เอลินออกจากเพนต์เฮาส์โดยไม่หันกลับไปมอง

ชีวิตที่เธอเคยอยู่ที่นั่นกลายเป็นเพียงภาพหลอน และเธอไม่รู้สึกผูกพันกับมันเลย

การจากไปของเธอสะอาดหมดจด ราวกับการผ่าตัด

เธอได้สั่งให้สา เพื่อนร่วมงานของเธอ ดำเนินการลาออกของเธอตามปกติแล้ว

"ทำตามขั้นตอนไปเลยสา เขาอนุมัติแล้ว"

ธาวินที่มัวเมาอยู่กับการกลับมาของเคนซี่ ไม่ได้ย่างเท้าเข้าออฟฟิศเลยเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

เขาเป็นเหมือนคนที่ถูกสิงสู่ โลกของเขาหดเล็กลงเหลือเพียงจุดเดียว: ผู้หญิงที่เขาเทิดทูนมานานกว่าทศวรรษ

ในขณะเดียวกัน เอลินก็เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบและมีประสิทธิภาพ

เธอใช้เวลาทั้งวันที่หน่วยงานราชการและสถานกงสุล จัดการชีวิตใหม่อย่างเป็นระบบ

พาสปอร์ตเล่มใหม่ วีซ่า ตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวไปยังประเทศที่ไม่มีใครรู้จักชื่อเธอ

เธอถอนเงินออกจากบัญชีธนาคารทั้งหมด เหลือไว้เพียงเงินที่ตระกูลอัศวโภคินให้มาเพื่อดูแลแม่ของเธอ ซึ่งเธอไม่เคยแตะต้องเลย

มันคือเงินบาป และเธอไม่ต้องการมัน

เธอเก็บของใช้ส่วนตัวไม่กี่ชิ้นจากอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่ตระกูลอัศวโภคินเช่าไว้ให้เธอ สถานที่ที่เธอไม่ค่อยได้ใช้แต่เก็บไว้เป็นสัญลักษณ์ของชีวิตที่เป็นของเธอในทางเทคนิค

เสื้อผ้า หนังสือ รูปถ่ายของแม่

ทุกสิ่งทุกอย่าง ของขวัญทุกชิ้นที่ธาวินเคยให้เธอ เธอทิ้งไว้ข้างหลัง

มันเป็นของเล่นจากผู้คุมของเธอ และเธอไม่รู้สึกอาลัยอาวรณ์

ขณะที่เธอกำลังปิดเทปกล่องสุดท้าย โทรศัพท์เครื่องใหม่ของเธอก็สั่น

เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก

ฉันรู้ว่าแกเป็นใคร ตอนนี้เขาเป็นของฉันแล้ว อยู่ห่างๆ เขาซะ อีตัวรับจ้าง

ความรู้สึกเย็นเยียบก่อตัวขึ้นในท้องของเอลิน

เธอรู้ทันทีว่ามาจากใคร

โทรศัพท์ดังขึ้นแทบจะทันที

เป็นธาวิน

"เอลิน! ลงมาข้างล่างสิ ฉันอยู่ข้างนอก"

เสียงของเขาสดใส ไม่รู้เรื่องรู้ราว

เขาฟังดูมีความสุข

เธอเดินไปที่หน้าต่างและมองลงไป

รถสปอร์ตสีดำเงาของเขาจอดอยู่ที่ขอบทาง

เขากำลังพิงรถ เป็นภาพของความมั่งคั่งและอภิสิทธิ์อย่างสบายๆ

ชั่วขณะหนึ่ง เธอเห็นเด็กชายอายุสิบสามที่เธอพบครั้งแรก หลงทาง โกรธเกรี้ยว และต้องการความช่วยเหลืออย่างยิ่ง

ภาพนั้นจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยชายผู้ใช้เธอมานานสิบสองปี

เธอลงไปข้างล่าง

เขาไม่ได้พาเธอไปร้านอาหารโปรดหรือสวนสาธารณะที่เงียบสงบ

เขาขับรถไปที่ร้านเครื่องประดับระดับไฮเอนด์ แบบที่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและเชือกกำมะหยี่

