“ตื่น ตื่น นังมีน” จิตราปลุกลูกสาวที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“แม่มีอะไรจ๊ะ ฉันง่วง”
“แกรีบไปดูแลคุณฤทธิ์เร็ว คุณฤทธิ์กลับมาแล้ว เมากลับมาด้วยนะ” จิตราหมายถึงเริงฤทธิ์ ลูกชายเจ้าของบ้าน
เธอมาทำงานเป็นคนใช้ที่นี่นานหลายปี เพราะหนีจากความลำบาก จากบ้านนอกมาอยู่เมืองกรุง ทิ้งลูกเอาไว้กับมารดา แต่ตอนนี้มารดาเสียชีวิตแล้ว จึงรับลูกสาวมาอยู่ด้วยกัน ที่เธอได้งานทำที่นี่เพราะเผอิญไปช่วยคุณหญิงดาวเรืองจากโจรวิ่งราวกระเป๋าเอาไว้ จึงเป็นบุญคุณต่อกัน พอท่านรู้ว่าเธอไม่มีที่ไป คุณหญิงดาวเรืองเลยรับมาทำงานที่บ้าน ตอนแรกเธอก็ไม่ได้อยากจะช่วยหรอก แต่เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายรวย อาจจะหาที่เกาะได้ เลยทำตัวเป็นพลเมืองดีเสียเลย ก็ถือว่าคุ้มค่ากับการลงทุน ยอมเจ็บตัวนิด ๆ หน่อย ๆ เพราะไอ้โจรวิ่งราวก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน พอฟัดพอเหวี่ยงกันได้
พูดถึงบุตรสาว ความจริงหล่อนก็ไม่ได้อยากรับมาอยู่ด้วยกันหรอกเพราะคิดว่าเป็นภาระ แต่พอเห็นหน้าค่าตาบุตรสาวที่ไม่ได้เจอกันนานถึงสิบแปดปี อีกฝ่ายโตขึ้นแล้วทั้งสาวทั้งสวย คนที่คิดหาผลประโยชน์ก็ทำเป็นรักใคร่ไยดี อยากจะรับมาอยู่ด้วยกันในทันที
ผู้หญิงสวยมักมีคุณประโยชน์หลายอย่าง จิตราเล็งเห็นในข้อนี้
มีนาไม่มีที่ไปเพราะที่บ้านยากจนมาก เธอเพิ่งเรียนจบมัธยมศึกษาปีที่หกในโรงเรียนประจำอำเภอ ก็อยากเข้ามาอยู่ในเมืองกับมารดาเพื่อจะได้มีโอกาสเรียนหนังสือต่อ
มารดาพามาฝากฝังกับคุณหญิงดาวเรืองผู้มั่งคั่ง เป็นเศรษฐีนีที่มีธุรกิจมากมาย เธอจึงมีที่ซุกหัวนอน
“หนูอยากเรียนต่อจ้ะแม่” มีนาเอ่ยกับมารดา เมื่อครั้นย้ายเข้ามาอยู่กรุงเทพฯ ใหม่ ๆ
“ใครจะส่งแกเรียน ฉันไม่มีเงินส่งแกเรียนหรอกนะ อยู่บ้านเขาก็เป็นขี้ข้าเขา ต้องคอยรับใช้รองมือรองตีน เงินเดือนที่ได้ก็น้อยนิด ยังไม่พอยาไส้ฉันเลย แล้วจะส่งแกเรียน ถ้าแกอยากเรียนแกก็หาเงินเรียนเอาเองสิ” จิตราจิ้มหน้าผากลูกสาวอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์
เป็นอันว่ามีนาต้องทำงานรับใช้ในบ้าน แทนที่จะได้เรียนหนังสือ มีนาคิดว่าหากเก็บเงินได้เธอก็จะลองหาที่เรียนต่อดู เรียนจบก็จะได้ไม่ต้องลำบากเป็นคนใช้เขาอีก
“ลูกแกหน้าตาสะสวยอยู่นะนังจิตรา แต่อย่าให้มายุ่งวุ่นวายกับลูกชายของฉันเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันเอาเลือดหัวแกสองคนแม่ลูกออกแน่” ประโยคของคุณหญิงดาวเรืองทำให้สองแม่ลูกรีบตอบรับด้วยความกริ่งเกรง
และหลังจากนั้นคุณหญิงดาวเรืองก็นึกนิยมชมชอบมีนาพอสมควร เพราะขยันและเจียมเนื้อเจียมตัว นิสัยไม่เหมือนแม่เลยสักนิด
