“เธอชอบไอ้ไทน์รึไง” ประโยคของเจ้านายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงปลายเตียงในชุดลำลองแสนสบายเอ่ยขึ้น เธอเดาว่าเขาคงอาบน้ำอาบท่าแล้วเหมือนกัน เพราะกลับมาจากโรงเรียนค่อนข้างเหนียวตัว
เธออายุห่างจากเขาแค่หนึ่งปี ปีนี้เขาอายุสิบแปด ย่างสิบเก้า ส่วนเธอสิบเจ็ดย่างสิบแปด ที่เธอได้เรียนโรงเรียนดังที่พวกลูกเศรษฐีมีเงินเรียนกันอย่างทิพย์ปัญสรณ์
“ปะ... เปล่าค่ะ” ปลายฝนตอบเสียงตะกุกตะกัก
“ไอ้หมอนี่มันไม่ได้ดีจริงๆ หรอก ที่มันแสดงออกมันแกล้งทำทั้งนั้น ถ้าเธอไปหลงเชื่อมันเหมือนคนอื่นก็จะโดนมันหลอก”
“พี่ไทน์ไม่ใช่คนแบบนั้นนะคะ”
“นี่เธอกล้าเข้าข้างมันอย่างนั้นเหรอ” เขาตรงเข้าบีบคอเธอจนปลายฝนต้องไอออกมา
“แค่ก ๆ ๆ คุณคิง ปลายเจ็บ แค่ก ๆ ปล่อยปลาย แค่ก ๆ” เขายอมปล่อยแต่โดยดี เธอก็ได้แต่ไอติดกันจนสำลัก มือบางลูบคอของตัวเองไปมา ใบหน้าแดงก่ำ
“ถ้าเธอชอบมันก็เลิกชอบมันซะ เพราะฉันจะไม่ยอมให้เด็กในบ้านอย่างเธอไปชอบศัตรูของฉันแน่ ๆ”
“คุณคิงโกรธที่แข่งบาสแพ้พี่ไทน์เหรอคะ”
“นี่เธอกล้าเยาะเย้ยฉันอย่างนั้นเหรอ” คราวนี้เขาขยับเตรียมพุ่งเข้ามาทำร้าย แต่ปลายฝนหลบทัน รีบวิ่งหนีไปที่มุมห้องในทันที เธอยกอุปกรณ์ดูดฝุ่นขึ้นมาเตรียมป้องกัน
“นี่เธอกล้าสู้ฉันอย่างนั้นเหรอปลายฝน”
“ปลายยอมตาย ห้ามทำอะไรปลายนะ”
“เธอได้ตายสมใจแน่” เขาเอ่ยขึ้นเสียงกร้าวดุดัน ปลายฝนหันรีหันขวาง เธอจะเอาตัวรอดยังไงดีนะ เด็กสาวกรีดร้องสุดเสียง
เอาไงเอากัน ต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน ตอนนี้เธอคิดอะไรไม่ออกจริง ๆ
เสียงกรีดร้องของปลายฝนทำให้คนในบ้านแตกตื่น ในขณะที่คชาสบถอย่างหัวเสีย
“เป็นบ้าอะไรของเธอนี่ หยุดกรี๊ดเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวคนในบ้านก็หาว่าฉันทำอะไรเธอหรอก”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นระรัว นั่นทำให้ปลายฝนคิดว่าตัวเองรอดแล้ว
“คุณคิง มีอะไรคะคุณคิง” เสียงนั่นก็คือเสียงของสารินนั่นเอง แต่เสียงของสารินไม่ได้ทำให้คชาสนใจ
“ไสหัวไปซะ!” คชาตวาดออกมาจากในห้อง
“แกทำอะไรปลายฝน เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ” แต่เสียงเข้มของบิดาที่ดังขึ้นทำให้คชากลอกตาไปมา หันไปมองปลายฝนอย่างคาดโทษ
แม้จะกวนบาทาใครขนาดไหน แต่กับบิดาคชาก็ต้องยอมลงให้ในบางครั้ง
ประตูถูกกระชากออกเต็มแรง ใบหน้าของลูกชายที่สุดแสนจะบูดบึ้งทำให้คันสรต้องเอ่ยถาม
“แกทำอะไรปลายฝน”
“คุณพ่อดูสิครับว่าผมทำอะไรเธอ” เขาเปิดประตูให้กว้างอีก ทำให้ทุกคนเห็นปลายฝนยืนตัวสั่นถืออุปกรณ์ทำความสะอาดอยู่มุมหนึ่งของห้อง
