เมื่ออ้นเข้ามาในห้องก็เห็นสภาพเปลือยเปล่าท่อนบน ของเอที่นอนแผ่หราหมดสภาพหนุ่มเทคนิค อ้นยืนจ้องมองเอและอมยิ้มสักพัก หลังจากนั้นเขาก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป และ อ้นก็ออกไปตากผ้าที่ระเบียง แต่ใจก็ยังมีความรู้สึกแว้บๆ ให้เห็นใบหน้าอันคมเข้มของเอ อ้นจึงายามสลัดความคิดนั้นทิ้งไป แล้วรีบตากผ้าให้เสร็จโดยเร็วไว
หลังจากที่อ้นตากผ้าเสร็จเขาก็เข้ามาภายในห้องอีก และเดินไปที่บริเวณเตียงนอนเพื่อปลุกเอมากินข้าว
"นายตื่นได้แล้ว"อ้นเขย่าร่างของเอ
เอลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าของอ้นอยู่ตรงหน้า เขาจึงขยับร่างลุกขึ้นนั่งในสภาพสะลึมสะลือ
"กินข้าวได้แล้ว" อ้นชี้ไปที่กล่องข้าวที่วางไว้บนโต๊ะ
เอจึงลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทันที และรีบเปิดกล่องข้าวซึ่งเป็นกระเพราไก่ไข่ดาว ด้วยความหิวต้นจึงไม่รอช้ารีบกินทันที โดยมีอ้นนั่งมองด้วยความขบขัน เพราะเอกินข้าวแบบหิวกระหายมาหลายเดือน
"ค่อยๆกินก็ได้เดี๋ยวติดคอหรอก"
เอหยุดกินและเงยมองหน้าอ้น แต่เขาก็ไม่ได้พูออะไร หลังจากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ อ้นซึ่งมองเออยู่จึงลุกขึ้นไปนำน้ำในตู้เย็นมาให้เอดื่ม
'เอ้าน้ำ"อ้นวางน้ำไว้บนโต๊ะ แล้วเขาก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเพราะเหนียวตัวเต็มที
หลังจากที่อ้นอาบน้ำเสร็จ ก็ออกมาแล้วเขาก็ได้เห็นเอนอนหลับอีกครั้ง อ้นจึงเดินไปนั่งลงที่ข้างเตียง และสายตาของเขาก็มองไปที่ใบหน้าอันหล่อคมเข้า และอ้นไล่สายตาลงมาจนถึงแผงอกที่ล่ำสัน แล้วมองลงต่ำมาถึงบริเวณท้องที่แน่นไร้พุงย้อย พออ้นเลื่อนสายตาต่ำลงอีก เขาได้เห็นขนปุกปุยเหนือขอบกางเกง ยิ่งทำให้เขามองต่ำลงใจของอ้นสั่นระรัว เพราะอ้นไม่ได้ใส่กางเกงในมีเพียงบ็อกเซอร์ตัวจิ๋วเท่านั้น อ้นจ้องมองบริเวณบ็อกเซอร์ที่พองนูน และอยากสัมผัสเปิดดูแต่ใจเขาก็ไม่กล้า อ้นจึงสลัดความคิดนั้นทิ้งไป ต่อจากนั้นเขาก็ล้มตัวลงนอนเบียดกับร่างของเอ
"ทำไมอาบน้ำนานจัง"เอลืมตาขึ้นถามทันทีหลังจากอ้นล้มตัวลงนอนข้างๆ ความจริงแล้วเอยังไม่หลับ เขาเพียงแค่หลับตา นอนคิดเนื่องราวที่ผ่านมาวันนี้ของเขา
"ไม่นานหรอก"
"นานซิเรารอนายจนเกือบหลับไปเลย"
"รอทำไมอยากนอนก็นอนไปซิ มารอทำไม"
"เราขอบใจนายมากนะ ที่ช่วยเราวันนี้"
"ไม่ต้องขอบใจหรอก เราไม่ได้ตั้งใจช่วยนาย มันเป็นเหตุสุดวิสัย"
"ก็นั่นแหล่ะ เราอยากตอบแทนบุญคุณนาย"
"ไม่ต้องหรอก"
'ได้ไง นายอยากให้เราทำอะไร เราทำให้นายได้ทุกอย่าง'ความจริงเอก็ไม่ได้อยากตอบแทนบุญคุณอะไรหรอก เพียงแค่พูดให้ดูดี
"บอกว่าไม่ต้องการ ไม่เป็นไร"อ้นเริ่มมีอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมานิดหนึ่ง
"นายไม่อยากได้จริงๆนะ เราให้ทั้งตัวนะ"เออมยิ้ม
