“คุณนิ่ง คุณท้องเเล้วนะ”
เฉี่ยนเฉี่ยนออกจากโรงพยาบาลด้วยความมึนงง เสียงของคุณหมอยังดังก้องอยู่ในหู
เธอมองผลตรวจที่อยู่ในมืออีกครั้ง และยกมุมปากขึ้นอย่างหยุดไม่ได้
ปีนี้เป็นปีที่สามของการแต่งงานของเฉี่ยนเฉี่ยนกับเฟิงเจวี๋ย
พวกเขาไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรัก แต่ทั้งคู่แต่งงานกันเพื่อเติมเต็มความปรารถนาสุดท้ายของคุณย่าของเฟิงเจวี๋ย
หลังจากแต่งงาน เฟิงเจวี๋ยนั้นทำหน้าที่สามีที่ดี ให้ชีวิตที่ดีกับเธอ เอาใจใส่เธอ อีกทั้งยังให้ผู้ช่วยของเขาส่งของขวัญวันครบรอบเเต่งงานให้ภรรยาของเขาอย่างสม่ำเสมอด้วย
เขาให้เกียรติเธอในแบบที่คุณนายเฟิงควรจะได้รับ
ในสายตาของคนนอกนั้น ทั้งคู่ดูรักกันมาก
แต่...
มีแค่เฉี่ยนเฉี่ยนเท่านั้นที่รู้ว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้ยินเฟิงเจวี๋ยพูดคำว่า “ผมรักคุณ” กับเธอเลย
เดิมทีเธอคาดหวังกับการเเต่งงานในครั้งนี้ไว้ค่อนข้างสูง เเต่เฉี่ยนเฉี่ยนเองก็พอใจกับสิ่งที่มี และตอนนี้เธอกับเขาก็มีลูกด้วยกันเเล้ว ชีวิตของพวกเขาก็จะมีแต่ความสุขมากยิ่งขึ้น
เฉี่ยนเฉี่ยนเก็บผลตรวจที่อยู่ในมือ และอดใจไม่ไหวที่จะโทร. หาเฟิงเจวี๋ย
“เฉี่ยนเฉี่ยน”
เสียงผู้ชายที่ไพเราะราวกับเสียงเชลโล่นั้น ดังออกมาจากที่ปลายสาย
เฉี่ยนเฉี่ยนไม่สามารถเก็บความตื่นเต้นไว้ได้ เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า “เฟิงเจวี๋ย ฉันมีเรื่องจะบอกคุณค่ะ！”
“ผมก็มีเรื่องที่จะบอกคุณอยู่พอดี ไว้คืนนี้ค่อยคุยกัน”
“โอเคค่ะ...”
เฉี่ยนเฉี่ยนยังไม่ทันพูดจบ สายก็ถูกตัดไปเสียแล้ว
เธอรู้สึกงง ๆ แต่ไม่นานความสุขของการที่จะได้เป็นแม่คนก็เข้ามาแทนที่
...
ตกดึก
วิลล่าริมน้ำเปิดไฟสว่างไสว
เฉี่ยนเฉี่ยนทำอาหารที่เฟิงเจวี๋ยชอบกินไว้เต็มโต๊ะและรอเขากลับมาอย่างเงียบ ๆ
ไม่นานเสียงรถยนต์ก็ดังมาจากนอกบ้าน
หัวใจของเฉี่ยนเฉี่ยนเต้นรัว เธอทั้งตื่นเต้นและประหม่าในคราวเดียวกัน
เธออดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นไปต้อนรับเขา
พอประตูเปิดออก ชายร่างสูงก็เดินเข้ามา
เฟิงเจวี๋ยนั้นแต่งตัวเนี๊ยบ เขาสวมเสื้อสูทสีเทาเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวและผูกเนคไทเรียบร้อย
รูปหน้าของเขาดูชัดเจน จมูกโด่งเป็นสัน กรอบเเว่นตาสีทองนั้น ทำให้เขาดูเย็นชาเเละเคร่งขรึมมากยิ่งขึ้น
“มาแล้วเหรอคะ มากินข้าวกันเถอะค่ะ”
เฉี่ยนเฉี่ยนยิ้มหวาน
เธอจะจับมือของเฟิงเจวี๋ย แต่เขานั้นกลับยกมือขึ้นมาดูนาฬิกาพอดี
“นี่ก็ดึกแล้วนะ คุณยังไม่กินข้าวอีกเหรอ？” เฟิงเจวี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เราไม่ได้บอกว่า คืนนี้จะ...” เฉี่ยนเฉี่ยนโพล่งออกมาก่อนจะหยุดและถามว่า “คุณกินข้าวมาแล้วเหรอคะ？”
เฟิงเจวี๋ยมองผ่านผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าไปที่อาหารที่ทำอย่างพิถีพิถันบนโต๊ะ
“ผมยังไม่ได้กิน”
พอพูดจบเขาก็เดินไปที่โต๊ะอาหาร
เฉี่ยนเฉี่ยนถอนหายใจด้วยความโล่งอกและยิ้มพลางเดินตามเขาไป
ทั้งสองนั่งที่โต๊ะด้วยกัน