"ฉันต้องการให้เธอช่วย" เขาพูด ดวงตาของเขาเป็นประกาย "เธอมีรสนิยมดี ช่วยฉันเลือกอะไรให้เคนซี่หน่อย"

คำขอนั้นช่างไร้หัวใจอย่างน่าทึ่งจนเอลินรู้สึกได้เพียงความชาด้านที่ห่างไกลและเป็นกลาง

เขากำลังขอให้เมียน้อยที่คบกันมานานช่วยเลือกของขวัญให้ผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะแต่งงานด้วย

"แน่นอน" เธอพูด เสียงของเธอเรียบสนิท

ข้างใน เขาเหมือนเด็กในร้านขนม

เขาชี้ไปที่สร้อยคอเพชร สร้อยข้อมือไพลิน ต่างหูมรกต

ป้ายราคามีเลขศูนย์มากกว่าที่เธอจะนับได้

"เธอว่าไง? เธอชอบสีเขียวใช่ไหม? เธอจำได้นี่"

เอลินรู้สึกสงสารเขาอย่างประหลาดและห่างเหิน

เขากำลังซื้อความรัก เช่นเดียวกับที่ครอบครัวของเขาซื้อเธอ

"สร้อยคอคลาสสิกกว่า" เธอแนะนำ น้ำเสียงเป็นมืออาชีพ "มันดูดีตลอดกาล"

เขายิ้มกว้าง รับคำแนะนำของเธอโดยไม่ลังเล

ขณะที่พนักงานขายกำลังห่อของขวัญ ธาวินหันมาหาเธอ สีหน้าจริงจัง

"ตอนนี้เราคบกันอย่างเป็นทางการแล้ว" เขาพูด เสียงของเขาเบาและเป็นความลับ "เคนซี่กับฉัน"

"ฉันดีใจด้วยนะธาวิน"

"เธอสมบูรณ์แบบ เอลิน บริสุทธิ์มาก ไม่เหมือน...ผู้หญิงคนอื่น" เขาพรั่งพรู คำพูดของเขาเป็นกระแสความคิด "เธอผ่านอะไรมาเยอะ ครอบครัวเธอเสียเงิน เธอต้องทำงานส่งตัวเองเรียน... เธอไร้เดียงสามาก"

เอลินนึกถึงข้อความที่กำลังเผาไหม้ในกระเป๋าของเธอ

อีตัวรับจ้าง

บริสุทธิ์และไร้เดียงสาไม่ใช่คำที่เธอจะใช้อธิบายผู้เขียนคำเหล่านั้น

เธอรู้จักผู้หญิงประเภทเคนซี่ดี

ผู้หญิงประเภทที่สวมรอยยิ้มหวานๆ เหมือนอาวุธ

"ธาวิน" เธอเริ่มพูด ความเคยชินเก่าๆ บังคับให้เธอเตือนเขา "คนเราไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นเสมอไปนะ"

รอยยิ้มของเขาหายไป

ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาและแข็งกร้าว

"เธอจะพูดอะไร?"

"เปล่า แค่ระวังตัวหน่อย"

"อย่ามาพูดไม่ดีเกี่ยวกับเธอนะ" เขาขู่ฟ่อ เสียงของเขาลดลงเป็นเสียงกระซิบที่น่ากลัว อากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความโกรธที่เกิดขึ้นกะทันหันของเขา "เธอไม่มีสิทธิ์"

แรงกดดันที่คุ้นเคยจากความเป็นเจ้าของของเขาเข้ามาครอบงำเธอ เป็นน้ำหนักที่เธอแบกรับมานานหลายปี

เธอเป็นสมบัติของเขา และเธอเพิ่งจะพูดนอกเรื่อง

เธอมองลง "ขอโทษนะ เธอพูดถูก"

ความตึงเครียดสลายไปทันที

เขาพอใจแล้ว

เขากลับมาควบคุมได้อีกครั้ง

"ฉันต้องการให้เธอทำอะไรให้อีกอย่าง" เขาพูด น้ำเสียงกลับมาเป็นปกติ "เคนซี่พูดว่าอยากได้กล่องดนตรีวินเทจ แบบที่ทำในสวิตเซอร์แลนด์ในศตวรรษที่ 19 หาให้ฉันหน่อยนะ เอาอันที่ดีที่สุด เงินไม่ใช่ปัญหา"

"แน่นอน" เธอพูด เสียงของเธอเป็นโทนเดียว "เธอชอบเพลงอะไรเป็นพิเศษไหม?"

