สายลมที่พัดผ่าน มาปะทะเส้นผมเงาสวยที่ประพรมใบหน้าของหญิงสาว ที่นั่งรถประจำทางจากมหาวิทลัยที่พึ่งเปิดภาคเรียนได้1สัปดาห์...เอาจริงๆ เเล้วหญิงสาวเองมีรถเป็นของตัวเองเพราะผู้เป็นพ่อนั้นซื้อไว้ให้ ขับไปไหนมาไหนได้สะดวก เเต่เธอไม่ค่อยชอบ เพราะเธอชอบนั่งรถประจำทางเเบบนี้ ผู้คนมามายที่เดินซื้อของกินตามทาง เธอจะเห็นทุกคนชัดๆ ยามรถจอดนิ่ง บ้างคนก็ยิ้มหัวเราะ เกาะกลุ่มกันคุย บางคนก็นั่งนิ่งมองเหมอ อย่างกับเบื่อชีวิตการทำงานอย่างงั้น...หญิงสาวเองก็ไม่อาจจิตนาการได้...เพราะตั้งเเต่โตมาชีวิตเธอนั้นมีเเต่ความสุขไม่ได้มีเรื่องร้อนใจให้คิดมาก ถึงของครอบครัวจะพูดได้ว่ามีฐานนะ เเต่เธอก็ชอบใช้ชีวิตเรียบง่ายเเบบนี้...เเละไม่ได้เเค่เป็นเธอคนเดียว ทั้งครอบครัวก็เป็นแบบนี้อีกด้วย..... "เรียบง่ายเเต่มีความสุข เพียงเท่านี้ก็พอเเล้ว"
ไม่นานนักรถประจำที่นั่งประมาน10นาทีเห็นจะได้ ก็ จอดหยุดที่ ซอยปากทางเข้าบ้านของหญิงสาว...ร่างเล็กเดินลงจากรถเเล้วมองซ้ายขวา เวลานี้เป็นเวลา15:30เเล้ว คนในซอยนั้นยังดูไม่ค่อย ละลานตา เพราะนี่ยังไม่ใช่เวลาเลิกงาน... ร่างเล็กที่เดินเข้าซอยเเบบนี้เป็นกิจวัฒน์ประจำวันไปเเล้ว ไม่ใช่ว่า จะเดินดิ่งตรงเข้าบ้านไปพักเลยนะ...เเต่เธอจะเเวะเข้าร้านกาเเฟ หน้าหมู่บ้าน ที่เป็นของพ่อเธอก่อน... พูดได้ว่านี่คือร้านบุกเบิกเลยก็ว่าได้ ใช้เวลาเดินไม่ถึง5นาทีก็ถึง
กริ๊งง~
เสียงกริ๊งภายในร้านดังยามเปิดเข้าไป..ผู้คนในร้านยังมีประปลาย พนักงานในร้าน ที่เห็นว่าลูกของเจ้าของร้านมาจากที่นั่งคุยอยู่ก็ลุกลี้ลุกลน ลุกขึ้นมาสวัสดีทันที
"สวัสดีค่ะ...
"นั่งเล่นกันเถอะค่ะไม่เป็นไรไม่ค่อยมีลูกค้าด้วย..ตามสบายเถอะค่ะหึ...
หญิงสาวร่างเล็กตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้ม อิ่มใจไป ทำให้พนักงานนั้นโล่งอก พนักงานทุกคนในร้านต่างรู้ใจ ของขวัญเป็นอย่างดี เพราะเเต่ละคนนั้นก็อยู่มานานพอควร ก็จะมีเเต่น้องใหม่ ชื่อ "แก้ม" ที่พึ่งเข้ามา ทำงานเต็ม1เดือน ก็ยังไม่ค่อยรู้อะไรมาก เเต่ก็พอถูๆ ไถๆ ไปบ้าง
"เอ่ออ..พะ..พี่ขวัญคะ? โปรโมชั่นนี้ ที่ลดราคาครัวซองเราจะเอาลงวันไหนคะ
เด็กใหม่ที่กล่าวถึงเมื่อคู่พูดถามขึ้นอย่างเกรงใจ จนร่างเล็กที่นั่งฟังนั้น หัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู... เธอนั้นก็ไม่ได้ดุอะไร ทำไมต้องทำท่าทางเกร็งๆ ด้วย เธอเองก็ไม่เข้าใจ
"ยังไม่ต้องเอาลงก็ได้ ...เเต่ลดให้อีกสัก...2-3วันค่อยเอาโปรลงเเล้วกันดูๆ เอานะ
หญิงสาวที่นั่งเปิดนั่งสือไปมาบอกกับน้องใหม่ให้เป็นกิจจะลักษณะ ก่อนที่ เเก้มนั้น จะพยักหน้าเป็นคำตอบว่ารู้เรื่อง
"ค่ะ..พี่
"หึ...ทำมาตั้งเดือนกว่า ทำไมยังเกร็งอยู่ล่ะ..พี่ว่า พี่ก็ยังไม่ทันได้ดุอะไรนะ ฮ่าๆ
ของขวัญอดที่จะหัวเราะไม่ได้ เพราะเขาเอ็นดูน้องใหม่ ที่ก้มหน้าก้มตายิ้ม ก่อนที่จะมีพนักงานอีกคน เดินมาโอบไหล่น้องใหม่ เชิงเล่น
"ไม่ต้องกลัว น้องขวัญหรอก..เนี้ยที่เค้าบอกน่ะถือว่าเบานะ...รุ่นคุณเจมาตรวจสิหนักกว่านี้
"อะ..อ๋อ..ค่ะ เอ่ออหึ...ๆ
ถึงจะบอกไปแบบนั้น เด็กที่มีมารยาทอ่อนน้อม ก็ยังก้มหัวรับฟังอยู่ดี ก่อนที่ของขวัญนั้นจะพูดต่อ
" พี่เเค่อยากเราจริงจังกับงานมากๆ ทุกคนนั่นเเหละ เล่นก็คือเล่น ทำก็คือทำให้สุดหน่อย ทำเหมือนกับว่าร้านนี้เป็นของตัวเองเลยได้ยิ่งดี พวกเราจะได้ใส่ใจให้พี่มากๆ พี่ขอเเค่นี้เเหละ ร้านนี้อยู่ได้ พวกเราทั้งหมดก็อยู่ได้ จริงมั้ย?
"จะ..จริงค่ะ...จะจำเเล้วนำไปปรับใช้นะคะ
"ดีมากก~
น้องใหม่พยักหน้าตอบรับก่อนจะเดินกลับไปที่เค้าท์เตอร์ดังเดิม.....ช่วงบ่ายๆ จะมีคนปะปลายเล็กน้อยเเต่ช่วงเย็นลูกค้าจะเยอะ เป็นเพราะว่า คนเลิกงานกันมา บวกกับร้านเปิดเเถวหมู่บ้าน..เเละร้านไม่ได้มีเเค่กาเเฟอย่างเดี๋ยว มีขนมมากๆ หลากหลาย ที่ทุกเพศทุกวัยสามารถทานได้ เรียกได้ว่า เป็นจุดเด่นทั้งนั้นพอเลิกจะเย็นพนักนักงานก็เริ่มประจำตำเเหน่งของตัวเอง ของขวัญ ที่นั่งอ่านหนังสือไปมา ก็ปิดหนังสือลง เเล้วลุกเดินมายังเข้าเตอร์ ก่อนจะหันหลังเป็นเกะเอาผ้ากันเปื้อนออกมาสวมใส่
"อู้ย~ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณขวัญกลับไปเถอะค่ะ
พนักงานวัยกลางคนพูดบอก ก่อนจะก้มลง ไปหยิบเเก้วขึ้นมาวางเรียงเตรียมความพร้อม
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...เดี๋ยวขวัญอยู่ช่วยสักเเปปก็จะไปแล้ว...เดี๋ยวคนมาเยอะอยากช่วยอีกเเรงค่ะ
"หื้มม...คุณของขวัญนี่ดีจังเลยนะคะ เจ้านายเเบบนี้หาได้ที่ไหน
"หึ...เจ้านายอะไรกันคะ? ป๊านู้นเป็นคนจ่ายเงินเดือน
"ก็เหมือนกันนั่นเเหละค่ะคุณขวัญ..ฮ่าๆ .
เรียกเสียงหัวเราะกันไปกรุบๆ ก่อนจะเริ่มงาน... สิ้นเสียงพูด ลูกค้า คนที่1 ที่2เเละ3 ก็ถยอยพากันเดินเข้ามาเพราะนี้ก็เป็นเวลา5โมงเเล้วด้วย
กริ๊งงง~~~
"รับอะไรดีคะ
("งั้นเอาเป็นอเมริกาโน่ หวานน้อย1เเก้วค่ะ เเล้วก็ขอเป็นเค้กหน้านิ่มที่นึงนะคะ)
"ได้ค่ะรอสักครู่นะคะคุณลูกค้า
ร่างเล็กตอบลูกค้าไป ส่วนมือก็ทำหน้า ที่ตักเม็ดกาเเฟใส่เครื่องทำการบด จากนั้นก็ตักเวลา ให้อุณภมิมันร้าน รอไปสักครู่จะได้ น้ำกาเเฟหอมกรุ่นไหลออกมาจากเครื่องทำกาเเฟ ประมาน50ออนซ์..ก่อนที่ร่างเล็กจะบรรจงชงอย่างตั้งใจ ...
"แก้มเอาไปเสริฟ์ โต๊ะมุมเลยนะท้ายสุด
"ค่ะพี่
น้องใหม่ยกถาดพร้อมกับจานขนม...ลูกค้าเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ สั่งกาเเฟมั่ง จำพวกเครื่องดื่มชามั้ง ส่วนโซนฝั่งขนมนั้นก็ขายไม่หยุดเลย
"หึ...วันนี้ขายดีจังเลยเนอะพี่
พนักงานวัยกลางคนหันไปคุยกันทุกคำพูดร่างเล็กก็ได้ยินเพียงเเต่ไม่พูดอะไรตอบ เพียงเเต่ส่งรอยยิ้มเล็กๆ ออกมา
"ก็ขายดีทุกวันนั่นเเหละ...เเล้วยิ่งขนมฝีมือคุณนิทานนะ ยกนิ้วเลยล่ะ
"จริงพี่ฉันยังติดใจไม่หายเลยนะ เค้กชาเขียวมะพร้าวอ่อน แม่คุณขวัญอร่อยมาก
"หึ...ขอบคุณเเทนมี๊ด้วยนะคะ เดี๋ยววันไหนมี๊ว่างจะบอกให้เขาทำมาเเจกอีกนะคะ
"โอ็ยตายๆๆ เเล้วขอบคุณนะคะ
พนักงานสาววัยกลางคนยิ้มร่าก่อนจะเขยิบมาเกาะเเขนของ ร่างเล็กไว้ด้วยความดีใจ ของขวัญ หรือทุกคนภายในครอบครัว คือไม่ถือตัวหรือเเบ่งชั้นใดๆ ทั้งสิ้น เพราะแบบนี้มันก็มีความสุขดี...จนเวลาล่วงเลยมานานพอสมควรทของขวัญเลยหันไปมองนาฬิกาที่ติดอยู่หลังร้านก็นี่ก็ได้เวลากลับบ้านเเล้ว เธอจึงค่อยๆ ใช้มือปลดเชือกผ้ากันเปื้อนออกก่อนจะบอกพนักงานที่ยืนอยู่
"คนเบาเเล้วขวัญกลับก่อนนะคะ พรุ่งนี้อาจจะไม่ได้เข้ามา ขวัญต้องวาดรูปส่งอาจาร์ยด้วยน่ะค่ะ
"อ๋ออดะ..ได้ค่ะๆ เดินกลับดีๆ นะคะ..ช่วงนี้หน้าหนาวมืดเร็วเสียด้วย
"หึ..ค่ะ...ฝากดูร้านด้วยนะคะทุกคน
ครับ/ค่ะ
หลังจากนั้นหญิงสาวก็เดินหันหลังไปหยิบสัมภาระของตัวเองขึ้นมาก่อนจะเดินออกไป
กริ๊งงง~
ส่วนพนักงานในร้านก็ยังคงทำหน้าที่ปกติเพราะยังไม่ถึงเวลาปิดร้านร่างเล็กใช้เวลาเดินจากร้านหน้าหมู่บ้านมายังบ้านของตัวเอง เป็นเวลาประมาน3-4นาทีได้
บ้านที่ตกแต่งไปมาจนหลังใหญ่โต...ก็พอดีสำหรับ5คน..อบอุ่น หรือพื้นที่อาจจะมากไปเสียด้วย...ร่างเล็กเดินเข้ามาภายในบ้านก็ได้กลิ่นหอมเนยจากเตาอบขนมของผู้เป็นเเม่ ร่างเล็กค่อยๆ ยกยิ้มที่มุมปากขึ้นก่อนจะเดินเข้าไป ภายในครัว...บ้านหลังใหญ่โตก็จริง เเต่พ่อของเธอก็ไม่เคยคิดที่จะจ้างคนรับใช้หรือแม่บ้าน จะมีก็เเต่ป้าวันที่อยูามาเเต่ดั่งเเต่เดิมคนเดียว
"อ่ะอ้าวว~มาเเล้วหรอหนูขวัญ
"หึ...ค่ะป้าวันสวัสดีนะคะ
"มาๆ ป้าช่วยถือกระเป๋านะ
ป้าวันยื่นมือมาหวังว่าจะได้ช่วยถือเเต่กับเป็นว่าร่างเล็กชักกระเป๋ากับมาถือเอง...
"อู้วๆๆ ไม่ๆ ค่ะป้า เดี๋ยวถือเองนะ มันมีทั้งสีทั้งอะไรมันหนักน่ะ...ป้าวันไปในครัวกับขวัญดีกว่าเนอะ
ร่างเล็กยิ้มออกมาก่อนจะยกมือขึ้นโอบหัวไหล่ของป้าวันเเละพากันเดินเข้าครัวไปตามกลิ่นหอมๆ ของขนม
---ห้องครัว--
-อ่าววกลับมาเเล้วหรอลูก
"มามี๊~ฮึกกก.....
ร่างเล็กเห็นคนเป็นเเม่ กำลังทำขนมอยู่ ก็รีบวิ่งกรู่เข้าไปโถมกอด
หมับบ!!!
"อ้อนอะไรมี๊อีกหื้มม....
"เหนื่อยจังเลยมี๊...ต้องการกำลางงจายยย~~
ร่างเล็กลากเสียงยาวก่อนที่ป้าวันกับมามี๊จะส่งเสียงหัวเราะออกมา เมื่ออยู่นอกบ้านทำตัวเป็นผู้ใหญ่วางตัวได้ พอกลับเข้าบ้านก็เป็นเด็กน้อยดีๆ นี่เอง
"กำลังใจยังไง ฮ่าๆ
"ก็...ขอชิมขนมหน่อยยย
ร่างเล็กกระพริบตาปริบๆ เชิงอ้อน ก่อนที่คนเป็นเเม่จะหยิบชิ้นขนมที่อยู่ในพิมพ์ออกมาหนึ่งชิ้นเเละยัดเข้าไปในปากของลูกสาวตัวดี
"อ้ามมม~~!!!
"เป็นไงมั้ง
"อื้มม~อาหร่อยย~ที่ซู้ดดดด เค้กกล้วยหอมอบชีลมี๊คือเดอะเบส!
"ฮ่าๆๆๆ หนูขวัญก็ทำเป็นเล่นไปนะคะ
ป้าวันที่ยืนอยู่มุมประตูก็อดจะหัวเราะให้กับท่าทีของหญิงไม่ไหว จึงเอ่ยปากพูด
"พึ่งเปิดเรียนเหนื่อยมากรึเปล่าลูก
"ก็ยังไม่เท่าไหร่ค่ะ...เเต่อาทิตย์หน้ามีรับน้องด้วยไม่รู้หนูจะเจออะไรบ้าง
"หึ...เเบบนี้เเหละลูก
"เเล้วป๊าจะหลับมาตอนไหนหรอคะ? วันนี้ไม่เห็นเลย
ร่างเล็กมองไปรอบๆ ห้องก่อนจะไม่พบพ่อของตนเพราะปกติเเล้ว พ่อจะมาคลุกอยู่เเต่ในครัวกับเเม่ตลอดเเต่วันนี้กับไม่เห็นเลย
"ป๊าไปสาขา8เห็นว่ามีปัญญาเรื่องกาเเฟไม่ถูกสูตรมั้งมี๊ก็ไม่รู้น่ะ....เเต่เดี๋ยวค่ำๆ ก็กลับ ป๊าโทรมาก่อนหน้าหนูมาถึง
"อ้อ~แบบนั้นหรอคะ
"จ้ะ
"เเล้ว น้องรักทั้งสองของหนูกลับมารึยังคะ?
"มาเเล้ว...เเต่มาคนเดียวนะ อลินยังไม่กลับเลย มีเเต่ไบรอันกลับมาคนเดียว
"อ๋ออ เเล้วน้องอยู่ไหนล่ะคะ
"น่าจะขึ้นไปข้างบนน่ะคะ
ป้าวันตองเเทนเพราะว่าเห็นไบรอันเดินขึ้นห้องไป
"โลกส่วนตัวสูงจริงๆ เลยนะเด็กคนนี้
คนเป็นเเม่พูดในขณะกำลังเเต่งหน้าขนมอยู่
"หึ...เหมือนใครล่ะคะมี๊อีกคนนึงก็เเก่นเหลือเกิน อีกคนก็อ่อนน้อมขี้อาย...นี่สลับขั้วกันรึเปล่าเนี้ยฮ่าๆ
ร่างเล็กพูดไปก็หัวเราะไปทำให้คนเป็นเเม่นึก มันก็จริงอย่างที่ ของขวัญว่า ลูกชายอย่าไบรอันกลับขี้อาย ไม่ค่อยพูดถ้าไม่จริงจัง เเต่ลูกสาวอย่างน้องอลินกลับจอมเเก่นเหลือเกิน..นึกเเล้วก็ขำ
"งั้นหนูขึ้นไปบนห้องก่อนนะคะ
"จ้ะลูกงั้นเดี๋ยวป๊ากลับมา เดี๋ยวมี๊ขึ้นไปเรียกนะ
"ค่ะมี๊!!
ฟรอดด!!!
"เจ้าลูกคนนี้!!!
คนเป็นเเม่ไม่ทันได้เอ็ดลูกที่พุ่งเข้ามาหอม ...ไม่รู้นึกพิศวาสอะไรมาเเสดงความรักตอนที่เเม่ทำงานอยู่ ไม่รู้มีกลิ่นเหงื่อกลิ่นอะไรติดลูกไปมั้งรึเปล่านะ
"ถึงจะโตเเต่นิสัยขี้อ้อนนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะคะ
ป้าวันที่ค่อยๆ เขยิบเข้ามาช่วยแม่ของ หนูขวัญ พูดขึ้นพร้อมกับมีใบหน้าที่พูดยิ้มๆ ตนเองคิด ไม่เคยเสียใจเลยที่มาอยู่กับครอบนี้ทั้งคุณเจ คุณนิทาน เเล้วก็หลานๆ อีกสามคนที่เลี้ยงมาตั้งเเต่เล็กๆ ตนผูกพันธ์เหมือนกับเป็นคนในครอบครัวนี้ไปแล้ว
"หึ...ใช่มั้ยล่ะคะป้า. 20เเล้วนะทำตัวเหมือนตอน5ขวบเลย
~~~~ตื้ดดด
ว่าเเล้วก็มีเสียงโทรศัทพ์เข้ามา นิทานเลยหันไปดูว่าปลายสายนั้นคือใคร
"เอ้ะใครนะ....ป๊าหรอ...
