จากัวร์...

"จากัวร์ลูกต้องหมั้นกับน้องพรีมนะ" ผมแทบจะสำลักขนมที่กำลังจะเอาเข้าปากเมื่อได้ยินชัดๆ เต็มสองรูหู

"แม่ว่าไงนะ!!! " ถามย้ำดูอีกรอบเผื่อตัวเองหูอาจจะไม่ค่อยดี

"แกจะตะโกนใส่แม่ทำไมไอ้กัวร์ แม่แค่บอกให้มึงหมั้นกับน้องพรีมลูกสาวลุงภัทรกับน้าเคท" คนที่ตอกย้ำคำพูดของแม่ก็คือเฮียผมเองเฮียลีโอที่ไม่ได้แปลว่าลิงโตแต่แปลว่าแมวน้อย (แมวน้อยยังไงก็ลองไปตามอ่านกันได้จากเรื่อง ป่วนรักยัยตัวแสบลีโอ&ลิลิน)

"เฮียอย่ายุ่งคนมีเมียแล้วก็เงียบไปเลย" ผมแม่งโคตรหมั่นไส้พี่ชายตัวเองเลยจริงๆ ไม่รู้ทำไม

"เออว่ะพูดถึงเมียก็คิดถึง แม่เรนครับผมขอไปหาลินก่อนนะครับ ไม่เจอหน้าวันเดียวโคตรคิดถึงเลย" ผมฟังละอดหมั่นไส้ไม่ได้เลยจริงๆ ให้ตายเหอะทีเมื่อก่อนนี่เสือกไสไล่ส่งลิลินยังกะอะไรทำตัวเหี้ยใส่ลิลินแค่ไหนเฮียมันเคยจำได้บ้างไหมผมอยากรู้ เหอะ พอมาตอนนี้นี่อะไรก็ลินครับที่รักคับเมียครับอ้อนเช้าอ้อนเย็น ยิ่งถ้าวันไหนเฮียหลอกยัยลินมานอนบ้านได้นี่ผมแทบนอนไม่หลับห้องผมกับห้องเฮียลีโอมันติดกันไง เสียงสองคนนั้นมันรบกวนการนอนของผม เสียง อิ๊อ๊ะ อิ๊อ๊ะ ดังตลอดทั้งคืน ไหนจะเสียงหัวเตียงกระแทกผนังห้องนอนอีกเรื่องของเรื่องคือหัวเตียงของผมกับของเฮียมันชนกันไงมีแค่ผนังห้องกั้นไม่อยากได้ยินก็ต้องได้ยินมั้ย บางคืนก็ได้ยินอิเฮียมันอ้อนเมียเวลาโดยงอน หึ หึ ธาตุเมียเห็นๆ นี่ขนาดยังไม่ได้แต่งงานกันนะผมไม่อยากคิดเลยว่าถ้าแต่งงานกันแล้วเฮียลีโอของผมจะแมวน้อยขนาดไหน แต่พักนี้โชคดีหน่อยที่เฮียมันไปอยู่คอนโดที่มันเพิ่งซื้อโดยการเบิกเงินเดือนล่วงหน้าจากพ่อเสือไปสิบล้านเพื่อซื้อคอนโดอยู่กับลินสองต่อสอง ดีครับดีมากๆ ผมจะได้นอนตายตาหลับไม่ต้องทนฟังเสียงสองคนนั้นเล่นผีผ้าห่มกัน

"อื้มมม ไปเถอะลูก อ้อแล้วก็อย่าไปยั่วโมโหพ่อตาเราให้มากล่ะเดี๋ยวเขาจะไม่ยกลูกสาวเค้าให้"

"ถ้าอาขุนไม่ยกลินให้ผมก็พาลินหนีแล้วพอเรามีหลานสักสองสามคนแล้วค่อยมากราบขอขมาแค่นั้นเองครับแม่เรน^^"

