เขาแยกขาของเธอออก และทิ่มแทงความแข็งขืนเข้ามาเต็ม ๆ เหนี่ยว มีนาดิ้นรนด้วยความเจ็บ แต่เขาไม่ได้สนใจที่จะหยุดยั้งตัวเอง ความคับแน่นที่ไม่เคยได้รับมาก่อนทำให้เริงฤทธิ์สอดแทรกเรือนกายเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง
ความคับแน่นที่ตอดรัดเขาถนัดถนี่ให้ความรู้สึกสุขสมจนแทบสำลัก เขาเสพกินร่างน้อยอย่างไร้สติ ครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างสาวยับเยิน ก่อนที่จะทิ้งตัวลงนอนอย่างอิ่มเอม
สติของมีนารางเลือนเต็มที เธอหลับไปอย่างอ่อนเพลีย ทั้ง ๆ ที่อยากพาตัวเองออกไปจากห้องนี้เหลือเกิน
เริงฤทธิ์ตื่นขึ้นมาแล้วควานมือหาร่างที่เขานอนกกกอดตลอดค่ำคืน แรงขยับของเขาทำให้มีนาลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อม ๆ กัน
ทั้งสองตกใจ รีบผงะออกจากกัน เริงฤทธิ์หายง่วงนอนเป็นปลิดทิ้ง เขาหลับตาทุบต้นคอเบา ๆ คิดว่าเมื่อคืนคงเมามาก ถึงได้ตาลายเห็นเด็กในบ้านนอนเปลือยกายอยู่บนเตียงด้วย แต่พอลืมตาขึ้นมาใหม่ หล่อนก็ยังคงอยู่
“นี่เธอเข้ามาอยู่ในห้องของฉันได้ยังไง”
“เอ่อ... เมื่อคืนคุณเมามาก หนูเลยมาช่วยประคองคุณขึ้นห้อง” เธอกัดปาก จิกมือกับผ้าห่มที่ดึงมาคลุมทรวงอกเอาไว้แน่นพลางก้มหน้างุด ในขณะที่เล่าเรื่องราวทุกอย่างให้เขาฟังเสียงสั่นระริก
“ประคองฉันขึ้นห้องตอนเมาแล้วเธอก็จับฉันทำผัวอย่างนั้นเหรอ ฉวยโอกาสชัด ๆ” เจ้าของห้องใส่ร้ายเธออย่างเลือดเย็น
มีนาอยากจะหยิกตัวเองให้ได้สตินัก นี่เธอได้ยินไม่ผิดใช่ไหม เขากล่าวหาว่าเธอปลุกปล้ำเขาทำผัว ทั้ง ๆ ที่เขาเองต่างหากที่โดนเขาปลุกปล้ำทำเมีย
“หนูเปล่านะคะ คุณเมาแล้วปล้ำหนูเอง”
“แล้วทำไมเธอไม่หนีล่ะ หรือว่าเธอสมยอม” เขาเอ่ยถาม แม้เด็กสาวจะไม่ได้สวยจับตาจับใจแต่ก็สวยน่ารักใช่ยอก ถ้าจับแต่งตัวให้ดูดีสักนิด ถือว่าใช้ได้เชียว
เรื่องกามารมณ์เขาไม่เคยขาดแคลน แต่เมื่อคืนแม้จะเมามาก เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงความอิ่มเอมที่ได้รับจากเจ้าหล่อน
ถ้ามีสติล่ะ เขาจะอิ่มเอมสักแค่ไหนกัน เริงฤทธิ์คิดแล้วต้องแตะลิ้นกับริมฝีปากตัวเองด้วยความกระหาย
“คุณแรงเยอะขนาดนั้นหนูจะไปสู้แรงอะไรคุณไหว” เธอตอบเขาไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ พลางกัดปากตัวสั่น
“ต้องการเงินเท่าไหร่”
“คะ”
“ฉันถามว่าอยากได้เงินเท่าไหร่”
“หนูไม่ได้ขายตัวนะคะ”
