หนึ่งปีก่อน

" คิมูจิ"

"อ๊ะ อ๊ะ อิไต้ อิไต้"

">//<"

"0-0"

เธอกับคนข้างๆกำลังอึ้งและตื่นตกใจกับภาพที่ปรากฏอยู่หน้าจอคอม มันคือหนังประเภทนึงที่เธอกับเขาดันไปเปิดเจอเข้าโดยบังเอิญอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"อื้มมหืมมมม นมแม่งโคตรใหญ่ แจ่มว่ะ" คนข้างๆก็มีอาการไม่แตกต่างไปจากเธอสักเท่าไหร่เขามองจอตาไม่กะพริบเลย

"ทำไมผู้หญิงต้องเอาอันนั้นเข้าปากด้วยอ่ะนายรู้มั้ยจากัวร์"

"ไม่รู้" ตอบแบบไม่ได้ใส่ใจที่จะตอบเพราะเอาแต่จ้องหน้าจอ

เอ๊ะ?? ดูนั่นสิมีน้ำพุ่งออกมาด้วยเหมือนนมโยเกิร์ตที่เราชอบกินเลย"

"โหเต็มหน้าเลยว่ะ เจ๋งไปเลย"

"ทำไมผู้หญิงถึงกินน้ำนั่นล่ะ"

"ไม่รู้ดิ อร่อยก็ได้มั้ง"

"อร่อย?? "

"อืมฮึ"

'นายจะมีน้ำนมโยเกิร์ตออกมาแบบนั้นมั้ยอ่ะจากัวร์"

"ผู้ชายคนนั้นมีฉันก็ต้องดิ เพราะฉันก็มีไอ้นั่นเหมือนกัน"

"เหรอออ"

"ทำไมอยากลองกิน?? "

"ก็อยากรู้ว่ามันจะอร่อยจริงมั้ย"

"อยากกินป่ะล่ะจะให้กิน"

สิบนาทีต่อมา...

เธอตัดสินใจจับเจ้าตัวปะหลาดอันใหญ่เข้าสู่โพรงปากซึ่งมันคับแน่นไปทั้งปากจนเธอหายใจแทบไม่ออก

อ๊อก อ๊อก อ๊อก

"ซี๊ดดด มันแปลกๆว่ะพรีม ซี๊ดดด อ่าาส์"

บ๊วบ บ๊วบ บ๊วบ

"โอ๊ยยย มันเสียวหัว อ่าาาส์"

"อ๊ะไอ่อ้ามอะออกอา" (มะไหร่น้ำจะออกมา)

"เธอว่าอะไรนะ ซี๊ดดดดด"

"มะไหร่น้ำจะออกมา" เธอเอาเจ้าแท่งประหลาดออกจากปากแล้วถามคนที่ยืนทำหน้าเหมือนคนใกล้ตาย

"มะ ไม่รู้ อ่าาาาส์ แต่ตอนนี้ฉันโคตรดีเลยว่ะพรีม เธอทำต่อไปเรื่อยๆเลย"

"แต่ฉันอยากกินน้ำนั่นนายเอามันออกมาเร็วๆสิ"

"เดี๋ยวก็ได้กินเธอทำเร็วๆห้ามหยุด ซี๊ดดด อื้มมม"

อ๊อก อ๊อก อ๊อก เธอเร่งความเร็วเหมือนที่ผู้หญิงคนนั้นทำ

"อ๊าาาา ใกล้แล้วใกล้แล้วววว อ่าาาาาส์

ไม่นานเธอก็รับรู้ถึงรสชาติน้ำสีขาวขุ่นที่พุ่งเข้าสู่โพรงปาก

"อี๊ แหวะ ไม่เห็นอร่อยเลย><" เธอรีบคายมันทิ้งทันทีเมื่อรับรู้รสชาติของมันแบบจริงๆจังๆครั้งแรกเธอไม่ชอบมันเลยสักนิดเหม็นคาวมากด้วย เธอไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นกินเข้าไปได้ไง