อ้นนิ่งเงียบเพราะขี้เกียจต่อปากต่อคำ และที่สำคัญเขาเริ่มง่วงนอน อ้นจึงตัดความรำคาญเลยเปลื่ยนท่านอนเป็นหันหลังให้เอ แล้วหลังจากนั้นเขาก็หลับไปในทันที ไม่นานเอก็หลับตามไปเหมือนกัน
อ้นเริ่มรู้สึกตัวอีกทีก็ใกล้แจ้ง เพราะเริ่มอึดอัดจากที่เอเอาขามาเกยที่ร่างของเขา ส่วนแขนก็กอดบริเวณอกของเขา อ้นจึงขยับแขนของเอออก ส่วนบริเวณขาของที่พาดร่างของอ้นยังอยู่เช่นเดิม เพราะอ้นเริ่มรู้สึกมีบางสิ่งที่กำลังขยายแข็งเสียดสีกับขาของเขา มันจึงทำให้อ้นอยากสัมผัสสิ่งนั้นไว้ แล้วอ้นก็หลับตาเพื่อข่มความรู้สึกให้หลับต่อ เพราะยังเหลือเวลานอนอีกหน่อยกว่าจะถึงเวลาตื่น
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นสนั่นห้อง อ้นรีบลุกขึ้นนั่งทันที แต่ติดที่ร่างของเอกอดเขาไว้แน่น อ้นจึงรีบผลักร่างของเอออกไป และทำให้ต้นอยู่ในท่านอนหงาย ซึ่งเผยเห็นส่วนกลางลำตัวพองนูน อ้นจ้องมองอย่างไม่กระพริบตามองด้วยความอยากสัมผัส แต่แล้วทันใดนั้นเอก็ลืมตาขึ้น และสิ่งที่เขาเห็นอันดับแรกคือใบหน้าของอ้น เอสังเกตเห็นสายตาที่โตมองค้าง เขาจึงไล่สายตาของอ้น และมาหยุดที่เป้าของเขา เอจึงรู้ทันทีว่าอ้นจ้องมองเป้าของเขา เอจึงรีบหันกลับไปมองอ้น แต่ไม่ทันแล้วเพราะอ้นกำลังลงจากเตียงนอน
"ชอบเหรอ "เอตะโกนตามหลัง แต่อ้นหาสนใจไม่รีบเข้าห้องน้ำไปในทันที
ส่วนเอจึงอมยิ้มและคิดแผนที่จะหลอกใช้อ้น
เมื่ออ้นอาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำ เขาก็เห็นเอนั่งอมยิ้มอยู่บนเตียง อ้นจึงแกล้งหลบตาและเดินไปทางอื่น พร้อมกับส่งเสียงบอกให้เออาบน้ำ
"อาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวจะไปเรียนสายกันหรอก"
"อาบให้หน่อยได้เปล่า ขัดหลังไม่ถึง"เอลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้อ้น และจ่อหน้าเข้าไปใกล้ๆ
"ถ้าไม่รีบอาบจะไปก่อนแล้วนะ"อ้นแสร้งไม่ได้ยิน และเดินหลบต้นไปทางอื่นด้วยความเขิน
ส่วนเออมยิ้มนิดๆ แล้วหันหลังกลับเดินเข้าห้องน้ำไป เมื่ออ้นได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำ เขาจึงเดินกลับมาที่เก่าและรีบใส่เสื้อผ้า เมื่ออ้นทำอะไรเสร็จทุกอย่างเขาจึงนั่งรอเอบนเตียงนอนของเขา
อ้นนั่งรอเอสักพักเขาก็ออกมา โดยมีผ้าเช็ดตัวพันกาย
'เสื้อผ้าอยู่ในตู้น่ะ หยิบเอา"
"ขอบใจมาก"ต้นหันมายิ้มให้อ้น
ในระหว่างที่เิใส่เสื้อผ้าอ้นก็แอบมองโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะภาพมันอยู่ตรงหน้าพอดี แต่ในส่วนลึกแล้วอ้นก็ค่อนข้างพอใจในภาพตรงหน้า ซึ่งต้นก็ใช้เวลาไม่นานนักกับการใส่เสื้อผ้า
"เสร็จแล้ว ไปกันได้แล้ว"อ้นรีบพูดขึ้นทันที
ทั้งสองจึงขับรถมอเตอร์ไซค์ออกจากห้องพัก โดยมีอ้นเป็นฝ่ายขับ ซึ่งใช้เวลาไม่นานก็ถึงหน้าวิทยาลัย
"จอดตรงนี้แหล่ะ" เอเอ่ยขึ้น