“อ้อ... เธอจะนอนกับฉันฟรี ๆ ว่างั้น”
“ฉันไม่ได้อยากนอนกับคุณ”
“เธอจะบอกฉันว่าไม่ต้องการเงินอย่างนั้นน่ะหรือ” เขากลอกตาไปมาไม่เชื่อเธอเลยสักนิด
“เอาเงินนี่ไปแล้วก็รีบไสหัวออกไปจากห้องของฉันเร็ว ๆ ก่อนที่คุณแม่จะมาเห็น ไม่อย่างนั้นเธอได้โดนเฉดหัวออกไปจากบ้านหลังนี้แน่” เขารู้ว่ามารดาเป็นคนเช่นไร ก่อนหน้านี้ก็ยื่นคำขาดกับเขาว่าห้ามยุ่งกับเด็กในบ้านเด็ดขาด
“ประตูห้องล็อกค่ะ เมื่อคืนหนูเปิดออกไปไม่ได้”
“เธอนี่มันลีลาเสียจริง ถ้าประตูได้ล็อก แล้วฉันเปิดออกไปได้เธอโดนหนักแน่ ๆ” เริงฤทธิ์ลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว มีนาร้องเบาๆ ก่อนจะรีบปิดตาตัวเองด้วยความอาย
คนอะไรไม่รู้จักอาย เธอเห็นไอ้นั่นของเขาเต็ม ๆ จะเป็นตากุ้งยิงไหมนี่
เริงฤทธิ์เดินไปกระชากประตูเปิดออก ก่อนจะปิดกลับไปปังใหญ่ แล้วหันมามองเด็กสาวบนเตียงอย่างเอาเรื่อง
“เธอนี่มันโกหกเป็นไฟจริงๆ ไสหัวออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว ถ้าเธอยังไม่อยากตาย” ไม่ต้องรอให้เขาต้องพูดซ้ำ เธอรีบรวบผ้าห่มและเก็บเสื้อผ้าที่เกลื่อนอยู่บนพื้นมากอดเอาไว้ด้วยเนื้อตัวสั่นเทา
“นั่นจะไปไหน” เสียงเข้มของเขาทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว
“หนูจะไปแต่งตัวในห้องน้ำค่ะ” คำตอบของเธอเหมือนทำให้เขาหงุดหงิดเสียยิ่งกว่าอะไร แต่มีนาไม่ได้สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว เธอรีบวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปด้วยอาการทุลักทุเล สะดุดผ้าห่มจนล้มหัวซุน
“ซุ่มซ่ามจริงเชียว” เขาสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินเร็ว ๆ มาอุ้มเธอขึ้นจากพื้นและโยนเข้าไปในห้องน้ำ
มีนาแต่งตัวเนื้อด้วยมืออันสั่นเทา มองสภาพตัวเองหน้ากระจกแล้วทำหน้าเบ้ สภาพเหมือนยายเพิ้งโดนขืนใจไม่มีผิด ผมเผ้ายุ่งเหยิงเสียยิ่งกว่าอะไร
พอเธอแต่งตัวเสร็จ ก็รีบเปิดประตูออกไปจากห้องน้ำ เริงฤทธิ์ที่รอท่าอยู่ก่อนแล้วรีบดันแผ่นหลังของเธอไปที่ประตูในทันที เขามองซ้ายแลขวา เมื่อไม่เห็นใคร จึงรีบดันเธอออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
มีนาไม่มีเวลายืนคิดหรือพิจารณาอะไรนาน เมื่อประตูปิดใส่หน้าโครมใหญ่ เธอรีบวิ่งหนีลงมาชั้นล่างด้วยแข้งขาสั่นเทา เจอเข้ากับสาวใช้ที่เข้ามาทำความสะอาดในบ้านก็รีบหลบ ยกมือขึ้นทาบอกตัวเองอย่างตกใจ เลยคิดว่าจะวิ่งหนีไปอีกด้าน แต่มีมือของใครคนหนึ่งเข้ามากระชากเอาไว้เสียก่อน มีนาทำท่าจะกรีดร้องออกมา แต่มือนั้นรีบตะปบปิดปากของเธอเอาไว้ได้ทัน