เขามองเธอด้วยสีหน้าแปลกๆ "เธอไม่หึงเลยเหรอ?"

ฉันไม่เคยรักเธอเลย เอลินคิด

ฉันเกลียดทุกวินาทีของเรื่องนี้

ฉันนับวันรอที่จะได้เป็นอิสระจากเธอ

เธอบังคับยิ้มเล็กน้อยอย่างเหนื่อยล้า "ฉันแค่อยากให้เธอมีความสุข ธาวิน"

โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เสียงแหลมและตื่นตระหนก

เขารับสาย ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

"เคนซี่? เป็นอะไรไป? ช้าๆ ก่อน"

เอลินได้ยินเสียงที่ตื่นตระหนกและเจือสะอื้นจากปลายสาย

"ฉันกลัว! พวกเขาจับตัวฉัน... ฉันอยู่บนดาดฟ้า... ฉันไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน!"

ใบหน้าของธาวินซีดเผือด "อย่าเพิ่งวางสายนะ ฉันกำลังตามรอยเธออยู่ ฉันกำลังไป"

เขากระชากเกียร์รถ หักพวงมาลัยอย่างแรงจนเอลินถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับประตูฝั่งผู้โดยสาร

ศีรษะของเธอกระแทกกับหน้าต่างดัง 'แคร็ก'

ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นหลังดวงตา และเธอรู้สึกถึงบางอย่างที่อุ่นและเปียกไหลลงมาตามขมับ

ธาวินไม่ทันสังเกต

ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ GPS บนแผงหน้าปัดรถ ข้อมือของเขาขาวซีดบนพวงมาลัย

เขาเป็นเหมือนคนที่ถูกสิงสู่ ความจริงเพียงอย่างเดียวของเขาคือเสียงที่หวาดกลัวในโทรศัพท์

เขาขับรถฝ่าเมืองไปอย่างรวดเร็ว เป็นภาพเบลอของสัญญาณไฟจราจรและเสียงแตรที่ดังลั่น

รถหยุดกะทันหันในลานจอดรถของโรงแรมหรู

เขากระโดดออกจากรถ วิ่งไปทางลิฟต์ ก่อนที่เอลินจะทันได้ปลดเข็มขัดนิรภัยด้วยซ้ำ

"รออยู่ที่นี่!" เขาตะโกน แต่เธอก็ตามไปแล้ว ศีรษะของเธอเต้นตุบๆ

พวกเขาวิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้า

ชายคนหนึ่ง ร่างกำยำและดูเป็นนักเลง กำลังจับเคนซี่ที่หวาดกลัวอยู่ใกล้ขอบดาดฟ้า

แต่มีบางอย่างผิดปกติ

ใบหน้าของชายคนนั้นคุ้นเคย

เขาเป็นลูกชายของผู้รับเหมาที่พ่อของเธอเคยทำให้ล้มละลายเมื่อหลายปีก่อน ชายผู้โทษตระกูลเอวานส์และโดยนัยคือตระกูลอัศวโภคิน สำหรับความพินาศของครอบครัวเขา

ธาวินเห็นเขาและหยุดนิ่ง ความสับสนปรากฏบนใบหน้าของเขา

จากนั้น รอยยิ้มที่ช้าและเย็นชาก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

เขาเข้าใจแล้ว

นี่ไม่ใช่การลักพาตัวแบบสุ่ม

มันเป็นข้อความ

และเขารู้วิธีจัดการกับมัน

เขาก้าวไปข้างหน้า เสียงของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก

"แกต้องการเงินเหรอ? แค่นี้เองเหรอ? น่าสมเพช"

จากนั้นเขาก็ทำบางอย่างที่ทำให้เลือดในกายของเอลินเย็นเยียบ

เขาโอบแขนรอบเอวของเธอ ดึงเธอเข้ามาแนบชิด

"แกอยากทำร้ายฉันเหรอ?" ธาวินพูด เสียงดังพอให้ชายคนนั้นได้ยิน เขาชี้ไปที่เอลิน "นี่คือแฟนของฉัน ผู้หญิงที่ฉันรัก"