"ความคิดโคตรเหี้ยเลยนะเฮียผมขอให้อาขุนไม่ยกลินให้เฮียง่ายๆ ให้อาขุนพาลินไปเรียนต่อเมืองนอกสักสี่ห้าปีให้คนบางคนแถวนี้ลงแดงตายไปเลย" ผมเองครับที่พูด เฮียมันก็หันมามองหน้าผมแบบไม่พอใจที่ผมพูดในสิ่งที่เฮียมันกลัวนั่นก็คือกลัวว่าลิลินจะไปเรียนต่อ ผมเลยทำหน้ากวนตรีนกลับไป มันไม่กล้าทำอะไรผมหรอกครับเพราะแม่เรนนั่งอยู่ตรงนี้

"พอเลยสองคนนี้เจอหน้ากันทำไมชอบทะเลาะกันจริงทีตอนเด็กๆ นี่รักกันยังกะอะไร" ใช่ครับเมื่อก่อนตอนผมเด็กๆผมติดเฮียหนักมากเราจะเล่นกันสองคนพี่น้องส่วนพี่สาวผมทั้งสองผมไม่ค่อยเล่นด้วยเพราะถ้าเข้าร่วมวงเมื่อไหร่ผมจะโดนจับแต่งเป็นเจ้าหญิงโน่นนี่นั่นตลอด

"งั้นผมไปก่อนนะครับแม่เรนอยู่นานกว่านี้เดี๋ยวจะได้กระทืบน้องตัวเอง"

หลังจากเฮียลีโอออกไปแม่เรนก็หันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"แม่จะไม่ถามลูกนะจากัวร์นะว่าเมื่องานวันเกิดน้องพรีมปีก่อนลูกทำอะไรน้องพรีม" ผมถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียวเมื่อถูกถามถึงเรื่องที่ผมเองก็ไม่เคยลืมว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น

จากัวร์...

เมื่อปีก่อนผมถูกเฮียลีโอขอร้องให้เอาของขวัญวันเกิดอายุครบ16ปีไปให้ยัยพรีมที่บ้านซึ่งมันก็เป็นผมมาตลอดสามปีที่ผ่านมาตั้งแต่เฮียมันไปเรียนต่อต่างประเทศ ที่เฮียมันจะส่งของขวัญมาให้แล้วให้ผมเอาไปให้ยัยพรีมถามว่าทำไมเฮียถึงไม่ให้เจ๊แสนดีแสนรักเอาไปให้นั่นเป็นเพราะสองคนนั้นไม่ค่อยถูกกับพรีมเท่าไหร่เจอหน้ากันก็จะชอบทะเลาะกันประจำตั้งแต่เด็กยันโตพูดตรงๆ เลยนะยัยพรีมน่ะนิสัยไม่ค่อยดีมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วครับคือนิสัยลูกสาวคนเดียวที่โดนพ่อแม่ตามใจนิสัยก็เลยเสียชอบเอาแต่ใจตัวเองใครขัดใจอะไรไม่ได้เลยชอบฟ้องพ่อฟ้องแม่หาว่าคนนั้นแกล้งคนนี่รังแก เจ๊ทั้งสองคนของผมเลยไม่ชอบไปเล่นด้วยแล้วอีกอย่างนะยัยพรีมน่ะเมื่อก่อนติดเฮียของผมมากถ้าช่วงไหนพ่อกับแม่พาเราทั้งหมดไปเยี่ยมตายายซึ่งอยู่ต่างจังหวัดยัยพรีมก็จะมาหาที่บ้านทันทีถ้ารู้ว่าครอบครัวผมจะไปถึงวันไหนวันนั้นก็จะมานั่งรอตั้งแต่เช้าเลยล่ะพอพวกเรามาถึงแทนที่ทุกคนจะเจอตาเจอยายก่อนไม่หรอกครับเจอยัยตัวร้ายนี่คนแรกเลยที่นั่งรออยู่หน้าบ้านพอเฮียผมลงรถปุ๊บยัยพรีมก็จะวิ่งมากระโดดกอดคอหอมแก้มทันทีแล้วไม่เข้าใจว่ายัยนี่มีอะไรดีเฮียผมถึงรักและเอ็นดูยัยนี่นักหนามีอะไรน่ารักน่าเอ็นดูวะผมก็ยังไม่เข้าใจจนถึงทุกวันนี้จะว่าไม่มีน้องสาวก็ไม่น่าใช่เพราะตัวเองก็มีน้องสาวถึงสองคน ยัยพรีมคงได้ใจที่เห็นเฮียผมรักใครเอ็นดูตัวเองก็เลยทำเหมือนเฮียผมเป็นพี่ชายตัวเองคนเดียวใครแตะต้องไม่ได้แม้กระทั่งเจ๊ทั้งสองคนของผมที่เป็นน้องสาวแท้ๆ ยังเล่นกับพี่ชายตัวเองไม่ได้เลยไม่งั้นยัยพรีมกรี๊ดบ้านแตกหาว่าเจ๊ทั้งสองของผมแกล้ง ดูเอาเถอะนิสัยแบบนี้ใครอยากจะคบด้วย อ้อลืมบอกไปยัยพรีมกับผมเราอายุเท่ากันนะเกิดปีเดียวกันแต่เกิดคนละเดือนยัยพรีมเป็นลูกสาวคนเดียวของลุงภัทรกับน้าเคทซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อเสือกับแม่เรนครอบครัวของพรีมอาศัยอยู่ที่ต่างจังหวัดไม่ได้อยู่กรุงเทพเหมือนครอบครัวผมแต่ก็อยู่ในอำเภอเดียวกับตายายผมก็นั่นแล่ะครับถ้าผมมาหาตายายก็ต้องเจอยัยตัวร้ายนี่ทุกครั้ง