“แกจะร้องทำไมนังมีน”
“แม่!” มีนาอุทานอย่างตกใจ
“ฉันให้แกไปดูแลคุณฤทธิ์ แล้วแกหายหัวไปนอนที่ไหนมาทั้งคืน” จิตรากระชากเสียงถาม ทำเป็นโกรธลูกสาว แต่แท้ที่จริงนางมีแผนการร้าย
“หนู เอ่อ... หนู” มีนาอึกอัก หลบสายตามารดาที่กำลังมองมาอย่างจับผิด
“แกทำไม ตอบมา หรือแกไปนอนกับคุณฤทธิ์มาใช่ไหม”
“หนูเปล่านะแม่”
“แกนี่มันโกหกตอแหลแต่เด็ก เนื้อตัวแกมันบอกว่าแกเสียตัวแล้ว ฉันเคยมีผัวมาก่อน ดูแค่นี้ก็รู้” จิตราเริ่มทุบตีบุตรสาว
“หนูเจ็บนะแม่ แม่อย่าตีหนู”
“แกก็บอกความจริงมาสินังมีน” จิตราคาดคั้น
“หนูไม่ได้ตั้งใจ คุณฤทธิ์เมา เขาปล้ำหนูเองนะ” มีนาพูดออกมาในที่สุด เด็กอย่างไรก็ยังเป็นเด็ก มีนาอายุแค่สิบแปด และอยู่แต่กับยายที่บ้านนอก เธอไม่รู้ว่าผู้ใหญ่ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นแม่คิดอะไรอยู่ในหัว
“เขาให้เงินแกมารึเปล่า”
“แม่!” มีนาตกใจกับประโยคของมารดา
“ว่ายังไงล่ะ แกจะมัวอิดออดอยู่ทำไม นี่แกเสียตัวให้คุณฤทธิ์นะ ไม่ใช่เล่นขายของ”
“เขาให้แต่หนูไม่เอาจ้ะ หนูไม่ได้ขายตัว”
“หน้าโง่ แกนี่มันหน้าโง่จริงๆ ไม่น่าเกิดมาเป็นลูกฉันเลย” จิตราจิ้มหน้าผากลูกสาวอย่างโมโห
“ไสหัวไปเลย จะไปไหนก็ไป แล้วอย่าเพิ่งปากโป้งบอกเรื่องนี้กับใครล่ะ” จิตราชี้นิ้วสั่งเสียงเข้ม
“จ้ะแม่” มีนารีบเดินเข้าห้องพักไปอย่างไม่เข้าใจ
เธอรู้สึกเจ็บไปหมดทั้งร่อง เมื่อคืนเริงฤทธิ์แรงเยอะ เธอสู้แรงเขาไม่ไหว เด็กสาวรู้สึกสับสนไปหมด ไม่รู้จะทำยังไงดี ถ้าเกิดใครรู้เรื่องนี้ขึ้นมา ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ โดยเฉพาะคุณหญิงดาวเรือง
ยิ่งมารดาพูดว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับใครยิ่งทำให้เธองุนงง เธอจะเอาเรื่องน่าอายนี้ไปบอกกับใครได้ล่ะ
จิตรามีแผนร้าย ที่นางไม่ให้บอกเรื่องนี้กับใครเพราะนางต้องการที่จะไถ่เงินของเริงฤทธิ์ให้ได้มากที่สุด
เริงฤทธิ์เป็นเพลย์บอยเจ้าชู้ นางคิดว่าครั้งเดียวคงไม่พอ มีนาลูกสาวของนางก็ทั้งสาวทั้งสวย อย่างไรเริงฤทธิ์ก็ต้องติดใจอยากได้อีก
การต่อรองกับเริงฤทธิ์แลกกับเงินทำให้นางได้เงินมาง่าย ๆ เพราะเริงฤทธิ์ร่ำรวยมีเงินมากมายนั่นเอง