เขาโน้มตัวเข้ามา ริมฝีปากของเขาเฉียดหูเธอ เสียงของเขาเป็นเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยพิษสงซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน

"เล่นตามน้ำไป เดินออกไปกับฉัน เดี๋ยวนี้"

เขาเริ่มถอยหลัง ดึงเธอไปด้วย ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ผู้โจมตี

เอลินเห็นการคำนวณในแววตาของเขา

เขากำลังสร้างสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจ

เขากำลังเสนอเป้าหมาย

เขากำลังจะสังเวยเธอ

เขากำลังจะแลกชีวิตของเธอกับชีวิตของเคนซี่ โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

แผนได้ผลอย่างสมบูรณ์แบบ

ผู้โจมตี ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความโกรธและความสิ้นหวัง เห็นโอกาสของเขา

เขาปล่อยเคนซี่และพุ่งเข้าหาเอลิน

มันเกิดขึ้นเร็วมาก

วินาทีหนึ่งเธอยังอยู่ในอ้อมแขนของธาวิน วินาทีต่อมา มือหยาบๆ ก็ปิดปากเธอ และแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อก็รัดคอเธอ ลากเธอถอยหลัง

หลังของเธอกระแทกกับคอนกรีตเย็นยะเยือกของขอบดาดฟ้า

ชั่ววินาทีที่หัวใจหยุดเต้น เธอเซอยู่บนขอบเหว แสงไฟของเมืองเบลอพร่าอยู่เบื้องล่าง

แล้วก็ไม่มีอะไรเลย

ความรู้สึกของการตกลงมานั้นสมบูรณ์แบบ

ลมพัดผ่านหูของเธอ เสียงคำราม оглушительный ที่กลืนกินเสียงอื่นๆ ทั้งหมด

ท้องของเธอปั่นป่วน และหัวใจของเธอก็เต้นรัวกับซี่โครง เป็นจังหวะกลองที่บ้าคลั่งและป่าเถื่อน

เธอหลับตาลง

ในวินาทีสุดท้ายที่น่าสะพรึงกลัวนั้น ความคิดหนึ่งที่ชัดเจนและเย็นชาได้ตัดผ่านความตื่นตระหนก

เขาจะฆ่าฉันเพื่อเธอ

เขาเห็นชายคนนั้นพุ่งเข้าหาเธอ และเขาก็ปล่อยให้มันเกิดขึ้น

เขาใช้เธอเป็นโล่มนุษย์ เป็นเบี้ยที่ใช้แล้วทิ้งเพื่อความปลอดภัยของเคนซี่ผู้ล้ำค่าและในอุดมคติของเขา

สิบสองปีในชีวิตของเธอ วันและคืนที่ไม่สิ้นสุดของการรับใช้ของเธอ ไม่มีค่าอะไรเลย

เธอคือความสูญเสียที่ยอมรับได้

สิ่งต่อไปที่เธอรู้คือกลิ่นปลอดเชื้อของโรงพยาบาล

เสียงบี๊บเบาๆ เป็นจังหวะดังขึ้นในอากาศ

เธอ blinked ดวงตาของเธอพยายามปรับให้เข้ากับแสงฟลูออเรสเซนต์ที่รุนแรง

พยาบาลกำลังตรวจดูสายน้ำเกลือของเธอ

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ คุณเป็นผู้หญิงที่โชคดีมาก"

"เกิด...อะไรขึ้นคะ?" เสียงของเอลินเป็นเสียงกระซิบแหบแห้ง

"คุณตกลงมาจากที่สูงมากค่ะ" พยาบาลพูด น้ำเสียงของเธอเป็นกลาง "แต่คุณตกลงบนตาข่ายนิรภัยที่โรงแรมติดตั้งไว้สำหรับคนเช็ดกระจก ซี่โครงหักไม่กี่ซี่ สมองกระทบกระเทือน แต่คุณจะรอดชีวิต ชายที่ตกลงมาพร้อมกับคุณไม่โชคดีเท่าไหร่ เขาพลาดตาข่าย"