เบี่ยงคอไปดูโทรศัทพ์ที่วางไว้อยู่ด้านหลังไม่ถนัด หญิงสาวจึงวานให้ป้าวันหยิบให้
"ป้าวันคะ..ช่วยหยิบให้นิหน่อยได้มั้ยคะ
"อ่ะๆ ได้ค่ะมือป้าไม่ได้เปื้อนอะไร
ป้าวันเดินอ้อมหลังไปหยิบโทรศัทพ์เครื่องหรูที่วางไว้อยู่ข้างหลังขึ้นมาดูชื่อปลายสายว่าเป็นใคร
"คุณกราฟนิคะ
"หื้มมมเจ้ากราฟหรอ
หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะปกติเเล้ว น้องชายตัวเเสบจะไม่ โทรมา ถ้าไม่มีเรื่องอะไร
--ตื้ด---บทสนทนาในสาย---
"ฮัลโหลว่าไง?มีเรื่องอะไร
("เเหมไม่คิดจะถามสาระทุกข์สุขดิบน้องบ้างเลยหรือไง)
"เเกจะให้ฉันถามอะไรล่ะหื้ม
("ก็อย่างเช่นใช้ชีวิตเป็นยังไง สบายดีมั้ย อะไรประมานนี้)
"เเละใช้ชีวิตเป็นสุขดีมั้ยล่ะ
("ให้ทาย.....)
"นี่!!ฉันไม่มีเวลามาเล่นลิ้นกับเเกนะฉันมีงานต้องทำ
("ทำโมโหไปได้...พี่ก็)
"เเล้วยังไง เป็นอะไรไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า
ร่างเล็กถามอย่างห่วงๆน้องชายของตน
("ก็ช่วงนี้รู้สึกเบื่อๆนิดหน่อย ผมเเค่ อยากลองทำอะไรที่มันก้าวออกไปได้ไกลกว่านี้)
"ไม่ต้องขยายความให้มันกว้าง รวบรัดมาเลย
("ผมเบื่ออ่ะ.... เบื่อที่นี่)
"ทะเลาะกับพ่อแม่เเล้ว จะมาพึ่งฉันว่างั้นเหอะ?
("เปล่า... เเค่เบื่อ ไม่ได้เเปลว่าผมทะเลาะกับพ่อแม่สักหน่อยอยากลองหาอะไรใหม่ๆทำดูน่ะ อยู่แบบนี้มันอุดอู้)
พอได้ยินสิ่งที่น้องชายพูดอย่างจริงจังเธอเองก็รู้สึกสบายใจไปหนึ่งเปราะ ที่ไม่ได้มีปัญหากับพ่อแม่...
"เเกอายุ30เเล้วนะ...ฉันเข้าใจ
("ใช่มั้ยล่ะ...อย่างที่พี่ก็รู้ผมก็มีธุรกิจอยู่ที่นี่ อย่างที่ผมเล่าให้พี่ฟังนั่นเเหละมันก็งั้นๆ เดิมๆ )
"อื้มม...เเล้วเเกจะเอายังไงล่ะ
("พี่เจยังอยากจะได้ ผู้ช่วยอยู่ไหมผมว่างนะ)
"หะ...ห๊าาา และไหนตอนนั้นเเกว่าไม่อยากงงมาไง
("ก็ตอนนี้ผมอยากบินไปช่วยงานพี่เเล้วเนี้ย)
"....เเกก็!ใจเร็วจริง
("ร้านของพวกพี่จะได้พัฒนามากยิ่งขึ้นไปอีกไง ดีมั้ย~)
"ยังไงฉันก็ต้องรอถามพี่เจเขาก่อน...
("ไม่เป็รไรผมมั่นใจในพี่เขยผมอยู่เเล้ว เดี๋ยวเก็บเสื้อผ้าเตรียมบินเลยเเล้วกัน)
"เหอะ....เวอร์!! ถ้ามาเเกก็ต้องจัดหาเตรียมที่พักก่อนนะจ้ะ
("ใครบอก ผมทำงานกับพวกพี่ผมก็ต้องไปอาศัยอยู่กังพวกพี่ดิ เรื่องอะไรผมจะไม่เช่าอยู่ที่อื่นผมไม่รู้จักใครนะ?)
"เเกจะบอกว่า เเกจะมาอยู่ที่นี่กับ....ฉันงั้นหรอ?
("อ่าา..ทำไมหรือไม่ได้หรือพี่จะไม่ให้น้องชายคนเดียวของพี่ที่เกิดจากท้องเเม่เดียวกันนี้ไปอาศัยอยู่ด้วยห้ะ... )
"เเละทำไมเเกต้องเล่นใหญ่ด้วยห้ะ?
("ไม่รู้ล่ะ...ดักไว้ก่อน)
"ยังไงฉันจะบอกแล้วกัน...ว่าเเต่ไม่มีอะไรนอกเหนือจากเบื่อใช่ไหม
("หึ..ไม่มีอ่ะ เบื่อที่นี่เฉยๆ อยากไปเปิดหูเปิดตาบ้าง เพื่อจะมีอะไรดีๆ)
"ยังไงเดี๋ยวจะบอกเเล้วกันนะเเต่ถ้า....
("โอเครเดี๋ยวผมเก็บเสื้อผ้ารอ เเละไปจองตั๋วรอ เเค่นี้นะพี่!!)
"ดะ..เดี๋ยวสิ!!!หึ่ยย!!!
---ตื้ด~~~~
ไม่ทันที่จะได้พูดต่อสายก็ถูกตัดไปเสียเเล้วเขาเองก็เบื่อความใจเร็วของน้องชายเธอเองเหมือนกัน จะว่าไป กราฟเองก็จบบริหารธุรกิจมา ส่วนนึง ที่เริ่มทำธุรกิจเเฟนไชส์ก็มาจากกราฟเป็นคนเเนะบอก ตอนนั้นเจก็ชวนลงมาทำร่วมกันเเต่ เจ้าตัวเขาเองกับปฎิเสธิเเล้วตอนนี้นึกครึ้มยังไงอยากจะมาทำด้วย
"ไอ้น้องคนนี้!!ใจเร็วจริงๆ
ยังงไงเรื่องนี้ เธอก็คงต้องบอกสามีก่อนทั้งๆที่ในใจก็รู้อยู่เเล้ว ว่าเจนั้นจะต้องให้กราฟลงมาอยู่ด้วยเเน่ๆ โดยไม่มีข้อเเย้งใดๆ
22:50
ณ เวลาดึกขนาดนี้ ทุกคนก็ลงมาทานอาหาร นิทานมองไปที่นาฬิกาเป็นเวลาใกล้จะ5ทุ่มสามีของตนก็ยังไม่กลับมาถึงเสียทีเลยให้ป้าวันไปตามลูกๆลงมาทานข้าว
"มี๊ป๊ายังไม่กลับมาอีกหรอคะ?
เด็กสาววัย15ปีหรือ "อลิน"ลูกสาวคนเล็กของบ้านเอ่ยถามเมื่อลงมาจากบนห้องเเล้วมองไปยังนอกบ้านก็ยังไม่เห็นรถของผู้เป็นพ่อเข้ามาจอด
"ยังเลยลูกมากินข้าวเถอะดึกมากเเล้ว...ตอนที่เเต่งหน้าขนมอยู่ป๊าโทรหามี๊เเล้วนะ..เเต่ทำไมยังไม่กลับก็ไม่รู้
"เดี๋ยวก็คงถึงเเหละมั้ง....
ของขวัญพูดขึ้นก่อนจะนั่งลงประจำที่ ก่อนจะเหลือบมองไปที่น้องชายของตนที่ก้มมองหน้าจอโทรศัทพ์ไม่ละวาง...
"ไบรอัน ทานข้าวต้องไม่ก้มหน้าเล่นเเต่โทรศัทพ์นะ
คนพี่พูดบอกไม่เชิงดุ ก่อนที่ไบรอันจะพยักหน้าเเล้ววางโทรศัทพ์ลงไว้ข้างกายก่อนที่น้องสาวตัวดีนั้นจะเอนกายไปชนหัวไหล่ของเเฝดพี่ชายเบา
"หึ่ยย..อย่ามาชน
"ทำไมพี่อันเขิลอะไร..ก้มพิมพ์แบบนี้คุยกับสาวอยู่อ่ะดิ
"พูดมั่วๆไปได้
"เเละหูเเดงทำไมล่ะ เเหมมม~น้องรู้หรอกน่ะ!
คนน้องพูดล้อพูดหยอกโดยไม่รู้ว่ามีสายตาเฉียบของผู้เป็นแม่ที่นั่งมุมหัวโต๊ะอาหารมองอยู่แฝดพี่ก็ได้เเต่ยิ้มอรุ่มหน่อยๆไม่พูดอะไร เเต่ถ้ามีอาการเขิลหรือโกหก ไบรอันจะถูกจับพิรุจได้เพราะใบหูนั้นจะเเดงมากกว่าปกติ
"อลิน...ไม่เอาแบบนี้อีกนะคะ
"...คิ้กก😂
"เราต้องรักษาสิทธิ์ส่วนตัวของพี่เขาด้วยนะลูก
"แต่หนูรู้...
"รู้อะไร..เราก็ไม่ควรพูดแบบนี้นะลูก หนูลองคิดนะ ถ้ามีคนมายุ่งแบบนี้หรือมาวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของลิน ลูกจะชอบหรอ..หื้มม
นิทานค่อยๆบอกลูกตามหลักการตามควรเป็นจริง จนลูกสาวคนเล็กนั้นเงียบไปคิดตาม... พอเห็นว่าสถานนะการณ์เริ่มอึ้มครึ้ม ไบรอันจึงหันมาบอกผู้เป็นแม่
"ไม่เป็นไรครับ...มี๊อย่าดุน้องเลย
พร้อมกับยกมือขึ้นมาจับที่ไหล่ของคนน้องเเล้วพูด
"น้องรักของพี่ พี่ให้อภัยเเล้วนะ..ทีหลังห้ามทำแบบนี้อีกเข้าใจไหมครับน้องสาวพี่..ไม่งั้นจะโดนมี๊ดุแบบนี้อีกนะ...หื้มมมม
ไบรอันพูดออกโดยใช้น้ำเสียงยั่วยวนผู้เป็นน้องซึ่งอลินนั้นก็รู้เพราะตัวเองหันไปมองหน้าพี่ชายที่สะเเยะยิ้มใส่เธอ อลินเองจึงเบะปากกลับไปทันที..ทำให้ของขวัญที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอดขำไม่ได้สองแฝดสยองนี่เเสบจริงๆ
"ค่ะคุณพี่ชาย....น้อง!จะ!ไม่!ยุ่ง!
อลินเค้นเสียงตอบหนังเเน่ก่อนจะเหลือกตาไปหนึ่งที ทำให้นิทานนั่งคิ้วขมวด
"อลิน ทำตาน่าเกลียดจัง...ใครสอนให้ทำแบบนี้
"ฮึกกก...มี๊ก็ว่าเเต่ลินง้าา~
น้องสาวคนเล็กทำหน้ายู้ยี่ ก่อนที่ทึกคนจะระดมเสียงหัวเราะออกมา
"พอได้เเล้วทานข้าวเถอะกับข้าวเย็นหมดเเล้ว
ของขวัญจึงห้ามปรามก่อนที่ทุกคนจะโฟกัสที่อาหารบนโต๊ะ
"ไม่กินเเล้วอลินงอน
"ป้าวันเก็บจานของอลินเลยครับ
แฝดคนพี่อยากไบรอันก็ยั่วคนน้องทันควันทั้งๆที่ตนก็รู้นะว่าน้องสาวนั้นไม่อดข้าวหรอกก็ยังจะเเกล้ง
"จ้ะป้าเก็บนะถ้าไม่กิน
"มะ...ไม่ๆๆ ลินล้อเล่นค่ะ แหมมม~มือไวจังเลยนะคะป้า เเฮะๆ
น้องสาวคนเล็กยิ้มก่อนที่จะยื่นมือไปจับช้อนเเล้วค่อยๆตักข้าวเข้าปาก พอเห็นแบบนั้นเเล้ว นิทานก็ยิ้มหัวเราะออกมา บรรยากาศบนโต๊ะอาหารบ้านเขาน่ะมีสีสันทุกวันเลยเชียว....หลังจากที่นั่งทาอาหารกันไปสักพักก็มีเสียงรถเข้ามาจอดภายในบ้าน เสียงรถนั้นเป็นเสียงที่คุ้นเคยจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก พ่อของพวกเขาทั้ง3คน
ครืดดด~เอี๊ยดด~
"หื้มมเสียงรถป๊า...สงสัยกลับมาเเล้วมั้งคะมี๊
"นั่นสิ เดี๋ยวมี๊ออกไปดูก่อนนะ
นิทานรีบลุกออกจากโต๊ะไปดูสามีที่พึ่งกลับมา ...เธอเห็นสามีอ้อมไปเปิดหลังรถเเล้วหยิบของออกมาพะรุงพะรังเลยออกไปช่วยถือ
"ซื้ออะไรมาเยอะเเยะคะเนี้ยย
"ซื้อมาให้มี๊กับลูกนั่นเเหละ
พูดเเล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตอบภรรยาไป นิทานจึงก้มดูของเเต่ละชิ้น ล้วนเเล้ว เเต่เป็นของ ของคนในครอบครัวทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นสกินเเคร์ครีมบำรุงของตัวนิทานเอง ไหนจะพวกกระดาษอุปกรณ์พู่กันของลูกสาวคนโต ยาบำรุงสายตาของลูกชายเเฝด หรือจะเป็นกระเป๋าขนชมพูฟรุ้งที่ลูกสาวคนเล็กบอกอยากได้
"มันเยอะไปไหมป๊า
"เยอะอะไรกันล่ะ..เเค่นี้เอง
"หึ...มีของทุกคนเเล้วไหนของป๊าล่ะ
นิทานพูด อีกมือนึงก็เอื้อมมาช่วยสามีถือ
"เอ่ออ...นั่นสิป๊าลือซื้อของป๊าเลย เเต่ไม่เป็นไรหรอก...
เจตอบพร้อมกับรอยยิ้ม ที่ไม่ได้คิดอะไร เจ้าตัวก็เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน นึกถึงคนอื่นอยู่เสมอ เเต่ตัวเอง กับปล่อยผ่านสะเเบบนั้น
"อีกเเล้วนะป๊า....
"หื้มม..อะไร?
"ป๊าทำให้หนูตกหลุมรักป๊ารอบที่ล้านเเปดเเล้วนะ
เธอพูดหยอกสามีพร้อมกับยกมือขึ้นมาหยิบแขนเบาๆแก้เขิล
"โอ๊ยย!!ป๊าเจ็บ
"หึ....
"มานงมาหนูอะไรล่ะ อย่ามาย้อนความทรงจำนะ ป๊าเเก่เเล้ว
"แก่อะไรกันล่ะ ....หว้าาา เสียดายก้ะว่าคืนนี้จะให้รางวัลสักหน่อยงั้นป๊าพักเถอะ
"หะ..ห๊ะ!?อะไรนะ รางวัลคืออะไร.
เจถึงกับตาเบิกโพลง เมื่อภรรยาพูดเปิดมาเเบบนี้ตนจะโง่ปฏิเสธได้ยังไงกัน
"ก็...รางวัลที่เป็นสามีดีเด่นไงคะ....
"...อะ..!!เอา เอารางวัล
"หมดค่ะ...ป๊าบอกเองป๊าเเก่คงไม่มีเเรงเเล้วล่ะ
"ห้ะ!!ใครบอกล่ะ เตะปื้บยังอยู่เลยนะ!!!ดังป๊าบบ!!!ป๊าบบ ป๊าบบเลยล่ะ
เพี๊ยะะ!!!!!
ฝ่ามือเล็กฟาดไปที่เเขนของสามีอย่างเเรงทำให้อีกคนรีบยกมือขึ้นมาถูอย่างไวด้วยความเจ็บเเละรู้สึกแสบ
"แหม เขิลเเล้วทำรุนเเรงใส่ป๊าทำไมเนี้ย
"ปื้บบ้าไรดังป๊าบ!! หึ่ยยเข้าบ้านดีกว่า
มามี๊ของลูกทั้งสามเดินชิ่งมาก่อน ก่อนที่สามีจะเดินตามตูดมาต้อยๆ มายังที่โต๊ะอาหารที่มีลูกๆนั่งทานอาหารอยู่
"มี๊..ไปนานจัง
ลูกสาวคนเล็กถามก่อนจะตักขนมหวานเข้าปาก1คำ เป็นขนมที่ป้าวันทำ
"ป๊าชวนมี๊คุยนิดหน่อยน่ะ อิ่มกันเเล้วหรอ
"ค่ะอิ่มเเล้วว..เเต่เอ้ะ...ที่ไปนานไม่ใช่ว่าไปยืนจีบกันอยู่หรอหรอคะ?
ลูกสาวคนโตพูดต่อ ทำให้ ทั้งพ่อและเเม่นั้นยืนถือของทำตัวไม่ถูกกันใหญ่
"จีบอะไรกันล่ะพูดไปเรื่อยนะไอ้เเสบ
เจยื่นมือมาลูบหัวลูบสาวคนโตเบาๆ พร้อมกับหยิบของในถุงนั้นออกมาทีละชิ้น
"อ่ะของลูก....กระเป๋าอันนี้ก็ของลูก
คนเป็นพ่อยื่นของให้ลูกสาวทั้งสองคนพร้อมกัน ส่วนอีกอันนึงยังถือไว้อยู่ ซึ่งของให้ถุงนั้นเป็นกระปุกยาวิตามินซีบำรุงประมาน3กระปุก จะเป็นจำพวกบำรุงสายตามากกว่า เพราะเจสังเกตเจ้าลูกชายเเฝดชอบอ่านหนังสือดึก อยู่บ่อยๆเลยเป็นห่วง
"ไม่คิดจะพูดกับป๊าเลยหรือไงไบรอัน
น้ำเสียงที่คนเป็นพ่อพูดถามอย่างน้อยใจนั้นทำให้ไบรอันนั้นส่งยิ้มออกมาเล็กน้อย
"หึ....ครับพ่อ
เเค่เสียงของลูกชายที่ตอบออกมาก็ทำให้เจนั้นยิ้มได้ เขาเองก็ไม่ได้อะไรนักทำไมเจจะไม่รู้ว่าลูกเป็นคนขี้อาย เเล้วยิ่งโตขึ้นเจยิ่งเข้าใจ
"เห้ออชื่นใจจังเลยลูกชายป๊า~
เจอเดินอ้อมหลังของลูกชายเเล้วสวมกอดเล็กน้อยพอได้ชื่นใจ ไบรอันเองก็ยิ้มเเช่งขึ้นมาะร้อมกับเบี่ยงตัวหนี
"ป๊า~!