“มีนาเขายอมเหรอ” เมื่อคนเป็นแม่มาต่อรอง เขาก็หยั่งเชิงถาม เพราะเขาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอยู่แล้ว ได้กับได้วิน ๆ กันทั้งคู่ เขาก็ไม่ได้เอาเปรียบ ถ้าอยากจะขายเขาก็พร้อมซื้อ พร้อมจ่ายเงินให้
“มีนาเป็นคนให้ดิฉันมาต่อรองกับคุณฤทธิ์เองค่ะ คุณฤทธิ์ล่ะคะตกลงหรือเปล่า” จิตราพูดแล้วยิ้มร้ายอย่างมีแผนการ
“ทำไมเขาไม่มาต่อรองเองล่ะ” จะว่าไปเขาก็ยังติดใจในตัวของมีนาอยู่ไม่น้อย ถึงเมาแต่ค่ำคืนนั้นก็จำได้ราง ๆ ว่ามันทำให้เขาอิ่มเอมแค่ไหน ตอนที่เธอออกไปจากห้องแล้ว ผ้าปูที่นอนที่เปื้อนเลือดพรหมจรรย์ก็ทำให้เขาได้รับรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ เพียงแค่คิดเริงฤทธิ์ก็ต้องแตะลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองด้วยความรู้สึกกระหาย
“เขาอายน่ะค่ะ”
“ถ้าเขาอยากได้เงิน คืนนี้ก็ให้เขามาหาฉันได้เลย คุณแม่ไปงานเลี้ยงที่สมาคม คงกลับดึก” เริงฤทธิ์เอ่ยออกไป
“มีนาน่ะรักแม่ ถ้าคุณฤทธิ์จะจ่ายเงินให้ดิฉันแทนก็ได้นะคะ มีนาเขาก็ไม่ขัดหรอกค่ะ เขาเป็นเด็กดี เต็มใจที่จะให้ดิฉันเก็บเงินเอาไว้ให้เขาน่ะค่ะ เขาบอกว่าอยากเก็บเงินเอาไว้เรียนต่อ” จิตราพูดเท็จทุกคำ เห็นเงินก็ตาโตเท่าไข่ห่าน
“อย่างนั้นเหรอ” เริงฤทธิ์รู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาตื่นเต้นและรอคอย จิตราอยากได้เงินเท่าไหร่เขาก็จัดให้ คิดว่าสองแม่ลูกคงรู้กันอยู่แล้ว
“คุณฤทธิ์รออยู่บนห้องนะคะ เดี๋ยวดิฉันให้มีนาขึ้นไปรับใช้”
“เอาสิ” เขาไม่ขัดอยู่แล้ว อ้อยเข้าปากช้างไม่เคี้ยวก็โง่แล้ว
จิตราคิดแผนการอยู่ในหัวก่อนจะเดินไปเคาะห้องบุตรสาว มีนาเดินมาเปิดประตูให้มารดาพลางเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะนี่มันหมดเวลางานแล้วนั่นเอง
“แม่มีอะไรจ๊ะ”
“ห้องคุณฤทธิ์น่ะสิยังไม่สะอาด ไม่รู้นังแป้นมันทำยังไง แกไปช่วยทำความสะอาดอีกรอบสิ”
“นี่มันมืดค่ำแล้วนะจ๊ะแม่ คุณหญิงท่านไม่ชอบให้ใครขึ้นไปยุ่งวุ่นวายบนตึกไม่ใช่เหรอจ๊ะ” มีนาพูดอย่างเป็นกังวล เรื่องที่เธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเริงฤทธิ์ก็ยังไม่มีใครรู้ ถ้ามีใครรู้และไปฟ้องคุณหญิงดาวเรืองขึ้นมา เธอต้องถูกเฉดหัวออกไปจากบ้านหลังนี้อย่างแน่นอน
“คุณหญิงไม่อยู่แกก็อย่าเรื่องเยอะนักเลย”
“แล้วทำไมแม่ไม่บอกพี่แป้นล่ะจ๊ะว่าห้องไม่สะอาด”