เอลินหลับตาลง คำพูดของพยาบาลดังก้องอยู่ในใจ

เขาพลาดตาข่าย

ธาวินรู้เรื่องตาข่าย

ความคิดนั้นน่าขนลุก

เขาไม่ได้แค่ปล่อยให้เธอถูกโจมตี เขายังคำนวณโอกาสด้วย

เขารู้ว่ามีโอกาสที่เธอจะรอดชีวิต ในขณะที่มั่นใจได้ว่าภัยคุกคามต่อเคนซี่จะถูกกำจัดอย่างถาวร

มันไม่ใช่การตัดสินใจที่ตื่นตระหนกในชั่วพริบตา

มันเป็นการคำนวณที่เย็นชาและโหดเหี้ยม

ประตูห้องของเธอเปิดออก และเขาก็เดินเข้ามา

เขาดูเหนื่อยล้า ชุดสูทราคาแพงของเขายับยู่ยี่

เขามาที่ข้างเตียงของเธอ สีหน้าของเขาผสมผสานระหว่างความกังวลและความรำคาญ

เขาเอื้อมมือไปแตะแก้มเธอ

เธอหันหน้าหนี

มือของเขาค้างอยู่กลางอากาศ

เขาถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยอ่อนและคว้ามือเธอแทน การจับของเขาแน่น

"เธอกำลังโทษฉันเหรอ?" เขาถาม เสียงของเขาเบา

เธอไม่ตอบ

"เอาน่า เอลิน" เขาอ้อนวอน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเด็กๆ แบบที่เขาใช้เสมอเมื่อต้องการอะไรบางอย่าง "อย่าเป็นแบบนี้สิ ฉันกลัว เคนซี่ตกอยู่ในอันตราย"

เอลินค่อยๆ ดึงมือออกจากมือของเขา

"เธอรู้เรื่องตาข่าย" เธอพูด เสียงของเธอเรียบ

เขานิ่งไป แล้วก็หัวเราะสั้นๆ อย่างไม่เชื่อ "นี่เรื่องนี้เหรอ? เธอโกรธที่ฉันช่วยเธอเหรอ? เธอเป็นอะไรสำหรับฉันมาตลอดหลายปีนี้ถ้าไม่ใช่ผู้พิทักษ์ของฉัน?"

ความกล้าหาญในคำพูดของเขา วิธีที่เขาบิดเบือนการกระทำที่เห็นแก่ตัวของเขาให้กลายเป็นการเสียสละอันสูงส่งในส่วนของเธอ ช่างน่าทึ่ง

ฉันเป็นพนักงานที่ได้รับค่าจ้างของเธอ เอลินคิด

"เธอควรไปได้แล้ว" เธอพูด เสียงของเธอแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "เคนซี่คงจะกลัวมาก เธอต้องการเธอ"

เขาดูเหมือนจะพิจารณาเรื่องนี้ แล้วก็พยักหน้า โล่งใจที่มีข้ออ้างที่จะจากไป

"เธอพูดถูก เธอคงจะแย่มาก ฉันจะกลับมาเมื่อมีเวลา"

เขาหันหลังและเดินออกจากห้อง

เขาไม่เคยกลับมา

ในวันต่อๆ มา เอลินจะเห็นเขาเป็นครั้งคราวจากหน้าต่างของเธอ เดินอยู่ในสวนของโรงพยาบาลกับเคนซี่

เขาเป็นคนละคนกับเธอ

อ่อนโยน เอาใจใส่ ตามใจเธอทุกอย่าง

เขาจะป้อนไอศกรีมให้เธอ ห่มเสื้อแจ็คเก็ตให้เธอเมื่อเธอหนาวสั่น และพวกเขาจะจูบกัน ยาวนานและช้าๆ โดยไม่สนใจโลกรอบข้าง