“ฉันทำอะไรเธอรึเปล่าปลายฝน ตอบดี ๆ นะ ถ้าเธอพูดโกหก เจอดีแน่”
“แกเลิกขู่ปลายฝนสักที ปลายฝนตอบฉันมาว่าลูกชายของฉันทำอะไรเธอหรือเปล่า ฉันจะจัดการทุกอย่างให้เอง” คันสรเป็นคนยุติธรรม ไม่มีทางเข้าข้างลูกชายแน่นอนหากลูกชายทำผิด ทุกคนในบ้านรู้ดี แต่เพราะภรรยาเสียชีวิตตั้งแต่คชายังเด็ก ทำให้คชาขาดแม่คอยอบรมสั่งสอนมาตลอด และคชาก็โทษว่าที่แม่ตายก็เป็นความผิดของพ่อ เนื่องจากพ่อบ้างาน แม่ไม่สบายแทนที่จะรีบกลับมาดู จนแม่ช็อกเข้าโรงพยาบาล
คันสรเองก็รู้สึกผิด จึงพยายามเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด ตามใจทุกอย่างเพื่อชดเชยกับการสูญเสียที่เกิดขึ้น ไม่อยากให้ลูกขาดแม่แล้วรู้สึกขาดแคลนตามไปด้วย
เขาจึงขยันทำงานมากยิ่งขึ้น เพื่อที่จะให้ลูกสบาย แต่คันสรเพิ่งตระหนักว่าเงินทองมากมายที่หามาได้ กลับไม่ได้ทำให้เขามีความสุขเลย รู้ตัวอีกทีลูกชายก็นิสัยเสีย และเอาแต่ใจตัวเอง ไม่พอใจก็ชอบอาละวาดขว้างปาข้าวของและขี้โมโห ขี้หงุดหงิด ชอบเอาชนะ
“ปลายเห็นแมลงสาบเลยกรี๊ดน่ะค่ะ ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะ” ปลายฝนรีบตอบเสียงสั่น พลางเอ่ยขอโทษทุกคน
“ในห้องคุณคิงมีแมลงสาบเหรอคะ เป็นความผิดของสารินเองค่ะ สารินน่าจะทำความสะอาดได้ไม่ดี เดี๋ยวสารินช่วยทำความสะอาดใหม่นะคะ”
“ไม่ต้องแล้ว ออกไปให้หมดทุกคนนั่นแหละ” เจ้าของห้องไล่ส่งทันที ทำให้ปลายฝนได้โอกาสรีบเดินเลี่ยงตามสารินออกไปในทันที
“คุณคิงทำอะไรปลายรึเปล่า” สารินเอ่ยถามปลายฝนอย่างห่วงใย เพราะเห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย จึงเอ็นดูปลายฝนค่อนข้างมาก
“ไม่ได้ทำจ้ะ”
“โกหกใช่ไหมที่บอกว่าเห็นแมลงสาบ”
“ปลายเห็นแมลงสาบจริงๆ ค่ะ”
“อย่าโกหกพี่”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ขอบคุณพี่สารินมาก ๆ นะคะ”
“มีอะไรก็บอกพี่ได้ คุณคิงน่ะเอาแต่ใจตัวเอง ลูกคนรวยก็แบบนี้”
“แต่คนอื่นก็ไม่เห็นจะเป็นแบบคุณคิงนะจ๊ะพี่”
“ก็ต้องดูเป็นคน ๆ ไป ไม่มีอะไรแล้วไปช่วยพี่ทำกับข้าวดีกว่า เดี๋ยวจะได้เวลาตั้งโต๊ะอาหารแล้ว”
ทางด้านคชา เขาเดินไปทรุดนั่งลงที่ปลายเตียงเมื่อบิดาเดินเข้ามาในห้อง
“คุณพ่อมีอะไรครับ”
“แกรังแกอะไรปลายฝน”
“คุณพ่อก็ได้ยินแล้วนี่ครับ เธอบอกว่าเห็นแมลงสาบ”
“แกนึกว่าพ่อโง่รึไง”
“คุณพ่อฉลาดที่สุดในโลก ไม่ได้โง่ครับ ผมรู้”
“แกอย่ามาประชดประชันแดกดันฉัน”
“คุณพ่อมีอะไรก็พูดมาเถอะครับ”
“วันนี้จะมีแขกมารับประทานอาหารเย็นกับเรา”
“แขก ใครกันครับ สำคัญเหรอ คุณพ่อถึงต้องมาบอกผมด้วยตัวเอง”
“สำคัญ”