"ทำไมกันป๊ากอดไม่ได้ไง ทีตอนเด็กๆยังกอดได้เลย
"นั่นตอนเด็กนิครับ..ตอนนี่อันโตเเล้ว
"เหอะ...โห้ลูกเลยว่าลูกใครตอบได้เด็ดขาดมาก
เจยิ้มมุมปากก่อนจะค่อยๆปล่อยอ้อมกอดออก
"นี่ยาบำรุง..ป๊าซื้อมาให้ เห็นอ่านหนังสือดึก
"หนังสือการ์ตูนอ่ะดิ ฮ่าๆ
น้องสาวคนเล็กพูดเเทรกขึ้น..ทำให้ำบรอันส่งสายตาคาดโทษน้องสาวตัวเเสบเอาไว้
"อลินเอาอีกเเล้วนะ เดะก็โดนมี๊ดุหรอก
ของขวัญที่เห็นน้องสาวพูดแบบนั้นจึงห้ามปรามไว้ดีกว่า
"เเล้วนี่ทานข้าวอิ่มกันเเล้วหรอ
"ค่ะพวกเราทานกันหมดเเล้ว เหลือเเต่ป๊านั่นเเหละ
นิทานตอบกับสามีไปก่อนที่เจจะยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดู
"เอ้ออ ดึกแล้วหนิ เด็กๆ พากันขึ้นไปนอนเถอะลูก
ป๊าเจไล่ลูกๆขึ้นไปนอน เพราะพรุ่งนี้มีเรียนกัน นี้ก็เห็นว่าดึกมากเเล้ว ก็นึกว่าตัวเองอยู่เหมือนกันที่เเวะซื้อของจนกลับถึงบ้านมืดขนาดนี้
"งั้นหนูขึ้นไปนอนก่อนนะคะ
ของขวัญ บอกพ่อกับเเม่ ก่อนจะปลีกตัวลุกออกไปโดยที่ไม่ลืมหยิบอุปกรณ์ วาดภาพที่พ่อนั้นซื้อมาให้ไปอีกด้วย ส่วนเจ้าสองเเสบเเฝดสยองนั้นก็พากันเดินขึ้นห้องเเล้วก็เเยกย้ายกันไป จะ เหลือก็เเต่ ป้าวันเเละก็สองคนสามีภรรยาที่อยู่ด้านล่าง
"ป้าวันครับ...นี่ของป้า
เจเลื่อนยื่นอีกถุงนึงให้กับป้าวัน
"อะไรหรอคะคุณเจ
ป้าวันเอื้อมมือไปหยิบแล้วก็ถามอย่างงงๆ เพราะไม่คิดเลยว่าคุณเจนั้นจะซื้อมาให้
"เสื้อน่ะครับ..ไม่รู้จะถูกใจป้ารึเปล่านะ ฮ่าๆ ผมไม่ลืมป้าหรอกครับ
"โอ้ววตายเเล้วคุณเจ
หญิงเเก่ตกใจก่อนจะยื่นถุงกระดาษนั้นกลับคืนไปด้วยควรเกรงใจ เเต่เเล้วก็ถูกมือหนาผลักส่งไปอีก นิทานก็ช่วยอีกเเรง ไปยืนประกบหลังของป้าวันไว้เเล้วจับมือรวบ เพราะไม่ให้ป้าวันดึงถุงกลับมาอีก
"ป้าวันอย่าดื้อสิคะรับไว้เถอะ
"นั่นสิครับ...ไม่ถูกใจหรอ
"ไม่ใช่ไม่ถูกใจค่ะ..เเต่ป้าเกรงใจพวกคุณมากๆ เเค่นี้ป้าก็ไม่เหมือนคนใช้คนนึงเเล้วนะ
ป้าวันพูดด้วยน้ำเสียงเกรงใจมากๆ เพราะตั้งเเต่เธอมาอยู่ที่นี่ ก็อย่างที่เล่าไปข้างต้นทเธอเองเเทบจะไม่มช่เเม่บ้านที่นี่ เเทบจะเป็นญาติคนนึงเเล้วเสียด้วยซ้ำ
"เเล้วใครจ้างป้ามาเป็นคนใช้กันล่ะครับ...ผมบอกเเล้วใช่มั้ยห้ามพูดแบบนี้
"เอ่ออ...ปะ..ป้ารู้เเล้วค่ะ
"รับไว้เถอะครับไม่รับผมเสียใจเเย่นะ
เมื่อเจพูดเเบบนั้นเเล้ว ป้าวันจึงยื่นมือไปหยิบถุงกระดาษนั้นขึ้นมาไว้ที่เเนบอก เเล้วยิ้มออกมาอย่างขอบคุณ
"ขอบคุณนะคะคุณเจ คุณนิทาน
"หึ...ไม่เป็นไรครับ
"ป้าวันไปพักเถอะค่ะ เดี่ยวนิทานจัดการเอง
"ตะ..เเต่ว่าา....
"ไม่เป็นค่ะป้าเลยเวลาป้าพักมาเยอะเเล้ว .....กลับไปพักเถอะค่ะ
"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะป้าไปนะ
"ค่ะ/ครับ
หลังจากนั้นป้าวันก็เดินออกไป ชั้นล่างของบ้านจะมีเเค่เจเเละนิทานเท่านั้นที่นั่งคุยกันไปตามประสา สามีภรรยาก่อนที่นิทานจะเริ่มเข้าเรื่องน้องชายที่เมื่อตอนเย็นนี้โทรมา
"ป๊า
"หื้มมมว่าไง...
ร่างหนาหื้มเสียงเล็กน้อยก่อนจะตอบภรรยาเเละเงยหน้าขึ้นมอง
"คืออว่า
"มีอะไรรึเปล่า
"ช่วงเย็นเจ้ากราฟโทรมาค่ะ
"อื้มม มีอะไรหรอ
"กราฟถามว่า ป๊ายังต้องการตัวมันอยู่ไหม มันบอกว่าเบื่อที่นู้น อยากจะลงมาอยู่กับเราสักพัก อยากลองเปิดหูเปิดตาดูไม่อยากอุดอู้อยู่ที่นู้น...พอมาคิดๆดูเจ้ากราฟมันก็มีความรู้ในเรื่องบริหาร มันก็อาจจะช่วยถุ้นเเรงเราไปได้เยอะเลยนะป๊า
"แล้วมี๊ว่ายังไงล่ะ
เจถามออกไปในขณะที่ยื่นมือออกไปตักกับข้าวใส่ลงจาน
"ก็...มี๊บอกกราฟว่าจะลองถามป๊าดูก่อน
"มาสิ...ไม่มีปัญหาดีสะอีก
"ห้ะ??....
"ดี...บอกน้องให้ลงมาเลย ป๊าไม่ขัดอยู่เเล้ว อยากเปิดหูเปิดตาก็มา มาช่วยกันบริหาร ป๊าโอเคร
"เเต่..จะไม่อึดอัดหรอคะ?
"อึดอัดอะไร ...ป๊าโอเครนะอีกอย่างกราฟไม่ได้มาเกาะเราสักหน่อยกราฟมาทำงานช่วยเรานะ
"....ค่ะ..หึ
พอได้ยินเเบบนี้นิทานก็ยิ้มออกมา..ที่ตนถามสามีว่าไม่อึดอัด ก็เพื่อยืนยันความเเน่ชัดเเหละว่าให้น้องลงมาได้จริงๆ.... จากนั้นนิทานเองก็ไม่รอช้า รีบควักโทรศัทพ์เครื่องหรูออกมาจากกระเป๋ากางเกงเเละต่อสายตรงไปยังน้องชาย
----ตื้ดดด~~
"อ่าา....ฮัลโหล..กราฟ
("ว่าไงครับพี่สาวคนสวย~)
"ฉันคุณกับป๊าเจให้เเล้วนะ....เขาบอกได้ เเกก็เตรียมตัวได้เลย
("เห็นไหม..ผมบอกเเล้ว พี่เขยผมเนี้ยไม่ทำให้ผิดหวังอยู่เเล้ว)
"หึ...จริงๆเลย... เเล้วก็ทำตัวดีล่ะ บอกพ่อกับเเม่เเล้วใช่มั้ยห้ะ
("เรียบร้อยพี่ไม่ต้องห่วง)
"ก็ดี ...รีบเตรียมตัวเก็บของเลยนะรู้มั้ย
****ผู้โดยสารโปรดทราบขณะนี้เครื่องบินกำลังมุ่งหน้าสู่ท่าอากาศยานสนามบินสุวรรณภูมิเเล้ว โปรดให้ผู้โดยสารทุกท่านคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยด้วยค่ะ....ขอบคุณค่ะ******
".......
(.......)
ทั้งพี่ทั้งน้องต่างพากันเงียบ นิทานที่ได้ยินเสียงเหมือนคอลเซนเตอร์เงียบไปจึงถามน้องชายด้วยความตะขิตตะขวางใจ
"แก...อยู่ไหน
("เเหะ...ก็บนเครื่องบินไงพี่)
"ห้ะ!!!!นิ...นี่!!แกบินมาเเล้วหรอ
("ใช่.... ถึงพี่เขยไม่ให้ลงไป ผมก็ไปอยู่ดีนั่นเเหละ)
"กะ...แก!!!ไอ้!!ไอ้!!
("แค่นี้ก่อนนะ สัญญาณจะหลุดเเล้ว)
"ดะ..เดี๋ยวสิ
("ตื้ดดดๆๆๆๆ~)
"เห้ยยเดี๋ยว!!!
นิทานตกใจเพราะจู่ๆสัญญาณของน้องชายก็ขาดไป..ที่เเรกคิดว่าเเกล้ง เเต่ตอนนี้น่าจะไม่ใช่เเล้วล่ะ....
"มีอะไรหรอมี๊
"ก็ไอ้เจ้ากราฟน่ะสิคะ...มันขึ้นเครื่องมาเเล้วยังไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่าป๊าจะอณุญาตไหม มันก็หอบเสื้อผ้าขึ้นเครื่องมาเเล้ว จริงๆเล้ย!!!
"ฮ่าาๆๆ ....
เจระเบิดหัวเราะออกมาก่อนจะหันไปมองหน้าภรรยาที่กระฟัดกระเฟียตอยู่
"ขำอะไรของป๊า!
"หึ....เปล๊าา~ผมว่าผมได้กลิ่น
"กลิ่นอะไรของป๊า!
"กลิ่นความ วุ่นวาย วายวอดไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ
"หื้ออ~!!!!
Epหน้าเค้าได้เจอกันเเน้ว เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์คนนี้ได้มีเเรงเเต่งต่อไปด้วยนะคะ💗💗💗💗💪✌
เสียงนาฬิกาปลุกดังกึกก้องไปทั่วห้องจนร่างเล็กที่นอนอยู่บนที่นอนต้องใช้มือควานหาเจ้าของเสียงที่มันรบกวนนั่น
กริ๊งงง~~~~กริ๊งงงง~
"จิ๊!!โอ็ยยย เสียงดังจัง
ปึก!!!
ก่อนที่นาฬิกาเรือนนั้นจะถูกปิดลง ร่างเล็กที่กำลังงัวเงียค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยความง่วงที่ยังครอบงำอยู่ เเค่ก็จำเป็นที่จะต้องลุกออกจากที่นอนได้เเล้ว
"โอ็ยยย~~ง่วงจังกี่โมงเเล้วเนั้ยยย
ร่างเล็กเบี่ยงสายตาไปยังนาฬิกาที่ตนกดปิดเมื่อครู่ก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยด้วยความโล่งใจที่ตัวเองนั้นไม่สายเกินไปก่อนที่ร่างเล็กจะลุกขึ้นมาจากเตียงเเละบิดตัวไปมาเพื่อไล่ความขี้เกิด ก่อนจะเดินไปที่ประตู
"หิวจังง....(หาวว~) เฮ้อออ!!!ง่วงงงด้วยหิวด้วย...ค่ะป้าวันนนนขาาา~ป้าวันนน~
ร่างเล็กที่เอื้อมมือไปจับลูกบิดก่อนจะเปิดมันออกเเละเดินลงมาพร้อมกับเปล่งเสียงดังร้องเรียกหาป้าวัน...ในขณะที่กำลังลงบรรไดมาสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นใครคนนึง ที่นั่งจิบกาเเฟอย่างใจเย็นอยู่บนโต๊ะอาหาร
"หื้มม~ใครป๊ารึเปล่า
พอร่างเล็กหยุดเดินเเละเพ่งสายตามองอีกครั้งกับไม่ใช้ ทันทีที่รู้ว่าผู้ชายร่างหนาที่นั่งจิบกาเเฟอย่างใจเย็นนั้นคือใครตนก็รีบเดินลงมาอย่างไว เเต่ก็ไม่ทันที่จะลงมาถึง ก็ได้ยินเสียง น้องสาวกับน้องชายตนดังมาจากห้องครัวตนจึงหยุดนิ่งฟังก่อน
"อากราฟนี่ค่ะขนมกล้วยอบชีลมี๊นี่ทำสดใหม่ทุกวันเลยนะคะ
"จริงหรอ..หื้มม~
ร่างเล็กยืนมองน้องสาวคนเล็กของบ้านที่ยืนพร่ำเจราจาบอกอยู่เป็นตุเป็นตะ ก่อนที่สายตาจะหันไปมองน้องชายของตนที่กำลังเลื่อนโต๊ะขยับไปนั่งชิดคุณอาเเทบจะนั่งตักเลยก็ว่าได้... ปฎิติกิริยาทุกๆอย่างของน้องเเฝดสยองนั้นอยู่ในสายตาของ ร่างเล็กทั้งหมด ยืนมองมองด้วยความงงงวย เเต่ก็หยุดฟังอีกสักนิดว่าทำไมสองคนนั้นถึงทำดีกับ คุณอา สะขนาดนี้
"จริงหรอ..สดใหม่ทุกวันจริงอ่ะ
"จริ๊งงง แต่อันนี้ของ2วันที่เเล้วนะ ของที่มี๊ทำเมื่อวานมี๊เอาไปส่งที่ร้านเเล้ว เเฮ้ะๆ
"ห้ะ?
"เเต่มันก็อร่อยน่าาา~~คุณอาอย่าคิดมากกินๆ
ร่างหนาที่นั่งฟังเด็กวัย15ก็คิ้วขมวดเล็กน้อยก่อนจะยิ้มเจื้อนๆ ..ก่อนจะหันหน้าไปมองหลานชายที่นั่งเขยิบเข้ามาใกล้ๆ เเทบจะชิดติดกัน
"มะ..มีอะไรรึเปล่าไบรอัน
".....
เด็กชายไม่พูดอะไรเพียงเเต่หยิบช้อนที่วางบนจานขนม ค่อยตักขนมในชิ้นพอดีคำก่อนที่จะค่อยๆ ยกขึ้นมาป้อนคุณอาอย่างบรรจง
"อะ..อ้าาครับคุณอาอ้าปากที
"ทะ..ทำไมเนี้ยอากินเองได้
"อ้าครับ...อ้าปาก
"อะ..ๆเออๆ อ้าา~(อ้ามม)
ทุกการกระทำถูกจับจ้องโดยสายตาของร่างเล็กที่ยืนดูอยู่ด้านบนอย่างงงๆก่อนจะเดินลงมาด้านล่างทันที
"อร่อยมั้ยครับอา
"อื้ม...อร่อยดี มาอากินเองดีกว่ามันแปลกๆยังไงไม่รู้
"หึ.....
ไบรอันยิ้มจนตาเป็นขีดก่อนจะเลื่อนโต๊ะออกห่างทันที..เเต่ก็ไม่ลืมที่จะเอ้ยขอบคุณ
"ขอบคุณนะครับอาที่ซื้อเครื่องเล่นเกมNintendo switchรุ่นใหม่ล่าสุดให้กระผมอีกด้วย
"หึ.....
"ส่วนลินก็..คิ้กกก ขอบคุณอากราฟมากๆนะคะที่ซื้อ รองเท้าอดิดาสให้ รุ่นใหม่ให้หนูอี๊กกก !!!!อ๊ากกสายเปย์โคตรๆไปเลยย!!!!
ร่างของน้องเล็กที่กระโดดโล้นเต้นไปมาข้างๆกายของผู้เป็นอาอย่างดีใจ ก่อนที้ร่างเล็กที่เดินดูอยู่นานเดินเข้ามาใกล้ๆ เเละหยุดอยู่ตรงข้างผู้ชายผิวขาวร่างหนาผมปัดข้างสวมใส่ เครื่องประดับนาฬิกายี่ห้อปาเต๊ะที่ราคาสูงลิ่วเหยียบ10ล้าน มองไล่ต่ำดูไปถึงรองเท้าหนังดำเงา.....ร่างหนาที่นั่งทานขนมอยู่ก็เหล่ตาขึ้นมามองหลานสาวอีกคนที่ยืนจ้องหน้าเขาอยู่
"อ่าวพี่ขวัญ!!!!!ตื่นเเล้วหรอ?
"อื้อออ...มี๊ไปไหน
"มี๊ไปส่งขนมกับป๊าเดี๋ยวเข้ามา
"อ๋อ....แล้วนี่อามาได้ยังไงคะ
"นั่งเครื่องบินมาสิใครจะเดินมาถึงนี่ล่ะ
"....อ๋อออ...ค่ะอา
"เเล้วนี่ยืนค้ำหัวอาทำไม?โต๊ะมีไม่นั่ง
ร่างเล็กที่ยืนมองอา อย่างไม่เข้าใจก่อนจะกรอกตาไปมา เขาเองไม่เข้าใจ ทำไมจู่ๆอากราฟถึงมาอยู่ที่นี่นึกไปเมื่อวานตอนทานข้าวพ่อกับเเม่ก็เห็นบอกอะไร....
"งั้นอาก็ยืนสิคะ....จะได้เท่ากัน
"นี่!!!!
ชายหนุ่มที่ได้ยินแบบนั้นจึงหึดหัด ลุกขึ้นทันทีก่อนจะหันหน้าไปประจันกับร่างเล็กของหลานสาวที่ยืนจ้องตาไม่ไปไหน.... แฝดสยองที่คราเเรกอยู่ใกล้ตอนนี้กับถอยคนละ2-3ก้าวเพื่อถ้อยห่าง
"โตเเล้วนะพูดมีห่างเสียงกับอาหน่อยสิของขวัญ..หื้ออออ~
ร่างหนาพูดพร้อมกับยกฝ่ามือของตัวเองกดหัวของร่างเล็กไว้ไม่รู้หมั่นเขี้ยวหรือโกรธกันเเน่
"อาปล่อยนะ..อย่ากดหัว
"...อื้อหื้ออ!!!!
"????
"เมื่อกี้ว่าไงนะ
ชายหนุ่มถามย้ำอีกครั้งก่อนจะทำจมูกฟุดฟิตไปมาเหมือนหากลิ่นอะไรบางอย่างร่างเล็กก็ได้เเต่ยืนหน้ามุ้ยคิ้วขมวดก่อนจะพูดออกไปอีกครั้ง
"บอกว่าปล่อยอย่ากดหัวค่ะ!!!