“คุณฤทธิ์เมามาก ตอนนี้ไม่มีใคร แกรีบไปดูแลรับใช้เร็ว ๆ เถอะ” จิตราเร่งเร้าบุตรสาว
“ทำไมแม่ไม่ไปเองล่ะจ๊ะ” คุณหญิงดาวเรืองเคยสั่งห้ามเอาไว้ว่าไม่ให้เข้าใกล้หรือไปยุ่งกับบุตรชายของท่าน เธอจึงไม่อยากขัดคำสั่งท่าน
“ฉันแก่แล้ว ง่วงด้วย ฉันประคองร่างคุณฤทธิ์ไม่ไหวหรอกนะ แกนั่นแหละไป”
“แต่คุณหญิงสั่งเอาไว้ว่าไม่ให้ฉันไปยุ่งกับลูกชายของท่านนี่จ๊ะแม่”
“นังนี่ กูบอกให้มึงไป มึงก็ต้องไป หรือมึงอยากโดนดี” จิตราตรงเข้าหยิกและทุบตีบุตรสาวด้วยความโมโห
“ไปแล้วจ้ะแม่ ไปแล้ว อย่าตีหนูเลย หนูเจ็บ” มีนารับคำ รีบตรงเข้าไปประคองร่างของเริงฤทธิ์ที่เมาไม่ได้สติเพื่อประคองขึ้นห้อง จิตรามองอย่างสมใจ คราวนี้แหละเงินก้อนใหญ่ต้องเป็นของเธอแน่ ๆ ไม่เชื่อคอยดูไปสิ!
“คนอะไรตัวหนักยังกับยักษ์” มีนารีบเข้าไปประคองเริงฤทธิ์ขึ้นห้อง ก่อนจะปล่อยร่างของเขาลงบนเตียงกว้างอย่างทุลัทุเล ร่างหนาหนักของเขาทำให้เธอถึงกับหอบ เธอไม่กล้าเรียกคนในบ้านเพราะดึกมากแล้ว เสียงอะไรบางอย่างทำให้เธอต้องรีบวิ่งไปที่ประตู
เธอดึงประตูแต่เปิดไม่ออก จะเรียกมารดาที่เดินตามมาเสียงดังลั่นบ้านก็กลัวคนในบ้านแตกตื่น เด็กสาวว้าวุ่นใจไปหมด ไม่คิดว่าจะถูกขังเอาไว้ในห้องกับเริงฤทธิ์
เธอเดินไปที่เตียงหลังจากเปิดโคมไฟที่หัวเตียง เห็นสภาพของเริงฤทธิ์แล้วดูไม่จืด เธอจะปล่อยให้เขานอนหลับอยู่ในสภาพนี้คงไม่ได้ จึงรีบไปหาผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขา
มือหนารวบมือของเธอเอาไว้ ก่อนจะดึงรั้งเข้าไปหา มีนาตกใจ พยายามดึงมือหนี แต่เธอเสียหลักล้มลงบนร่างของเขาแทน เริงฤทธิ์กดร่างของเธอลงไปบนเตียง แล้วขึ้นคร่อมทับอย่างรวดเร็ว
“คุณฤทธิ์จะทำอะไรคะ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” มีนาเสียงสั่น ดันอกกว้างของเขาเอาไว้ เขาคงไม่คิดทำอะไรบ้า ๆ กับเธอหรอกนะ
“ดิ้นทำไม เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร มีเงินมากมายแค่ไหน” คนเมาอวดรวยใส่
มีนาไม่เคยสุงสิงกับเริงฤทธิ์เลย เขาเป็นลูกเทวดาของคุณหญิงดาวเรือง ที่สำคัญก็คือเขารวยมาก ฐานะชาติตระกูลดีพร้อม การศึกษาไม่ต้องพูดถึง เธอเทียบอะไรกับเขาไม่ได้เลย
โลกนี้มีสองมาตรฐาน เธอเห็นและเจอมากับตัว ใครเถียงแสดงว่าไม่เคยเจอ แต่เธอเจอมาทั้งชีวิต จนแล้วโดนเพื่อล้อ เพื่อนแกล้งแต่เด็ก โดนหาว่าเป็นลูกไม่มีพ่อแม่ ลูกโดนแม่ไข่ทิ้งแล้วไม่เหลียวแล
เธออยู่บ้านหลังเดียวกับเริงฤทธิ์จริง แต่เหมือนอยู่กันคนละโลก เพราะชีวิตของเจ้านายกับขี้ข้ามันต่างกันราวฟ้ากับเหว