เมื่ออ้นเข้ามาในห้องก็เห็นสภาพเปลื่อยเปล่าท่อนบน ของเอที่นอนแผ่หราหมดสภาพหนุ่มเทคนิค อ้นยืนจ้องมองเอและอมยิ้มสักพัก หลังจากนั้นเขาก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป และ อ้นก็ออกไปตากผ้าที่ระเบียง แต่ใจก็ยังมีความรู้สึกแว้บๆ ให้เห็นใบหน้าอันคมเข้มของเอ อ้นจึงายามสลัดความคิดนั้นทิ้งไป แล้วรีบตากผ้าให้เสร็จโดยเร็วไว
หลังจากที่อ้นตากผ้าเสร็จเขาก็เข้ามาภายในห้องอีก และเดินไปที่บริเวณเตียงนอนเพื่อปลุกเอมากินข้าว
"นายตื่นได้แล้ว"อ้นเขย่าร่างของเอ
เอลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าของอ้นอยู่ตรงหน้า เขาจึงขยับร่างลุกขึ้นนั่งในสภาพสะลึมสะลือ
"กินข้าวได้แล้ว" อ้นชี้ไปที่กล่องข้าวที่วางไว้บนโต๊ะ
เอจึงลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทันที และรีบเปิดกล่องข้าวซึ่งเป็นกระเพราไก่ไข่ดาว ด้วยความหิวต้นจึงไม่รอช้ารีบกินทันที โดยมีอ้นนั่งมองด้วยความขบขัน เพราะเอกินข้าวแบบหิวกระหายมาหลายเดือน
"ค่อยๆกินก็ได้เดี๋ยวติดคอหรอก"
เอหยุดกินและเงยมองหน้าอ้น แต่เขาก็ไม่ได้พูออะไร หลังจากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ อ้นซึ่งมองเออยู่จึงลุกขึ้นไปนำน้ำในตู้เย็นมาให้เอดื่ม
'เอ้าน้ำ"อ้นวางน้ำไว้บนโต๊ะ แล้วเขาก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเพราะเหนียวตัวเต็มที
หลังจากที่อ้นอาบน้ำเสร็จ ก็ออกมาแล้วเขาก็ได้เห็นเอนอนหลับอีกครั้ง อ้นจึงเดินไปนั่งลงที่ข้างเตียง และสายตาของเขาก็มองไปที่ใบหน้าอันหล่อคมเข้า และอ้นไล่สายตาลงมาจนถึงแผงอกที่ล่ำสัน แล้วมองลงต่ำมาถึงบริเวณท้องที่แน่นไร้พุงย้อย พออ้นเลื่อนสายตาต่ำลงอีก เขาได้เห็นขนปุกปุบเหนือขอบกางเกง ยิ่งทำให้เขามองต่ำลงใจของอ้นสั่นระรัว เพราะต้นไม่ได้ใส่กางเกงในมีเพียงบ็อกเซอร์ตัวจิ๋วเท่านั้น อ้นจ้องมองบริเวณบ็อกเซอร์ที่พองนูน และอยากสัมผัสเปิดดูแต่ใจเขาก็ไม่กล้า อ้นจึงสลัดความคิดนั้นทิ้งไป ต่อจากนั้นเขาก็ล้มตัวลงนอนเบียดกับร่างของเอ
"ทำไมอาบน้ำนานจัง"เอลืมตาขึ้นถามทันทีหลังจากอ้นล้มตัวลงนอนข้างๆ ความจริงแล้วเอยังไม่หลับ เขาเพียงแค่หลับตา นอนคิดเนื่องราวที่ผ่านมาวันนี้ของเขา
"ไม่นานหรอก"
"นานซิเรารอนายจนเกือบหลับไปเลย"
"รอทำไมอยากนอนก็นอนไปซิ มารอทำไม"
"เราขอบใจนายมากนะ ที่ช่วยเราวันนี้"
"ไม่ต้องขอบใจหรอก เราไม่ได้ตั้งใจช่วยนาย มันเป็นเหตุสุดวิสัย"
"ก็นั่นแหล่ะ เราอยากตอบแทนบุญคุณนาย"
"ไม่ต้องหรอก"
'ได้ไง นายอยากให้เราทำอะไร เราทำให้นายได้ทุกอย่าง'ความจริงเอก็ไม่ได้อยากตอบแทนบุญคุณอะไรหรอก เพียงแค่พูดให้ดูดี
"บอกว่าไม่ต้องการ ไม่เป็นไร"อ้นเริ่มมีอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมานิดหนึ่ง
"นายไม่อยากได้จริงๆนะ เราให้ทั้งตัวนะ"เออมยิ้ม