“อย่าบอกนะว่าจะหาแม่ใหม่ให้ผมอีกแล้ว ผมไม่เอานะ” เขาดักคอ แม้บิดาจะไม่เคยจริงจังกับใคร เคยพาผู้หญิงมากินข้าวที่บ้านหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยพาใครเข้ามาอยู่ในบ้าน เพราะห่วงความรู้สึกของเขาซึ่งเป็นลูกมากที่สุด
“ฉันจะบอกแกแค่นี้ และฉันเป็นพ่อของแก ไม่ใช่จำเลยให้แกมาซักไซ้ไล่เลียง” พูดจบคันสรก็เดินออกไปจากบ้าน ทำเอาคชาต้องมองตามไปอย่างสงสัย
แขกคนสำคัญของบ้านที่มารับประทานอาหารค่ำด้วยกันทำให้คชาอึ้งและโกรธจัด
“คุณพ่อพายาจกที่ไหนมากินข้าวบ้านเราครับ” คชามองสองแม่ลูกด้วยสายตาดูถูก และไม่ชอบใจอย่างรุนแรง
ตรงหน้าของเขาคือธัญญาเรศและธนา แม่ค้าขายข้าวแกงกับเด็กนักเรียนทุนที่ชอบแข่งขันกับเขาทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องอะไรต่อมิอะไร
“แกห้ามเสียมารยาทกับแขกของพ่อ”
“พ่อจะหาเมียใหม่ก็ให้ดีกว่านี้หน่อยสิครับ นี่มันแม่ค้าขายข้าวแกงกับลูกชายที่มาจากสลัม”
“เลิกพูดจาดูถูกคนอื่นสักทีคิง” คันสรเอ่ยเตือนสติ
ลูกชาย
“ผมดูถูกแน่นอนครับ ไม่ได้ดูผิดเหมือนพ่อหรอก”
“หุบปากเดี๋ยวนี้นะ”
“ถ้าพ่อไม่ไสหัวผู้หญิงคนนี้กับลูกของมันไป ผมไปเอง”
“เขาเป็นผู้หญิงที่พ่อรัก”
“นี่พ่อกล้าพูดแบบนี้เชียวหรือ พ่อต้องรักแม่สิ จะไปรักผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง”
“แม่ของแกพ่อก็รัก แต่แม่ของแกก็ตายไปนานแล้ว พ่อแค่อยากมีคนดูแล มีเพื่อนคู่คิด เพราะต่อไปแกก็ต้องแต่งงานมีครอบครัว”
“แต่ไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ไง คนไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่คนนี้ไง”
“คนไหนก็ได้งั้นเหรอ คนไหนแกก็ไม่เอา”
“ก็คนที่พ่อหามาแต่ละคนมันดี ๆ ทั้งนั้นนี่นา ตาต่ำ โอ๊ย!” คันสรโมโหจัด ตบปากลูกชายไปหนึ่งที
“นี่พ่อกล้าตบผมอย่างนั้นเหรอ พ่อกล้าตบผม” คชาโมโหและเสียใจ เขาเช็ดเลือดที่มุมปาก
“คือว่าพ่อ”
“พ่อไม่ไล่มันไปใช่ไหม งั้นผมไปเอง”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ” คันสรอยากง้อลูกชายแต่ทิฐิก็ทำให้เขาแค่เรียกเอาไว้ แต่ไม่ยอมเอ่ยปากขอโทษที่ทำรุนแรง
คชาชะงัก ก่อนที่จะเดินไปยังรถสปอร์ตคันหรูของตัวเอง แล้วขับออกไปราวกับพายุ
“เพราะเรศทำให้คุณทะเลาะกับลูกอย่างหนัก” ธัญญาเรศเอ่ยขึ้น
“ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก เรากินข้าวกันดีกว่า” คันสรยกหางตัวเอง คิดว่าอย่างไรลูกชายก็ต้องกลับมาตายรัง เพราะเงินทุกบาททุกสตางค์ที่คชาผลาญอยู่คือเงินของเขา
ธนามองตามไปด้วยสายตาที่สะใจเล็ก ๆ นี่เพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้น คชาชอบดูถูกเขา คราวนี้แหละเขาจะเขี่ยคุณชายของบ้านให้กระเด็น แล้วขึ้นมาเป็นคุณชายแทน คอยดูสิ