"อึ้บบ!!อื้อหื้ออ !!??ปากเหม็นอ่ะอาจะวูบบบบ!!!
"!!!!!
โคร้มม!!!!
"โอ้โห้วว!!อากราฟล้มเลย!!!
"อากราฟฟ!!!!
"จะ...จับอาที2แฝด อาจะเป็นลมม
ก่อนร่างหนาจะค่อยๆเซทะหลาเเกล้งล้มลงกับพื้นทำให้เเฝดสยอง 2คนรีบเข้ามาพะยุงตัวของคุณอาเอาไว้ ร่างเล็กก็ได้เเต่ทำหน้าตาเลิ่กลั่กด้วยความอาย
"ทำไมต้องเล่นใหญ่ด้วย!!!
ร่างเล็กที้ยืนหน้ามุ้ยมากกว่าเดิมถามเสียงดังก่อนที่อากราฟจะค่อยๆยืดตัวตรง
"ก็จริงดูเเต่ตัวสิ...หน้าตาก็ไม่ล้างขี้ตาก็ยังติดอยู่ โอ็ยยตายๆๆ
ร่างหนายกมือขึ้นมากุมขมับตัวเองก่อนจะหันไปทางอื่นเพื่อกลั้นไม่ให้ตัวเองหลุดขำ เพราะเห็นหน้าของร่างเล็กตอนนี้ดูตกใจไม่น้อย
"..โห้ว พี่ขวัญขนาดนั้นเลยหรอไหนพี่สูจน์สิ
อลินที่ไม่เชื่อเลยเดินปรี่เข้าไปรวบเเขนของพี่สาวเเน่น
"ไหนพูดๆๆๆๆ พูดสิ!!!
"โอ็ยย!!!ออกไปเลย!!!
ร่างเล็กพูดพร้อมกับดันตัวของน้องสาวออกก่อนที่ตัวเองจะหันตัวเเละวิ่งขึ้นบรรไดไปด้วยความเร็วเเสง
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
ก่อนที่ไบรอันเเละอากราฟจะหลุดขำออกมาเหมือนกับรู้อยู่เเล้วว่าคุณอานั้นเเกล้ง
"พี่อันนั่นพี่ขำหรอ
"ฮ่าาๆๆ....ก็ดูดิพี่ขวัญวิ่งโคตรเร็ว
"เอ่ออ..ฮ่าๆๆๆๆ
เมื่อน้องสาวคนเล็กเข้าใจมุขเเล้ว ก็ขำเหมือนตามน้ำไป
"เห้ออ...เหนื่อยขำเหนื่อย
ก่อนที่อากราฟจะค่อยๆนั่งลงที่เก้าอี้อีกครั้ง จริงๆเเล้วมันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาว่าหรอก เขาเเค่อยากจะเเกล้งหลานสาวเพียงเท่านั้น ดูหน้าตาสิเดินมุ้ยลงมาหัวก็ฟู มันน่าเเกล้งสะจริงๆ คิดเเล้วก็อดยิ้มไม่ได้
"ว่าเเต่ อาไม่ได้ซื้อของ ให้พี่ขวัญหรอคะ?
"หื้มม?....
"คือว่าพวกเราได้กัน2คน เเต่ไม่เห็นอาให้พี่ขวัญเลย ลินกลัวพี่น้อยใจอ่ะ
".....
"จริงด้วยครับ....เราได้กันเเค่2คน อาจะให้อะไรพี่ขวัญรึเปล่าครับ
"มีสิ..อาจะให้เเค่2คนได้ยังไง
"งั้นหรอค่ะ...งั้นก็สบายใจเเล้วค่ะ คิ้กก
หลานสาวคนเล็กระบายยิ้มออกมาอย่างน่ารักก่อนจะมองขึ้นไปที่นาฬิกาที่ติดอยู่พนังของบ้านว่าเป็นเวลากี่โมง
"สายเเล้วอลิน...ไปกันเถอะ
"อื้มๆ ....อากราฟคะงั้นเรา2คนไปก่อนนะคะตอนเย็นเจอกัน
"อื้มมโชคดี..เเต่เดี๋ยว
"คะ/ครับ?
"เเล้วพี่เราล่ะไปยังไง?
ไบรอันมองหน้าน้องสาวคนเล็กก่อนจะชิงตอบก่อน
"น่าจะไปเองครับ
"หื้มม...รถก็มีไม่ใช่หรอ?
"พี่ขวัญ..ไม่ค่อยใช้ค่ะน่าจะยังขี่ไม่ค่อยเเข็งด้วย
"งั้นหรอ....
"ค่ะ.....พี่อันไปเหอะสายเเล้ว
อลินหันไปบอกพี่ชายก่อนจะยกมือไหว้คุณอาก่อนไป
"ไปแล้วนะครับอา
"อือๆ(พยักหน้า)**
ก่อนที่ทั้งสองคนพี่น้องจะเดินออกไปจนสุดตา ร่างหนาจึงหันกลับขึ้นไปมองข้างบนชั้น2ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย เด็กสาวตัวเล็กหน้ากลมที่ชื่อของขวัญในตอนนั้น ...
"โตเป็นสาวเเล้วนะ หึ......
รอยยิ้มที่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนกายไปนั่งรอที่มุมโซฟา...บรรยากาศภายในบ้านตอนนี้ไม่มีใครเลย เงียบสงบ เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่สาวกับพี่เขยของเขานั้นไม่จ้างเเม่บ้านหรือคนใช้เลย จะมีเเต่ป้าวันคนเดียวที่เค้าเห็นมาตั้งเเต่ไหนเเต่ไร...ชั่งเงียบสงบน่านั่งสมาธิเสียจริง
"เห้ยย....จะลงมาตอนไหนนะ...?
ร่างหนาเอ่ยพูดเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัทพ์เครื่องหรูออกมาเลื่อนเล่นพลางรอต่อไป....
----บนห้อง----
"ดาจิน ชาจีน โฮปป~อิน ด๊าชช~เเอม ฟิลลิ่ง ยู ฟอเรท~เก็ทอิท มูนนน~
เสียงบรรเลงดนตรีดังอึกระทึกในห้องน้ำดั่งกับเปิดคอนเสิร์ตในห้องน้ำยังไงยังงั้น... ปากก็ร้อง มือไม้ก็อยู่ไม่สุขชี้นู้นชี้นี่ไปเรื่อย ไม่สุดเเค่นั้น ร่างเล็กที่กำลังเมามันกับเพลง ก็คว้ามือไปหยิบขวดเเชมพูขึ้นมาทำเป็นไมค์ลอย. ทั้งเปล่งเสียงร้องทั้งเต้น เเต่ใบหน้านั้นก็ยังมุ้ยอยู่ จนคิ้วจะผูกติดกันเป็นปม
"ริ้บ บี้ ริ้บ บิ้นน อู้ววว เอ้าา~~อู้วว อร้ายยย!!!!!!!!!!!!!!มาว่าฉันปากเหม็นได้ยังไง อ๊ายยย!!!!!!!
บทเพลงชื่อดังร้องนำโดยน้องแบมแบม กับไม่ทำให้หญิงสาวนั้นอารมณ์เย็นได้เลย
"มาทำไมก็ไม่รู้ ...มาอยู่บ้านเค้ายังจะมาว่าเค้ามั่วๆซั่วๆอีก อ๊ายยย!!!!!หงุดหงิดจริง!!! ห๊า!!ฮ๊าาาาา. ไม่เห็นเหม็นเลย!!!!
ยอมรับว่าหงุดหงิดบวกกับอายด้วยเเต่งก็ต้องรีบจัดการตัวเอง เพราะตอนนี้สายมาเเล้วด้วย หญิงสาวไม่อยากอยู่ในริชบัญชีดำเด็กนักเรียนมาสาย จริงรีบจัดการตัวเองโดยเร็ว
----ข้างล่าง----
ร่างเล็กที่เดินลงมาจากชั้นบนสอดส่องสายตาไปทั่วบ้านกับมองไม่เห็นอาอยู่ที่โต๊ะอาหารเเล้ว เลยรีบวิ่งลงมาอย่างเร็ว
ตึกๆๆๆ!!!!!
"เดี๋ยวก่อน!
ก่อนที่ร่างเล็กจะหยุดชะงักลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงนี้ก่อนจะค่อยๆหันหน้า ไปยังโซฟาที่มี คุณอานั่งไขว่ห่างเลื่อนจอโทรศัทพ์ไปมาอยู่
"ว่ายังไงคะ?อากราฟ
"ไปเรียนยังไง
ร่างเล็กยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดูก่อนจะเบิกตาเล็กน้อยเพราะนี่ก็สายมาเเล้วด้วย
"สายเเล้ว วันนี้หนูว่าจะขับรถไปเองค่ะ
"หึ...หนูหรอ?
ร่างหนายิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะกดล๊อคหน้าจอโทรศัทพ์เเล้วลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปใกล้ๆร่างเล็ก
"!!!!!
"ฉีดหรืออาบเนี้ยกลิ่นน้ำหอมฟรุ้งขนาดนี้
"เเล้วอายุ่งอะไรด้วยล่ะคะ?
"หึ...เปล๊าา~
พร้อมกับยักไหล่เล็กน้อย ร่างเล็กเห็นเเบบนั้นจึงจะเดินออกไปเเต่ก็ถึงมือหนารั้งไว้เสียก่อน
หมับบ!!!!!
"จิ๊!อาคะ!!หนูรีบ!
"ใจเย็นสิ เดี๋ยวอาไปส่ง....
".....
"ไม่เป็นไรค่ะหนูไปเองได้
ก่อนที่ร่างเล็กจะปฎิเสธไปแล้วสะบัดหน้าหนี
"ขับรถไม่เเข็งยังจะขี่ไปอีกหรอ
"...จิ๊!!!
"อาไปส่งดีกว่า....สายเเล้วนะทำเวลาด้วยสิ
ก่อนที่ร่างหนาจะยกนาฬิกาขึ้นมาดูอย่างเชิงเเละเดินตรงดิ่งไปที่รถของร้างเล็ก
"...อ่ะ(เเบมือ)
"อะไรคะ?
ร่างเล็กทำหน้างงเพราะจู่ๆ คุณอาก็เเบบมือ
"กุญเเจรถไง...อาไม่มีรถ?
"ห้ะ?
"ก็.... อายัง..พึ่งมาถึงจะให้ไปมีรถได้ยังไง
"....จะยืมรถหนู?
"กะ...ก็...อื้มมม อายืมก่อน
"ชิ้....โถ่เอ่ยไอ้เราก็คิดว่าอยากไปส่งจริงๆ
คึ้ก!!
ร่างเล็กก้มหน้าค้นกระเป๋าก่อนจะหยิบกุญเเกรถมาวางไว้บนฝ่ามือหนาที่แบรออยู่เเล้ว
"....หึแซ้งคิ้ววว!
"....ชิ้!
นิ้วมือหนากดปุ่มเพื่อปลดล็อครถขั้นหรูของร่างเล็ก ก่อนจะเปิดรถประตูขึ้นไปนั่งเเละไม่ลืมที่จะเหลือบไปดูเจ้าของที่ยืนอยู่นอกประตูรถหน้าบึ้งตึงร่างหนาจึงพยักหน้าเรียกจนคนด้านนอกต้องเปิดเข้ามานั่ง
ปึ่ก!!!!
"ฮึ่มมม!!!คาดเข็มขัดเเล้วก็ไปกันเลย!
".....
ร่างเล็กนั่งเงียบก่อนจะหันหน้าไปทางกระจกอีกฝั่ง
"อาเปิดเพลงนะ
"ไม่ค่ะ..!!!
ร่างเล็กบอกออกเสียงเเข็งทำในนิ้วมือหนาที่กำลังจะมากดที่อุปกรณ์เล่นเพลงนั้นชะงักมือลงอยากไว
"ทำไมอ่าา~
"หนูชอบความสงบค่ะ...ไม่ชอบเสียงดังน่าลำคาญ
"....อ่าๆๆ อย่างงั้นก็ได้
ร่างกนาเพียงพยักหน้ารับเท่านั้นเเต่ในใจก็นึกหมั่นเขี้ยวร่างเล็กมาเสียได้...ทั้งท่าทีเอามือขึ้นกอดอก ใบหน้าที่หันเบี่ยงไปทางนอกกระจก...ได้เเต่คิดในใจ โตมาเเล้วเปลี่ยนไปเยอะจริงๆ
"เชอะ!!
กราฟเลิกสนใจสักครู่ เพราะตอนนี้จะสายมากเเล้วกว่าจะไปส่งร่างเล็กที่มหาลัยไม่ทัน จึงเคลื่อนตัวรถออกผ่านป้าวันที่ยืนรถน้ำต้นไม้อยู่ป้าวันจึงส่งยิ้มให้เล็กน้อยก่อนที่กราฟจะบีเตรรถตอบกลับไป...รถเคลื่อนบนท้องถนนที่ไม่คุ้นตาบวกกับบรรยากาศที่มีคนมากมายสรรจรไปทำงานเยอะเเยะ กราฟมองเห็นร้านกาเเฟJ&Nที่ตั้งเด่นอยู่กลางซอยจึงยิ้มมุมปากเล็กน้อยเพราะมันดูเเปลกตาไปจากเดิมมาก ผู้คนเดินเข้าออกร้านเป็นว่าเล่น ตนเคยมาเมื่อล่าสุดไม่รู้ตอนปีไหน รู้เเค่ว่าของขวัญอายุเพียง9ขวบได้...บรรยายกาศภายในรถเงียบเพราะยังไม่มีใครเปิดบทสนทนาใดๆเลย...ร่างเล็กที่นั่งกดโทรศัทพ์ไปมา เหมือนว่าคุยกับใครก็บลดโทรศัทพ์ได้เก็บในกระเป๋าดังเดิม..เเละเอ่ยพูดขึ้น
"อามาที่นี่ทำไมคะ?..กลับเมื่อไหร่?
ชั่งเป็นการเปิดบทสนทนาที่ฟังเเล้วยังไงๆอยู่นะ
"เเหมพูดเข้า....จะรีบไล่อากลับไปไหนห้ะ!
"อามาทำไมคะ?
".....อามาทำงาน
"ห้ะ?...ที่นี่อ่ะนะงานที่นู้นไม่มีหรอคะ
"ก็...ก็มันไม่เหมือนกันอาเเค่อยากออกมาเปิดหูเปิดตาบางน่ะ..ไม่มีอะไรหรอก
"หาที่พักได้เเล้วหรอคะ?
"อื้มม....
ร่างเล็กค่อยโล่งใจที่คุณอาของเธอนั้นหาที่พักได้เเล้ว...เเต่ก็ทำให้รู้ว่าตนนั้นคิดไปเอง ด้วยประโยคหลังที่ตามมา
"ก็บ้านของป๊าเราไง.....อาจะไปหาที่ไหนได้ล่ะ....
"ห้ะ!!?
ร่างเล็กสะดุ้งสุดใจก่อนจะหันมาทางอา..นี่เขาจะต้องอยู่บ้านร่วมกันกับอาอย่างนั้นหรอ..
"ทำไมอ่ะ...ทำไมทำหน้ามุ้ยแบบนั้นล่ะ
"...
ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบอาตังเองนะเเต่เวลาผ่านไปอะไรๆมันก็เปลี่ยน รสนิยมของอาดู รุงรังมากเกินไป เค้าเบื่อคนจำพวกติดหรูมากๆ ที่สำคัญเลยคือคนจู้จี้จุกจิกมาก มากจนหน้ารำคาญ 1ในนั้นคืออากราฟนั่นเอง
"อ่าวเงียบบ.... เงียบทำไม ตกใจล่ะสิหึ...
"ค่ะ..ตกใจ ....มากๆ!
"หึ...หรอ? . เลี้ยวข้างหน้าใช่มั้ย
"ค่ะ.... ไม่ต้องเข้าไปจอดด้านในนะคะ จอดตรงริมฟุตบาทก็พอ
ร่างเล็ก ชี้ทางจอดรถให้ชายหนุ่ม เมื่อเข้ามาให้เขตของมหาลัยเเล้ว ก่อนที่ร่างเล็กกำลังจะเปิดประตูรถก็ถูกร่างหนาพูดดักไว้อีก
"จะลงไปแบบนี้หรอ
"....?คะ
"ก็ไม่เห็นสวัสดีอาเลย
"!!!
ร่างเล็กนี่เเทบจะกรี้ดออกมา ทำไมต้องมาอะไรกับเธอนักหนาขนาดนี้
"ไม่ไหว้ผู้ใหญ่เนี้ยย~มันก็ยังงไงอยู่น๊าา~อาอุส่ามาส่ง
"เเต่อาก็ยืมรถหนูนะคะ...งั้นนน
"งั้นอะไร..งั้นอะไร?
"ก็เจ๊ากันไงคะ... หายกันไง!
ปึงงง!!!!
เสียงปิดประตูรถะสียงดังก่อนที่ร่างเล็กจะเดินลิ่วๆ เข้าประตูรัวมหาลัยไปก่อนจะทิ้งให้ร่างหนานั่งกัดฟัดด้วยความหมั่นไส้อยู่
"เหอะ....
ส่งเสียงหัวเราะในลำคอเล็กน้อยให้กับหลานสาวที่เดินจากไปเมื่อคู่ ก่อนจะเอามือล้วงหยิบมือถือเครื่องหรูมาดู ก่อนจะกดเข้าแอปพิเคชั่นข้อความ เพราะได้ยินเสียงเมื่อครู่
"พี่เจ....มาเเล้วหรอ
พอกดเข้าไปในบทสนทนา พบว่า ป๊าของไอ้เจ้าตัวเเสบที่เดินไปเมื่อกี้ ทักมาบอกเรื่องเเผนงานที่ตนนั้นจะต้องทำ
LINE-พี่เขยที่รัก
(กราฟ...)
("ครับว่าไง?)
(ออกไปไหนพี่เข้ามาเเล้วไม่เห็นเรา)
("อ่อ...พอดียืมรถหลานมาก็เลยอาสามาส่งหลานด้วย... พี่เจ มีอะไรรึเปล่า)
("จะไปไหนก่อนรึเปล่า...ถ้าจะไปรีบไปก่อนเลย เเล้วก็เข้ามาที่บ้านนะ พี่จะพาไปดูสาขา ที่เราจะต้องทำงาน)
("ครับ..ได้ เดี๋ยวผมไปทำธุระก่อนแปปเดี๋ยว)
(อ่า...เจอกัน)
("คร้าบบบบ)
พอจบจากบทสนทนา กราฟก็เลื่อนเข้าอีกแอฟพิเคชั่นอีกอันนึง พอกดเข้าไปก็เห็นรูปของหลานสาวคนเล็กลง ตนเลยจิ้มไปที่หน้าโทรศัทพ์2ครั้งเป็นการกดถูกใจ
"หึ...น่าเหมือนเเม่ไปมีผิดเลยนะอลิน
ก่อนจะเลื่อนไปเจอโพสที่ต่อกันเป็นรุปหญิงสาวที่อยู่ในชุดมหาลัยกระโปรงทรงพีชสั้น ที่ยืนถ่ายรูปกับหมู่เพื่อนๆ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาวนั้นใครได้มอง ก็ต้องหลง....