"อื้มมมม อ่าาาาส์ โคตรโล่งงง" แต่อีกคนกลับมีทีท่ามีความสุขเมื่อได้ปลดปล่อยน้ำออกมา

เวลาต่อมา

"เห้ยยย ผู้ชายทำไมไปเลียตรงนั้นวะ"

"คงอร่อยมั้ง" เธอตอบแบบไม่ได้ใส่ใจ

"ฉันอยากลองเลียแบบนั้นบ้างจัง..พรีมเธอให้ฉันเลียของเธอหน่อยดิ"

"ไม่เอาฉันกลัวมันจั๊กกะจี๊><"

"ไม่แฟร์เลยว่ะเมื่อกี๊เธอยังกินหนอนยักษ์ของฉันเลยพอฉันจะเลียของเธอบ้างทำไมไม่ยอมให้ทำวะ"

สุดท้ายเธอก็ต้องยอมให้คนเอาแต่ใจ จากัวร์จับเธอนอนลงไปบนที่นอนแล้วดึงกางเกงในของเธอออกจากนั้นเขาก็จับขาเธอให้แยกออกจากกันแล้วก้มลงไปทำแบบที่ในหนังเขาทำกัน

แผล่บ แผล่บ

"อิ๊ อิ๊ อ๊ะ อ๊ะ มันจั๊กกะจี๊ หื้อออ จากัวร์ "

"น้องสาวของเธอมันทำไมหอมจังวะ แผล่บ แผล่บ จ๊วบ จ๊วบ"

จากัวร์ทั้งดมทั้งดูดทั้งเลียเหมือนที่เขาเห็นในหนังมันฟินมากและรู้สึกดียิ่งได้ยินเสียงคนด้านบนร้องออกมาเหมือนคนจะขาดใจเขายิ่งชอบ เขาเร่งความเร็วของลิ้นแทงเข้าแทงออกแหย่ลิ้นลงไปในร่องที่ปิดสนิทของพรีม มันยิ่งทำให้พรีมร้องครางออกมาจนสุดเสียง

"อ๊าาาาา จากัวร์ ฉันเป็นอะไรไม่รู้ ฮือออ อ๊ายยยยยย กรี๊ดดด"

เสียงกรีดร้องที่มาพร้อมกับของเหลวสีใสที่เขารับรู้รสชาติของมันครั้งแรกเมื่อมันสัมผัสมาโดนลิ้น เขามองดูอยู่สักพักเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะเอายังไงต่อดี สุดท้ายเขาก็ใช้ลิ้นปาดเลียน้ำสีใสเข้าปากจนมันไม่หลงเหลือเลยแม้แต่หมดเดียว

หืมมม โคตรหวานโคตรอร่อย เขาคิดในใจ

ปัจจุบัน....

เข้ามาทำไมออกไปเลยนะไอ้จากัวร์!!! ""

"จะรีบไล่ไปไหนล่ะหื้มมม ทีตอนนั้นยังร้องขอฉันอยู่เลย"

"อ๊ายยย อย่าพูดนะห้ามพูด"

"ถ้าไม่อยากให้พูดก็ทำเลยละกัน"

"กรี๊ดดดด ไอ้บ้าจากัวร์!!!! "

จากัวร์...