“ปล่อยหนูนะคะ”
“จะให้ปล่อยได้ยังไง ก็เธอขึ้นมาอยู่บนเตียงกับฉัน แสดงว่ามาอ่อย เอาสิฉันจะสนองให้” เขาบีบปลายคางของเธอเอาไว้แน่น มีนาบอกตัวเองว่าเธอต้องหนีเขาไปให้ได้ แต่ปากร้อนร้ายที่เจือไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ก็จูบลงมาปิดทับริมฝีปากของเธอเสียก่อน
กลิ่นแอลกอฮอล์ในปากของเขาทำเอาเธอแทบมึนเมาตามไปด้วย เขาจูบเธอไม่ยอมหยุด มือหนาทั้งสองกดมือน้อยไปกับเตียงนอนกว้าง มีนาใจหายวาบ พยายามดิ้นแต่ร่างหนาหนักของเขาทาบทับมาทั้งตัว ยิ่งเธอดิ้นก็ดูเหมือนกับว่าเขาจะยิ่งกดเธอมากยิ่งขึ้น จนจมเตียง
เธอรู้ว่าเริงฤทธิ์เอาแต่ใจ และเขาก็ไม่ชอบให้ใครขัดใจด้วย ร่างของเธอจึงถูกตรึงอยู่ใต้ร่างใหญ่ แทบขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้
ลิ้นของเขาสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากนุ่ม ลิ้นที่ได้สัมผัสกันและกันมันทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาด แบบไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน
มือของเขาก็ยุ่มย่ามกับเนื้อตัวของเธอยิ่งกว่าหนวดปลาหมึก มีนาตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเขากระชากชุดนอนเก่า ๆ ของเธอออกไปจากตัว
มีนากรีดร้องเขาก็กระแทกปากบดขยี้ปิดปากของเธอเอาไว้ เสียงกรีดร้องจึงกลายเป็นแค่เสียงอู้อี้
เขาแยกขาของเธอออก และทิ่มแทงความแข็งขืนเข้ามาเต็ม ๆ เหนี่ยว มีนาดิ้นรนด้วยความเจ็บ แต่เขาไม่ได้สนใจที่จะหยุดยั้งตัวเอง ความคับแน่นที่ไม่เคยได้รับมาก่อนทำให้เริงฤทธิ์สอดแทรกเรือนกายเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง
ความคับแน่นที่ตอดรัดเขาถนัดถนี่ให้ความรู้สึกสุขสมจนแทบสำลัก เขาเสพกินร่างน้อยอย่างไร้สติ ครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างสาวยับเยิน ก่อนที่จะทิ้งตัวลงนอนอย่างอิ่มเอม
สติของมีนารางเลือนเต็มที เธอหลับไปอย่างอ่อนเพลีย ทั้ง ๆ ที่อยากพาตัวเองออกไปจากห้องนี้เหลือเกิน
เริงฤทธิ์ตื่นขึ้นมาแล้วควานมือหาร่างที่เขานอนกกกอดตลอดค่ำคืน แรงขยับของเขาทำให้มีนาลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อม ๆ กัน
ทั้งสองตกใจ รีบผงะออกจากกัน เริงฤทธิ์หายง่วงนอนเป็นปลิดทิ้ง เขาหลับตาทุบต้นคอเบา ๆ คิดว่าเมื่อคืนคงเมามาก ถึงได้ตาลายเห็นเด็กในบ้านนอนเปลือยกายอยู่บนเตียงด้วย แต่พอลืมตาขึ้นมาใหม่ หล่อนก็ยังคงอยู่
“นี่เธอเข้ามาอยู่ในห้องของฉันได้ยังไง”
“เอ่อ... เมื่อคืนคุณเมามาก หนูเลยมาช่วยประคองคุณขึ้นห้อง” เธอกัดปาก จิกมือกับผ้าห่มที่ดึงมาคลุมทรวงอกเอาไว้แน่นพลางก้มหน้างุด ในขณะที่เล่าเรื่องราวทุกอย่างให้เขาฟังเสียงสั่นระริก