"หึ.....
ก่อนที่ปลายนิ้วหนาจะกดจิ้มไปที่มุมบนของชื่อแอคเค้าท์ ก่อนจะกดเลื่อนลงไปดูโพส อื่นๆ ที่ของขวัญลง..กดไปมาจิ้มรูปนี้รูปนั้น พอมารู้ว่าตัวอีกทีว่าตัวเองกดไลค์ รัวทุกโพส .... ทีเเรกก้ะจะส่องเฉยๆ ตอนนี้นี้ เค้าเเก้ตัวไม่ทันเเล้วล่ะยังไงก็โป๊ะเเน่ๆ ร่างหนาจึงรีบวางมือจากโทรศัทพ์ก่อนจะกดล็อคหน้าจอทันที
"ต้องบ้าไปแล้วเเน่ๆเรา
ก่อนจะเหยียบคันเร่งเคลื่อนรถออกมาจากหน้ามหาลัยก่อนจะมุ่มตรงไปยังที่หนึ่ง
----ในมหาลัย---
หญิงสาวที่รีบเดินไปที่ช็อปคณะก็ต้องหยุดเดินเมื่อได้ยินเสียงข้อความเเจ้งเตือนดังรัวๆ ก่อนเจ้าตัวนั้นจะหยิบออกมาดู
----ตื้ดด~~ตื้ดด~~~
"จิ๊?อะไรเนี้ย....
ในคราเเรกก็นึกว่าเป็นกลุ่มเพื่อนที่ทักมาเร่งตน เเต่พอเปิดดูแล้ว กับเป็น คนที่มาส่งเขาเมื่อตะกี้
"อากราฟเป็นอะไรเนี้ย.... บ้ารึเปล่า
งงเล็กน้อย เเต่ก็งง มากๆ เพราะจู่ๆ คุณอาก็มาไลค์รูปเธอรัวๆ เกือบ20กว่าภาพ ร่างเล็กจึงเกิดอาการงงเล็กน้อยเเต่ก็ไม่ได้อะไร จึงไม่ได้ใส่ใจเเละเดินต่อไปยังช็อปที่คณะ
---ตึกสถาปัตย์--
เมื่อถึงตึกเรียนเเล้วร่างเล็กก็รีบวิ่งขึ้นไปอย่างไว เพราะตอนนี้สายมากๆ เเล้ว.พอไปถึงห้องเรียนก็รู้สึกโล่งใจที่ตนเองมาทันเวลาพอดี
"ขวัญ!!ทางนี้
เสียงเพื่อนสาวที่ยกมือขึ้นเรียกก่อนที่ร่างเล็กจะพยักหน้า ตอบก่อนจะรีบเดินไปนั่งที่ตรงข้างๆเพื่อน
"มานานยังแฟรี่
ร่างเล็กถามเพื่อนสาวไปพร้อมกับเองของออกมาวางรออาจาร์ย เข้ามา
"นานเเล้ว นังตาลกับนางซูซานก็มาเเล้วด้วย
"อ่าวงั้นเเสดงว่าฉันมาสายน่ะสิ
"คิดเองเเละกันย่ะ!!ดีนะอาจารย์ยังไม่เข้า ถือว่าเเต้มบุญสูงมากก...วันนี้ วาสนาเข้าเเทนจารย์ กิตตินะ
"ห้ะ??จารย์วาส เข้าหรอ
"เออดิ...ครูคนนี้เหมือนไม่ชอบขี้หน้าฉันยังไงก็ไม่รู้อ่ะ
"ทำไมล่ะ?
"ไม่รู้สึกเเกคอยดูเขานะ ฉันทำอะไรก็จ้องเเต่จะจับผิดตลอด ...ไม่รู้สึกไม่ชอบอ่ะ เรียนช่วงโมง นึง สอน10นาทีนอกนั้นบ่น เป็นใคร ๆก็เบื่อป้ะ ลำไย!!!
"หึ...ทนหน่อยเหอะบางทีเราอาจจะไม่ชินกับเค้าเองก็ได้นะพึ่งเปิดเรียนเอง ยังต้องเจอกันอีก3ปีนะ
"หุ้ยย!!!ไม่รู้เเล้ว เรียนไปก็ปวดหัวมีผัวดีกว่า
ร่างเล็กขำกับคำพูดของเพื่อนสาวที่หลอกเลียนมาจาก"ซูซาน"เพื่อนสาวสองของเธอที่พูดฮิตติดปาก จนเพื่อนทั้งห้องนั้นจำได้
"มันจดลิขสิทธิ์ไว้นะคำเนี้ย...ฮ่าๆ
"ปล่อยมัน มันยังไม่มา ฮ่าๆๆๆ
ทั้ง2คนพากันหัวเราะก่อนจะหันหน้าไปทางกระดานเเล้วเตรียมกระดาษวาดภาพขึ้นมาเพื่อรอเรียนคาบเเรกของวัน
---โชว์รูมรถ--
รถยนต์สีขาวยี่ห้อหนึ่ง เคลื่อนตัวเข้าโชว์รูมรถสปอร์ตย่านสุขุมวิท ก่อนที่จะมีพนักงานออกมาต้อนรับชายหนุ่มที่กำลังลงจากรถ.. ด้วยการที่ชายหนุ่มนั้นเป็นคนเเต่งตัวดูมีภูมิฐาน พนักงานก็เลยต้อนรับเป็นอย่างดี จะไม่ให้ต้อนรับดีได้ยังไง เล่นเเต่งตัวเวอร์วังขนาดนี้ นาฬิกา เรือนละตั้งกี่ล้าน ไหนจะรองเท้า ชุดสูท ที่สวมใส่มา ดูยังไงก็ไม่ธรรมดา
"สวัสดีครับคุณลูกค้าสนใจรถรุ่นไหนเป็นพิเศษไหมครับทางโชว์รูมเรามีโปรโมชั่นดีๆ จะมาเเนะนำคุณลูกค้าด้วยนะครับเพื่อลูกค้าสนใจ ไม่ว่าจะรุ่นไหนเราก็มีส่วนรถให้ครับ
"เดี๋ยวขอเดินดูก่อน...
"ครับ
พนักงานที่นี่บริการดี มากไม่ทำให้อึดอัดคอยเดินตามหลังตลอด ไม่ว่าจะไปทางไหน เเต่ก็เว้นระยะห่างไม่ให้ชายหนุ่มอึดอัดเกินไป
"อื้มม... แนะนำตัวนี้ให้ที
ชายหนุ่มเดินดูไปมา ก็มาสะดุดตากับรถยี่ห้อนี้จึงหันไปถามพนักงานให้ช่วยเเนะนำ
"อันนี้จะเป็น mclaren ปี2017เป็นซูเปอร์คาร์ ราคาจะอยู่ที่26.5ล้านบาท ครับ เป็นรถซูเปอร์คาร์เจเนอเรชั่นที่ 2 ในตระกูล Super Series ที่มาพร้อมเครื่องยนต์ Twin Turbo V8 Engine ขนาด 4 ลิตร 720 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 770 นิวตันเมตร ขับเคลื่อนด้วยเกียร์อัตโนมัติ 7 สปีด พร้อมระบบ reverse Seamless Shift Gearbox (SSG) วางเครื่องกลางรถ ขับเคลื่อนล้อหลัง ทำอัตราเร่ง 0-100 ได้ใน 2.9 วินาที, 0-200 ในเวลาเพียง 7.8 วินาที ทำความเร็วสูงสุดได้ตามสเปคที่ 341 กิโลเมตร/ชั่วโมง ตัวรถหนักรวมของเหลวแล้ว อยู่ที่ราว 1,424 กิโลกรัม ตัวถังทำจาก CARBON FIBRE MONOCAGE II ทั้งคัน ดังนั้นช่างปะผุทั่วไป ไม่สามารถทำการซ่อมได้แน่นอน ต้องสั่งอะไหล่มาจากเมืองนอกเพื่อเปลี่ยนทั้งชุดแน่นอน เเต่รถรุ่นนี้ดูเเล้ว เหมาะกับคุณผู้ชายมากเลยนะครับ
"หึ...
คำศัทพ์เปลี่ยนไปจากเมื่อกี้ ทำให้ ร่างหนายิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
"ถ้าคุณลูกค้าสนใจทางเรามี...โป..
"คุณว่าถ้าผมขับเนี้ย..อื้มม มันจะดูเท่ไหม?
ร่างหนาพูดพร้อมกับทำไม้ทำมือขับ
"เท่เเละดูดีมากเลยครับคุณผู้ชาย... รถรุ่นนี้เหมาะกับคุณมากๆครับ
"งั้นตกลง ผมซื้อ..
หะ..ห๊าา?? เอ่ออ ครับๆ ครับผมม เดี๋ยวผมจะไปเอาเอกสารมากให้นะครับ
ลูกค้าไม่รู้จะทำหน้ายังไงจะตกใจหรือดีใจ ที่ปิดการขายได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว ไม่คิดว่าลูกค้าจะใจเร็วขนาดนี้
"จิ๊.. .ไปอยู่กับพ่อนะลูก
พูดไปก็เอามือลูบรถไป...ใบหน้าที่ยิ้มเเย้มเมื่อจินตนาการถึงตอนที่ตัวเองขับรถ มันจะต้องดีมากแน่ๆ
"คุณผู้ชายครับ?
"......
"คุณครับ
"🤗🤗🤗
"คุณผู้ชายครับ!!!!
"!!!!หะ..ห้ะ?อ่อ..
ร่างหนาถึงกับต้องหลุดจากภวังค์เเละหุบยิ้มลง ก่อนที่จะหันไปที่เอกสารตกหน้าที่พนักงานนำมาให้กรอก
"เดี๋ยวกรอกตรงนี้ด้วยนะครับ
"หื้มมม..บริการส่ง
"ใช่ครับ.. ที่นี่เรามีบริการส่งรถให้คุณลูกค้าถึงที่เลยทเพียงคุณลูกค้ากรอกที่อยู่เเละเซ็นตรงนี้...เเล้วอันนี้เป็นใบส่วนลดนะครับ
"อ่าา...ครับดีจัง
ก่อนที่ร่างหนาจะก้มลงอ่านเอดสารให้ถี่ถ้วน ก่อนจะกรอกไปทีละขั้นตอนจนถึงบรรทัดสุดท้ายที่จะต้องเซน
"...เสร็จเเล้วครับ
จรดปลายปากกาสีดำลงเซ็นบนกระดาษก่อนจะยื่นให้พนักงานว่าเป็นอันเสร็จเรียบร้อย
"ส่วนอันนี้... กาเเฟครับคุณลูกค้า
"หื้มม กาเเฟ?
"ครับ?...เดี๋ยวผมขอตัวไปทำเรื่องก่อนนะครับ เชิญคุณลูกค้านั่งรถที่โซฟาด้านหน้าสักครู่ครับ
"(พยักหน้า)**อ่าๆครับ
และพนักงานก็เดินไปจัดการเอกสารอยู่นานสองนานปล่อยให้ร่างหนานั่งรอที่โซฟากับกาเเฟเพียง1เเก้วที่พนักงานนำมาเสริฟ์ให้
"หึ... รถคัน26ล้าน เเถมกาเเฟ1แก้ว โอเคร้!!!
นึกเเล้วก็ขำตัวเองจริงๆ
ไลค์ เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าา~~💗🌹เเต่งสดทุกตอนนะคะ😂😂😂 หายไป3วันเเล้ว กับการฉลองปีใหม่ ไรท์ไม่ได้อัพเลย55555ขอโทษนะคะ ทั้งนี้ทั้งนั้นเลยก็ขอสวัสดีปีใหม่นะคะทุกคน ปีนี้สัญญาจะอัพให้บ่อยจะทำเเต่งให้จบ จะสร้างผลงานดีๆ ออกมาเรื่อยๆ ขอให้ทุกคนอยู่กับไรท์คนนี้ไปนานๆนะคะ💗💗💗ติชมผลงานได้เลยค่ะ
12:30
เวลาประมานเที่ยงครึ่งหลังจากที่กราฟ เครียร์เรื่องรถเสร้จก็ตรงดิ่มาที่บ้านตามที่พี่เขยนั้นได้บอก
"อ่าวทำไมมาช้าจัง
เสียงของพี่สาวที่นั่งอ่านหยังสืออยู่ที่ห้องนั่งเล่นตะโกนถามมา
"ไปทำธุระมาน่ะพี่..เเล้วพี่เจล่ะ?
ชายหนุ่มเอ่ยถามพี่สาวก่อนจะมองไปยังรอบบ้านก็ไม่มีพี่เขยอยู่
"อ่าวไม่ได้สวนกันหรอ? ....
"ห้ะ...อะไรนะพี่
"ฉันบอกว่า..ไม่ได้สวนกันหรือไง พี่เจออกไปร้านหน้าหมู่บ้าน เเกไม่ได้มองหรอ
("ส่ายหน้า) หึไม่อ่ะ....งั้นผมไปก่อนนะ
"อ่าๆ ...เดี๋ยวๆ
"....หึ้มม..?ครับ
ร่างหนาที่กำลังจะเดินออกไปต้องหยุดชะงัก..ก่อนจะหันมายังพี่สาว
"ฉันถามเเกจริงๆนะ... แกอยากมาทำงานกับพี่เขย เเค่นั้นจริงๆหรอ?
"ทำไมพี่ถามเหมือนสงสัยผมแบบนั้นล่ะ..ก็ผมบอกไปแล้ว...พี่ไม่เชื่อผมหรอ
"กะ..ก็มันเชื่ออยาก...ฉันโทรไปถามย้ำกับพ่อแม่มา ว่าเเกมีปัญหาอะไรรึเปล่า
"แล้วมีมั้ยล่ะครับ?...คุณพี่สาว!
"(ส่ายหน้า) หึ...ไม่ ไม่มีเลย
"เห็นไหมผมบอกพี่เเล้วว่าผมไม่มีอะไร พี่อ่ะชอบคิดมาก
"ก็เเกชอบทำให้ฉันคิดมากอ่ะ
"เอาเป็นว่า ....ผมจะตั้งใจทำงานนะครับพี่ ตั้งใจแบบไม่มีอะไรแอบเเฝงเเน่นอน เชื่อผม
ชายหนุ่มพูดหนักเเน่จนพี่สาวต้องยอมก่อนที่นิทานจะยกมือปัดๆไปเหมือนเป็นเชิงบอกว่าให้ไปได้เเล้ว
"ไปเถอะ...พี่เจรอเเกนานเเล้ว
"ครับ..งั้นผมไปก่อนนะพี่
"อืมม....
---มหาลัย---ลานประชุมปี1
นักศึกษาปี1ที่นั่งเรียงกันเป็นเเถวทั้งหญิงชายเเต่ละห้อง รวมถึง หญิงสาวที่ชื่อของขวัญนั่งรวมกลุ่มอยู่แบบนั้น...พอนักได้สักพักก็มีเสียงดังเข้ามา ให้เดา ก็คงขะเป็น รุ่นพี่ปี4ที่เคยมีประสบการณ์ ด้านรับน้องมาก่อนเเล้ว หรือเรียกง่ายๆคือ "อาบน้ำร้อนมาก่อน" เสียงดังเกรี้ยวกร้าวที่ดูจะไม่เกรงกลัวสิ่งใดดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้สนใจผู้ที่เข้ามาใหม่เลย
"พวกคุณไม่เคยคุยกันหรือไง!!!!!
!!!!!!!
เสียงรุ่นพี่ผู้ชายพูดเสียงดังก่อนที่ทุกคนในลานหอประชุมจะเงียบทั้งหมด
"ทั้งหมดยืนขึ้น!!!!
ฟรึ่บบ!!!
นักศึกษาทั้งหมดลุกตามคำบอกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะพากันถอนหายใจออกมาเสียงดังกับคำสั่งที่ตามหลังมา
"ลุกนั่ง50ครั้ง ปฎิบัติ!!!!!
"อะไรวะ!!มาเเล้วก็สั่งๆเบื่อว่ะ!!
ซูซานเพื่อนสาวประเพศสองบ่นออกมาอย่างไม่พอใจตาลที่ได้ยินแบบนั้น ก็ร่วมเเจมด้วย
"นั่นดิ...ไม่ติดว่าหล่อนะ กูไม่เเล้ว1
"......
"พวกเเกก็อย่าพึ่งคุยได้มั้ย ดูรุ่นพี่คนนั้นดิจ้องมาทางเราจนลูกตาจะออกจากเบ้าล่ะ
แฟรรี่ที่ยืนอยู่ทางด้านหลังกัดฟันพูด เพราะเห็นรุ่นพี่ผู้หญิงจ้องมองมายังเพื่อนๆ ที่ยืนคุยกันอยู่ ของขวัญที่เห็นแบบนั้นจึงปรามเพื่อนทั้งเเก็งค์ให้สงบลงสักทีก่อนจะโดนกันทั้งหมด
"เงียบเถอะ..เดี๋ยวโดน
"ทำไมไม่ทำอีก!!!!!คำสั่งของผมมันไม่มีความหมายมากเลยสินะ!!! ชักช้ากันอยู่แบบนี้
".......
"ลุกนั่งไปอีก50ครั้ง เป็น100ครั้งปฎิบัติ
(หุ้ววว!!!!!โห้ววว!!~)
เสียงของนักศึกษาร้องโฮ่วไม่พอใจดังก้องลานห้องประชุม
"นี่รับน้องหรือค่ายทหารกันเเน่วะเนี้ย ฮึ่บ!!!!
ทั้งบ่นทั้งด่า เเต่ก็ทำได้เเค่ในใจเเล้วยอมทำตามไป นักศึกษาปี1ที่ยืนเรียงเเถวต้างพากันลุกนั่งพอถึงครั้งที่15ก็เลยจะเหนื่อยเเล้ว เลยครั้งที่20ขึ้นไปก็รู้สึกช้าที่ขา~~ ทำให้ร่างเล็กของ หญิงสาวเริ่มจะเหนื่อย เเต่เหมือนสวรรค์เห็นใจเพราะรุ่นพี่ที่ออกคำสั่งเมื่อกี้สั่งหยุดกระทันหัน
"หยุด!! ยืดตัวขึ้นเดี๋ยวนี้!!!!
นักศึกษาทั้งหมดรีบทำตามอย่างว่องไว
"คำสั่งเมื่อสักครู่ที่ผมสั่งให้พวกคุณทำไม่ ใช่ว่าจะสั่งเพื่อความสะใจ รุ่นของผม พวกเราทั้งหมดโดนเยอะกว่านี้ เเค่นี้ยังจิ๊บๆ ก็ร้องโฮ่วกันเเล้ว ....รุ่นนี้เป็นรุ่นที่ไม่มีความอดทนเอาสะเลย~
"......
"มากันก็สาย....มาถึงก็คุยกันเสียงดัง พอมาเเบบนี้พวกคุณก็ไม่พอใจ เเล้ว คณะเราจะปรองดองกันได้ยังไงห้ะ!!!ตอบหน่อยสิ!!ตรวจตาจดจำเพื่อนของพวกคุณดีๆ ที่มาลานหอประชุมในที่นี้ ถ้ามีใครหายไป ต้องเเจ้ง!เข้าใจไหม
".....