"จากัวร์ลูกต้องหมั้นกับน้องพรีมนะ" ผมแทบจะสำลักขนมที่กำลังจะเอาเข้าปากเมื่อได้ยินชัดๆ เต็มสองรูหู

"แม่ว่าไงนะ!!! " ถามย้ำดูอีกรอบเผื่อตัวเองหูอาจจะไม่ค่อยดี

"แกจะตะโกนใส่แม่ทำไมไอ้กัวร์ แม่แค่บอกให้มึงหมั้นกับน้องพรีมลูกสาวลุงภัทรกับน้าเคท" คนที่ตอกย้ำคำพูดของแม่ก็คือเฮียผมเองเฮียลีโอที่ไม่ได้แปลว่าลิงโตแต่แปลว่าแมวน้อย (แมวน้อยยังไงก็ลองไปตามอ่านกันได้จากเรื่อง ป่วนรักยัยตัวแสบลีโอ&ลิลิน)

"เฮียอย่ายุ่งคนมีเมียแล้วก็เงียบไปเลย" ผมแม่งโคตรหมั่นไส้พี่ชายตัวเองเลยจริงๆ ไม่รู้ทำไม

"เออว่ะพูดถึงเมียก็คิดถึง แม่เรนครับผมขอไปหาลินก่อนนะครับ ไม่เจอหน้าวันเดียวโคตรคิดถึงเลย" ผมฟังละอดหมั่นไส้ไม่ได้เลยจริงๆ ให้ตายเหอะทีเมื่อก่อนนี่เสือกไสไล่ส่งลิลินยังกะอะไรทำตัวเหี้ยใส่ลิลินแค่ไหนเฮียมันเคยจำได้บ้างไหมผมอยากรู้ เหอะ พอมาตอนนี้นี่อะไรก็ลินครับที่รักคับเมียครับอ้อนเช้าอ้อนเย็น ยิ่งถ้าวันไหนเฮียหลอกยัยลินมานอนบ้านได้นี่ผมแทบนอนไม่หลับห้องผมกับห้องเฮียลีโอมันติดกันไง เสียงสองคนนั้นมันรบกวนการนอนของผม เสียง อิ๊อ๊ะ อิ๊อ๊ะ ดังตลอดทั้งคืน ไหนจะเสียงหัวเตียงกระแทกผนังห้องนอนอีกเรื่องของเรื่องคือหัวเตียงของผมกับของเฮียมันชนกันไงมีแค่ผนังห้องกั้นไม่อยากได้ยินก็ต้องได้ยินมั้ย บางคืนก็ได้ยินอิเฮียมันอ้อนเมียเวลาโดยงอน หึ หึ ธาตุเมียเห็นๆ นี่ขนาดยังไม่ได้แต่งงานกันนะผมไม่อยากคิดเลยว่าถ้าแต่งงานกันแล้วเฮียลีโอของผมจะแมวน้อยขนาดไหน แต่พักนี้โชคดีหน่อยที่เฮียมันไปอยู่คอนโดที่มันเพิ่งซื้อโดยการเบิกเงินเดือนล่วงหน้าจากพ่อเสือไปสิบล้านเพื่อซื้อคอนโดอยู่กับลินสองต่อสอง ดีครับดีมากๆ ผมจะได้นอนตายตาหลับไม่ต้องทนฟังเสียงสองคนนั้นเล่นผีผ้าห่มกัน

"อื้มมม ไปเถอะลูก อ้อแล้วก็อย่าไปยั่วโมโหพ่อตาเราให้มากล่ะเดี๋ยวเขาจะไม่ยกลูกสาวเค้าให้"

"ถ้าอาขุนไม่ยกลินให้ผมก็พาลินหนีแล้วพอเรามีหลานสักสองสามคนแล้วค่อยมากราบขอขมาแค่นั้นเองครับแม่เรน^^"

"ความคิดโคตรเหี้ยเลยนะเฮียผมขอให้อาขุนไม่ยกลินให้เฮียง่ายๆ ให้อาขุนพาลินไปเรียนต่อเมืองนอกสักสี่ห้าปีให้คนบางคนแถวนี้ลงแดงตายไปเลย" ผมเองครับที่พูด เฮียมันก็หันมามองหน้าผมแบบไม่พอใจที่ผมพูดในสิ่งที่เฮียมันกลัวนั่นก็คือกลัวว่าลิลินจะไปเรียนต่อ ผมเลยทำหน้ากวนตรีนกลับไป มันไม่กล้าทำอะไรผมหรอกครับเพราะแม่เรนนั่งอยู่ตรงนี้