“ประคองฉันขึ้นห้องตอนเมาแล้วเธอก็จับฉันทำผัวอย่างนั้นเหรอ ฉวยโอกาสชัด ๆ” เจ้าของห้องใส่ร้ายเธออย่างเลือดเย็น
มีนาอยากจะหยิกตัวเองให้ได้สตินัก นี่เธอได้ยินไม่ผิดใช่ไหม เขากล่าวหาว่าเธอปลุกปล้ำเขาทำผัว ทั้ง ๆ ที่เขาเองต่างหากที่โดนเขาปลุกปล้ำทำเมีย
“หนูเปล่านะคะ คุณเมาแล้วปล้ำหนูเอง”
“แล้วทำไมเธอไม่หนีล่ะ หรือว่าเธอสมยอม” เขาเอ่ยถาม แม้เด็กสาวจะไม่ได้สวยจับตาจับใจแต่ก็สวยน่ารักใช่ยอก ถ้าจับแต่งตัวให้ดูดีสักนิด ถือว่าใช้ได้เชียว
เรื่องกามารมณ์เขาไม่เคยขาดแคลน แต่เมื่อคืนแม้จะเมามาก เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงความอิ่มเอมที่ได้รับจากเจ้าหล่อน
ถ้ามีสติล่ะ เขาจะอิ่มเอมสักแค่ไหนกัน เริงฤทธิ์คิดแล้วต้องแตะลิ้นกับริมฝีปากตัวเองด้วยความกระหาย
“คุณแรงเยอะขนาดนั้นหนูจะไปสู้แรงอะไรคุณไหว” เธอตอบเขาไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ พลางกัดปากตัวสั่น
“ต้องการเงินเท่าไหร่”
“คะ”
“ฉันถามว่าอยากได้เงินเท่าไหร่”
“หนูไม่ได้ขายตัวนะคะ”
“อ้อ... เธอจะนอนกับฉันฟรี ๆ ว่างั้น”
“ฉันไม่ได้อยากนอนกับคุณ”
“เธอจะบอกฉันว่าไม่ต้องการเงินอย่างนั้นน่ะหรือ” เขากลอกตาไปมาไม่เชื่อเธอเลยสักนิด
“เอาเงินนี่ไปแล้วก็รีบไสหัวออกไปจากห้องของฉันเร็ว ๆ ก่อนที่คุณแม่จะมาเห็น ไม่อย่างนั้นเธอได้โดนเฉดหัวออกไปจากบ้านหลังนี้แน่” เขารู้ว่ามารดาเป็นคนเช่นไร ก่อนหน้านี้ก็ยื่นคำขาดกับเขาว่าห้ามยุ่งกับเด็กในบ้านเด็ดขาด
“ประตูห้องล็อกค่ะ เมื่อคืนหนูเปิดออกไปไม่ได้”
“เธอนี่มันลีลาเสียจริง ถ้าประตูได้ล็อก แล้วฉันเปิดออกไปได้เธอโดนหนักแน่ ๆ” เริงฤทธิ์ลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว มีนาร้องเบาๆ ก่อนจะรีบปิดตาตัวเองด้วยความอาย
คนอะไรไม่รู้จักอาย เธอเห็นไอ้นั่นของเขาเต็ม ๆ จะเป็นตากุ้งยิงไหมนี่
เริงฤทธิ์เดินไปกระชากประตูเปิดออก ก่อนจะปิดกลับไปปังใหญ่ แล้วหันมามองเด็กสาวบนเตียงอย่างเอาเรื่อง
“เธอนี่มันโกหกเป็นไฟจริงๆ ไสหัวออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว ถ้าเธอยังไม่อยากตาย” ไม่ต้องรอให้เขาต้องพูดซ้ำ เธอรีบรวบผ้าห่มและเก็บเสื้อผ้าที่เกลื่อนอยู่บนพื้นมากอดเอาไว้ด้วยเนื้อตัวสั่นเทา
“นั่นจะไปไหน” เสียงเข้มของเขาทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว
“หนูจะไปแต่งตัวในห้องน้ำค่ะ” คำตอบของเธอเหมือนทำให้เขาหงุดหงิดเสียยิ่งกว่าอะไร แต่มีนาไม่ได้สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว เธอรีบวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปด้วยอาการทุลักทุเล สะดุดผ้าห่มจนล้มหัวซุน