อ้นนิ่งเงียบเพราะขี้เกียจต่อปากต่อคำ และที่สำคัญเขาเริ่มง่วงนอน อ้นจึงตัดความรำคาญเลยเปลื่ยนท่านอนเป็นหันหลังให้เอ แล้วหลังจากนั้นเขาก็หลับไปในทันที ไม่นานเอก็หลับตามไปเหมือนกัน
อ้นเริ่มรู้สึกตัวอีกทีก็ใกล้แจ้ง เพราะเริ่มอึดอัดจากที่เอเอาขามาเกยที่ร่างของเขา ส่วนแขนก็กอดบริเวณอกของเขา อ้นจึงขยับแขนของเอออก ส่วนบริเวณขาของที่พาดร่างของอ้นยังอยู่เช่นเดิม เพราะอ้นเริ่มรู้สึกมีบางสิ่งที่กำลังขยายแข็งเสียดสีกับขาของเขา มันจึงทำให้อ้นอยากสัมผัสสิ่งนั้นไว้ แล้วอ้นก็หลับตาเพื่อข่มความรู้สึกให้หลับต่อ เพราะยังเหลือเวลานอนอีกหน่อยกว่าจะถึงเวลาตื่น
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นสนั่นห้อง อ้นรีบลุกขึ้นนั่งทันที แต่ติดที่ร่างของเอกอดเขาไว้แน่น อ้นจึงรีบผลักร่างของเอออกไป และทำให้ต้นอยู่ในท่านอนหงาย ซึ่งเผยเห็นส่วนกลางลำตัวพองนูน อ้นจ้องมองอย่างไม่กระพริบตามองด้วยความอยากสัมผัส แต่แล้วทันใดนั้นเอก็ลืมตาขึ้น และสิ่งที่เขาเห็นอันดับแรกคือใบหน้าของอ้น เอสังเกตเห็นสายตาที่โตมองค้าง เขาจึงไล่สายตาของอ้น และมาหยุดที่เป้าของเขา เอจึงรู้ทันทีว่าอ้นจ้องมองเป้าของเขา เอจึงรีบหันกลับไปมองอ้น แต่ไม่ทันแล้วเพราะอ้นกำลังลงจากเตียงนอน
"ชอบเหรอ "เอตะโกนตามหลัง แต่อ้นหาสนใจไม่รีบเข้าห้องน้ำไปในทันที
ส่วนเอจึงอมยิ้มและคิดแผนที่จะหลอกใช้อ้น
เมื่ออ้นอาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำ เขาก็เห็นเอนั่งอมยิ้มอยู่บนเตียง อ้นจึงแกล้งหลบตาและเดินไปทางอื่น พร้อมกับส่งเสียงบอกให้เออาบน้ำ
"อาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวจะไปเรียนสายกันหรอก"
"อาบให้หน่อยได้เปล่า ขัดหลังไม่ถึง"เอลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้อ้น และจ่อหน้าเข้าไปใกล้ๆ
"ถ้าไม่รีบอาบจะไปก่อนแล้วนะ"อ้นแสร้งไม่ได้ยิน และเดินหลบต้นไปทางอื่นด้วยความเขิน
ส่วนเออมยิ้มนิดๆ แล้วหันหลังกลับเดินเข้าห้องน้ำไป เมื่ออ้นได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำ เขาจึงเดินกลับมาที่เก่าและรีบใส่เสื้อผ้า เมื่ออ้นทำอะไรเสร็จทุกอย่างเขาจึงนั่งรอเอบนเตียงนอนของเขา
อ้นนั่งรอเอสักพักเขาก็ออกมา โดยมีผ้าเช็ดตัวพันกาย
“'เสื้อผ้าอยู่ในตู้น่ะ หยิบเอา"
"ขอบใจมาก"เอหันมายิ้มให้อ้น
ในระหว่างเอใส่เสื้อผ้าอ้นก็แอบมองโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะภาพมันอยู่ตรงหน้าพอดี แต่ในส่วนลึกแล้วอ้นก็ค่อนข้างพอใจในภาพตรงหน้า ซึ่งต้นก็ใช้เวลาไม่นานนักกับการใส่เสื้อผ้า
"เสร็จแล้ว ไปกันได้แล้ว"อ้นรีบพูดขึ้นทันที
ทั้งสองจึงขับรถมอเตอร์ไซค์ออกจากห้องพัก โดยมีอ้นเป็นฝ่ายขับ ซึ่งใช้เวลาไม่นานก็ถึงหน้าวิทยาลัย
"จอดตรงนี้แหล่ะ" เอเอ่ยขึ้น