"เป็นใบ้หรอ!!!?ตอบ!เข้าใจไหม
(เข้าใจครับ/เข้าใจค่ะ)
"ชิ้หน้าเบื่อชะมัดญาติ ....เย็นนี้ไปร้านยัยขวัญกันไหม ?
ตาล..เพื่อนสาวที่อยู่ข้างหลัง ของขวัญหันมาพูด ก่อนที่เพื่อนในกลุ่มจะลงมัตติเห็นเช่นเดียวกัน
" เออดีๆ ไม่รูจะไปไหนงั้นไปนั่งทำงานที่ร้านเเกชิวๆ โอเครไหมม~
"ว่าไงยัยขวัญ
ของขวัญ ที่กังวลว่าจะพูดดีไหม ไม่ใช่เธอไม่อยากให้เพื่อนไปนะ เเต่เป็นเพราะว่า สายตาของรถ่นพี่ผู้หญิงคนนึงจับต้องมาทางเธออยู่ล่ะสิ ขืนตอบออกไปตอนนี้มีหวังโดนเเน่
"ยังไงยัยขวัญ เครนะ?!
เเฟรี่เขย่าเเขนร่างเล็ก เล็กน้อยไม่ได้เเรงมาทำให้ร่างเล็กตอบออกไปว่าตกลง
"โอเครได้ เเต่ตอนนี้หยุดคุยเหอะ...
("คนนั้นอ่ะคุยอะไร!!!! )
"...อึก!!! (ว่าเเล้ว)
ร่างเล็กนึกในใจอยู่เเล้วเชียวว~
"เห็นพวกเเก!!!บอกคุยไง!ตอนเด็กโดนกบตบปากไปกี่ตัวเนี้ย!!
ร่างเล็กทำหน้าฟุตฟัดก่อนจะก้มหน้าลง
("นักษาคนนั้นอ่ะยืนขึ้น!!ในขณะที่ผมยืนพูดคุณคุยอะไร!!!!)
".....
("ผมบอกให้ยืนขึ้นน...นักศึกษาผู้หญิง ยืนขึ้นเเล้วบอกเลขประจำตัวกับชื่อเดี๋ยวนี้!!!)
"จิ๊!!โถ่วุ้ยย ฮึ่บบ!!
ร่างเล็กค่อยๆลุกขึ้น เเล้วมองไปยังรุ่นพี่ผู้ชายหน้าตาดี เเต่ดันหน้าดุทำให้ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเล็ก...เขาอยากอยู่แบบสงบเเท้ๆ
"บอกรหัสกับชื่อ!
"18143..ของขวัญค่ะ
"ดัง ดัง!!!
"18143!!!ชื่อของขวัญค่ะ!!!
ร่างเล็กตะโกนเสียงดังฟังชัดก่อนที่รุ่นพี่จะค่อยๆ เดินรัดมาหาเธอเเละถือกระดาษอะไรบางอย่างมาให้เธอ
"คะ???
"มองไปรอบๆ ที่นี่มีรุ่นพี่ประมาน40คนในหอประชุมนี้
"ค่ะ??...แล้วทะ...
"รับกระดาษแผ่นนี้ไป แล้วจดลายเซ็นลงในกระดาษทั้งหมดภายในเวลา3วัน!!??
"ได้ค่ะ
"มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น รุ่นพี่ทุกคนในที่นี้ มีสิทธ์ที่จะไม่ให้ก็ได้ ขึ้นอยู่กับความพยายามของคุณ
".....ค่ะ
"ผมให้เวลาคุณ3วัน
"ห้ะ!!!แค่3วัน
"ใช่คุณรับผิดชอบคนเดียว ทั้งหมดขึ้นอยู่กับคุณนะว่าจะผ่าน เกณฑ์นี้ไปได้ไหม
"อะ..อะไรกันคะเนี้ยมันไม่ใช่หน้าที่ของ ฉันเลยนะคะ เเล้วก็ให้เวลาเเค่3วันขวัญทำคนเดี๋ยว มันจะไม่ยุติธรรมไปหน่อยหรอคะ!
"ก็อยู่ที่คุณเเล้ว...คุณทำผิดเองหนิ
"เหอะ!!เชื่อเขาเลย (อยากจะบ้าตายคนคุยออกจะตั้งเยอะดันตาดีมาเห็นตอนฉันพูดเเค่ไม่กี่ประโยคบ้าจริง!)
ร่างเล็กได้เเต่คิดในใจเเละรับกระดาษใบนั้นมา ก่อนที่รุ่นพี่ จะเดินกลับไปที่เดิมเเละก็พูดๆต่อจนร่างเล็กสงสัยว่าทำไม ไม่สั่งให้นั่งลงสักทีร่างเล็กก็เลยยกมือขึ้นถาม!!
"ว่าไง 18143?
"รุ่นพี่คะ?ฉันนั่งได้หรือยัง
"เเล้วใครรั้งขาคุณไว้ล่ะ...นั่งสิคุณจะรออะไร
"...เอ้ะ?
ร่างเล็กถึงกับยืนนิ่ง ก่อนที่ ซูซาน เพื่อนสาวสองจะค่อยๆดึงชายกระโปรง พีชสั้นของ หญิงเบาๆ เป็นการบอกว่าให้นั่งลงเถอะ
"ชิ้!!!!! หัวร้อนเลยเเหะ!
ร่างเล็กถึงกับกัดฟันพูด กลุ่มเพื่อนๆ ก็พากันเงียบไปด้วย เพราะรู้สึกผิดที่ทำให้ร่างเล็กโดนบ่วงหนักคนเดียว เมื่อถึงเวลาเลิกประชุม รุ่นพี่ที่คอยสัางการก็บอกให้รุ่นน้องนักศึกษา กับกันได้เเล้ว เพียงเเต่ในลานประชุม จะมีรุ่นพี่หลงเหลือเเค่4-5คน รวมถึงไทม์ด้วย.... รุ่นพี่ที่สั่งให้ร่างเล็ก ไปล่ารายเซ็นเมื่อสักครู่นี้
"ไทม์ มึงมันจะไม่เเรงไปหรอวะ ...น้องเค้าไม่ได้พูดเยอะขนาดนั้นนะเว้ย
"หึ....
"กูว่ามันเเรงไปนะ ถ้าสั่งให้ทำทุกคนมันจะโอเครกว่า
"ไม่อ่ะ กูไม่เปลี่ยนคำสั่ง
ชายหนุ่มบอกกับเพื่อนไปแบบนั้นเเล้ว เผยรอยยิ้มที่มุมปาก
"เเหนะ!?ยิ้มคือ?
"ไม่รู้ดิ...กูว่าน้องคนนี้น่าเเกล้งดี
"ชอบเค้า?
"กูบอกหรอ?กูเเค่บอกว่าน้องเค้าน่าเเกล้งเฉยๆ
"อ่ะหรอ??
"เอออ!!!ไปทำความสะอาดได้เเล้วมึงอ่ะ พล่ามอะไรนักหนา!
"เออๆกูไปล่ะ!
ถึงจะพูดบอกกับเพื่อนไปแบบนั้น ตนก็ยังยืนยันคำเดิม ว่ามองหญิงสาวเเว้บเเรก ก็รู้สึกอยากเเกล้งขึ้นมาทันที....
"น่าเเกล้งจริงๆ
---ร้านกาเเฟ----
"เป็นไงพอได้มั้ย~
"ก็ง่ายกว่าที่คิดนะครับ
หลังจากที่ กราฟ มาหาเจเมื่อตอนเที่ยงเพื่อคุยเรื่องงาน ว่าจะให้กราฟนั้นลง ดูเเลสาขาให้ เจจึงเอาเอกสารให้กราฟดูว่ามีสาขาไหนที่ถูกตาบ้าง อยากให้น้องเลือกไปอยู่ กราฟเลยตกลงว่าไม่อยากไปอยู่ที่ไหนนอกจากสาขานี้ เพราะไม่อยากเดินทางไปมา กราฟเลยบอกเหตุผลพี่เขยไปว่า ตนนั้นไม่รู้จักใครเเละไม่ค่อยชินที่ นัก.... ถ้าให้เลือกก็ขอเลือกอยู่สาขานี้ดีกว่า นอกจากจะบริหารเเล้ว หรือจัดเเจ้งเรื่องต่างๆ ก็ต้องทำกาเเฟเป็นด้วย... หรือบาริสต้านั่นเอง..เอาไว้ สับเปลี่ยนเวลาที่พนักงานหยุด เราจะต้องทำได้ทุกอย่าง กราฟจึงเริ่มฝึกในส่วนนี้ด้วย
"เออๆแบบนั้นเเหละ. ค่อยๆเทนมลงไปเเล้วไล่จากซ้ายไปขวาไม่ต้องรีบ เดี๋ยวมันไม่สวย
"...แบบนี้ใช่ไหมพี่
"เทเเรงไป หัวใจเบี้ยวเเล้ว..ฮ่าๆ
พี่เขยที่เปรียบสเหมือนครูยืนบอกอยู่ทางด้านหลัง เรียกเสียงหัวเราะไปแล้ว1
"คุณกราฟต้องถือสูงกว่านี้หน่อยนะคะ
พนักงานที่ชำนานในเรื่องนี้ จึงบอกแนะให้เป็นเเนวทางให้กราฟได้ลองอีกครั้ง
" แบบนี่ต้องให้คุณขวัญสอนเเล้วคะ?
"หื้มม ขวัญทำเป็นด้วยหรอ?
กราฟเลิกคิ้วถามอย่างไม่เชื่อ ก่อนที่คนเป็นพ่อจะพูดสวนออกมา
"เอ้า... นี่ ดูอย่างพ่อเป็รตัวอย่างสิพ่อเป็น มีหรอลูกจะไม่เอาอย่าง ของขวัญอ่ะนะเก่งทุกอย่าง เเต่งหน้าขนมนี่สุดยอด เรื่องกาเเฟอย่างให้พูดถึงเลยเป้ะปังอลังเวอร์
"เหอะ!!พี่อ่ะเวอร์ อวยลูกเกินไปเเละ
"จะบ้าหรอ..ฉันพูดความจริง เดี๋ยวเเกรอดูสกายภาพของหลานเเกเลยนะว่าเก่งเเค่ไหน
"อ่ะ..ผมจะรอ...
พูดไปแบบนั้น เเต่ก็เเอบหวังเล็กน้อย อย่างน้อย หลานสาวเองนั่นเเหละที่จะต้องสอนเค้าน่ะ.... พอทิ้งเวลาไปสักพักพอให้ร่างหนาได้ชินกับบรรยากาศในร้านมากขึ้นทเจก็ขอตัวไปทำธุระก่อน ...
"คุณกราฟนั่งพักก่อนก็ได้ค่ะ...ยืนมาเป็นชั่วโมงเเล้วนะคะ
พนักงานสาวบอกด้วยความเป็นห่วงก่อนจะดึงกระดาษทิชชู่ที่อยู่ข้างๆ มาเช็ดที่ขอบเเก้ว
"พอได้ไหมครับ..
ร่างหนาหันไปถามพนักงานสาวให้ตรวจเช็คดูอีกทีว่าลาเต้ที่เค้านั้นเทฟองนมไปเมื่อสักครู่นั้นดีเเล้วหรือยัง
"หู้ว..ถือว่าดีเเล้วค่ะ สวยด้วยเรียนรู้เร็วจังเลยนะคะ
"หึ..ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะเลยล่ะ...
"คุณขวัญอ่ะเก่งมากๆเลยนะ ทำงานเอ็นจอยกับพวกเรามากๆด้วย
"หึ..หรอครับ
"ค่ะ
"เเล้ว... ปกติเเล้วของขวัญมาที่นี่วันไหนบ้างหรอ?
"แทบจะทุกเย็นเลยค่ะเวลาเลิกเรียน คุณขวัญจะเเวะมาที่ร้านก่อนจะเข้าบ้านไปช่วง 5โมง....นี่ๆ คุณกราฟดูสิคะ ภาพวาดที่ติดบนพนังร้านพวกนี้ ฝีมือคุณขวัญทั้งหมดเลยค่ะ
พนักนักงานสาวบอกพร้อมกับชี้ไปรอบๆร้านที่มีรูปภาพวาดเหมือนมากๆ ทุกรูปล้วนมีดีเทลของมันอยู่ในตัว... ชายหนุ่มก็อึ้งกับความสามารถของร่างเล็กเหมือนกันนะ.
Cr:ขออนุญาตเจ้าของภาพนะคะ💗
คอมเม้นเป็นกำจัยให้ไรท์คนนี้หน่อยน๊าาา~~เดี๋ยวลงให้อีกตอนนะคะ💗✌💪
กริ๊งงง~
เมื่อเสียงกระดิ่งประตูร้านดังขึ้น ชายหนุ่มที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำกาเเฟก็เงยหน้าขึ้น พร้อมก็เสียงนุ่มๆ ที่เรียกลูกค้า
"รับเมนูอะไรดีครับคุณลูกค้า
".....!!!อากราฟ?
"หึ..?ของขวัญ
ทั้งสองตกใจเพียงเล็กน้อย ร่างเล็กที่อยู่หน้าปนะตูก็หยุดชะงักนิ่งไม่เดินทำให้ เพื่อนสาวอย่างซูซานที่เดินตามหลังมานั้นชนเข้ากับที่หลังของร่างบาง
ปึ่ก!!!!
"โอ็ยยเเล้วจะหยุดเดินก็ไม่บอกนะจมูกฉัน!!!
"จิ๊!!ซูซานน หลังฉัน!
"ก็เเกหยุดเดินอ๊าา!!..อุ้ยย ว่าเเต่นั่นใครพนักงานใหม่อ่อ ผัวมากก!!
"จิ๊!!!หึ้ยย นางซูเเกเลิกแรดก่อนได้มั้ย!
ตาลที่อยู่ทางด้านหลัง ไม่รี้รอรีบดิ่งเดินเข้าไปในร้านก่อนเพื่อนเพื่อไปตากเเอร์
"ตาลรอด้วยดิ ...ข้างนอกร้อนจะตายชัก
"....
ของขวัญที่หลีกทางให้เพื่อนได้เดินไปนั่งที่โต๊ะมุมเดิม ก่อนที่ตัวเองจะเดินไปที่เค้าท์เตอร์ เพราะจู่ๆทำไมอาถึงมาอยู่ที่นี่
"อามาร้านนี้ทำไมคะ?
"ถามแปลกนะ...อาก็มาทำงานน่ะสิ...
"ห้ะ?ที่นี่หรอคะ?
"ใช่... อาจะมาช่วยเรื่องรายรับรายจ่ายเเละก็อีกมากมาย ที่ร้านนี้... หวังว่า เราจะไม่ต้องให้อาอธิบายนะว่ามีอะไรบ้าง?
"เเต่นี่ มันหน้าที่ขวัญนะคะ...เเละป๊า
"ก็ป๊าเรานั่นเเหละ ...ให้อามาทำที่นี่
"หรอคะ?
"อื้มม....เอาอะไรเย็นๆไหมอาทำให้
ร่างหนาเลยถามรหญิงสาวไปด้วยความหวังดี
"ไม่ต้องอ่ะค่ะ เดี๋ยวขวัญทำเอง
"ว้าา~~เสียเซลล์เลยเเฮะ!เหอะ
ร่างหนาขำกลบเกลือนออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหลีกทางให้ร่างเล็กได้มาเปลี่ยนชุด
"เอ่ออ.... พี่คะ..คุณพรี่ผู้ชายห้ะ~~หนูขอชาเสียวว~~อุ้บส์!!ชาเขียว มัทฉะ!แก้ว1ค่ะ..เอาหวานๆเลยนะคะ
เพี๊ยะ.!!!
ฝ่ามือเล็กของเพื่อนผู้หญิงที่นั่งข้างๆฟาดลงไปที่ขาของซูซาน1ทีเเรงๆ จนเป็นเเนว
"สั่งดีๆได้มั้ยฟังเเล้วขนลุกอ่ะ!!!
"เออดิ... ว่าเเต่พี่ผู้ชายคะหนูเอาชามะนาวไม่หวานมากนะคะ..เอาเปรี้ยวๆ เพราะหนูเป็นสาวเปรี้ยวววว~~
"กลิ่นตัวอ่ะนะฮ่าาา!!!
เพี๊ยะ!!!
"อุ้ยย!!!กูเจ็บเเล้วนะ
"นี่นังซูซาน นางเเฟรี่พวกแกหยุดเลยนะ..ทั้งคู่เลย
กราฟที่ยืนมองอยู่ก็ขำให้กับกลุ่มเพื่อนหลานสาว พร้อมเพยรอยยิ้มกระชากใจให้กับเพื่อนสาวสอง
"รับออเดอร์เเล้วนะครับ รอสักครู่น๊า~
ค่ะ/ค๊าา~
"อึ้ยยยซูซานดูเขายิ้มดิ....
"เออกูมองอยู่เเฟรี่!!!ตาลเปิด คิมิโน๊โต๊ะ ดิ เร็วๆๆ~
---เค้าเตอร์ชงกาเเฟ---
"หึ....
"ยิ้มอะไรคะอา...โดนชมเเค่นี้เขิลเลยหรอ
"ก็คนมันหล่ออ่ะทำไงได้
"ชิ้....หล่อให้5มั่นหน้าหนูให้10เลย!
"จิ๊!!พูดงี้หมายความว่ายังไง
("คุณขวัญคะ?บราวนี่อบร้อนๆ ได้เลยคะ สนใจรับสักหน่อยไหมคะ)
พนักงานสาวตะโกนถามผ่านช่องของทางครัวด้านในเพราะบราวนี่ช็อคโกเเลตหนึบที่เป็นทีเด็ดของทางร้านนั้นเสร็จเเล้ว
"งั้นเอาสัก5ชิ้นก็ได้ค่ะเสริฟ์โต๊ะ3เลยนะคะ
("ค๊าา~)
เสียงพนักงานพูดตอบรับก่อนที่ร่างเล็กจะหันมาสนใจที่เค้าท์เตอร์ชงกาเเฟ
"นิ่!!!เมื่อกี้ยังไม่ตอบอาเลยนะ?
"เมื่อกี้ใส่น้ำตาลไปกี่ช้อนคะ?
"5ช้อน....อาไม่หล่อจริงๆหรอ?
"เมื่อกี้เพื่อนหนูสั่งไม่หวานนะคะในสูตรให้ใส่เเค่3พอ
"...เอ่ออ...อาขอโทษ..ว่าเเต่อา?!
"ฮื้ออ~อาคะ สนใจกาเเฟเถอะค่ะหนูขอร้อง
"ก็...อามะ..ไม่หล่...
"มะนาว20ออนซ์นะคะ
"โอเคร้
เมื่อความพยายามนั้นไม่เป็นผล ร่างหนาก็ไม่ดึงดันที่จะถามต่อ ...จึงปล่อยให้ร่างบางนั้นออกคำสั่ง น้ำ ทั้งสองเเก้ว... ชายหนุ่มดูเเล้วจะเป็นลูกมือเสียมากกว่า สายตาจับจ้องทุกการกระทำของร่างเล็ก ที่ดูคล่องเเคล่วอย่าเจว่าจริงๆ.