“ซุ่มซ่ามจริงเชียว” เขาสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินเร็ว ๆ มาอุ้มเธอขึ้นจากพื้นและโยนเข้าไปในห้องน้ำ
มีนาแต่งตัวเนื้อด้วยมืออันสั่นเทา มองสภาพตัวเองหน้ากระจกแล้วทำหน้าเบ้ สภาพเหมือนยายเพิ้งโดนขืนใจไม่มีผิด ผมเผ้ายุ่งเหยิงเสียยิ่งกว่าอะไร
พอเธอแต่งตัวเสร็จ ก็รีบเปิดประตูออกไปจากห้องน้ำ เริงฤทธิ์ที่รอท่าอยู่ก่อนแล้วรีบดันแผ่นหลังของเธอไปที่ประตูในทันที เขามองซ้ายแลขวา เมื่อไม่เห็นใคร จึงรีบดันเธอออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
มีนาไม่มีเวลายืนคิดหรือพิจารณาอะไรนาน เมื่อประตูปิดใส่หน้าโครมใหญ่ เธอรีบวิ่งหนีลงมาชั้นล่างด้วยแข้งขาสั่นเทา เจอเข้ากับสาวใช้ที่เข้ามาทำความสะอาดในบ้านก็รีบหลบ ยกมือขึ้นทาบอกตัวเองอย่างตกใจ เลยคิดว่าจะวิ่งหนีไปอีกด้าน แต่มีมือของใครคนหนึ่งเข้ามากระชากเอาไว้เสียก่อน มีนาทำท่าจะกรีดร้องออกมา แต่มือนั้นรีบตะปบปิดปากของเธอเอาไว้ได้ทัน
“แกจะร้องทำไมนังมีน”
“แม่!” มีนาอุทานอย่างตกใจ
“ฉันให้แกไปดูแลคุณฤทธิ์ แล้วแกหายหัวไปนอนที่ไหนมาทั้งคืน” จิตรากระชากเสียงถาม ทำเป็นโกรธลูกสาว แต่แท้ที่จริงนางมีแผนการร้าย
“หนู เอ่อ... หนู” มีนาอึกอัก หลบสายตามารดาที่กำลังมองมาอย่างจับผิด
“แกทำไม ตอบมา หรือแกไปนอนกับคุณฤทธิ์มาใช่ไหม”
“หนูเปล่านะแม่”
“แกนี่มันโกหกตอแหลแต่เด็ก เนื้อตัวแกมันบอกว่าแกเสียตัวแล้ว ฉันเคยมีผัวมาก่อน ดูแค่นี้ก็รู้” จิตราเริ่มทุบตีบุตรสาว
“หนูเจ็บนะแม่ แม่อย่าตีหนู”
“แกก็บอกความจริงมาสินังมีน” จิตราคาดคั้น
“หนูไม่ได้ตั้งใจ คุณฤทธิ์เมา เขาปล้ำหนูเองนะ” มีนาพูดออกมาในที่สุด เด็กอย่างไรก็ยังเป็นเด็ก มีนาอายุแค่สิบแปด และอยู่แต่กับยายที่บ้านนอก เธอไม่รู้ว่าผู้ใหญ่ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นแม่คิดอะไรอยู่ในหัว
“เขาให้เงินแกมารึเปล่า”
“แม่!” มีนาตกใจกับประโยคของมารดา
“ว่ายังไงล่ะ แกจะมัวอิดออดอยู่ทำไม นี่แกเสียตัวให้คุณฤทธิ์นะ ไม่ใช่เล่นขายของ”
“เขาให้แต่หนูไม่เอาจ้ะ หนูไม่ได้ขายตัว”
“หน้าโง่ แกนี่มันหน้าโง่จริงๆ ไม่น่าเกิดมาเป็นลูกฉันเลย” จิตราจิ้มหน้าผากลูกสาวอย่างโมโห
“ไสหัวไปเลย จะไปไหนก็ไป แล้วอย่าเพิ่งปากโป้งบอกเรื่องนี้กับใครล่ะ” จิตราชี้นิ้วสั่งเสียงเข้ม
“จ้ะแม่” มีนารีบเดินเข้าห้องพักไปอย่างไม่เข้าใจ
เธอรู้สึกเจ็บไปหมดทั้งร่อง เมื่อคืนเริงฤทธิ์แรงเยอะ เธอสู้แรงเขาไม่ไหว เด็กสาวรู้สึกสับสนไปหมด ไม่รู้จะทำยังไงดี ถ้าเกิดใครรู้เรื่องนี้ขึ้นมา ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ โดยเฉพาะคุณหญิงดาวเรือง
ยิ่งมารดาพูดว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับใครยิ่งทำให้เธองุนงง เธอจะเอาเรื่องน่าอายนี้ไปบอกกับใครได้ล่ะ
จิตรามีแผนร้าย ที่นางไม่ให้บอกเรื่องนี้กับใครเพราะนางต้องการที่จะไถ่เงินของเริงฤทธิ์ให้ได้มากที่สุด
เริงฤทธิ์เป็นเพลย์บอยเจ้าชู้ นางคิดว่าครั้งเดียวคงไม่พอ มีนาลูกสาวของนางก็ทั้งสาวทั้งสวย อย่างไรเริงฤทธิ์ก็ต้องติดใจอยากได้อีก
การต่อรองกับเริงฤทธิ์แลกกับเงินทำให้นางได้เงินมาง่าย ๆ เพราะเริงฤทธิ์ร่ำรวยมีเงินมากมายนั่นเอง
“มีนาเขายอมเหรอ” เมื่อคนเป็นแม่มาต่อรอง เขาก็หยั่งเชิงถาม เพราะเขาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอยู่แล้ว ได้กับได้วิน ๆ กันทั้งคู่ เขาก็ไม่ได้เอาเปรียบ ถ้าอยากจะขายเขาก็พร้อมซื้อ พร้อมจ่ายเงินให้
“มีนาเป็นคนให้ดิฉันมาต่อรองกับคุณฤทธิ์เองค่ะ คุณฤทธิ์ล่ะคะตกลงหรือเปล่า” จิตราพูดแล้วยิ้มร้ายอย่างมีแผนการ
“ทำไมเขาไม่มาต่อรองเองล่ะ” จะว่าไปเขาก็ยังติดใจในตัวของมีนาอยู่ไม่น้อย ถึงเมาแต่ค่ำคืนนั้นก็จำได้ราง ๆ ว่ามันทำให้เขาอิ่มเอมแค่ไหน ตอนที่เธอออกไปจากห้องแล้ว ผ้าปูที่นอนที่เปื้อนเลือดพรหมจรรย์ก็ทำให้เขาได้รับรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ เพียงแค่คิดเริงฤทธิ์ก็ต้องแตะลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองด้วยความรู้สึกกระหาย
“เขาอายน่ะค่ะ”
“ถ้าเขาอยากได้เงิน คืนนี้ก็ให้เขามาหาฉันได้เลย คุณแม่ไปงานเลี้ยงที่สมาคม คงกลับดึก” เริงฤทธิ์เอ่ยออกไป
“มีนาน่ะรักแม่ ถ้าคุณฤทธิ์จะจ่ายเงินให้ดิฉันแทนก็ได้นะคะ มีนาเขาก็ไม่ขัดหรอกค่ะ เขาเป็นเด็กดี เต็มใจที่จะให้ดิฉันเก็บเงินเอาไว้ให้เขาน่ะค่ะ เขาบอกว่าอยากเก็บเงินเอาไว้เรียนต่อ” จิตราพูดเท็จทุกคำ เห็นเงินก็ตาโตเท่าไข่ห่าน
“อย่างนั้นเหรอ” เริงฤทธิ์รู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาตื่นเต้นและรอคอย จิตราอยากได้เงินเท่าไหร่เขาก็จัดให้ คิดว่าสองแม่ลูกคงรู้กันอยู่แล้ว
“คุณฤทธิ์รออยู่บนห้องนะคะ เดี๋ยวดิฉันให้มีนาขึ้นไปรับใช้”
“เอาสิ” เขาไม่ขัดอยู่แล้ว อ้อยเข้าปากช้างไม่เคี้ยวก็โง่แล้ว
จิตราคิดแผนการอยู่ในหัวก่อนจะเดินไปเคาะห้องบุตรสาว มีนาเดินมาเปิดประตูให้มารดาพลางเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะนี่มันหมดเวลางานแล้วนั่นเอง
“แม่มีอะไรจ๊ะ”
“ห้องคุณฤทธิ์น่ะสิยังไม่สะอาด ไม่รู้นังแป้นมันทำยังไง แกไปช่วยทำความสะอาดอีกรอบสิ”