ยามเช้าเอมาเรียนแต่เช้า เพราะถูกบังคับเคี่ยวเข็นจากอ้น จนเขาต้องจำมาเรียนแต่เช้า ถ้าขืนไม่มาเออาจจะได้เดินมาเรียน
"มาเรียนแต่เช้าเลยนะเพื่อน"ตั้มอดแซวอยู่หน้าวิทยาลัยไม่ได้ และทันเห็นเอได้ขับมอเตอร์ไซค์ของหนุ่มพาณิชย์มาจอดรถพอดี เพื่อผลัดเปลื่ยนให้หนุ่มพาณิชย์ได้ขับต่อไป
"จะสอบอยู่แล้วก็ต้องมาเช้าหน่อย"เอพูดแก้เขิน
"หรือว่าเป็นหนุ่มพาณิชยฺ์หรือเปล่าที่ทำให้มาเช้า เอ่อ แล้วมาด้วยกันได้อย่างไร"ตั้มเพื่อนหนุ่มสงสัย
"ก็เพื่อนแถวบ้าน เจอกันเมื่อวานก็เลยขอไปอยู่ด้วย ดูที่หน้าผากซิ โดนฟันแบบเสียดๆ จำเป็นต้องหาที่อยู่ใหม่ หาไม่ทันเลยขอไปอยู่มันหน่อย"อ้นโกหกหน้าตาย
"ใครทำมึงวะ บอกมา"ตั้มโมโหยอมไม่ได้ ที่เพื่อนโดนทำร้ายถึงจะไม่มากก็เหอะ
"ช่างมันเถอะ"เอไม่อยากจะมีเรื่องต่ออีก เพราะสัญญาไว้กับอ้น ไม่ใช่เพราะความรักแต่ต้องการควา่มช่วยเหลือจากต้น เพราะเขามีเงินใช้ไม่ถึงสิ้นเดือน รวมทั้งค่าเทอมที่พ่อกับแม่เขาก็ยังไม่ได้ส่งมาให้ เขาจึงค้างจ่ายไว้ถ้าสิ้นเทอมไม่จ่ายก็คงไม่จบการศึกษา
"ช่างมันได้อย่างไง ตั้งแต่มึงเจอหนุ่มพาณิชย์นี่อ่อนแอเกินไปหรือเปล่า"ตั้มยังไม่เลิกสงสัย เพราะเขาเห็นมาด้วยกันสองวันติด
"มึงพูดอะไร ถ้าเป็นผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ผู้ชายกูจะมีอะไรได้อย่างไงวะ"เอเริิ่มจริงจัง
"มึงเป็นอะไรของมึง กูล้อเล่นใครเขาจะคิดล่ะ หน้าอย่างมึงนี่นะจะชอบผู้ชาย"ตั้มไม่ได้คิดถึงขั้นนั้น แค่สงสัยเฉยๆ แต่เอกับร้อนตัวกลัวเพื่อนเข้าใจผิด
"เอ่อ แล้วไป"เอถอนหายใจ
"มึงจะไม่เอาเรื่องมันจริงเหรอวะ"ตั้มยังไม่จบเรื่องเอาคืนอีก เขารู้สึกแค้นมาก
"จะสอบแล้วนะมึง ถ้าเกิดมีเรื่องไม่จบแน่ โดนทำฑัณบนไว้อยู่นะโว้ย อย่าลืมซิ"นีี่คือเหตุผลที่เอกลัว
"จริงวะ กูลืมไปเลย ถ้ามีเรื่องคราวนี้โดนไล่ออก พ่อกูขตีีกบาลหัวแตกแน่ ขอบใจว่ะที่เตือนสติ ไปเรียนกันเถอะเพือนรัก"ตั้มกอดคอเอแล้วพากันเดินเข้าไปในวิทยาลัย
เมื่ออ้นมาถึงในวิทยาลัยก็มองหาปิงปอง เพื่อนสาวที่มาเช้าตลอดกาล อ้นไม่เคยมาทันเธอแม้แต่ครั้งเดียว
"ว่าไงจ๊ะคนเสน่หแรง"ปิงปองเงยหน้าแซวเพื่อนหนุ่มทันทีที่มาถึง
"เสน่หแรงอะไร"อ้นมองค้อนแล้วนั่งลง
"มากับหนุ่มเทคนิคสอสองวันติด ถ้าไม่เรียกว่าเสน่หแรงแล้วเรียกว่าอะไรล่ะ"
"คิดมากนะ เพื่อนแถวบ้านมาเจอกันเขาเลยมาอยู่ด้วย"ต้นพูดตามความจริงไม่อยากปิดบังเพื่อนสาว แต่บอกไม่หมดกลัวโดนด่า
"อยู่ติดกันแค่นี้นะ พึ่งเจอกันเชื่อเนอะ"
"ทำไมไม่เชื่อ เรื่องจริงจะโกหกเธอทำไม"ต้นเริ่มวิตก กลัวเพื่อนคิดไปไกล
"จร้า จะเชื่อซักครั้ง"ปิงปองไม่เชื่อแน่นอน เพราะอ้นเป็นคนอ่อนต่อโลก เธอกลัวหนุ่มเทคนิคหลอกอ้น ถ้าเป็นเรื่องพลีกายเธอยินดีไม่ขัดขวาง เพราะเป็นเครื่องธรรมชาติของมนุษย์ แต่ที่เธอกลัวก็เรื่องหลอกเอาเงิน เพราะอ้นเป็นคนใจอ่อนมองโลกสวยงาม