เอลินมองพวกเขา และไม่รู้สึกอะไรเลย

ไม่มีความหึงหวง ไม่มีความเสียใจ

มีเพียงความรู้สึกโล่งใจที่ลึกซึ้งและไร้ขีดจำกัด

วันที่เธอออกจากโรงพยาบาล เธอเจอพวกเขาที่ล็อบบี้

เคนซี่ ใบหน้าของเธอเป็นหน้ากากแห่งความกังวลที่แสนหวาน รีบมาที่ข้างๆ เธอและคล้องแขนกับเอลิน

"เอลิน! เธอหายดีแล้ว! ธาวิน เราควรจะไปส่งเธอที่บ้านใช่ไหม?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเคนซี่เป็นรอยยิ้มที่หวานเลี่ยนและเสแสร้งแบบเดียวกับที่เอลินคาดหวัง ซึ่งตรงกันข้ามกับข้อความที่รุนแรงที่เธอส่งมา

ในรถ เคนซี่พูดไม่หยุด มือของเธอวางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของบนต้นขาของธาวิน

เอลินนั่งเงียบๆ อยู่เบาะหลัง เป็นเหมือนผีในโลกใหม่ที่สมบูรณ์แบบของพวกเขา

ทันใดนั้น เคนซี่ก็หันมา สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"ธาวิน" เธอถาม เสียงของเธอเป็นการผสมผสานที่คำนวณมาอย่างดีระหว่างความไร้เดียงสาและความวิตกกังวล "เธอ...มีคนอื่นไหม? แฟนคนอื่น?"

อากาศในรถนิ่งไป

มือของธาวินบีบพวงมาลัยแน่นขึ้น

เขาเป็นคนโกหกที่แย่มาก

ก่อนที่เขาจะทันได้ปฏิเสธอย่างตะกุกตะกัก เอลินก็โน้มตัวไปข้างหน้า รอยยิ้มเล็กๆ ที่รู้ทันปรากฏบนริมฝีปากของเธอ

"แน่นอน เขามี"

ศีรษะของเคนซี่หันขวับ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

ธาวินมองเอลินอย่างตื่นตระหนกในกระจกมองหลัง

"ใคร?" เคนซี่เรียกร้อง เสียงของเธอแหลม

รอยยิ้มของเอลินกว้างขึ้น

เธอมองไปที่เคนซี่โดยตรง

"เธอไง"

เธอเริ่มเล่าเรื่องโกหกที่สวยงามและซับซ้อน

เธอบอกเคนซี่ว่าตลอดสิบสองปี ธาวินไม่เคยหยุดรักเธอเลย

เขาจะพูดถึงเธอเป็นชั่วโมงๆ ผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยพบเป็นเพียงภาพเลียนแบบที่ซีดจางของเธอ

เธอบรรยายถึงความโหยหาของเขา ความทุ่มเทของเขา ความเชื่อที่ไม่สั่นคลอนของเขาว่าพวกเขาถูกกำหนดมาให้คู่กัน

เมื่อเธอพูดจบ เคนซี่ก็ร้องไห้ ใบหน้าของเธอซบอยู่บนไหล่ของธาวิน และเธอก็ยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง

ธาวินไปส่งเคนซี่ก่อน

เมื่อพวกเขาอยู่กันตามลำพัง เขาจอดรถข้างทาง สีหน้าของเขาผสมผสานระหว่างความสับสนและความโกรธ

เขาคว้าข้อมือเธอ "นั่นมันอะไร? เธอเล่นเกมอะไรอยู่?"

"นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการเหรอ?" เอลินถาม เสียงของเธอสงบ "เรื่องราวความรักที่สมบูรณ์แบบ? ฉันแค่ช่วยเธอขายมัน"

เขาโน้มตัวเข้ามา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอไม่กี่นิ้ว ดวงตาของเขาค้นหาเธอเพื่อหาสัญญาณของความหึงหวง ความเจ็บปวด

"เธอไม่เศร้าเลยสักนิด" เขาพูด เสียงของเขาเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่หงุดหงิด "ทำไมเธอไม่เศร้า?"

เพราะฉันไม่เคยมีความสุขเลย เอลินคิด คลื่นแห่งความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่เธอ

เพราะฉันไม่ได้รักเธอ

ฉันไม่เคยรักเลย

แต่เธอไม่ได้พูดมันออกมา

ไม่มีประโยชน์

เขาจะไม่เข้าใจ