เฉี่ยนเฉี่ยนนั้นมัวแต่ยุ่งอยู่กับการทำซุปอยู่หลายชั่วโมง และเธอก็เริ่มหิวแล้ว
หลังจากที่กินไปได้สองสามคำ เธอก็เห็นว่า เฟิงเจวี๋ยนั้นไม่ได้แตะตะเกียบและกำลังมองมาที่เธอ
พอสบตากัน เฟิงเจวี๋ยก็พูดขึ้นมา
“เฉี่ยนเฉี่ยน เราหย่ากันเถอะ”
“เกร๊ง” เสียงตะเกียบร่วงจากมือลงมากระแทกโต๊ะ
เฉี่ยนเฉี่ยนตัวแข็งทื่อ ราวกับมีคนมากดปุ่มหยุดเธอเอาไว้
เฟิงเจวี๋ยเองก็หยุดพูดและรออย่างเงียบ ๆ เพื่อให้เธอคิด
ภายในบ้านนั้นเงียบสนิท
และเสียงข้อความก็ดังขึ้นมาทำลายความเงียบนั้น
เฉี่ยนเฉี่ยนก้มหน้ามองไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างอยู่ และหน้าจอก็แสดงข้อความที่ส่งมาจากกู้ซีเพื่อนสนิทของเธอ
“วันนี้ฉันเห็นเฟิงเจวี๋ยกับชิงหยวนอยู่ด้วยกันที่นิทรรศการศิลปะ！ เธอต้องดูเฟิงเจวี๋ยไว้ให้ดี ๆ นะ อย่าปล่อยให้อีชิงหยวนแย่งสามีของเธอไปได้ล่ะ！”
ขนตาของเฉี่ยนเฉี่ยนสั่นไหวและเริ่มน้ำตาคลอขึ้นมา
รอยยิ้มของเธอดูขมขื่นขึ้นมาทันที
ไม่น่าแปลกใจเลย ที่วันนี้เธอรู้สึกว่า เฟิงเจวี๋ยดูแปลกไป... และเมื่อคืนเขาก็ไม่ได้กลับบ้านด้วย...
ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง
แต่อาซี ฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะ？
เฟิงเจวี๋ยโดนแย่งไปแล้ว
เฉี่ยนเฉี่ยนหลับตาแน่นและพยายามกลั้นน้ำตาของเธอไว้
หัวใจของเธอเหมือนโดนมีดกรีด แต่ใบหน้าของเธอนั้นยังยิ้มอยู่ “หย่า...เพราะชิงหยวนใช่ไหม？”
พอเห็นสายตานิ่ง ๆ ของเธอ เฟิงเจวี๋ยก็เงียบไป
หลังจากนั้นสักพัก ในที่สุดเขาก็ตอบว่า “ใช่”
เสียงของเขานั้นเบาแต่นุ่มนวล แต่มันเหมือนกับมีดแหลม ๆ ที่แทงเข้าไปที่ตัวของเฉี่ยนเฉี่ยน
มันจี๊ดไปถึงกระดูก ก่อนจะเริ่มเจ็บปวดจนเริ่มจะควบคุมไม่ได้
มันเจ็บจนทำให้เธอแทบจะหายใจไม่ออก
ที่จริงแล้วก่อนแต่งงานนั้น เฉี่ยนเฉี่ยนรู้ว่า เฟิงเจวี๋ยนั้นมีแฟนเก่าชื่อ ชิงหยวน ซึ่งได้รับการปกป้องอย่างดีจากเขา จนทำให้เธอรู้สึกอิจฉามากในตอนนั้น
ดังนั้น ตอนที่คุณปู่เฟิงมาหาเธอและพูดถึงเรื่องแต่งงานของพวกเขานั้น แม้ว่าเธอปรารถนาที่จะเป็นเช่นนั้น แต่เธอก็รู้ดีว่า เฟิงเจวี๋ยไม่มีทางยอมแน่ ๆ เธอจึงปฏิเสธไป
แต่แล้ววันหนึ่ง เฟิงเจวี๋ยก็มาหาเฉี่ยนเฉี่ยนเป็นการส่วนตัว และบอกว่าเขาต้องการจะแต่งงานกับเธอและจะเป็นสามีที่ดีของเธอ
เฉี่ยนเฉี่ยนนั้นแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเฟิงเจวี๋ยถึงยอมตกลง แต่เพราะเขาเป็นผู้ชายที่เธอชอบมาตั้งแต่เด็ก เธอจึงปฏิเสธเขาไม่ลง
หลังจากแต่งงาน เฟิงเจวี๋ยก็เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ภายนอกของเขาอาจจะดูเป็นคนเย็นชา แต่เขาดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี
เฉี่ยนเฉี่ยนนั้นมัวแต่หลงใหลไปกับความอ่อนโยนนั้น ทำให้เธอแทบจะลืมไปแล้วว่า เขาไม่เคยรักเธอเลย
ไม่เคยเลยจริง ๆ
นิ้วของเฉี่ยนเฉี่ยนสั่นเทา เธอพยายามระงับความเศร้าเอาไว้
เฟิงเจวี๋ยเห็นเธอก้มหน้าและไม่พูดอะไร แต่ท่าทางของเธอนั้นดูนิ่งและไร้ความรู้สึกมาก
ทำให้เขาหวนคิดถึงเรื่องเมื่อวานนี้
ชิงหยวนเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เขาจึงรีบกลับบ้านเพื่อที่จะบอกเธอว่า อย่าคิดอะไรเรื่อยเปื่อย เพราะความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นไม่มีวันเปลี่ยนไปแน่นอน แต่เขาก็บังเอิญได้ยินเธอคุยโทรศัพท์กับกู้ซีที่ตรงทางเข้า
เธอเปิดลำโพงทำให้ได้ยินเสียงของกู้ซีดังออกมา “เฉี่ยนเฉี่ยน ผ่านมาสิบกว่าปีแล้วนะ เธอยังชอบเขาอยู่อีกเหรอ？”
“แน่นอน ทำไมต้องไม่ชอบด้วยล่ะ？ ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือในอนาคต ฉันก็จะรักเขา และถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากจะรักเขาไปตลอดชีวิต”
จากนั้น เขาก็ได้ยินภรรยาของเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความโหยหาและปรารถนาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เขาอยู่ในมุมมืดและไม่กล้าก้าวเข้าไปในบ้านเลย
แสงแดดส่องมาที่นิ้วเท้าของเขา แต่มันก็ไม่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นเลยแม้แต่นิดเดียว
สิบกว่าปี？ เฮอะ พวกเขารู้จักกันแค่สี่ห้าปี แต่เธอนั้นรักผู้ชายคนอื่นมาสิบปีแล้ว！
ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมเขาถึงไม่ปล่อยเธอไปล่ะ？
พอคิดได้อย่างนั้น สายตาของเขาก็เหลือบมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า เมื่อเห็นเธอไม่มีท่าทีอะไร เขาก็ก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง
“นั่นคืออะไร？”
“คุณไม่สบายเหรอ？”
เฟิงเจวี๋ยเห็นเอกสารของโรงพยาบาลวางอยู่บนโต๊ะ เขาจึงจะเอื้อมมือไปหยิบ
เฉี่ยนเฉี่ยนหรี่ตาลง พอเห็นเฟิงเจวี๋ยเอื้อมมือเข้าไปใกล้ซองที่มีแผ่นทดสอบการตั้งครรภ์ของเธอ เฉี่ยนเฉี่ยนก็คิดว่า เธอยังพอจะมีความหวังอยู่ไหม？
ถ้าเฟิงเจวี๋ยรู้ว่า พวกเขามีลูกด้วยกัน เรื่องหย่านั้นอาจจะมีโอกาสเปลี่ยนไปได้หรือเปล่า？
เธอเข้าใจดีว่า เฟิงเจวี๋ยนั้นดูเหมือนเป็นคนเย็นชา แต่เขาไม่ใช่คนใจร้าย เวลาที่อยู่บนเตียงนั้น ถ้าเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาก็จะพยายามอ่อนโยนกับเธอ
พอเห็นเขากำลังจะเปิดซอง เฉี่ยนเฉี่ยนก็กำมือทั้งสองข้างอย่างประหม่า โดยไม่รู้สึกว่า เล็บนั้นจิกเข้าไปที่ฝ่ามือ
“กริ๊ง！！ ！”
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขัดจังหวะขึ้นมา นั่นเป็นเบอร์ส่วนตัวของเฟิงเจวี๋ย ซึ่งน้อยคนนักที่จะรู้
เฟิงเจวี๋ยจึงไม่ได้เปิดซองนั่น เขาหันไปรับโทรศัพท์ก่อน
ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าสายนั้นสินะ？ เฉี่ยนเฉี่ยนปล่อยมือลงที่กำไว้แน่นจนเจ็บปวด
“ฮัลโหล？”
“ท่านประธานเฟิงคะ คุณฉวี่เธออยู่ที่ระเบียงและไม่ยอมลงมา ท่าทางของเธอดูแปลกมากเลยค่ะ”
ปลายสายเป็นป้าที่ดูแลชิงหยวน น้ำเสียงของเธอดูจริงจังมาก
“ฉันเกรงว่า เธอจะคิดสั้น”
สายตาของเฟิงเจวี๋ยดูประหม่าทันที “ป้าเอาโทรศัพท์ไปให้เธอ”
“ค่ะ”
หลังจากได้ยินเสียงเดิน เขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ดังขึ้นมา
“เฟิงเจวี๋ย...”