“นี่มันมืดค่ำแล้วนะจ๊ะแม่ คุณหญิงท่านไม่ชอบให้ใครขึ้นไปยุ่งวุ่นวายบนตึกไม่ใช่เหรอจ๊ะ” มีนาพูดอย่างเป็นกังวล เรื่องที่เธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเริงฤทธิ์ก็ยังไม่มีใครรู้ ถ้ามีใครรู้และไปฟ้องคุณหญิงดาวเรืองขึ้นมา เธอต้องถูกเฉดหัวออกไปจากบ้านหลังนี้อย่างแน่นอน
“คุณหญิงไม่อยู่แกก็อย่าเรื่องเยอะนักเลย”
“แล้วทำไมแม่ไม่บอกพี่แป้นล่ะจ๊ะว่าห้องไม่สะอาด”
“จะให้ฉันไปบอกได้ยังไงกัน ก็มันนอนหลับไปแล้ว หรือแกจะให้ฉันไปทำความสะอาดแทนมัน ฉันเป็นแม่แกนะ ทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน แกเป็นลูกจะไม่ช่วยฉันเลยรึไง” มีนาก็อยากบอกว่าเธอทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาดเหมือนกันในแต่ละวัน แต่ก็ไม่อยากเถียงให้ต้องทะเลาะเบาะแว้งกันอีก
“ก็ได้จ้ะแม่”
“ก็แค่นั้น ไปทำความสะอาดห้องให้คุณฤทิ์แค่นี้ ไม่ได้ทำให้แกตายหรอกนะ” จิตรายังวางก้ามใส่บุตรสาว
มีนาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ พอยายเสียเธอก็ไม่มีที่ไป เลยต้องมาอยู่กับมารดาที่ไปรับเธอถึงบ้านนอก ความรักความเมตตาไม่มีเลย เธอไม่เคยเห็นความรักใคร่ไยดีจากสายตาของผู้หญิงคนนี้เลยสักนิด ไม่เหมือนกับยายที่มองเธอด้วยสาวตารักใคร่ตลอดเวลา
“อุปกรณ์ทำความสะอาดอยู่ในห้องพักคุณฤทธิ์แล้ว ทำให้เรียบร้อยล่ะ อย่าให้เขาตำหนิเอาได้อีก”
“แล้วคุณฤทธิ์อยู่ไหนคะแม่” คนถามรู้สึกขมคอ เธอพยายามหลบหน้าหลบตาเขาเพราะเรื่องคืนนั้น
“น่าจะไม่อยู่ในห้องนะ เห็นว่าจะไปนั่งดูหนังหรือเล่นเกมอะไรสักอย่างอีกห้องนึงน่ะ แกก็รีบไปทำงานให้เสร็จเรียบร้อยเถอะจะได้มาหลับมานอนเสียที ยืนถามเซ้าซี้อยู่นี่แหละ น่ารำคาญเสียจริง”
มีนาไม่ถามเซ้าซี้อีก รีบเดินขึ้นตึกใหญ่ไปในทันที
จิตรามองไปแล้วเหยียดยิ้ม ก่อนจะเข้าห้องควักเงินออกมานับอย่างสบายอารมณ์
“ได้เงินมาง่ายขนาดนี้เลยเหรอ เป็นคนรวยนี่มันดีจริง ๆ เลย อยากจะได้อะไรก็ได้ พอใจอะไรก็ควักเงินซื้อเอา เนรมิตรได้ทุกอย่างที่ต้องการ” จิตราคิดถึงอนาคตอันสดใส ถ้าเริงฤทธิ์ทั้งรักทั้งหลงมีนา เธอก็จะได้เป็นแม่ยายมหาเศรษฐี ร่ำรวยมีเงินทองใช้จ่ายไม่ขาดมือ
จิตราทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วฝันหวาน ยิ่งถ้ามีนาท้องเมื่อไหร่ละก็ เธอก็จะเป็นยายของหลานชายหรือหลานสาวที่เป็นทายาทของเกริกเกียรติสุริยนต์
มีนาเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนกว้างของเริงฤทธิ์ ห้องของเขากว้างขวางหรูหรา ข้าวของในห้องล้วนแล้วแต่แพงแสนแพง เธอต้องระมัดระวังเวลาทำความสะอาดให้มากๆ ขืนทำแตกหักเสียหายขึ้นมา มีหวังได้คอขาด