ย้อนกลับไปในคืนวันนั้นลุงภัทรกับน้าเคทจัดงานวันเกิดให้กับยัยพรีมที่มีอายุครบ16ปี งานก็จัดใหญ่โตสมฐานะหลานสาวอดีตกำนันที่คนในระแวกนั้นเกรงกลัวอิทธิพล คือเท่าที่ผมพอจะรู้มาก็คือก่อนที่ลุงภัทรจะมาแต่งงานกับน้าเคทตากำนันกับลุงภัทรเคยทำธุรกิจมืดมาก่อนทั้งค้าผู้หญิงค้ายาและอะไรอีกหลายๆ อย่างแต่พอลุงภัทรแต่งงานกับน้าเคทและมีลูกสาวคือยัยพรีมลุงภัทรเลยตัดสินใจที่จะเลิกธุรกิจพวกนั้นอย่างเด็ดขาดเพราะกลัวกรรมที่เคยทำมันจะตกมาที่ลูกสาวของตัวเองซึ่งเรื่องนี้มีคนๆ เดียวที่ไม่เคยรู้ก็คือยัยพรีมว่าพ่อกับปู่ตัวเองเคยทำธุกิจอะไรมาก่อนและทุกคนก็ไม่เคยพูดให้ยัยพรีมฟัง

"อ่ะ ของขวัญวันเกิด" ผมยื่นกล่องของขวัญของผมให้กับเจ้าของงานวันเกิดที่เอาแต่ก้มหน้าเล่นมือถือไม่ได้สนใจใครที่มาร่วมงานวันเกิดตัวเองเลยสักนิด

"อืมวางไว้นั่นแล่ะ" พูดน้ำเสียงห้วนๆตายังจ้องอยู่หน้าจอผมก้มดูก็เห็นยัยนั่นกำลังเล่นเกมส์ในมือถืออย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่สนใจผมเลยสักนิด แม่งรู้งี้ไม่เดินเอาให้หรอกเอาวางไว้บนโต๊ะหน้างานก็จบ มีอย่างที่ไหนเป็นเจ้าของงานแท้ๆกลับมานั่งหลบมุมเล่นเกมส์เชื่อยัยนี่เลยจริงๆ

"ส่วนนี่ของขวัญเฮียลีโอฝากมาให้" เพียงแค่นั้นแล่ะยัยพรีมรีบวางมือถือลงบนตักแล้วดึงกล่องของขวัญที่อยู่ในมือของผมไปทันทีไม่มีแม้แต่คำขอบคุณหรือขอบใจจากยัยนี่เลยสักคำ แแม่งไร้มารยาทสิ้นดี