"พอเลยสองคนนี้เจอหน้ากันทำไมชอบทะเลาะกันจริงทีตอนเด็กๆ นี่รักกันยังกะอะไร" ใช่ครับเมื่อก่อนตอนผมเด็กๆผมติดเฮียหนักมากเราจะเล่นกันสองคนพี่น้องส่วนพี่สาวผมทั้งสองผมไม่ค่อยเล่นด้วยเพราะถ้าเข้าร่วมวงเมื่อไหร่ผมจะโดนจับแต่งเป็นเจ้าหญิงโน่นนี่นั่นตลอด

"งั้นผมไปก่อนนะครับแม่เรนอยู่นานกว่านี้เดี๋ยวจะได้กระทืบน้องตัวเอง"

หลังจากเฮียลีโอออกไปแม่เรนก็หันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"แม่จะไม่ถามลูกนะจากัวร์นะว่าเมื่องานวันเกิดน้องพรีมปีก่อนลูกทำอะไรน้องพรีม" ผมถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียวเมื่อถูกถามถึงเรื่องที่ผมเองก็ไม่เคยลืมว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น

จากัวร์...

เมื่อปีก่อนผมถูกเฮียลีโอขอร้องให้เอาของขวัญวันเกิดอายุครบ16ปีไปให้ยัยพรีมที่บ้านซึ่งมันก็เป็นผมมาตลอดสามปีที่ผ่านมาตั้งแต่เฮียมันไปเรียนต่อต่างประเทศ ที่เฮียมันจะส่งของขวัญมาให้แล้วให้ผมเอาไปให้ยัยพรีมถามว่าทำไมเฮียถึงไม่ให้เจ๊แสนดีแสนรักเอาไปให้นั่นเป็นเพราะสองคนนั้นไม่ค่อยถูกกับพรีมเท่าไหร่เจอหน้ากันก็จะชอบทะเลาะกันประจำตั้งแต่เด็กยันโตพูดตรงๆ เลยนะยัยพรีมน่ะนิสัยไม่ค่อยดีมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วครับคือนิสัยลูกสาวคนเดียวที่โดนพ่อแม่ตามใจนิสัยก็เลยเสียชอบเอาแต่ใจตัวเองใครขัดใจอะไรไม่ได้เลยชอบฟ้องพ่อฟ้องแม่หาว่าคนนั้นแกล้งคนนี่รังแก เจ๊ทั้งสองคนของผมเลยไม่ชอบไปเล่นด้วยแล้วอีกอย่างนะยัยพรีมน่ะเมื่อก่อนติดเฮียของผมมากถ้าช่วงไหนพ่อกับแม่พาเราทั้งหมดไปเยี่ยมตายายซึ่งอยู่ต่างจังหวัดยัยพรีมก็จะมาหาที่บ้านทันทีถ้ารู้ว่าครอบครัวผมจะไปถึงวันไหนวันนั้นก็จะมานั่งรอตั้งแต่เช้าเลยล่ะพอพวกเรามาถึงแทนที่ทุกคนจะเจอตาเจอยายก่อนไม่หรอกครับเจอยัยตัวร้ายนี่คนแรกเลยที่นั่งรออยู่หน้าบ้านพอเฮียผมลงรถปุ๊บยัยพรีมก็จะวิ่งมากระโดดกอดคอหอมแก้มทันทีแล้วไม่เข้าใจว่ายัยนี่มีอะไรดีเฮียผมถึงรักและเอ็นดูยัยนี่นักหนามีอะไรน่ารักน่าเอ็นดูวะผมก็ยังไม่เข้าใจจนถึงทุกวันนี้จะว่าไม่มีน้องสาวก็ไม่น่าใช่เพราะตัวเองก็มีน้องสาวถึงสองคน ยัยพรีมคงได้ใจที่เห็นเฮียผมรักใครเอ็นดูตัวเองก็เลยทำเหมือนเฮียผมเป็นพี่ชายตัวเองคนเดียวใครแตะต้องไม่ได้แม้กระทั่งเจ๊ทั้งสองคนของผมที่เป็นน้องสาวแท้ๆ ยังเล่นกับพี่ชายตัวเองไม่ได้เลยไม่งั้นยัยพรีมกรี๊ดบ้านแตกหาว่าเจ๊ทั้งสองของผมแกล้ง ดูเอาเถอะนิสัยแบบนี้ใครอยากจะคบด้วย อ้อลืมบอกไปยัยพรีมกับผมเราอายุเท่ากันนะเกิดปีเดียวกันแต่เกิดคนละเดือนยัยพรีมเป็นลูกสาวคนเดียวของลุงภัทรกับน้าเคทซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อเสือกับแม่เรนครอบครัวของพรีมอาศัยอยู่ที่ต่างจังหวัดไม่ได้อยู่กรุงเทพเหมือนครอบครัวผมแต่ก็อยู่ในอำเภอเดียวกับตายายผมก็นั่นแล่ะครับถ้าผมมาหาตายายก็ต้องเจอยัยตัวร้ายนี่ทุกครั้ง