“คืนนี้ลมแรง คุณอย่าไปยืนที่ระเบียงเลย”
เฟิงเจวี๋ยขมวดคิ้ว แต่เสียงของเขาอ่อนโยนมาก
“ชิงหยวน อย่าดื้อนะ”
เฉี่ยนเฉี่ยนเบิกตากว้างขึ้นทันที
เธอจะรู้สึกยังไงที่ได้ยินสามีของตัวเองปลอบผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเธอเหมือนกับปลอบเด็กตัวเล็ก ๆ แบบนี้？
เฉี่ยนเฉี่ยนรู้สึกว่า ตัวเองเป็นตัวตลก แต่เธอไม่สามารถขยับขาได้ มันเหมือนกับมีก้อนหินขนาดใหญ่ทับหน้าอกของเธอไว้อย่างไรอย่างนั้น
พวกเขายังไม่ได้หย่ากัน แต่เฟิงเจวี๋ยก็เป็นห่วงผู้หญิงคนอื่นอย่างออกหน้าออกตา
เเล้วเธอล่ะ เธอเป็นตัวอะไร？
เฉี่ยนเฉี่ยนไม่สามารถนั่งหลังตรงได้อีกต่อไป เพราะอารมณ์ที่ไร้ซึ่งความรู้สึกของเฟิงเจวี๋ยนั้น กำลังกดทับเธออย่างเเรง
เธอเอามือปิดหน้าและตัวของเธอนั้นก็ตัวสั่นไม่หยุด
เฟิงเจวี๋ยไม่ได้รู้สึกถึงอาการที่เปลี่ยนไปของเธอเลย หูของเขานั้นได้ยินแต่เสียงร้องไห้ของชิงหยวนเท่านั้น
“เฟิงเจวี๋ย ฉันขอโทษ ฉันประมาทเอง จนทำให้ฉันเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์”
“ฉันรอดมาได้แต่แล้วยังไง ฉันไม่สามารถมีลูกได้แล้ว！”
“ฉันไม่สามารถมีลูกกับคุณได้...”
พูดจบ ชิงหยวนก็ร้องไห้ออกมา
เฟิงเจวี๋ยถอดแว่นตาออกและนวดขมับเบา ๆ เขาไม่เคยคิดที่จะมีลูกกับชิงหยวนเลย เเละถ้าหากตอนนี้ เขาตัดสินใจที่จะเเต่งงานกับเธอ ก็เพราะเป็นว่าเธอเคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้เท่านั้น
เขาปลอบเธอ “ไม่เป็นไร ผมไม่อยากมีลูกอยู่แล้ว”
“คุณอย่ามาโกหกฉันเลย... คุณเป็นถึงซีอีโอของเฟิงซื่อ กรุ๊ป คุณจะไม่มีทายาทได้ยังไงกัน？” ชิงหยวนกระตุก เธอร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง
“ผมไม่ชอบเด็กอยู่แล้ว อย่าคิดมากเลย ให้ป้าพาไปพักผ่อนเถอะ！”
เฟิงเจวี๋ยต้องการจะจบบทสนทนาให้เร็วที่สุด เพราะเขายังมีบางอย่างที่ต้องถามเฉี่ยนเฉี่ยนว่า เธอไปทำอะไรที่โรงพยาบาล เธอไม่สบายหรือเปล่า
น่าเสียดายที่เขานั้นมองไม่เห็นว่า ตอนที่เขาพูดคำนั้นออกมา แววตาของเฉี่ยนเฉี่ยนดูสิ้นหวังขนาดไหน
ถ้าเธอจำไม่ผิด ดูเหมือนว่า เธอจะพยายามเอาลูกมาประคับประคองชีวิตคู่ของเขากับเธอไว้
เฉี่ยนเฉี่ยน ทำไมถึงโง่แบบนี้นะ！
ถ้าเฟิงเจวี๋ยรู้ว่าเธอท้อง เขาอาจจะให้เธอไปทำแท้งที่โรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้ก็ได้ เพื่อไม่ให้ชิงหยวนรู้สึกสะเทือนใจไปมากกว่านี้
พอคิดแบบนั้น ใจของเฉี่ยนเฉี่ยนก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมา！
