ะ พี่ชาร์ลใจดีจะตาย”
“มาดูกันว่าพี่จะสามารถสอนมีนาให้พูดเก่ง อ่านออก เข้าใจภาษาอังกฤษลึกซึ้งได้หรือเปล่า”
“ค่ะๆ ด้วยความยินดีค่ะอาจารย์”
“ไม่เอา...ไม่เรียกอาจารย์...มันแก่อะ เรียกพี่ชาร์ลเหมือนเดิมดีแล้ว”
“คร๊า…พี่ชาร์ลจ๋า”
“เสียงหวานน่าให้รางวัลชะมัด มาๆ มาให้พี่กอดหน่อย”
“ไม่อ๊าว อย่าน๊า” มนต์มีนาดิ้นรนเมื่ออยู่ๆ พี่ชายก็รวบเรือนกายโปร่งบางเข้ามากอดอย่างหมั่นเขี้ยว เด็กสาวตกอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นแต่ไม่กล้าดิ้นรนให้หนักขึ้น เมื่อพี่ชายไม่แข็งแรง จึงได้แต่โวยวายเสียงดังลั่นหาดกว้าง ยามพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน
