ตลาดน้ำคลองพนาลี 

ยามเช้าแสงแรกของวันเริ่มส่องผ่านต้นไม้ใหญ่ เสียงน้ำไหลอย่างแผ่วเบาสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและมีชีวิตชีวา

มีเรือไม้ลอยอยู่บนผิวน้ำ บางลำมีพ่อค้าแม่ค้ากำลังจัดเตรียมสินค้า ตั้งแต่ผลไม้สด พืชผัก จนถึงอาหารพื้นเมืองอันหอมกรุ่น กลิ่นหอมของกาแฟและขนมอบลอยมาตามเส้นทางน้ำ

บางครั้งยังมีเสียงนกหวีดจากเรือที่แล่นผ่าน หรือเสียงพูดคุยเบาๆ ของผู้คนที่มาเดินทางมาในเช้านี้ สองข้างทางโดยรอบเต็มไปด้วยชีวิตชีวาแต่ก็ยังคงความสงบเหมาะแก่การพักผ่อน ต้นไม้รอบข้างให้ร่มเงา มีสายลมเย็นพัดผ่านทำให้บรรยากาศรู้สึกสดชื่น ราวกับว่าเวลาผ่านไปช้าๆ 

ผู้คนหยุดพักนั่งลงบนม้านั่งใต้ร่มไม้ พูดคุยหรือเพียงแค่จิบกาแฟกันอย่าง Slow life ตลาดน้ำแห่งนี้จึงเป็นสถานที่ที่ทำให้ใจสงบและได้รับพลังบวกในการเริ่มวันใหม่

“ณิลูก มาช่วยแม่ยกสังขยาหน้ากุ้งไปหน้าร้านหน่อย”

เสียงเจ้าของตลาดน้ำตะโกนเรียกลูกสาวให้มาช่วยยกถาดขนมดังกล่าวมาจากด้านหลังครัวทำให้ ‘ณิชา’ หญิงสาววัย 20 ปีหันไปตามเสียงนั้นพร้อมรอยยิ้มสดใสที่ใครเห็นก็ต้องละลายกันเป็นแถบ

เธอกำลังเพลิดเพลินใจกับการจัดวางบุหลันดั้นเมฆ ลูกชุบ ขนมไข่ อินทนิล ให้ลูกค้าได้เลือกชมเลือกชิมได้อย่างหลากหลาย

“จ้ะแม่!” ลูกสาวคนสวยป้องปากตอบรับมาลีผู้เป็นแม่หรือที่ชาวบ้านในตลาดน้ำแห่งนี้เรียกว่า ‘เจ๊มาลี’

“ถาดขวามือนี้ใช่ไหมจ๊ะแม่?” 

เจ๊มาลีพยักหน้าก่อนจะชวนลูกสาวพูดคุยเรื่องคนที่ตามตื๊อขอซื้อที่ดิน

“ช่วงนี้มีพวกนักธุรกิจติดต่อมาขอซื้อที่ดินกับตลาดน้ำของพวกเราถี่ขึ้น แม่ด่าไล่มันเปิงทุกวัน” 

ในสายตาเจ๊มาลีหากมีเบอร์แปลกโทรเข้ามาส่วนใหญ่คือคนติดต่อขอซื้อที่ดิน รองลงมาจะเป็นมิจฉาชีพล้วน ๆ 

“แล้ววันนี้มีโทรมาอีกไหมจ๊ะ ณิจะได้ช่วยพูดอีกแรงว่าอย่าติดต่อให้เสียเวลามันไม่ได้ผลหรอก” ณิพูดไปยิ้มไป เห็นแม่หงุดหงิดเพราะพวกนักธุรกิจจอมตื๊อบ่อย ๆ ก็อยากลองปฏิเสธแทนแม่บ้าง

“ตอนนี้ยังเช้าตรู่อยู่น่ะสิ สงสัยไอ้พวกนักธุรกิจมันยังไม่ตื่น ณิจำไว้นะลูกให้ตายยังไงก็ห้ามใจอ่อนขายที่ดินกับตลาดน้ำให้พวกมันเด็ดขาด” เจ๊มาลีพูดดักทางไว้ทุกครั้ง หล่อนรู้ว่าลูกสาวเป็นคนหัวอ่อน ไม่ค่อยทันเล่ห์เหลี่ยมคนจึงต้องคอยย้ำเสมอว่าห้ามขายเด็ดขาด!

“หัวเด็ดตีนขาดยังไง ณิไม่ยอมขายให้ใครทั้งนั้นจ้ะแม่ ครอบครัวพวกเรารวมถึงชาวบ้านที่นี่พึ่งพาอาศัยอยู่ด้วยกันมานาน ถ้าเราขายไปทุกคนจะไปอยู่ที่ไหนล่ะจ๊ะ” 

“ดีมากลูก ถ้างั้นยกถาดไปวางหน้าร้านได้เลย” ณิชาส่งยิ้มหวานให้แม่ชื่นใจ ก่อนจะยกถาดขนมไปจัดเรียงต่อ

น้ำใบเตย! วันนี้ณิชาโชคดีเป็นพิเศษ ลุงสมหมายแจวเรือผ่านมาพอดี เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นสุดยอดนักชงน้ำโบราณในย่านนี้

ณิชาจึงโบกมือเรียก และสั่งกาแฟโบราณสองขวดซึ่งเป็นของพ่อกับแม่ ส่วนน้ำใบเตยสั่งให้ตัวเองดื่มเพื่อความชื่นใจ

 บริเวณหลังตลาดจะเป็นเขตที่ดินของเจ๊มาลีซึ่งบุญชัยผู้เป็นสามีจะรับหน้าที่ปลูกผักสวนครัว ผลไม้พื้นถิ่น ที่สำคัญมีผลิตภัณฑ์ออร์แกนิกเป็นสูตรเฉพาะของชาวบ้านที่ตลาดแห่งนี้จัดจำหน่ายอีกด้วย 

บริษัท ฉัตรคณา คอร์ปอเรชัน

‘ปราวิน’  ลูกชายคนโตเดินตรงเข้ามาในห้องของท่านประธานบริษัท เขามีเรื่องสอบถามเกี่ยวกับเมกะโพรเจกต์ที่วางแผนไว้นานแล้ว แต่มีความคืบหน้าน้อยมาก

“พ่อครับ เรื่องเจรจาขอซื้อที่ดินกับตลาดน้ำคลองพนาลีจากเจ้าของตลาดน้ำไปถึงไหนแล้วครับ ?” 

“ได้เรื่องซะที่ไหนล่ะ ให้คนติดต่อไปก็แล้ว เสนอราคาไปก็แล้ว ฝั่งนั้นไม่รับข้อเสนอใด ๆ แถมปัดตกหมด”

 ‘สรันศักดิ์’ ผู้เป็นพ่อในวัย 50 กว่าใบหน้าดุดันรูปร่างสูงใหญ่ในสูทสีดำดูน่าเกรงขามตอบด้วยความหงุดหงิดใจ

ที่ผ่านมาเขาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จในการเจรจาทุกโครงการยกเว้นครั้งนี้ที่พยายามเท่าไรก็ไม่เป็นผล

“ถ้างั้นพ่อให้ผมเป็นคนไปเจรจาดูไหมครับ...” ปราวินต้องการสร้างผลงานเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้ทัดเทียมกับก็ผู้หญิงที่เขาหมายตา เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำอะไรสำเร็จเป็นชิ้นเป็นอันสักครั้ง และมักถูกเปรียบเทียบกับน้องชายที่คิดว่าตัวเองสูงส่งอยู่เสมอ

“ฉันให้ลูกน้องมือดีไปเจรจายังไม่สำเร็จ แล้วน้ำหน้าอย่างแกจะไปคุยได้ยังไง”

ยังไม่ทันที่ปราวินจะอ้าปากของานนี้จากสรันศักดิ์เป็นครั้งที่สอง ก็ถูกปรามาสเสียก่อน 

ในขณะนั้นเองชายหนุ่มร่างสูงผิวขาวใบหน้าหล่อคมในสูทสีดำราคาแพงเดินยิ้มยกมุมปากสูงเข้ามาภายในห้องพร้อมกับพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม

“ไม่ต้องถึงมือใครหรอก ผมขอเวลาสักสองเดือนพอ…” เสียงของปัณกรณ์ลูกชายคนเล็กแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศสุดแสนจะอึดอัด

  สรันศักดิ์ผู้เป็นพ่อเห็นท่าทางเย่อหยิ่งของลูกชายคนเล็กก็อยากจะรู้ว่าเขาเก่งเหมือนที่ผ่านมาหรือไม่ เพราะงานนี้หินจริง ๆ

“แกอยากลองก็ได้ ถ้าแกทำงานนี้สำเร็จ ฉันจะพิจารณาตำแหน่งประธานบริษัทให้ ถ้าแกทำไม่สำเร็จฉันจะปลดแกออกจากทุกตำแหน่ง!” 

คำสั่งของท่านประธานค่อนข้างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเท่ากับว่าปัณกรณ์เดิมพันด้วยตำแหน่งรองประธาน ถ้าทำไม่สำเร็จก็เท่ากับว่าล้มเหลว นอกจากไม่มีตำแหน่งแล้วยังกลายเป็นคนตกงานอีก

โครงการ KanaForestLuxury ห้างหรูติดคอนโดใจกลางธรรมชาติที่เนรมิตสำหรับผู้ที่รักสุขภาพโครงการนี้ถือเป็นโพรเจกต์ยักษ์ใหญ่ของบริษัท ฉัตรคณา คอร์ปอเรชันซึ่งกำลังจะเริ่มก่อสร้าง

มีบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่สนใจเข้ามาลงทุนในโครงการหลายแห่ง แต่ติดปัญหาคือที่ดินร้อยกว่าไร่ไม่พอทำโครงการคอนโดมิเนียม 

ทางผู้บริหารประชุมกันว่าจำเป็นต้องได้ที่ดินซึ่งเป็นตลาดน้ำวิถีชาวบ้านมาเป็นหนึ่งในโครงการนี้ ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของรองประธานบริษัทอย่างปัณกรณ์ในการเจรจากับเจ้าของตลาดน้ำซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายสักนิด แต่เขามั่นใจในศักยภาพของตนเองว่าจะต้องได้ครอบครองตลาดน้ำคลองพนาลี

ปัณกรณ์ ฉัตรสิงห์คณารักษ์ หรือ ปัณ รองประธานบริษัท ฉัตรคณา คอร์ปอเรชัน ในวัย 26 ปี เป็นหนึ่งในผู้บริหารคนสำคัญที่กำลังดูแลโพรเจกต์นี้  

เขาเป็นคนไม่ค่อยออกสื่อจึงไม่เห็นตามหน้าโซเชียลมีเดีย โดยส่วนใหญ่หญิงสาวในแวดวงไฮโซชั้นสูงมีโอกาสได้เจอเขาตามงานสังคมเท่านั้น

ทุกคนจึงพยายามแข่งขันเข้าหารองประธานหนุ่มเนื้อหอมตลอดเวลา แต่เขาก็ปฏิเสธทั้งหมดเพราะอยากใช้ชีวิตกับการทำงานเป็นหลักมากกว่า วันไหนอยากผ่อนคลายก็ไปเที่ยวคลับบาร์กับเพื่อน ๆ เรียกสาวสวยในสถานบันเทิงมาเอนเทอร์เทนก็เพียงพอแล้ว

การพูดคุยเรื่องแผนการเจรจาซื้อที่ดินตลาดน้ำคลองพนาลีผ่านไปด้วยความอึดอัดซึ่งได้ข้อสรุปว่าสรันศักดิ์มอบหมายงานนี้ให้ปัณกรณ์เพียงคนเดียว ส่วนปราวินชวดไปอีกตามเคย ผู้บริหารหนุ่มทั้งสองเดินออกจากห้องท่านประธานพร้อมกัน

“ไอ้ปัณ! มึงคิดจะกินรวบคนเดียวเลยหรือไงวะ?” 

ใช้คำว่า ‘กินรวบ’ ทำเหมือนกูเป็นนายทุนผูกขาดไปได้

ปัณกรณ์หันกลับมามองพี่ชายตัวเองที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเขา บรรยากาศรอบตัวของสองพี่น้องไม่ต่างจากสงครามอารมณ์ขนาดย่อม

“ที่ผ่านมาพ่อให้มึงทำกี่โพรเจกต์แล้วล่ะ เคยทำสำเร็จไหม?” สายตาดูแคลนพี่ชายและไร้ซึ่งความเคารพทำให้ปราวินเกือบง้างหมัดใส่ปัณกรณ์

“กูก็พยายามอยู่นี่ไง มึงก็รู้ว่ากูไม่ได้จบบริหารธุรกิจ ประสบการณ์สายนี้กูก็มีไม่มากพอ”

“กูว่ามึงกลับไปทำงานเป็นนักวิจัยสายวิทยาศาสตร์ตามเดิมเถอะ ทุกวันนี้ต้องทำงานที่ตัวเองไม่ถนัดแถมความรู้ไม่ถึง โคตรเป็นภาระคนอื่นเลย” ปัณกรณ์ส่ายหน้าด้วยความระอาเมื่อรู้ว่าพี่ชายของเขาดื้อรั้นไม่จบไม่สิ้น

“ไอ้ปัณ มึงก็รู้ว่ากูทำเพื่ออะไร” 

“ดรัลพร? ถ้ามึงคิดว่าการเอาชนะใจผู้หญิงคนเดียวด้วยการขึ้นเป็นประธานบริษัทพร้อมกับผลงานห่วยแตกก็เชิญตามสบาย แต่ก่อนอื่นช่วยบริหารงานให้ดีเท่าเศษเสี้ยวของผลงานกูบ้าง” ปัณกรณ์ยิ้มยกมุมปากสูงหนึ่งข้าง ก่อนจะหันหลังเดินไปพร้อมกับนายเอกเลขาคนสนิท

“ไอ้น้องชั่ว มึงมันคนไม่มีหัวใจ!” เสียงตะโกนด่าไล่หลังไม่ได้ทำให้คนที่ทะเยอทะยานสะเทือนใจสักนิด เพียงแต่แลด้วยหางตาก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเช็กหุ้น

 ไม่มีหัวใจก็ถูกต้องแล้วเพราะธุรกิจคือการแข่งขันไม่มีคำว่าครอบครัว!

พนักงานสาว ๆ ที่นั่งทำงานเห็นว่าเจ้านายทั้งสองมีปากเสียงกันอีกแล้วก็รีบลุกขึ้นมาสุมหัวนินทากันยกใหญ่

“พวกเธอ ท่านรองประธานปัณกรณ์ทำตัวร้ายกาจใส่พี่ชายเขาอีกแล้ว แต่ทำไมฉันช๊อบชอบ เพี้ยง! ถ้าชาตินี้ไม่ถูกหวยก็ขอได้ถวายตัวเป็นเมียคุณปัณเถอะ”

“ฉันชอบด้วยคน ไม่ใช่คุณปราวินไม่ดีนะ แต่คุณปัณกรณ์หล่อ ฉลาด กร้าวใจแถมยังดุเหมือนพระเอกมาดแบดบอยในละคร แบบนี้สเป็กเลย”

“โอ๊ย! ตื่นจ้าสาว วาสนาพนักงานตัวเล็กตัวน้อยอย่างเราทำได้แค่แหงนหน้ามองเท่านั้น นู่น พวกดาราไฮโซสวย ๆ ต่อคิวยาวเป็นหางว่าว”

“อย่ามาดับฝันกันได้ป่ะ ขอให้ฉันได้มีความหวังสัก 1 เปอร์เซ็นต์ก็ยังดี”

ในขณะที่บรรดาพนักงานกำลังซุบซิบนินทาเรื่องความหล่อของเจ้านายตัวเอง ผู้จัดการวัยสี่สิบเดินเข้ามาขัดจังหวะพอดี

“เลิกเม้าท์กันได้แล้วย่ะ ทำงานเดี๋ยวนี้ มัวแต่เปรียบเทียบความหล่อกันอยู่ได้ ไร้สาระ” น้ำเสียงแข็งกร้าวทำให้สาว ๆ รีบเดินไปนั่งโต๊ะประจำของตนเอง แต่ดูเหมือนคำพูดจะขัดกับการกระทำ เพราะมือถือของผู้จัดการแผนกตั้งรูปคุณปัณกรณ์เป็น wallpaper

รองประธานหนุ่มเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว ร่างสูงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังสีดำ เขาหลับตาเอนกายกระดิกนิ้วมืออยู่พักใหญ่ พยายามขบคิดว่าจะทำอย่างไรให้ให้เจ้าของตลาดน้ำคลองพนาลีขายที่ดินให้เขา 

ชาวบ้านที่มีอุดมการณ์มาก่อนเงินทอง เป็นโจทย์ยากที่ทำให้หนักใจไม่ใช่น้อยจะว่าไปมีแต่ลูกน้องของคุณพ่อติดต่อไปซื้อที่ดิน แต่ครั้งนี้เขาขอลองหยั่งเชิงดูเองบ้าง

ปัณกรณ์ : สวัสดีครับ ใช่เบอร์โทรคุณมาลีเจ้าของตลาดน้ำไหมครับ

เจ้าของตลาด : [ใช่ค่ะ แต่คุณมาลีไม่อยู่ ถ้ามีธุระอะไรฝากฉันไว้ได้ค่ะ ฉันเป็นลูกสาว]

ลูกสาวเจ้าของตลาดน้ำงั้นหรอ?

ปัณกรณ์ : ลูกน้องที่บริษัทผมเคยติดต่อซื้อตลาดน้ำคลองพนาลีกับที่ดินไปหลายเดือนก่อน ไม่ทราบว่าถ้าผมเสนอราคาเพิ่มเป็นสามเท่าพอจะคุยกันได้ไหมครับ?

เจ้าของตลาด : [จะสามเท่า ห้าเท่าหรือร้อยเท่าก็ไม่ขายค่ะ ว่าแต่สนใจซื้อขนมร้านฉันไหมคะ มีอินทนิล ลูกชุบ บุหลันดั้นเมฆ อร่อยทุกอย่างเลยค่ะ ซื้อสามเท่าไม่ขายนะคะ ขายแต่สามกล่องร้อยค่ะ รับไหมคะ?]

ปัณกรณ์ : ….

ยัยลูกสาวเจ้าของตลาดน้ำ จงใจกวนประสาทกันนี่หว่า

หากฝืนคุยต่อไปอาจจะเผลอหลุดปากด่าออกไปได้ เขาต้องใช้วิธีที่แยบยลมากกว่านี้

ในขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกลูกสาวเจ้าของตลาดน้ำยียวนกวนประสาท  

“งานที่สั่งได้เรื่องไหม?” ปัณกรณ์เอ่ยถามถึงเรื่องที่ใช้ให้ 'เอก' เลขาวัยกลางคนไปสืบสาวเรื่องราวครอบครัวของเจ้าของตลาดน้ำคลองพนาลี

ที่ผ่านมาพนักงานในบริษัทลองเจรจาหลายครั้งไม่สำเร็จ อาจจะต้องหาจุดอ่อนดูว่าจะสามารถใช้วิธีไหนโน้มน้าวใจได้บ้าง

“ได้เรื่องครับ” เอกตอบพร้อมกับวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ ปัณกรณ์หยิบมันขึ้นมาเลื่อนดูข้อมูลซึ่งเอกก็กล่าวบรรยายไปด้วย