คันสรกลืนข้าวแทบไม่ลง แต่ไม่อยากให้แขกที่เขาเชิญมาต้องอึดอัด จึงฝืนกินไปเรื่อย ๆ และตักอาหารให้ธัญญาเรศอย่างเอาใจ
เขาเจอเธอด้วยความบังเอิญ ครั้งแรกเขาขับรถไปเฉี่ยวเธอ เลยต้องรับผิดชอบ ครั้งต่อไปเขาไปดูที่ดินแถบนั้นเพื่อจะสร้างโกดังเก็บสินค้า แต่โดนพวกจิ๊กโก๋ติดยาชิงทรัพย์ สองพ่อแม่ลูกช่วยเขาเอาไว้ ธัญญาเรศไม่กลัวตาย วิ่งตามไปกระชากกระเป๋ากลับมาจนโดนจ้วงแทง ในขณะที่ธนาเข้ามาช่วยเตะต่อยกับพวกมันจนได้รับบาดเจ็บ คนทั้งสองถือว่าเป็นผู้มีพระคุณ เขาจึงซาบซึ้งในบุญคุณ ไปมาหาสู่กับทั้งสองเรื่อยมา และคอยช่วยเหลือมาโดยตลอด แถมยังรู้ด้วยว่าธนานั้นเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกับลูกชายของตน แถมยังเป็นเด็กเรียนดีแต่ขาดทุนทรัพย์ เขาจึงอยากช่วยเหลือส่งเสียให้เรียนต่อจนจบ
ธัญญาเรศเองก็เป็นคนสุภาพเรียบร้อย และอ่อนหวาน ทำอาหารก็เก่ง เพราะเป็นแม่ค้าขายข้าวแกง เขาเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าตกหลุมรักเธอได้อย่างไรกัน ในวัยที่เขาเองก็ย่างเข้าห้าสิบปีเข้าไปแล้ว
“พี่ไทน์” เสียงเรียกคุ้นเคยนั้นทำให้ธนาหันไปมองก่อนจะยิ้มให้เจ้าของเสียง
“ปลายอยู่ที่นี่เหรอ”
“ใช่ค่ะ แม่ของปลายทำงานอยู่ที่นี่ค่ะ แล้วพี่ไทน์มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ” เธอออกไปทำรายงานกับเพื่อนเพิ่งกลับ จึงรู้จากมารดาว่าเจ้านายมีแขก
“พี่มากินข้าวกับคุณคันสรครับ ท่านเชิญพี่มา”
“เหรอจ๊ะ”
“คือเรื่องมันยาว เดี๋ยวพี่จะเล่าให้ฟัง”
“อ้าว... เราสองคนรู้จักกันด้วยเหรอ” คันสรที่เดินออกมาพร้อมกับธัญญาเรศเอ่ยถามเด็กสาวในบ้านเมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังคุยกันอยู่
“พี่ไทน์เป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนน่ะค่ะ”
“ดี ๆ ต่อไปอยู่บ้านหลังเดียวกัน จะได้ช่วยเหลือกัน”
“คุณท่านหมายความว่า”
“ต่อไปไทน์กับแม่ของเขาจะมาอยู่ที่นี่ ยังไงฉันก็ฝากปลายดูแลพวกเขาด้วยนะ”
“ค่ะคุณท่าน” เธอพูดอย่างดีใจ ที่ผู้ชายที่แอบชอบแอบปลื้มจะมาอยู่บ้านหลังเดียวกันกับเธอ
“เดี๋ยวผมให้คนรถไปส่งที่บ้านนะ อาทิตย์หน้าถ้าไม่ติดปัญหาอะไร คุณกับลูกก็ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้เลย”
“แต่ลูกชายของคุณ”
“ลูกชายของผม ผมจะจัดการเอง คุณเดินทางกลับดีๆ นะ” คันสรเอ่ยบอกเสียงนุ่ม ทำให้ธัญญาเรศกับธนายกมือไหว้ก่อนจะขอตัวกลับ
“เราล่ะกลับมืด ๆ ค่ำ ๆ ไปไหนมา ที่ฉันถามเพราะเป็นห่วงนะ”
“หนูไปทำรายงานบ้านเพื่อนมาน่ะค่ะ ขออนุญาตแม่แล้วน่ะค่ะ”