" คนให้มันเเตกตัวหน่อยค่ะมันจะได้หอม
"แบบนี้ใช่มั้ย...
"แบบนั้นเเหละค่ะ
ร่างเล็กค่อยๆเขยิบมาใกล้ๆเเล้วเอามือเล็กจับหลังมือของคนร่างหนาไหว เหมือนบังคับให้มือคนไปในทางทิศทางเดียวกัน....สายตาคมจับจ้องไปยังมือของร่างเล็กที่มากอบกุมมือของตนไว้
"อากราฟขยับตามหน่อยสิคะ?
"เอ่อ...อ่าๆ
"พอเสร็จเเล้ว เทนมลงไปในเเก้วก่อนเเล้วค่อยตักน้ำเเข็งนะคะ
"อืม
ร่างหนาทำตามอย่าว่าง่ายก่อนจะค่อยๆเทตัวชามัทฉะที่คนไว้เมื่อกี้จนเป็นสีเขียวข้น ก่อนจะค่อยๆรินมันลงไปช้าๆ เเต่ไม่เต็มเเก้มมากนัก เพราะต้องเว้นไว้อีกชั้นน้อยๆ เพื่อราดตัวฟองครีมลงไป
"อาคะ.. โรยตัวผงมัทฉะไปตรงหน้าทีค่ะ
"อ่าๆ
"อื้มม....สวยเหมือนกันนะ
ร่างหนายืนอกตึง พร้อมกับเอ่ยชมผลงานที่ตัวเองพึ่งทำเสร็จไปเมื่อครู่
"หึ... งั้นเดี๋ยวขวัญยกไปเสริฟ์เองค่ะ..อาอยู่นี่เถอะ
"ดะ...เดี่ยวอาไป...!
"ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวขวัญยกไปเสริฟ์เอง
ไม่ทันที่จะรอให้คนตัวโตตอบ ร่างเล็ก ก็เดินถือถาดน้ำไปเสริฟ์ให้เพื่อนๆ ได้รับประทาน..ปล่อยให้คนตัวโตยืนมองนิ่ง...ก่อนจะมีลูกค้าเริ่มถยอยกันมา วันนี้ หญิงสาวเลือกที่จะไม่เข้าไปช่วยที่เค้าท์เตอร์ เพราะมีทั้งพนักงานในร้าน เเล้ว ก็คุณอา อยู่ด้วยตั้งหลายคน เกรงว่าตนเข้าไป จะเบียดกันเปล่าๆ หญิงสาวได้เเต่มองอยู่ห่างๆ
"ขวัญอันนี้ไล่สียังไง?
".....
"เห้ยย!
".....
"ยัยขวัญ!!!
"หะ..ห๊าา!!วะว่าไงนะใครจะไล่ใคร
หญิงสาวที่นั่งกำพู่กันเเต่สายตานั้นจับจ้องไปทางเค้าเตอร์ ไม่ได้สนใจคนรอบข้างที่พูดไปเมื่อครู่เลย
"ฉันถามว่าไล่สียังไงย่ะ!!!
"อ๋ออหรอโทษทีนะ ฉันไม่ได้ฟัง แฮะๆ
ร่างเล็กยิ้มเจื้อนๆ ก่อนที่เเฟร์รี่จะพูดขึ้น
"อยากไปช่วยก็ไปเถอะหน่าา~
"ไม่หรอก ปล่อยอาเค้าทำไปเถอะ..ในเมื่อเค้าอยากจะทำ
"เออว่าเเต่อาเเกอายุเท่าไหร่นะ
ตาลที่นั่งร่างรุปภาพอยู่ก็ถามขึ้นเเล้วก็มองไปยังเค้าท์เตอร์ที่ร่างหนายืนรับออเดอร์อยู่
"30กว่าๆได้เเหละ
"ว๊ายต๊ายยย!!!จริงหรอ...หน้ายังดูอ่อนจัง บอกเท่าพวกเราฉันก็เชื่อเหอะ!!
"เวอร์หน่าา~
"เวอร์อ่ะไรล่ะขวัญ หล่ออะไรเบอร์นี้อ่ะอาเเก จริงมั้ยตาล~
"นั่นสิ...
"หึ.... เลิกสนใจเเล้วก้มหน้าทำงานได้เเละ พรุ่งนี้พวกเเกต้องช่วยฉันเรื่องรายเซ็นด้วยนะ
"จ้าๆ ฉันต้องช่วยเเกอยู่เเล้ว ..เต้มที่เล้ย!!!
"นั่นสิฉันขอโทษนะยัยขวัญ
"ฉันขอโตดด้วยคน
ทั้งสามคนต่างก็ทำหน้าเบะๆปากขอโทษสำนึกผิด ทำท่าทางให้น่าเอ็นดู ทำให้ของขวัญต้องหัวเราะออกมา
"ฮ่าๆๆ...ฉันให้อภัยก็ได้... ทำงานต่อเถอะ
"เอ้ะว่าเเต่เสื้อเเกไปเปื้อนอะไรมาสีออกเนื้อๆไข่ๆ
"ไหนน
ตาลถาม พร้อมกับเอามือรูปเสื้อตรงจุดที่มันเปื้อนอยู่ให้ร่างเล็กได้รู้
"เอ่ออ...เหอะ~ของซูซานเองจ้ะ... รองพื้นฉันเอง
เพื่อนสาวสองยิ้มเจื้อนเล็กน้อยก่อนจะยอมรับ
"โอ็ยยย ซูซานเเกโบกไปหนาเท่าไหร่เนี้ย!
"ฮ่าๆๆ เเกดูดิเป็นรอยจมูกมันเลยอ่ะ
"แฟร์รี่ไม่ต้องพูดด~ได้มั้ยย่ะ!!!
"....เห้อฉันจะทำยังไงกับพวกแกดีเนี้ย!!
18:30
เวลาล่วงเลยผ่านไปร่วมหลายช่วงโมงลูกค้าจากที่เข้ามาไม่ขาดสายนั้นก็เริ่มลดลงไปเรื่อยๆ เนื่องจากช่วงเวลา... ร่างหนาจึงมองไปยังที่โต๊ะ ก้เห็นว่าพวกเด็กๆ เริ่มทยอยลุกกันขึ้นมาเเล้วเดินมาทางเค้า
"จะกลับกันเเล้วหรอ?
"ค่ะ...พวกหนูจะกลับกันเเล้ว
แฟร์รี่พูดอย่างยิ้มๆ ก่อนจะยกมือเอาผมทัดหูเเก้เขิล ยิ่งดูใกล้ๆ เเบบนี้ คุณอากราฟของยัยขวัญนี้หล่อสุดๆไปเลย
"คุณอาขา~ชงชาได้อย่อยมากเลยค่ะ...ไว้วันพรุ่งนี้หนูจะมาทานอีกนะคะ..คุณอาขา~
"หึ..ยินดีจ้ะ...เอ่อ
"ซูซานค่ะ...หรือจะเรียกซูซี่ก็ได้ค่ะเเล้วเเต่สะดวก
"หรือจะเรียกมันสมชายก็ได้นะคะคุณอา.ชื่อจริงมัน .อุ้บส์!!!!!(อื้ออ..แอเอามืออุดปากฉันทะไมอ่อย!!!!!)
"แฮะๆ😂อาขา~อย่าไปฟังนะคะ หนูซูซาน
"ครับ..น้องซูซาน
"อร้ายยแก!!!
พอซูซานได้ยินแบบนั้นก็รีบเกาะเเขน ของขวัญเเล้วเขย่าเเก้เขิลไป
"ส่วนหนูชื่อตาลนะคะ
"หนูเเฟร์รี่ค่ะ
"ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ เเวะมาเล่นกับอาบ่อยๆนะ
ยินดีค่ะ///
ทั้งสามตอบรับอย่างจริงใจก่อนจะสวัสดีก่อนจะกลับ...ร่างเล็กที่เดินเข้ามาภายในร้านหลังจากที่เดินออกไปส่งเพื่อน ก็เดินเข้ามาหยิบกาะเป๋าสะพาย พร้อมกับกระดาษวาดภาพของตัวเองไปด้วย
"จะกลับเเล้วหรอ?
"ค่ะ..หนุจะกลับเเล้วอาล่ะคะ?
"เอ่ออ..อาก็จะกลับเหมือนกัน เราเดินไปด้วยกันสิ
".......
ร่างเล็กไม่พูดอะไรเพียงเเต่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะยืนคุยกับพนักงานสักำกเพียงรอให้คุณอาไปจัดการธุระให้เสร็จ
"ป้ะ...กลับบ้านกัน
"ค่ะ
ร่างเล็กเดินนำออกไปด้านน้อย ก่อนที่กราฟจะเดินตามออกไป โดยที่ไม่ลืมหันกลับมาโบกมือลาพนักนักงานที่อยู่ในร้าน
"ชอบวาดภาพหรอ?
"ใช่ค่ะ....ไม่งั้นหนูจะเข้าสถาปัตย์ทำไม
"งั้นหรอ... ภาพบนผนังร้านสวยดีนะ
"หึ...ขอบคุณค่ะ...หนูวาดเองทั้งหมดเลย
ร่างเล็กค่อยบรรยายไปเรื่อย ตลอดทาง..ร่างหนาที่เดินไปเอามือล้วงกระเป๋าไปก็ฟังไปเพลินๆ จะมีบางครั้ง ที่เหลือบมามอง ร่างเล็กอยู่บ้าง
"ที่เเรกก็ไม่ได้ชอบหรอกค่ะ.เเต่พอลองวาดไปวาดมา ก็สนุกดี หึ...จากนั้นก็เริ่มฝึกว่าเรื่อยๆ จนมารู้ใจตัวเองว่าตัวเองถนัดวาดภาพ ก็เลยเริ่มเข้าถึงเเล้วก็เริ่มรักมาโดยตลอดเลยล่ะค่ะ
"อ่อหรอ?....พูดจบยัง
"คะ...??
ร่างเล็กคิ้วขมวดทันที จากที่เมื่อกี้พูดไปแล้วยิ้มไปด้วย..จำต้องหุบยิ้มลงทันที
"พูดเก่งจะเลยเนี้ยห้ะ?ตัวเเค่เนี้ย!
"ก็...ก็อาถาม
"บรรยายสะยาวเชียว อาง่วงเลยเนี่ย ฮ่าๆๆๆ
"อากราฟฟ!!!
"ฮ่าๆๆ
ยอมรับเลยว่า การที่ได้เเกล้งของขวัญนั้นทำให้กราฟมีความสขจริงๆ เมื่อมาถึงบ้าน ทั้งคู่ก็รีบพาเข้าบ้านก็เห็นว่าโต๊ะอาหารนั้นจัดพร้อมหมดเเล้ว พี่สาวเเละพี่เขยที่นั่งอยู่ตรงทีวีพอเห็นสองคนเดินเข้ามาก็รีบเดินปรี่เข้ามานั่ง ที่โต๊ะอาหาร
"มาเเล้วหรอ...เป้นไงกราฟพอได้ม้ะ?
พี่สาวที่ถามเรื่องงานของคนเป็นน้องว่าเป็นยังไงบ้างเพราะกลัวว่ากราฟนั้นจะทำไม่ได้
"โอเครเลยครับสบายมาก
"หรอค่อยโล่งใจหน่อย....ขวัญลูกเอากระเป๋ามาให้มี๊ เดี๋ยวมี๊เอาไปเก็บให้
"ไม่เป็นค่ะมี๊เดี๋ยวขวัญขึ้นไปบนห้องก่อน จะไปตามน้องด้วย
"เอ่อ..ใช่ๆ มี๊วานตามน้องลงมาด้วยนะลูก
"ค่ะ..มี๊
ทันทีที่ร่างเล็กขึ้นไป เจก็ถามไถ่ว่าเป็นอย่างไรบ้าง เห็นสกิลของลูกสาวเค้าหรือยัง
"เป็นไงกราฟ หลานสาวเเกดุมากไหม
"หึ...ไม่นะครับ ออกจะสอนใจดีด้วยซ้ำ
"หึ้มม..เป็นไปได้ไง...สงสัยสอนตอนคนไม่วุ่นสิท่า
"ใช่ครับ... ตอนขวัญมาร้านคนยังไม่เยอะเท่าไหร่
"ปัดโถ่นั่นไง!!
"ทำไมหรอครับ....?
ร่างหนาถามด้วยความสงสัย
"ไม่บอกหรอกนายต้องเจอกับตัว เวลาลูกค้ามาสั่งออเดอร์ เเล้ว เจ้าขวัญอยู่หน้าเค้าท์เตอร์ด้วยวอนอย่างเดียวนะอย่ารนเด็ดขาด ไม่ว่าใครหน้าไหนก็โดนมาเเล้ว
"เหอะ...ขนาดนั้นเลยหรอครับ
"ใช่สิ ทำเป็นเล่นไปนะ...ของขวัญนะไม่ชอบพูดอะไรซ้ำๆน่ะ...หลานบอกอะไรก็จำๆไว้หน่อยล่ะกัน
"คร้าบบ...ผมรับทราบเเล้วคุณทั้งสอง
"มานั่ง..หิวก็ลงมือก่อนเดี๋ยวเด็กๆก็มา
เจอกวักมือให้น้องชายเมียมานั่งข้างๆ ก่อนที่กราฟจะเลื่อนเก้าอี้ออกเเล้วค่อยๆนั่ง.....ไม่ทันที่จะได้จับช้อนก็มี เสียงจากโทรศัทพ์ เครื่องหรูโทรเข้ามา
ตื้ดด~~~ตื้ดด~~~
"หื้มมใครโทรมา
"ไม่รู้ครับ
"เอ้าเเกก็รับสิกราฟ!
นิทานจี้ให้น้องชายรับโทรศัทพ์ทันทีเพราะดังหลาย ตื้ดเเล้ว... ร่างหนาจึงกดรับโทรศัทพ์ก่อนจะยกขึ้นมาเเนบหู..ประจวบกับที่ร่างเล็กพาพวกน้องๆนั้นลงมาพอดี
--บทสนทนาในสาย--
("ฮัลโหลสวัสดีครับ..ใช่คุณกราฟที่มาศูนย์โชว์รูมวันนี้รึเปล่าครับ)
"ใช่ครับ...ผมพูดสายอยู่
("ตอนนี้ รถของเราใกล้ถึงที่หมายของคุณผู้ชายเเล้วนะครับ)
"ครับ? ถึงวันนี้เลยอ่ะนะ
("ใช่ครับ ตำเเหน่งเตือนเเล้วด้วย ช่วยเซ็นรับด้วยนะครับ)
"เอ่ออ..ได้ครับ
ในขณะที่กำลังพูดโทรศัทพ์อยู่นั้นก็มีรถตู้คอนเทนเนอร์อันใหญ่ขี่เข้ามาจอดภายในบ้าน ทำให้ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก...นิทานที่เห็นแบบนั้นจึงเดินเข้ามาตีไหล่ของน้องชายเบาๆ
เพี๊ยะ!!
"แกสั่งอะไรเนี้ย!!
"ชู่ววพี่เบาๆ คุยอยู่!
"จิ๊!!!!!!!
ร่างเล็กที่เดินลงมายังไม่ถึงข้างล่างนั้นก็พากันหยุดดูก่อน
"พี่ขวัญใครสั่งอะไรมาอ่ะ...สูงกว่าประตูบ้านเราอีก
อลิน น้องสาวคนเล็กของบ้านถามด้วยความสงสัยผิดกับไบรอันที่ยืนดูนิ่ง
"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน....
--บทสนทนาในสาย--
("ของถึงเป็นที่เรียบร้อยเเล้วใช่มั้ยครับ)
"ครับ...
("ยินดีที่ใช้บริการนะครับสวัสดีครับ)
"เอ่ออ..
ตื้ดดด!ๆๆๆ
"อ่าววางไปสะเเหละ!?
ร่างหนาที่ทำตากรอกไปมามองพี่สาวที่ยืนเท้าสะเอวรอคำตอบอยู่ รำไร... ร่างหนาเลือกที่จะยังไท่ตอบตอนนี้เลยรีบเดินตรงไปยังที่ ตู้คอนเทนเนอร์ ที่เค้ามาอยู่ภายในบ้าน ก่อนจะมีพนักงานลงมาเปิดให้ เเล้ว ยืน เอกสารอะไรให้เซ็นสักอย่าง ก่อนจะมีคนเข้าไปขับมาลงจอดบนพื้นบ้าน..เเละมอบกุญเเจให้กราฟ เป็นอันสมบูรณ์
"เสร็จเเล้วนะครับขอบคุณที่ใช้บริการอีกครั้ง
"ครับผม.......
ก่อนที่จะรับกุญเเจมาอยู่ในมือเเล้วพนักงานส่งรถก็ค่อยๆ เเยกกันออกไป เหลือไว้เเต่เพียงรถคันหรูmclarenสีส้มเเสด ที่บาดตาบาดใจคนในบ้านเหลือเกิน ลึกๆเเล้ว กราฟตื่นเต้นมากๆ เเต่ตอนนี้จะรับมือกับพี่สาวยังไงดี
"หู้ยยยย รถmclarenโคตรสวยเลยพี่อัน!!!!
หลานสาวคนเล็กของบ้านรีบวิ่งลงจากบรรไดก่อนจะไปยืนข้างอา ไบรอันที่ก็วิ่งมาเหมือนกันกับไปยืนหยุดอยู่ตรงหน้ารถ
"อาซื้อหรอครับ?
"ชะ...ใช่ไบรอันอาซื้อเอง
"หู้วว สุดยอด
หลานชายที่ไม่ค่อยพูด ยังยกนิ้วให้เขาเลย นี่เขาควรดีใจใช่มั้ย
"อากราฟผมขอนะงให้เป็นบุญก้นผมได้มั้ยครับ
"หึ..เชิญครับ...
รีบพูดพร้อมกับปลดล๊อคกุญเเจรถให้หลานทั้งสองได้เข้าไปสำรวจให้เต็ม ที่ก่อนอีกทั้งสามคนในบ้านจะเดินออกมาดู
"....กราฟเเกซื้อหรอ? mclarenเลยนะ!
"หึ...ผมเเค่เข้าไปซื้อกาเเฟเฉยๆ ...เค้าเเถมรถมาให้ผม
"กาเเฟบ้านเเกคันล่ะ26ล้านเลยหรอห้ะ!!!!!
นิทานตะโกนลั่นก่อนที่ทุกคนจะรีบยกมือขึ้นมาปิดที่หู รวมถึงร่างเล็ก ที่ยืนอยู่ตรงประตูด้านในบ้านด้วย
"หู้ยยยยอากราฟ... 26ล้านเลยหรอครับ... โอ้วมายไอดอลล!!
ไบรอันยกสองนิ้วโป้งให้กับกราฟ จนคนเป็นพ่อเเบบเจนั้นอดที่จะขำไม่ได้เเต่ต้องกลั้นไว้ เพราะภรรยาของเค้านั้นกำลังบึ้งตึงอยู่จึงยกฝ่ามือขึ้นมาปิดปากไว้
"ไอดอลก็ผีสิไบรอัน ฟุ่มเฟื่อยมาก โตไปอย่าใช่เงินเเบบอานะเข้าใจไหมม!!