"ไปห้องเรียนดีกว่า เดี๋ยวอาจารย์มา"อ้นตัดบทรีบลุกขึ้นทันที
ปิงปองจึงต้องลุุกขึ้นพื่อเข้าไปในห้องเรียน แต่ใจก็ยังอดเป็นห่วงอ้นไม่ได้
หลังเลิกเรียนอ้นรีบกลับหอ เพราะต้องไปตลาดหาซื้อกับข้าวอาหารการกิน เพราะอยู่กันสองคนต้องซื้อหลายอย่าง
เมื่ออ้นมาถึงห้องก็จัดแจง ทำความสะอาดห้องให้หมดจดไร้ฝุ่นไรละออง ขัดพื้นจนเงาวับ ข้าวของเครื่องใช้เก็บเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีสิ่งไหนขวางหูขวางตา พร้อมฉีดน้ำหอมให้กระจายทั่วห้องจนหอมฟุ้ง ส่วนอาหารการกินก็จัดใส่สำหรับใช้ฝาชีปิดดไว้
ทุกอย่างเสร็จสิ้นเข้าที่เข้าทาง ต้นจึงไปอาบน้ำจนเสร็จ แต่งตัว เปิดทีวี นั่งรอเอกลับมา ซึ่งเกินคาดที่อ้นคิดไว้ เอกลับมาไวกว่าคืนก่อนพอสมควร เวลาคร่าวๆทุ่มเศษๆ
เพียงเอเข้ามาภายในห้อง กับต้องพบกับกลิ่นน้ำหอม ที่ฟุ้งกระจายทั่วบริเวณ ยิ่งเขาได้กลิิ่นยิ่งชื่นใจ เขามองไปรอบบริเวณห้องที่ดูสะอาดตา ข้าวของเครื่องใช้อยู่เป็นที่เป็นทาง เขามองหากระเป๋าใบใหญ่ของเขา ซึ่งก็อยู่บนหลังตู้เสื้อผ้าจัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
เอมองหาเสื้อผ้า ที่เขาคิดว่าน่าจะอยู่ในตู้ เอาจึงไปเปิดดูก็เห็นเสื้อกางเกงของเขา อยู่ในไม้แขวนจัดเรียงไว้อย่างดี รีดจนเรียบดูสบายตา แม้แต่กางเกงในพับไว้ล่างสุด ในตู้ ข้างๆก็เป็นถุงเท้าที่อาทิตย์หนึ่งแท่บไม่ได้ซักวางไว้เป็นระเบียบ ซึ่งเขาไม่แน่ใจว่าเป็นใครเขาหรือของอ้น เพราะของเขาไม่มีอยู่ในตะกร้าเลย แต่เอก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป เอจึงมองดูสิ่งที่ต้นทำให้ดีกว่าดูเพลินตาดี จนเขาคิดว่ามีเมียในวัยเรียนมันดีอย่างนี้นี่เอง
"ไปอาบน้ำแล้วมากินข้าว"เสียงของอ้นดังขึ้นมาจากด้านหลังของเขา เอจึงแกล้งไม่หันไปมอง แต่เขาก็พยายามหาผ้าเช็ดตัวชองเขาแต่ก็ไม่เจอ จึงจำเป็นต้องหันไปถามอ้น
"เห็นผ้าเช็ดตัวเราไหม"เอถาม
"เอาทำผ้าขี้ริ้วแล้ว มันเก่ามาก"
"ทิ้งทำไม"เอเสียงสูง แต่ลืมไปว่า ทำแบบนี้ไม่ได้ จึงเปลื่ยนโหมดการแสดงใหม่
"อ้นเอาไปทิ้งทำไม เรากลัวไม่มีผ้าเช็ดตัวใช้ เลยพูดไม่เพราะไปหน่อยนะ"เอรีบเดินไปนั่งข้างๆต้นพร้อมโอบกอดเอ ใช้คางเกยไหล่อ้นไว้
"ทีหลังอย่าพูดแบบนี้กับอ้นอีกนะ อ้นเอาไปทิ้งเพราะมันเก่าขาดด้วย อ้นเลยซื้อให้ใหม่ พาดอยู่ที่ราวตากผ้าโน้น"อ้นมีสีหน้าที่บึ่งตึง เพราะโกรธเอที่พูดเสียงสูงขนาดนั้น
"อย่าโกรธเราเลยนะ"เอจึงต้องคิดหาทางง้ออ้นให้ได้ เพียงแค่กอดน่าจะไม่พอ มีทางเดียวที่เขาทำได้คือหอมแก้มอ้น เขาจึงหลับตาเงยหน้าขึ้นจูบอ้นทันที เพียงสัมผัสแก้มนุ่มของอ้น เขารู้สึกแปลกๆทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยกล้าที่จะทำ ทีแรกกะจะหอมแล้วรีบพอ แต่กับค้างอยู่ครู่หนึ่ง
