JOSIE POV:

ฉันเดินลุยฝนกลับมายังคฤหาสน์ของอัลฟ่า สายฝนชะล้างโคลนออกไป แต่ไม่ใช่ความอัปยศ บ้านหลังใหญ่มหึมาตั้งตระหง่านอยู่ในความมืด เป็นเหมือนคุกมากกว่าบ้าน

ข้างใน ฉันเลี่ยงบันไดใหญ่และตรงไปยังห้องนอนของเรา—ห้องนอนของเขา—ฉันเริ่มเก็บของ มันไม่มีอะไรให้เอาไปมากนัก หนังสือเก่าๆ ไม่กี่เล่ม กล่องเครื่องประดับเล็กๆ ของแม่ และเสื้อผ้าที่ฉันใส่มาเมื่อสามปีก่อน

ฉันเปิดตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอิน มันคือทะเลสีขาวและสีชมพูพาสเทล ชุดราตรีและเดรสจากดีไซเนอร์เรียงรายเป็นแถวที่ลอเรนซ์ซื้อให้ฉัน ทุกชุดเป็นแบบเดียวกับสไตล์ของโรสลิน ที่มุมสุดของตู้ ในพื้นที่เล็กๆ ที่ถูกเบียดเสียด คือเสื้อผ้าของฉันเอง กางเกงยีนส์สีดำไม่กี่ตัว สเวตเตอร์สีเทาเข้ม... ตัวตนที่แท้จริงของฉัน

โทรศัพท์สำรองของฉันสั่นอีกครั้ง เป็นข้อความจากคริส

"จัดการเรื่องอพาร์ตเมนต์ในเมืองกลางให้แล้ว ฉันติดต่อไปหาผู้อาวุโสที่นั่นคนหนึ่งด้วย เป็นคนเก็บตัว เธอจะช่วยให้เธอเข้าใจเรื่อง... พลังของเธอได้ เธอรอเธออยู่"

ฉันมองข้อความนั้น ความรู้สึกผิดและความมุ่งมั่นที่แปลกประหลาดปั่นป่วนอยู่ในท้อง คริส แฮร์ริส อัลฟ่าแห่งฝูงวารีเงิน เขาเป็นพี่ชายต่างมารดาของโรสลิน ผู้ชายที่มองเห็นว่าน้องสาวตัวเองเป็นอสรพิษร้าย เขาเสนอความคุ้มครองและทางออกให้ฉัน ฉันรู้ว่าเขารู้สึกบางอย่างกับฉัน แรงดึงดูดที่เขาอธิบายไม่ได้

และฉันกำลังจะใช้ประโยชน์จากมัน การใช้ความรู้สึกของเขาไม่ใช่แค่กุญแจสู่การเอาชีวิตรอดของฉัน แต่มันคือคมมีดที่ฉันจะใช้บิดแทงเข้าที่กลางหลังของทั้งลอเรนซ์และโรสลิน ความคิดนั้นส่งความเย็นเยียบที่น่าพึงพอใจไปทั่วร่าง

ฉันกำลังพับสเวตเตอร์สีดำอยู่ตอนที่ประตูห้องนอนเปิดออก ลอเรนซ์ยืนอยู่ตรงนั้น กลิ่นน้ำหอมกุหลาบที่หอมเลี่ยนของโรสลินและไวน์ราคาแพงคละคลุ้ง เขาดูพอใจกับตัวเอง

"อยู่นี่เองเหรอ" เขาพูด สายตากวาดมองร่างที่ยังเปียกชื้นของฉันอย่างไม่ใส่ใจ "รู้สึกดีขึ้นรึยัง?"