ย้อนกลับไปในคืนวันนั้นลุงภัทรกับน้าเคทจัดงานวันเกิดให้กับยัยพรีมที่มีอายุครบ16ปี งานก็จัดใหญ่โตสมฐานะหลานสาวอดีตกำนันที่คนในระแวกนั้นเกรงกลัวอิทธิพล คือเท่าที่ผมพอจะรู้มาก็คือก่อนที่ลุงภัทรจะมาแต่งงานกับน้าเคทตากำนันกับลุงภัทรเคยทำธุรกิจมืดมาก่อนทั้งค้าผู้หญิงค้ายาและอะไรอีกหลายๆ อย่างแต่พอลุงภัทรแต่งงานกับน้าเคทและมีลูกสาวคือยัยพรีมลุงภัทรเลยตัดสินใจที่จะเลิกธุรกิจพวกนั้นอย่างเด็ดขาดเพราะกลัวกรรมที่เคยทำมันจะตกมาที่ลูกสาวของตัวเองซึ่งเรื่องนี้มีคนๆ เดียวที่ไม่เคยรู้ก็คือยัยพรีมว่าพ่อกับปู่ตัวเองเคยทำธุกิจอะไรมาก่อนและทุกคนก็ไม่เคยพูดให้ยัยพรีมฟัง

"อ่ะ ของขวัญวันเกิด" ผมยื่นกล่องของขวัญของผมให้กับเจ้าของงานวันเกิดที่เอาแต่ก้มหน้าเล่นมือถือไม่ได้สนใจใครที่มาร่วมงานวันเกิดตัวเองเลยสักนิด

"อืมวางไว้นั่นแล่ะ" พูดน้ำเสียงห้วนๆตายังจ้องอยู่หน้าจอผมก้มดูก็เห็นยัยนั่นกำลังเล่นเกมส์ในมือถืออย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่สนใจผมเลยสักนิด แม่งรู้งี้ไม่เดินเอาให้หรอกเอาวางไว้บนโต๊ะหน้างานก็จบ มีอย่างที่ไหนเป็นเจ้าของงานแท้ๆกลับมานั่งหลบมุมเล่นเกมส์เชื่อยัยนี่เลยจริงๆ

"ส่วนนี่ของขวัญเฮียลีโอฝากมาให้" เพียงแค่นั้นแล่ะยัยพรีมรีบวางมือถือลงบนตักแล้วดึงกล่องของขวัญที่อยู่ในมือของผมไปทันทีไม่มีแม้แต่คำขอบคุณหรือขอบใจจากยัยนี่เลยสักคำ แแม่งไร้มารยาทสิ้นดี