อ้นนั้นเพียงริมฝีปากเอสัมผัสที่แก้ม เขากับใจระทึกเต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งดีใจและประหลาดใจไม่คิดว่าเอจะทำแบบนี้กับเขา และเป็นครั้งแรกที่โดนผู้ชายหอมแก้มด้วย
"พอได้แล้ว แก้มซ้ำกันพอดี"อ้นบอกให้พอแต่ก็ไม่ขยับตัวหนี เพราะใจจริงอยากให้หอมนานกว่านี้และหลายๆครั้ง
พอได้ยินเสียงของอ้นที่ดังขั้น กับใบหน้าที่มีรอยเปื้อนยิ้ม เอก็เบาใจที่ต้นหายโกรธ
"งั้นเราไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมากินข้าวด้วยกัน รอเรานะ อย่ากินคนเดียวหมดล่ะ"เอแกล้งแซวแล้วรีบเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหม่
เอนำผ้าเช็ดตัวพันกาย แล้วถอดกางเกงออกพร้อมกางเกงในมาถึงปลายเท้า หลังจากนั้นยกขาขึ้นโยนใส่ตะกร้าเสื้อผ้า ส่วนเสื้อก็ถอดออกโยนใส่ตะกร้าเสื้อผ้า แต่ลงไปแค่ครึ่งตัวที่เหลืออยู่นอกตะกร้า
เมื่อเอเข้าไปอาบน้ำเขาก็รู้สึกว้าวุ่นจิตใจยิ่งนัก เมื่อสักครู่เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไปได้อย่างไร เขาไม่ได้ชอบผู้ชายแต่ที่ทำเพราะหวังผลประโยชน์ เอพยายามคิดเข้าข้างตัวเองกลัวใจเตลิดไปไกล เขาจึงต้องรีบอาบน้ำก่อน เพื่อชำระกายและจิตใจให้คลายความวิตกังวลใจ
อ้นนั่งมองเสื้อผ้าของเอที่พาดตะกร้าเสื้อผ้า เขาจำเป็นต้องไปเก็บใส่ให้ลงตะกร้าส่วนกางเกงนั้น ต้องดึงกางเกงในที่ยางยืดออกเพื่อนำไปทิ้งขยะ อ้นถึงกับถอนหายใจในความซกมกของเอ แต่เขาก็แปลกใจทำไมดันมีความรู้สึกดีๆให้ อยากอยู่ใกล้อยากสัมผัส อยากทำทุกสิ่งทุกอย่างให้เอพอใจ
เมื่อต้นทำทุกสิ่งทุกอย่างเสร็จ จึงไปนั่งรอเออาบน้ำเสร็จจะได้มากกินข้าว เพราะเขาเริ่มรู้สึกหิวจนแสบท้อง ซึ่งไม่นานนักที่เอก็ออกมาจากห้องน้ำ โดยพันผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ที่เขาซื้อให้
"กางเกงในเราอยู่ไหน"เอถาม
"อยู่ในตะกร้าข้างล่าง"
"มันไม่ใช่ของเราใหม่อยู่"
"อ้นซื้อใหม่"
เอหันมามองอ้นด้วยความประหลาดใจ ทำไมอ้นถึงทุ่มกับเขาขนาดนี้ แต่ลึกๆเขาก็คิดว่าดีซะอีกจะได้หลอกไปเรื่อยๆจนเรียนจบ เพราะเหลือแค่ไม่กี่เดือน และเขาก็รู้สึกว่าอ้นนั้นหลอกง่ายเหลือเกิน แต่กอดหอมนิดหน่อยก็ทุ่มให้เขาขนาดนี้ ถ้าเกิดวันข้างหน้าเขาจะขอมากว่านี้อ้นน่าจะยอม แต่เขาต้องมัดใจอ้นให้ได้ตอนนี้ ทางใจน่าจะผ่านด่านไม่อยาก แต่ทางกายเขายังไม่แน่ใจว่าควรทำอย่างไร
เอนั้นใส่เพียงกางเกงอย่างเดียว ส่วนเสื้อไม่ได้ใส่เพราะอากาศค่อนข้างร้อนพอสมควร
"มากินข้าวได้แล้ว"อ้นเรียก
อ้นนั้นเพียงเปิดฝาซีออก กลิ่นอาหารก็โซยมา เย็นนี้อ้นซื้ออาหารมาสามอย่าง ต้มยำกุ้ง ผัดกระเพรา ต้มจือมะละ เพียงได้กลิ่นเอจึงรีบมากินทันที เพราะเชาหิวมากและไม่ค่อยได้กินอาหารดีซักเท่าไร ส่วนใหญ่จะเป็นต้มมาม่าในช่วงเย็น ตอนเช้าไม่กิน ตอนกลางวันกินในโรงอาหารแต่ก็ไม่อิ่ม หุ่นของเอาจึงลีนๆแต่ก็ไม่ถึงกับผอมจนเกินไป