ฉันรีบซ่อนกระเป๋าเดินทางแล้วหันไปหาเขา ปั้นหน้าให้ดูสงบและยอมจำนน มันเป็นหน้ากากที่ฉันฝึกฝนจนสมบูรณ์แบบมาตลอดสามปี

"ค่ะ อัลฟ่า" ฉันพูดเสียงเบา "ท่านพูดถูก ฉันโง่เอง ฉันคิดทบทวนแล้ว และตอนนี้ฉันเข้าใจที่ทางของตัวเองแล้ว ฉันจะเป็นอะไรก็ได้ที่ท่านต้องการ เป็นคู่ครองแค่ในนาม ฉันจะไม่ขอให้ท่านประทับตราอีกแล้ว"

คิ้วของเขายกขึ้นอย่างประหลาดใจ จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นความพึงพอใจอย่างหยิ่งผยอง นี่คือสิ่งที่เขาต้องการมาตลอด... ตุ๊กตาที่เชื่อฟังอย่างสมบูรณ์แบบ

"ดี" เขาพูด พยักหน้า "ดีใจที่เธอคิดได้"

แต่ขณะที่เขามองฉัน มีบางอย่างฉายแวบผ่านใบหน้าของเขา คิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น มันคือความรำคาญ ส่วนลึกในสัญชาตญาณของเขา—ส่วนที่รับรู้ว่าฉันคือคู่แท้—กำลังหงุดหงิดกับการยอมจำนนอย่างง่ายดายของฉัน มันต้องการการต่อสู้ มันต้องการฉัน

เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นอายอัลฟ่าของเขาแผ่ซ่านไปทั่วห้อง "เพื่อสืบทอดทายาทของฉัน และเพื่อความมั่นคงของฝูงจันทราทมิฬ ฉันต้องการทายาท" เขาพูดราวกับกำลังเจรจาธุรกิจ "เราจะเริ่มกันหลังงานกาลา"

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ เขาต้องการใช้ร่างกายของฉันเพื่อผลิตทายาทให้เขา ทั้งๆ ที่หัวใจและวิญญาณของเขาเป็นของผู้หญิงอีกคน

ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบ เสียงเรียกเข้าของโรสลินก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ของเขา เขารับสายด้วยรอยยิ้ม หันหลังให้ฉันขณะที่เปิดโทรจิตกับหล่อนอีกครั้ง

"แน่นอน ที่รัก แค่จัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของฝูงอยู่น่ะ เดี๋ยวผมจะรีบไป"

เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานซึ่งกองไปด้วยสนธิสัญญาของฝูงและเอกสารบริษัทจากธุรกิจบังหน้าของเรา แอนดรูวส์ โกลบอล เขาเริ่มเซ็นเอกสาร โดยที่สมาธิของเขาถูกแบ่งไประหว่างงานตรงหน้ากับการสนทนาทางจิตกับโรสลิน

นี่คือโอกาสของฉัน

หัวใจฉันเต้นรัวอยู่ในอกราวกับกลองศึก ทั้งหวาดกลัวและตื่นเต้น ฉันเคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบไปที่โต๊ะ หยิบกองเอกสารเล็กๆ ที่ต้องการลายเซ็นของเขาขึ้นมา

"ให้ฉันช่วยนะคะ อัลฟ่า" ฉันพูด เสียงมั่นคงแม้ว่ามือจะสั่นเทา

เขาพยักหน้ารับรู้ สมาธิของเขายังอยู่ที่อื่น

ด้วยนิ้วที่สั่นเทา ฉันหยิบกระดาษแผ่นเดียวออกจากกระเป๋าแล้วสอดมันไว้ที่ด้านล่างสุดของเอกสารกลยุทธ์ป้องกันการเทคโอเวอร์ที่ไม่เป็นมิตรหนาแปดสิบหน้า ที่ทีมกฎหมายของเขาส่งมาเพื่อขออนุมัติฉุกเฉิน มันเป็นเอกสารที่ฉันรู้ว่าเขาจะไม่มีวันอ่านทั้งหมด แค่เซ็นชื่อเท่านั้น เอกสารของฉันดูเหมือนข้อตกลงระหว่างฝูงทั่วไป ที่ร่างโดยทนายในดินแดนกลางที่คริสหามาให้

หัวข้อของมัน เขียนด้วยตัวอักษรทางการตัวเล็กๆ คือ: พิธีกรรมปฏิเสธคู่

ฉันจ้องไปที่กระดาษ ปล่อยพลังหมาป่าขาวที่ถูกกดไว้ส่วนหนึ่งไหลเข้าไป—ไม่มากพอที่จะเป็นเวทมนตร์ แค่พอที่จะทำให้กระดาษแผ่นนั้นดูธรรมดา น่าเบื่อ เป็นแค่เอกสารราชการไร้สาระอีกชิ้นหนึ่ง

ฉันเฝ้ามองเขาเซ็นเอกสารทีละฉบับ ปลายปากกาของเขาตวัดไปทั่วหน้ากระดาษ เขาเซ็นข้อตกลงการค้า ใบอนุญาตที่ดิน การจัดสรรทรัพยากร...