“จะให้ฉันไปบอกได้ยังไงกัน ก็มันนอนหลับไปแล้ว หรือแกจะให้ฉันไปทำความสะอาดแทนมัน ฉันเป็นแม่แกนะ ทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน แกเป็นลูกจะไม่ช่วยฉันเลยรึไง” มีนาก็อยากบอกว่าเธอทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาดเหมือนกันในแต่ละวัน แต่ก็ไม่อยากเถียงให้ต้องทะเลาะเบาะแว้งกันอีก
“ก็ได้จ้ะแม่”
“ก็แค่นั้น ไปทำความสะอาดห้องให้คุณฤทิ์แค่นี้ ไม่ได้ทำให้แกตายหรอกนะ” จิตรายังวางก้ามใส่บุตรสาว
มีนาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ พอยายเสียเธอก็ไม่มีที่ไป เลยต้องมาอยู่กับมารดาที่ไปรับเธอถึงบ้านนอก ความรักความเมตตาไม่มีเลย เธอไม่เคยเห็นความรักใคร่ไยดีจากสายตาของผู้หญิงคนนี้เลยสักนิด ไม่เหมือนกับยายที่มองเธอด้วยสาวตารักใคร่ตลอดเวลา
“อุปกรณ์ทำความสะอาดอยู่ในห้องพักคุณฤทธิ์แล้ว ทำให้เรียบร้อยล่ะ อย่าให้เขาตำหนิเอาได้อีก”
“แล้วคุณฤทธิ์อยู่ไหนคะแม่” คนถามรู้สึกขมคอ เธอพยายามหลบหน้าหลบตาเขาเพราะเรื่องคืนนั้น
“น่าจะไม่อยู่ในห้องนะ เห็นว่าจะไปนั่งดูหนังหรือเล่นเกมอะไรสักอย่างอีกห้องนึงน่ะ แกก็รีบไปทำงานให้เสร็จเรียบร้อยเถอะจะได้มาหลับมานอนเสียที ยืนถามเซ้าซี้อยู่นี่แหละ น่ารำคาญเสียจริง”
มีนาไม่ถามเซ้าซี้อีก รีบเดินขึ้นตึกใหญ่ไปในทันที
จิตรามองไปแล้วเหยียดยิ้ม ก่อนจะเข้าห้องควักเงินออกมานับอย่างสบายอารมณ์
“ได้เงินมาง่ายขนาดนี้เลยเหรอ เป็นคนรวยนี่มันดีจริง ๆ เลย อยากจะได้อะไรก็ได้ พอใจอะไรก็ควักเงินซื้อเอา เนรมิตรได้ทุกอย่างที่ต้องการ” จิตราคิดถึงอนาคตอันสดใส ถ้าเริงฤทธิ์ทั้งรักทั้งหลงมีนา เธอก็จะได้เป็นแม่ยายมหาเศรษฐี ร่ำรวยมีเงินทองใช้จ่ายไม่ขาดมือ
จิตราทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วฝันหวาน ยิ่งถ้ามีนาท้องเมื่อไหร่ละก็ เธอก็จะเป็นยายของหลานชายหรือหลานสาวที่เป็นทายาทของเกริกเกียรติสุริยนต์
มีนาเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนกว้างของเริงฤทธิ์ ห้องของเขากว้างขวางหรูหรา ข้าวของในห้องล้วนแล้วแต่แพงแสนแพง เธอต้องระมัดระวังเวลาทำความสะอาดให้มากๆ ขืนทำแตกหักเสียหายขึ้นมา มีหวังได้คอขาด
มีนากวาดสายตามองภายในห้อง กลับไม่เห็นอุปกรณ์ทำความสะอาด จึงขมวดคิ้วเข้าหากัน มองสำรวจห้อง พบว่าในห้องก็สะอาดเอี่ยมไม่เห็นจะสกปรกตรงไหนเลย