“วันหลังถ้ากลับมืด ๆ ค่ำ ๆ แบบนี้ก็ให้คนรถที่บ้านไปรับสิ เป็นผู้หญิงมันอันตราย”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณท่าน เพื่อนขับรถมาส่งค่ะ หนูไม่ได้กลับมาคนเดียว”
“เอาเถอะๆ กลับมาเหนื่อย ๆ ก็ไปพักผ่อนเถอะ ขยันเรียนแบบนี้ก็ดี ปีหน้าก็จะขึ้นมหาวิทยาลัยแล้วใช่ไหม”
“ค่ะคุณท่าน งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ”
“ไปเถอะ” คันสรเอ่ยจบก็เดินกลับเข้าบ้านไป ในขณะที่ปลายฝนเดินไปทางหลังบ้าน เพื่อไปยังห้องพักของเธอ
“หิวจังเลยจ้ะ” เธออาบน้ำอาบท่าเสร็จก็ออกมาที่ห้องครัว เพราะหลายคนยังไม่นอน ยังนั่งดูทีวีกันอยู่ และกินอะไรกันอยู่
“กลับมาแล้วเหรอปลาย มา ๆ มากินผัดหมี่กัน แม่เอ็งเขาทำผัดหมี่กะทิ อร่อยเชียว” สารินเอ่ยชวน
“ของโปรดปลายเลยจ้ะ”
“ดีจริง กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนนะเอ็ง ไม่เหมือนพี่ แค่หายใจก็อ้วนแล้ว” ประโยคของสารินทำเอาทุกคนในครัวหัวเราะประสานเสียงกัน
คันสรเลี้ยงคนรับใช้ในบ้านอย่างสุขสบาย ทุกคนจึงทำงานถวายหัว ทั้งคนขับรถ คนสวน แม่บ้าน ต่างมีสวัสดิการให้ ลูกหลานก็ส่งให้เรียน เรียกว่าเป็นคนดีมากทีเดียว
“ปลายใช้พลังงานเยอะเลยไม่อ้วนจ้ะ”
“พี่ก็ใช้พลังงานเยอะนะ ทำงานบ้านทั้งวัน ยังอ้วนเลย”
“แต่อ้วนพี่ก็รักนะ” เสริมเอ่ยบอกภรรยาทำเอาสารินยิ้มเขิน
เสริมเป็นคนสวนของบ้าน เป็นสามีของสาริน แต่ทั้งสองนั้นไม่มีลูกด้วยกัน เพราะเสริมเป็นหมัน แต่ทั้งสองก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไม่เคยทะเลาะกันเลย
“พี่เสริมนี่ก็โรแมนติกเหมือนกันนะคะ” ปลายฝนตักหมี่กะทิเข้าปากก่อนจะเอ่ยชมว่าอร่อย
“อืม... อร่อยจังเลยจ้ะ ฝีมือแม่นี่สุดยอดไปเลย”
“เสียดายเอ็งกลับมาไม่ทัน” สารินเอ่ยขึ้น
“มีอะไรเหรอจ๊ะพี่สาริน”
“ก็คุณท่านน่ะสิพาเมียใหม่เข้าบ้าน ทะเลาะกับคุณคิงยกใหญ่เลย”
“จริงเหรอจ๊ะ”
“จริงสิ โกรธหัวฟัดหัวเหวียง ทะเลาะกันเสียงดัง ขับรถออกไปจากบ้านยังไม่กลับมาเลย”
“น้าเรศเป็นเมียใหม่ของคุณท่านเหรอจ๊ะ”
“ปลายรู้จักด้วยเหรอ”
“ก็รู้จักจ้ะ เป็นแม่ของพี่ไทน์ พี่เขาเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนน่ะจ้ะ แถมยังเป็นเพื่อนร่วมห้องของคุณคิงอีกด้วย สองคนนี่เขาไม่ถูกกันจ้ะ ไม่ลงรอยกัน ไม่กินเส้นกันมานานแล้วเพราะชอบแข่งกันในทุกๆ เรื่องน่ะจ้ะ”
“ว่าแล้วเชียวทำไมคุณคิงถึงได้โมโหซะขนาดนั้น”
“พี่ไทน์น่าจะอยู่ยากนะจ๊ะ คุณคิงคงไม่ยอม พี่ไทน์เป็นคนดีมาก ๆ เป็นสุภาพบุรุษ รูปหล่อ น่ารัก มีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือคนอื่น” คนพูดเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้ม