และแล้วเขาก็มาถึงหน้าสุดท้าย เอกสารของฉัน

เขาไม่ได้อ่านมันด้วยซ้ำ คิ้วของเขาขมวดมุ่น ริมฝีปากขยับเล็กน้อยขณะที่เขายังคงสนทนาเงียบๆ กับโรสลิน

เขาตวัดลายเซ็นที่ทรงพลังและหยิ่งยโสของเขาลงที่ด้านล่างของหน้ากระดาษ

ลอเรนซ์ แอนดรูวส์

เพียงแค่ตวัดข้อมือ เขาก็ทำมันลงไป เขาได้เซ็นสละคู่แท้ของเขา เขาได้ตัดวิญญาณของตัวเอง และเขาไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย

---

JOSIE POV:

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินเข้าไปในศูนย์บัญชาการของฝูง—ซึ่งปลอมตัวเป็นชั้นผู้บริหารของแอนดรูวส์ โกลบอล—ด้วยความรู้สึกว่างเปล่าในอก แบบฟอร์มปฏิเสธที่เซ็นแล้วถูกซ่อนไว้อย่างปลอดภัย เป็นระเบิดเวลาที่รอเวลาเหมาะสมที่จะจุดชนวน

ภาพที่เห็นทำให้ความรู้สึกว่างเปล่านั้นลุกเป็นไฟ โรสลินอยู่ที่นั่น ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานของลอเรนซ์ มือของหล่อนกำลังจัดเนคไทให้เขา หล่อนโน้มตัวเข้าไปใกล้ กระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูเขาซึ่งทำให้เขาหัวเราะเบาๆ หล่อนเงยหน้าขึ้นเมื่อฉันเข้ามา ดวงตาสีฟ้าครามของหล่อนฉายแววอาฆาตอย่างผู้ชนะ หล่อนทำตัวราวกับว่าเป็นลูน่าแล้ว

"โจซี่ ที่รัก" หล่อนพูดเสียงหวานหยดย้อย "ช่วยไปชงชาสมุนไพรสูตรพิเศษของฉันมาให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ? ลอเรนซ์มีติดไว้ให้ฉันเสมอเลยนะ เธอรู้ใช่ไหมว่าสูตรไหน"

ฉันรู้สิ ฉันรู้ดีเลยล่ะ

"ได้ค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบสมบูรณ์แบบ ฉันหันหลังและเดินไปยังห้องรับรองผู้บริหาร เล่นบทคนรับใช้ที่เชื่อฟัง

ภายในห้องรับรอง ฉันยืนอยู่หน้าครัวเล็กๆ ที่ทันสมัย ภาพในหัวย้อนกลับไปถึงสมุดบันทึกที่ฉันเจอในตู้เซฟของลอเรนซ์ มันไม่ได้มีแค่รายละเอียดของพิธีกรรมสร้างพันธะ แต่มันคือบันทึกความชอบทุกอย่างของโรสลินอย่างละเอียด อาหารโปรดของหล่อน กลิ่นดอกราตรีในแชมพูที่หล่อนชอบ ส่วนผสมที่แน่นอนของสมุนไพรในชาของหล่อน—คาโมมายล์ ลาเวนเดอร์ และน้ำผึ้งหายากจากดอกไม้บนภูเขาของสันเขาทางเหนือหนึ่งหยด

ตลอดสามปี ลอเรนซ์ฝึกฝนฉัน เขาให้ฉันเข้าฝึกการรับรู้ประสาทสัมผัส ฝึกฝนการดมกลิ่นและรับรส เขาผลักดันให้ฉันพัฒนาความแข็งแกร่งในแบบที่รู้สึกผิดธรรมชาติสำหรับหมาป่าของฉัน ฉันเคยคิดว่าเขากำลังเตรียมฉันให้เป็นลูน่าที่แข็งแกร่ง