"อร่อยมากทุกอย่าง"เอซดน้ำต้มยำกุ้ง เพราะถูกปากเอมาก
"จะอะไรขนาดนั้น"อ้นมองแล้วอมยิ้ม
"พูดจริง ทำไมอ้นใจดีกับเราขนาดนี้ พึ่งรู้จักกันไม่กี่วันเอง"เอพูดโดยไมทันคิดอะไร
ในส่วนของอ้นพูดไม่ออก เพราะที่เขาทำเพราะแอบชอบเอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน แต่อ้นไม่สามารถพูดออกไปได้
"ออกให้ก่อนสิ้นเดือนค่อยจ่ายคืน"อ้นฝืนพูดที่ไม่ตรงกับใจ
"เหรอ นึกว่าให้กินฟรี"เอแกล้งอิ่ม เพราะเขาก็ค่อนข้างแน่ใจว่าอ้นนั้นต้องมีใจให้เขาไม่มากก็น้อย แต่ที่พูดแบบนี้เพื่อกลบเกลื่อน
อ้นไม่พูดอะไรต่อ เพราะเห็นเออิ่มแล้ว เขาจึงได้เก็บถ้วยชามแก้วน้ำไปวางไว้ที่ล้างจาน หลังจากนั้นมาทำความสะอาดพื้น โดยที่เอไม่ช่วยอะไรเลย เมื่ออิ่มเข้าขึ้นไปนั่งบนเตียงพร้อมเปิดเฟคบุ๊คดูรููปสาวๆ นางแบบ ที่เขาชอบดูเป็นประจำก่อนนอน
ส่วนอ้นนัั้นเป็นแม่บ้านแม่เรือน ล้างถ้ายชามที่เอกับเขากินกองไว้ แต่เขาก็เต็มใจทำเพื่อให้เอติดใจในความสบาย จะได้ไม่ทิ้งเขาหนีหายไปไหนอีก
เมื่ออ้นทำงานบ้านเสร็จ เขาจึงขึ้นมานอนบนเตียงบ้างด้วยใจที่ระทึก และได้หยิบมือถือมาดูและได้เห็นข้อความทางไลน์เด้งขึ้นมา
"ทำไรอยู่"
"เงียบ"
"ค้างงงง"
เป็นข้อความจากปิงปองที่ส่งมาเขา เพื่อสอบถามเรื่องราวของหนุ่มเทคนิค อ้นจึงส่งข้อความตอบกลับ
"กำลังจะนอน"
"กลับใคร"
"คนเดียว"
"ผู้ล่ะ"
"ยังไม่กลับมาเลย"
"ไม่เชื่อ"
"จะโกหกทำไม"
"วีดีโอคอลได้มั้ย"
"ง่วง แค่นี้นะ บ่าย"
อ้นกดปิดไลน์ทันที และลดเสียงให้เงียบก่อนวางไว้บนหัวเตียง
ส่วนเอนั้นก็เปิดดูรูปสาวๆที่ขึ้นฟีคเต็มหน้าจอไปหมด อ้นพยายามเหล่ตามมอง เขาจึงเห็นรูปผู้หญิงเต็มไปหมด เลยเกิดความน้อยใจ โกรธนิดๆ ทำหน้าบึ่งตึง กระฟัดกระเฟียด แต่เอก็ไม่สนใจเขาเลย อ้นโมโหหนักขึ้นจึงล้มตัวลงนอนหันหลังให้ จนเอสังเกตเห็นเขาจึงปิดโทรศัพท์มือถืิอแล้ววางไว้ เขาก็คิดได้ในทันทีว่าอ้นคงจะเห็นเขาเปิดภาพาสาวๆ ซึ่งมันก็สร้างความเพลิดเพลินให้กับเขา จนลืมอ้นไปถนัดในทันที
"ทำไมนอนไวจังคืนนี้"เอขยับร่างนอนลงเหมือนกัน
"ง่วง"อ้นพูดห้วนๆ
เอคิดว่าไม่ได้การขืนปล่อยไว้ ไม่แน่พรุ่งนี้อาจไล่เขาออกจากห้องนอนก็เป็นได้ เขาจึงเริ่มตะแครงตัวเขยิบร่างเข้ามาใกล้ๆอ้น หลังจากนั้นโอบกอดอ้นไว้ไม่ห่างกาย ส่วนใบหน้าเงยขึ้นมองอ้นที่แกล้งหลับตาแต่ใจเต้นระทีก
เอนั้นตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว คืนนี้จะมอบความสุขให้อ้น เพื่อตอบแทนในสิ่งที่เขาทำให้ และอีกอย่างเมื่อครู่เขาได้ดูรูปหญิงสาวจนเกิดอารมณ์พิศวาสขึ้นมา
ต้นนั้นได้รับไออุ่นจากเอที่กอดเขาแน่นขึ้นเรื่อย พร้อมได้รับสัมผัสจากริมฝีปากของเขาบริเวณแก้มน้อยๆ เป็นครั้งแรกของอ้นที่โดนผู้ชายล่วงล้ำขนาดนี้ เช่นเดียวกับเอที่เชยชมร่างกายชายหนุ่มที่เกินเพื่อน จึงทำให้เพลงรักในครั้งนี้ไม่ค่อยราบรื่นเท่าไรนนัก