มีนากวาดสายตามองภายในห้อง กลับไม่เห็นอุปกรณ์ทำความสะอาด จึงขมวดคิ้วเข้าหากัน มองสำรวจห้อง พบว่าในห้องก็สะอาดเอี่ยมไม่เห็นจะสกปรกตรงไหนเลย
เด็กสาวหมุนกายเตรียมออกจากห้อง กำลังคิดว่าจะกลับไปบอกมารดา ว่าห้องสะอาดเอี่ยมไปทุกซอกทุกมุมแล้วไม่เห็นจำเป็นต้องทำความสะอาดอีก หรือจะไปหาอุปกรณ์มาทำความสะอาดตามคำสั่งดี อ้อมแขนของเริงฤทธิ์ก็โอบเข้ามากอดรัดเอาไว้เสียก่อน
“แก้มเธอนี่หอมจริง” คนพูดหอมแก้มเด็กสาวฟอดใหญ่
“ว้าย!” เธอร้องอย่างตกใจ เขาก็จัดการอุดปากของเธอเอาไว้ มีนาดิ้นรน ตกใจที่โดนเขากอดเอาไว้แนบแน่นขนาดนี้
“ปล่อยนะคะคุณฤทธิ์ ว้าย!” ร่างของเธอถูกกดไปบนเตียงนอนกว้าง มีนาตาโตรีบดันอกกว้างของเขาเอาไว้
“คุณจะทำอะไรคะ”
“อย่าเล่นตัวนักเลย เดี๋ยวคุณแม่กลับมาจะเป็นเรื่อง” เริงฤทธิ์เอ่ยขึ้น
“นี่ปล่อยนะคะ คุณให้ขึ้นมาทำความสะอาดห้องไม่ใช่เหรอ ทำไมมาทำแบบนี้ล่ะคะ”
“ทำความสะอาดห้องอะไร เธอนี่มันเล่นตัวชะมัด แม่เธอรับเงินไปแล้วนะ เยอะเสียด้วย ยอมฉันดี ๆ เถอะ ฉันขี้เกียจออกแรง แก้ผ้าแล้วก็ไปนอนอ้าขาให้ฉันเอานี่มันจะตายไหม วันไหนอยากให้เล่นบทขัดขืน ฉันค่อยบอกเธอก็แล้วกัน”
“โรคจิต!” มีนาด่าว่าเขา แต่ดูเหมือนว่าแรงน้อยนิดของเธอจะสู้แรงเขาไม่ไหว
เขากอดจูบลูบไล้อย่างหิวกระหาย ครั้งเดียวไม่เคยพอสำหรับเริงฤทธิ์ ยิ่งสาวน้อยไร้เดียงสายังสดใหม่รสชาติหอมหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว เขายิ่งปรารถนา อยากกินอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย
“พอแล้วหนูไม่ไหวแล้ว” มีนาร้องประท้วง ถึงกับคลานหนี แต่เขาก็ตามมาซ้ำจนร่างสาวสะท้าน
เริงฤทธิ์ร่วมรักกับสาวน้อยในท่าคลานเข่า กระแทกกระทั้นเข้าหาจากทางด้านหลัง จนร่างน้อยสั่นคลอน ก่อนที่เขาจะเสร็จสมอย่างรุนแรง ทิ้งกายลงนอนหอบหายใจอย่างสุขสม
มีนาตกเป็นของเขาอีกครั้งแบบไม่เต็มใจ ทำให้เธอต้องร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ เจ็บใจและอีกสารพัดความรู้สึก
“จะร้องไห้อะไรนักหนา หรือเงินที่ให้ มันน้อยไป”
“มีนไม่ได้ขายตัวนะคะ และมีนก็ไม่อยากได้เงินของคุณด้วย” มีนาหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ด้วยมืออันสั่นเทา ต่อว่าเขาทั้งน้ำตา เด็กสาวรีบวิ่งหนีออกมาจากห้องของเริงฤทธิ์อย่างรวดเร็ว เธอวิ่งมาชนเข้ากับรังรองน้องสาวของเริงฤทธิ์ที่กลับมาจากงานปาร์ตี้ข้างนอกจนล้มไม่เป็นท่า
“โอ๊ย! อะไรของเธอนี่” รังรองต่อว่าเพราะโดนชนเต็มแรง ดีว่าไม่หกล้ม
“มีนขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะมีนไม่ได้ตั้งใจ” มีนาคุกเข่าลงแล้วยกมือไหว้ปลก ๆ น้ำตานองหน้า