ฉันคิดผิด เขากำลังปั้นฉันให้เป็นร่างจำลองที่สมบูรณ์แบบของโรสลิน

มือของฉันนิ่งขณะเตรียมชา การเคลื่อนไหวแม่นยำ ฉันเป็นนักแสดงที่กำลังเล่นบทบาทที่ตอนนี้ฉันเกลียดชัง เมื่อฉันกลับมาที่ห้องทำงาน โรสลินกำลังสำรวจเล็บของตัวเอง ดูเบื่อหน่าย ขณะที่ฉันเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ หล่อนก็ลุกขึ้นพรวดพราด จงใจเดินชนฉัน

"อุ๊ย ซุ่มซ่ามจังเลย!" หล่อนอุทาน

ถ้วยกระเบื้องเนื้อดีเอียง และชาร้อนๆ ก็สาดลงบนหลังมือขวาของฉัน ความเจ็บปวดแสบร้อนแล่นปราดขึ้นมาที่แขน แต่มันเป็นมากกว่าความร้อน ความเจ็บปวดจากการเผาไหม้ของสารเคมีตามมา และฉันก็สูดหายใจเข้าลึก สะดุดถอยหลัง หมาป่าในตัวฉันร้องครางอย่างเจ็บปวด

โลหะเงินเหลว หล่อนแอบเติมโลหะเงินเหลวลงในชา

ผิวหนังบนมือของฉันไหม้เกรียม กลายเป็นสีแดงก่ำพุพอง สำหรับมนุษย์หมาป่า โลหะเงินคือยาพิษ มันเผาไหม้เนื้อหนังและขัดขวางความสามารถในการรักษาของเรา มันรู้สึกเหมือนกำลังพยายามเผาทำลายบางสิ่งที่อยู่ลึกเข้าไปข้างใน บางสิ่งที่เก่าแก่และบริสุทธิ์

"โรสลิน เป็นอะไรรึเปล่า? โดนลวกไหม?" ลอเรนซ์ลุกขึ้นทันที วิ่งไปที่ข้างกายหล่อน มือของเขาอังอยู่เหนือตัวหล่อนเพื่อตรวจดูว่ามีรอยกระเด็นหรือไม่ เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉัน

ฉันกุมมือตัวเอง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยเสียงกรีดร้องเงียบๆ ขณะที่โลหะเงินยังคงกัดกินผิวหนังของฉัน

ในที่สุดเขาก็หันมามองฉัน แต่ดวงตาของเขาไม่มีความกังวล มีเพียงความรำคาญ

"เป็นบ้าอะไรของเธอ?" เขาคำราม และพลังจากคำสั่งอัลฟ่าของเขากระแทกเข้าใส่ฉันเหมือนโดนตบ ทำให้ฉันโซเซ ""ไปห้องพยาบาลซะ เลิกทำตัวเป็นนางเอกแล้วทำให้ตัวเองขายหน้าได้แล้ว""

ความอัปยศปะทะกับความเจ็บปวดแสนสาหัส ฉันหันหลังแล้ววิ่งหนี คำพูดของเขาไล่ตามฉันไปตามทางเดิน

ในห้องพยาบาลส่วนตัวของฝูง ฉันเจอกระปุกขี้ผึ้งจันทรกลีบ สิ่งเดียวที่สามารถบรรเทาแผลไหม้จากโลหะเงินได้ ขณะที่ฉันค่อยๆ ทาครีมเย็นๆ ลงบนผิวที่พุพอง ความตั้งใจของฉันก็แข็งแกร่งขึ้นเป็นบางสิ่งที่เย็นชาและไม่มีวันแตกสลาย ความรักที่เหลืออยู่ต่อลอเรนซ์ได้ตายลงในวินาทีนั้น ถูกแทนที่ด้วยความสงบเยือกเย็น

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา ถ่ายรูปมือที่ไหม้เกรียมและผิดรูปของฉัน จากนั้นก็ถ่ายรูปแบบฟอร์มปฏิเสธ ลายเซ็นของเขาชัดเจนและโดดเด่นอยู่ด้านล่าง

ฉันส่งรูปทั้งสองไปให้คริสพร้อมข้อความสั้นๆ

"แผนเดินหน้าต่อ ไม่มีการเปลี่ยนแปลง"

---