“เจ้าของตลาดน้ำชื่อว่ามาลีเป็นภรรยาของนายบุญชัยมีฐานะดีในระดับหนึ่ง ไม่มีหนี้สินหรือการผ่อนผันข้าวของเครื่องใช้ใด ๆ พวกเขามีลูกสาวหนึ่งคนชื่อว่าณิชาอายุยี่สิบปีกำลังเรียนมหาวิทยาลัยเปิดในกรุงเทพมหานคร ที่ดินเจ้าของตลาดน้ำจดทะเบียนในชื่อของคุณณิชา ส่วนที่ดินรอบนอกจะเป็นชื่อของคุณมาลีทั้งหมดครับ” 

รองประธานหนุ่มเลื่อนมองรูปถ่ายไปเรื่อยๆ อยากจะรู้เหมือนกันว่าลูกสาวเจ้าของตลาดน้ำที่กวนประสาทเขาเมื่อสักครู่จะมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร

หืม?

ดวงตาคมกริบดุดันเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปถ่ายหญิงสาวตัวเล็ก ผิวขาวหน้าตาน่ารัก มีรอยยิ้มสดใสประดับบนใบหน้าสวย แค่รูปถ่ายเพียงรูปเดียวดันทำให้เขาเผลออมยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว

ณิชา สุขสวัสดิ์....

หน้าตายัยสามกล่องร้อยเป็นแบบนี้เอง....

นิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะประมาณสองสามครั้ง

หรือบางทีการเดินเกมส์เข้าทางลูกเสืออาจจะเป็นทางออกสำหรับเขาก็ได้

ไม่ลองก็ไม่รู้ 

ปัณกรณ์ยิ้มยกมุมปากสูงเพราะได้คำตอบแล้วว่าเขาจะเข้าทางณิชาทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเซ็นยกที่ดินตลาดน้ำให้เขาให้ได้ ยอมลงทุนเกลือกกลั้วกับยัยเด็กบ้านนอกสักสองเดือนจะเป็นไรไป

คลับหรูวีไอพี

“พวกกูหูฝาดไปหรือเปล่าวะ มึงจะหยุดเที่ยวกลางคืนสองเดือน” ไซม่อนยกแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นมาแกว่งไปมาพร้อมกับมองหน้าปัณกรณ์ไฮโซหนุ่มนักเที่ยวอย่างไม่เชื่อสายตา

“กูมีภารกิจสำคัญที่ต้องทำ ดังนั้นกูต้องคลีนตัวเองหน่อย” ปัณกรณ์เทขวดแอลกอฮอล์ลงในแก้วหรู พลางโอบเอวหญิงสาวในชุดเซ็กซี่ที่จ้างมาเอนเทอร์เทนโดยเฉพาะ

“ทำไมวะ มึงจะไปเอาชนะใจลูกสาวผู้ดีเก่าหรือไง? ถึงต้องห้ามแดกเหล้า” กวินเพื่อนอีกคนเอ่ยถามขึ้นด้วยความงุนงง

“เปล่า ก็แค่ลูกสาวเจ้าของตลาดน้ำน่ะ”

“หา!” ชายหนุ่มทั้งสองอ้าปากค้างมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก ก่อนจะหัวเราะออกมา 

ไม่มีใครคิดว่าคนระดับรองประธานหนุ่มผู้สูงส่งนิสัยเย่อหยิ่ง ขึ้นชื่อว่าทุกอย่างต้องเพอร์เฟกต์จะลงทุนไปจีบลูกสาวเจ้าของตลาดน้ำธรรมดา ๆ ซึ่งไม่ได้มีอะไรพิเศษเหมือนกับดรัลพรลูกสาวเจ้าของอสังหาที่พ่อของเธอมีรายชื่อลงทุนในโครงการเมกะโพรเจกต์ด้วย

“สวยไหมวะ?” ไซม่อนเลิกคิ้วสูง ค่อนข้างคาดหวังกับคำตอบของเพื่อนรัก

“ธรรมดาหาได้ทั่วไป” ปัณกรณ์ยกแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นมาดื่มอีกครั้ง ก่อนจะเปิดโทรศัพท์โชว์รูปถ่ายของณิชาให้เพื่อนอีกสองคนดูซึ่งพูดเป็นเดียวกันว่าสวยฉิบหาย!