เด็กสาวหมุนกายเตรียมออกจากห้อง กำลังคิดว่าจะกลับไปบอกมารดา ว่าห้องสะอาดเอี่ยมไปทุกซอกทุกมุมแล้วไม่เห็นจำเป็นต้องทำความสะอาดอีก หรือจะไปหาอุปกรณ์มาทำความสะอาดตามคำสั่งดี อ้อมแขนของเริงฤทธิ์ก็โอบเข้ามากอดรัดเอาไว้เสียก่อน
“แก้มเธอนี่หอมจริง” คนพูดหอมแก้มเด็กสาวฟอดใหญ่
“ว้าย!” เธอร้องอย่างตกใจ เขาก็จัดการอุดปากของเธอเอาไว้ มีนาดิ้นรน ตกใจที่โดนเขากอดเอาไว้แนบแน่นขนาดนี้
“ปล่อยนะคะคุณฤทธิ์ ว้าย!” ร่างของเธอถูกกดไปบนเตียงนอนกว้าง มีนาตาโตรีบดันอกกว้างของเขาเอาไว้
“คุณจะทำอะไรคะ”
“อย่าเล่นตัวนักเลย เดี๋ยวคุณแม่กลับมาจะเป็นเรื่อง” เริงฤทธิ์เอ่ยขึ้น
“นี่ปล่อยนะคะ คุณให้ขึ้นมาทำความสะอาดห้องไม่ใช่เหรอ ทำไมมาทำแบบนี้ล่ะคะ”
“ทำความสะอาดห้องอะไร เธอนี่มันเล่นตัวชะมัด แม่เธอรับเงินไปแล้วนะ เยอะเสียด้วย ยอมฉันดี ๆ เถอะ ฉันขี้เกียจออกแรง แก้ผ้าแล้วก็ไปนอนอ้าขาให้ฉันเอานี่มันจะตายไหม วันไหนอยากให้เล่นบทขัดขืน ฉันค่อยบอกเธอก็แล้วกัน”
“โรคจิต!” มีนาด่าว่าเขา แต่ดูเหมือนว่าแรงน้อยนิดของเธอจะสู้แรงเขาไม่ไหว
เขากอดจูบลูบไล้อย่างหิวกระหาย ครั้งเดียวไม่เคยพอสำหรับเริงฤทธิ์ ยิ่งสาวน้อยไร้เดียงสายังสดใหม่รสชาติหอมหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว เขายิ่งปรารถนา อยากกินอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย
“พอแล้วหนูไม่ไหวแล้ว” มีนาร้องประท้วง ถึงกับคลานหนี แต่เขาก็ตามมาซ้ำจนร่างสาวสะท้าน
เริงฤทธิ์ร่วมรักกับสาวน้อยในท่าคลานเข่า กระแทกกระทั้นเข้าหาจากทางด้านหลัง จนร่างน้อยสั่นคลอน ก่อนที่เขาจะเสร็จสมอย่างรุนแรง ทิ้งกายลงนอนหอบหายใจอย่างสุขสม
มีนาตกเป็นของเขาอีกครั้งแบบไม่เต็มใจ ทำให้เธอต้องร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ เจ็บใจและอีกสารพัดความรู้สึก
“จะร้องไห้อะไรนักหนา หรือเงินที่ให้ มันน้อยไป”
“มีนไม่ได้ขายตัวนะคะ และมีนก็ไม่อยากได้เงินของคุณด้วย” มีนาหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ด้วยมืออันสั่นเทา ต่อว่าเขาทั้งน้ำตา เด็กสาวรีบวิ่งหนีออกมาจากห้องของเริงฤทธิ์อย่างรวดเร็ว เธอวิ่งมาชนเข้ากับรังรองน้องสาวของเริงฤทธิ์ที่กลับมาจากงานปาร์ตี้ข้างนอกจนล้มไม่เป็นท่า
“โอ๊ย! อะไรของเธอนี่” รังรองต่อว่าเพราะโดนชนเต็มแรง ดีว่าไม่หกล้ม
“มีนขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะมีนไม่ได้ตั้งใจ” มีนาคุกเข่าลงแล้วยกมือไหว้ปลก ๆ น้ำตานองหน้า