“ไอ้ปัณมึงไปตัดแว่นเถอะ ถ้ายัยเด็กนี่หน้าตาธรรมดา โลกนี้คงไม่มีคนสวยแล้ว” ไซม่อนเองก็ไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่เพื่อนเขาต้องเข้าหาจะสวยขนาดนี้

“พวกมึงคิดว่ากูอยากลดตัวลงไปยุ่งกับเด็กบ้านนอกนักหรอวะ”

“กูรู้ว่ามึงทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ แต่คิดก็อดขำไม่ได้ว่ะ ไฮโซหนุ่มหล่อที่แค่ผ้าเช็ดหน้าสกปรกแค่จุดเดียวก็ไล่แม่บ้านออก ถ้ามึงต้องไปจีบเด็กบ้านนอก มึงเตรียมใจไว้เลย” 

“ทำไมวะ?”

“ไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตมันต่างกันไงเพื่อน ถึงแม้จะแค่สองเดือน แต่กูกลัวมึงจะทนไม่ไหว เผลอ ๆ จะไปจ้างคนมาเผาไล่ที่เขาก่อนน่ะสิ” ด้วยความที่เหล้าเข้าปากไปหลายแก้วทำให้กวินขาดความยั้งคิดจึงพูดจาไม่เข้าหูปัณกรณ์

“เฮ้ย! มึงก็รู้ว่ากูน่ะคนจริง กูไม่ได้ขี้ขลาดเหมือนพวกนายทุนคนอื่นที่ไร้น้ำยาเผาไล่ที่คนอื่น ถึงจะไม่ได้สิ่งที่ต้องการ กูก็ไม่มีวันใช้วิธีเหี้ย ๆ แบบนั้นเด็ดขาด”

ปัณกรณ์ลุกขึ้นชี้หน้าด่ากวิน โชคดีที่ไซม่อนห้ามไว้ทัน ขืนปล่อยให้พูดไม่หยุด มีหวังไอ้กวินตายคาตีนปัณกรณ์แน่ เพราะสมัยเรียนมหาลัยปัณกรณ์คือแชมป์เทควันโดระดับประเทศ

“เออ ๆ กูขอโทษที่พูดกับมึงแรงไป แต่ระวังไว้เถอะ จีบเล่น ๆ เพื่อผลประโยชน์ ถ้าตกหลุมรักจริงขึ้นมากูจะขำให้”

“ข้อนี้กูเห็นด้วย เรื่องหัวใจมันควบคุมกันได้ที่ไหน” กวินแซวสำทับเมื่อเห็นว่าปัณกรณ์อารมณ์เย็นลงแล้ว

“ไม่มีทาง! คนระดับกูก็ต้องเลือกผู้หญิงที่คู่ควร ไม่ใช่จะคว้าใครมาเป็นเมียก็ได้ เด็กคนนั้นก็แค่ของเล่นราคาถูกที่มีแค่ผลประโยชน์เป็นตัวตั้งก็เท่านั้น”

ปัณกรณ์มั่นใจว่าเขาแค่ทำภารกิจให้ลุล่วงไปได้ด้วยดี หลังจากนั้นก็คงตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิง

 ใครจะไปหลงรักผู้หญิงธรรมที่ไม่มีอะไรเทียบเท่าเขาได้เลยสักนิด พูดจบปัณกรณ์ก็ทิปหนักให้กับหญิงสาวที่คอยมาปรนนิบัติเขาอย่างเต็มที่ เศษเงินแค่ไม่กี่หมื่นยังไม่อาจเทียบได้กั