"...มี๊ก็!!รถออกจะสวยนะคะ!!
"อลินอีกคนนะ!!!
"โถ่พี่ไม่เอาหน่าา~~ไปทานข้าวกันเถอะ ป้ะเด็กๆ ไปกัน
"หึ..ทานข้าวหรอ... คงไม่อิ่มหรอก..โน้นไปกินกาเเฟอีกรอบสิเพื่อจะเเถมมาอีกคันเเกจะได้อิ่มๆ จุกๆไปเลยไป!!!
นิทานพูดเสร็จ ก็เดินหันหงังเข้าไปในบ้าน ก่อนที่ร่างหนาจะเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก
"จิ๊เอาไงดีวะเนี้ยย.... เอารถไปคืนดีมั้ยวะ.....
555555อีคุณอา!!!!😂😂😂😂😂
#เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์คนนี้ได้มีเเรงเเต่งต่อไปด้วยนะค้าา💗💗💗เอ็นจอยนะคะทุกคน💗
---โรงอาหาร---
หลังจากที่เรียนๆเล่นๆมาเเล้วครึ่งวันร่างเล็กก็ไม่ลืมที่จะตามล่าหายรายเซ็นที่รุ่นพี่จอมโหดสั่ง.รวมถึงเพื่อนๆในกลุ่มก็ช่วยอย่างสุดเเรงเกิด
"ได้มากี่ลายเซ็นเเล้วเเก!!
"20เองเหลืออีกตั้งเยอะ....ฮื้อออ~
ร่างเล็กถอนหายใจยาวก่อนหย่อนกายนั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนที่โรงอาหาร
"เอาน้ำอะไรไกมเดี๋ยวฉันไปซื้อให้...
ตาลถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อนที่ไปลาดตะเวนเเต่ละคณะมาก่อนจะมานั่งหอบเหนื่อย เป็นน้องสุนัขอยู่แบบนี้
"งั้นขอน้ำส้ม1 เเดง2ล่ะกัน
ร่างเล็กบอกเพื่อนไปทั้งๆที่ตัวเองยังนั่งหอบเหนื่อยอยู่ เนื่องจากอากาศที่ดูร้อนอบอาวเป็นพิเศษทำให้ร่างเล็กน่าเปล่งเเดงขึ้นสีระเรื่อ
"เคร..พวกแกรอแปปนะ
"โอเครรีบมานะเพื่อนสาวว~
ซูซานที่นั่งตรงข้ามร่างเล็กปากพูดก็จริงเเต่สายตานั้นเหล่หาผู้ชายตลอด...จนเเฟร์รี่อดไม่ได้ที่จะเเซะ
"มึงไม่ควักลูกตาเเปะหลังเค้าไปเลยล่ะ!?ถ้าจะขนาดนั้น
"กูทำได้หรอ?ขวัญเอาไม้บรรทัดเหล็กออกมา
"ฮ่าๆๆใจเย็นสิ
ซูซานเป็นคนที่สร้างสีสันให้เพื่อนในกลุ่มตลอดอาจจะเป็นเพราะนิสัยเฟรนลี่ที่ใครๆต่างก็อยากเข้าหาร่างเล็กก็ไม่ได้คิดไม่ได้ฝันมาก่อนว่าตัวเองจะได้มาเจอเพื่อนทั้งสามคน. มันน่าจะเป็นอะไรที่เเตกต่าง อย่างลงตัว นั่นเเหละมั้ง
---สหกรณ์---
ตาลรีบวิ่งไปซื้อน้ำที่สหกรณ์อย่างว่องไวแต่ทว่าสายตากลับมองไปเห็นกลุ่มรุ่นพี่ รุ่นใหญ่ในหอประชุมในวันนั้นเดินมา5คน 1ใน5คนนั้นก็มีพี่ไทม์ รุ่นพี่สุดโหดที่สั่งให้เพื่อนของเธอล่ารายเซ็นนั้นเอง เเละที่ยิ่งไปกว่านั้น1ใน40มีรายชื่อของพี่ไทม์สะด้วยสิ...งานหินอีกแล้ว
"ให้ตายเหอะมาทางนี้ทำไม..คณะเขาไม่มีข้าวกินหรือยังไงนะ?
("หนูเอาน้ำเปล่าด้วยไหม)
"อ่อไม่ค่ะ คิดเงินเลยมีเเค่นี้....
ตาลรีบคิดเงินก่อนเเต่สายตายังไม่ทิ้งกลุ่มรุ่นพี่กลุ่มนั้นที่เดินเข้าไปยังโรงอาหาร
"ได้กลิ่นไม่ดีเเล้วเเฮะ!
ในขณะที่ทั้งสามคนนั่งคุยกันจ้อ...ทั้งเรื่องงานเเละก็เรื่องต่างๆมากมาย เพราะอีก2วันนั้น เป็นวันหยุดด้วย ก็เลยช่วยกันคิดหาโปรเเกรมหาที่เที่ยวกัน..เพราะมีงานต้องส่งอาจารย์ด้วย
"เออว่าเเต่ งานของอาจารย์ วาสนาที่สั่งให้วาดภาพสถานที่ธรรมชาตินี่ พวกเเกจะไปที่ไหนกันหรอ?
เเฟรี่เป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมาก่อนที่ร่างเล็กจะทำหน้าครุ่นคิด
"ยังไม่รู้เลย...เเต่คงไม่พ้นทะเลมั้งฉันมีพล็อตในหัวอยู่
"จริงดิเเก ฉันยังไม่มีพล็อตในหัวเลย..ขอไปกับเเกด้วยได้มั้ยยัยขวัญ??
"นี่นางซู..หยุดเลยเเกก็รู้ว่าวาสนา นั้นขี้จับผิดขนาดไหน
"นั่นสิ...เจ้าตัวบอกเองนะ ว่าศิลปะไม่ถูกไม่มีผิด ชิ้~.เอ้ะ?พวกเเกดูนู้นใช่รุ่นพี่ไทม์ป้ะ!!
ซูซานเพื่อนสาวสองชี้ไปยังกลุ่มผู้ชายที่พากันเดินเข้ามาในโรงอาหารหน้าตาเขร่งขรึมก่อนจะพากันงง
"คณะเขาไม่มีข้าวกินรึไงวะ?
"นั่นดิ...เเละทำไมเดินตรงมาทางนี้วะ?
ร่างเล็กที่เห็นเพื่อนคุยกัน ก็เหลี้ยวหลังไปดูเล็กน้อย..ไม่ใช่เขาคิดไปเองรึเปล่านะ รุ่นพี่ไม่ใช่เเค่เดินตรงมาทางเธออย่างเดียว... เเต่กับมองมาที่เธอด้วย
"เห้ยย นั่งประชั้นชิดขนาดนี้เลยหรอวะ...ขนลุกอ่ะ
เเฟร์รี่เอ่ยบอก พร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบเเขนตัวเองเบาๆ ทำท่าทีขนลุก
---โต๊ะอาหาร---
ไทม์ที่ใช้สายตามองโต๊ะตรงข้ามอย่างไม่วางตาก่อนจะลอบยิ้มที่มุมปากเบาๆ อย่างมีอะไร
"ไทม์จะกินอะไร
"กระเพราไข่ดาวสุกๆ ไม่สุกกูไม่กินนะ!
"เคร.....รอแปปป
หลังจากที่ฝากสั่งอาหารกับเพื่อนไปแล้วไทม์ก็ละสายตาจากตรงอื่นเเละมองมาที่หญิงสาวเพียงคนเดียวเท่านั้น
"หึ..มองเขาขนาดนี้ไม่ไปขอนั่งด้วยเลยวะ?
"หึ.....
ไม่ได้พูดอะไรเพียงเเต่เชิดรอยยิ้มที่มุมปากขึ้น
"ข้าวที่คณะก็มีให้เเดกไม่เเดก!เหาะมาถึงถาปัตย์ มีเหตุผลอะไรดีๆมั้งวะ?ห้ะหรือว่ามึงชอบน้องเขา?
เมื่อเพื่อนหนุ่มเปิดประเด็นมาเเบบนี้ ไทม์ก็ต้องขยายความให้ฟัง..
"ไม่ได้ชอบหรอก... เเต่น้องเค้าน่าเเกล้งเฉยๆ
"หรอวะ...หึ...เอ็นดูว่างั้น ไม่ใช่จะหลอกฟันเขา ไม่เอานะ
"เท่าที่ดูคนนี้ไม่ง่ายหรอก.....
"กูจะรอดูเเล้วกัน!
.....😏
ไทม์ไม่ใช่คนที่ดีมากนัก เเต่ก็ไม่ถึงขั้นเลวจนรับไม่ได้ เรียกได้ว่า เป็นเพลล์บอยหนุ่มประจำมหาลัยเลยก็ว่าได้ เพราะฮอตมาตั้งเเต่ปี1จวบจนปัจจุบัน..ที่เป็นที่หมายตาของสาวๆมากมายเพราะฐานนะทางบ้านก็ดูรวย เเต่คบใครเเล้ว ก็คบไม่ได้นานฝ่ายผู้หญิงจะเป็นฝ่ายเสียหายตลอด
"ฮึกก!!!เห้ออเหนื่อย เเก!!!พะ...พวกพี่ไทม์มาทางนี้
ตาลที่วิ่งถือน้ำมาด้วยความหอบเหนื่อยจึงรีบบอกกับเพื่อนในกลุ่มอย่างร้อนใจ
"ใจเย็นก่อนนังชะนี..หันไปดูสิใครนั่งหัวโด่อยู่โตีะตรงนั้น?!
"เอ้ะ!!?พี่ไทม์!!!
"จิ๊!!นั่งลง!!
ร่างเล็กที่จับชายเสื้อเพื่อนให้นั่งลงก่อนที่จะเป็นที่สนใจไปมากกว่านี้ทำให้ตาลนั้นยอมนั่งลงตาม
"หรือว่า...เเกจะไปขอรายเซ็นพี่เขาเลย..เขาว่ากันว่า เริ่มจากยากไปหาง่ายก่อนดีกว่านะ
"จะบ้าหรอนังซูซาน!!!ขวัญมันจะโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้เนี่ย!!บ้าจริง!!
"มันก็ยังดีกว่าได้รอบหลังไหม เอาไงยัยขวัญเดะฉันช่วยเเบล็คหลังเองป้ะ!!!
"มันจะดีจริงๆหรอซู
ร่างเล็กตอบไปอย่างเกร็งๆ เเต่พวกเพื่อนๆก็ดูจริงจังมากๆ ก็จริงอย่างที่เพื่อนว่าเริ่มจากยากก่อนเเล้วกัน
"เอางั้นก็ได้....ป้ะ!
จากนั้นร่างเล็กก็รวบรวมความกล้า ฮึบ ก่อนที่จะลุกขึ้น เเล้วหยิบใบรายเซ็น มาแนบอก
"แก...สู้ๆนะ
"จู้ๆ
ทั้งสองเพื่อนสาวชูนิ้วขึ้น เเละขยับยุกยิก เหมือนให้กำลังใจ เเต่ก็ไม่ได้ทำให้ร่างเล็กนั้นคลายกังวลได้เลย จะมีก็เเต่เพื่อนสาวสองนั้นที่ลุกขึ้นตาม
"ป้ะ!!ยัยขวัญอยู่กับฉันเเกไม่ต้องกลัว
"....ฮึกก...รักนะซูซานนน~
ร่างเล็กยิ้มเเก้มปรี่ ก่อนจะหันหลังไปมองที่โต๊ะตรงข้าม ที่พวกรุ่นพี่นั่งทานข้าวอยู่...ในขณะที่ร่างเล็กค่อยๆเดินไปก็มีซูซานที่เดินอยู่ทางด้านหลัง..พอเอาเข้าจริงใกล้ๆจะถึงโต๊ะ...ที่ไหนได้อีเพื่อนตัวดีกับก้าวขาไม่ออกสะงั้นไป
"...ซูซานน....ซะ...ซ ห้ะ...!!ทำไมเเกไม่เดินมา
กว่าจะรู้ตัวร่างเล็กก็เดินจนถึงเเล้ว รุ่นพี่ไทม์ ละจากจานข้าวเล็กน้อยก่อนจะวางช้อนกับซ่อมไว้ที่ข้างจาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองร่างเล็กที่ยืนหน้าเสียอยู่
"พะ...พี่ไทม์!!
"ว่ายังไงครับ รุ่นน้อง18143
ตอนนี้ร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้ารุ่นพี่ กับทำตัวไม่ถูก ก่อนที่มือเล็กจะค่อยๆ จับบีบที่ชายกระโปรงเบาๆเเก้เขิล เเต่กลับถูกจับได้สะอย่างงั้น
"บีบเเรงขนาดนั้นเดี๋ยวชายกระโปรงก็คืนหรอกน้อง
(ฮ่าๆๆๆ/ฮ่าๆๆ)
รุ่นพี่ทั้งโต๊ะต่างพากันหัวเราะขบขันเธอ ที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่
"มีอะไรหรอ...ถึงเดินมาหาถึงที่เลย
"ขะ...ขอรายเซ็นรุ่นพี่หน่อยได้มั้ยคะ?
ร่างเล็กพูดตะกุกตะกักจนชายหนุ่มต้องขำออกมา
"ง่ายขนาดนั้นเลยหรอ?...
"เเล้วจะให้ทำยังไงล่ะคะ?
ชายหนุ่มไม่พูดอะไรต่อเพียงเเค่หันหน้าไปหาเพื่อนๆ เเล้วระบายยิ้มออกมาเพียงเท่านั้น ร่างเล็กก็รู้เเล้วว่ารุ่นพี่คนนี้ต้องทำอะไรตลกๆกับเธอแน่ๆ...เอาเถอะจะเอายังไงก็ลองดู
"งั้น...น้อง18143ช่วยเต้นให้พวกพี่ดูหน่อยได้ไหมครับ( เพื่อนไทม์พูด)***
"ห้ะ!!!ตะ..เต้นหรอ?
ร่างเล็กเบิกตาโพรงตกใจเพราะจู่ๆก็จะให้เธอเต้นกลางโรงอาหารเเบบนี้ได้ยังไง ...
"นั้นสิ.... อยากได้รายเซ็นก็ต้องเต้น
ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างชอบใจ...ตนจะรู้มั้ยว่า กำลังทำให้ร่างเล็กลำบสกใจเเค่ไหน เกิดมาจนอายุ20ยังไม่เคยเต้นให้ใครดูสักครั้งในชีวิต
".....
"จะทำไม่ทำ ไม่ทำไม่เซ็นนะ
ชายหนุ่มพูดพร้อมกับทำท่าเหมทอนจะลุกทำให้ร่างเล็กนั้น ยกมือมากระดะไว้ไม่ให้ไทม์ลุกไปไหน..
"อ่ะๆๆมะ..ไม่ค่ะ!เต้นก็เต้นค่ะ
เเถมจะกลืนก้อนสะอึกลงไปให้ลำคออย่างยากลำบาก ก่อนที่หญิงสาวจะรวบรวมความกล้านั้น...เเละถอนลมหายใจออกมา
"เริ่มเลอะ...
ไม่ทีเเม้เเต่เสียงเพลงใดๆ เเต่ร่างเล็กก็ออกท้วงท่าลีลาอย่างพริ้วไหว ไม่ใช่ท่าเต้นที่เซ็กซี่ทเเต่มันเป็นท่าเต้นพริ้วไหวเหมือนปลาไหลที่จับไม่อยู่ไม้อยู่มือยิ่งทำให้รุ่มพี่กลุ่มไทม์นั้นขำกันจนท้องเเข็งรวมถึงทุกคนคนที่อยู่ในโรงอาหารอีกด้วย ร่างเล็กออกสเต็บยกมือโบกไปมาเเละทำท่าเหมือนตุ๊กตาโชว์รูมรถที่โบกโต้ลมไป.... ยิ่งพวกกลุ่มเพื่อนๆก็ยิ่งตาค้าง เพราะไม่เคยเห็นร่างเล็กเต้นเเบบนี้มาก่อน
"ซูซานน....ไอ้ขวัญตัวจริงเปล่าวะ...
"มะ..ไม่รู้สิ....แม่งพริ้วไหวยิ่งกว่ากูอีก
ขนาดพวกเพื่อนๆ ยังตกตะลึงขนาดนี้...เเละจะไม่ให้ของขวัญเป็นที่สนใจของคนในโรงอาหารได้อย่างไร เมื่อเห็นพอสมควรเเล้ว ไทม์จึงบอกให้ร่างเล็กหยุดการกระทำนี้
"พอเถอะ!
"อึ่ก!!เฮ้ออ!!จะเซ็น..ละเเล้วใช่มั้ยคะ
ร่างเล็กพูดอย่างหอบๆ.ก่อนจะยื่นใบรายเซ็นนั้นให้กับไทม์
"ตอนเย็นเจอกันหลังลานจอดรถหลังหอประชุมนะ
"ห้ะ!!!!..แล้วๆ ละ..รายเซ็นๆล่ะ!!พะ..พี่ๆๆ เดี่ยวๆ
หลังจากพูดจบไทม์ก็พาพวกเพื่อนๆลุกไปเก็บจานทันทีปล่อยให้ร่างเล็กยืนพูดอยู่เดียว ..กลุ่มเพื่อนๆ เห็นดั้งนั้นก็รีบพากันลุกมาประคองร่างบางที่ยืนโวยวายอย่างไม่เข้าใจอยู่
"ละ..เเล้วที่เต้นไปล่ะพี่!!!!พี่!!!มาเซ็นก๊อนน!!!!
"โถ่ๆๆเพื่อนใจเย็นนะ
ซูซานเข้าไปกระชับกอดปลิบเพื่อนก่อนที่ร่างเล็กจะกันตัวเองออกมาพร้อมกับทำหน้ามุ่ย
"หึ่ยยยแกอ่ะทิ้งฉันน!!!
"ฮื้อออ~ฉันขอโทษเพื่อนรักก~~มึงเป็นที่รู้จักทั้งมหาลัยเพื่อนเอ้ย!
"ฮึกกก...อับอายจริงๆ
---ร้านกาเเฟ----
กราฟที่พอเรียนรู้อะไรมามั้งเเล้วก็เริ่มทำอะไรคล่องตัวมากขึ้น เวลาว่างๆ ที่ไม่มีลูกค้าก็ชอบหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านมช่วงเวลาบ่ายเป็นช่วงหมดคน กราฟก็เช็คของภายฝนร้านว่าขาดเหลืออะไรบ้าง...ก่อนจะออกจากร้านทีไรเขาก็หยุดมองรูปภาพวาดต่างๆที่ติดบนพนังไม่ได้จริงๆ ทุกรูปนั้นล้วนมีความหมายเเฝงอยู่ทุกภาพ ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าของขวัญนั้นเป็นเด็กที่เก่งจริงๆ
"คุณกราฟคะ... ทานอะไรรึเปล่าคะ ยังไม่เห็นคุณทานอะไรบ้างเลยไม่หิวหรอ
พนักงานสาวถาม ร่างหนาที่เอาเเต่นั่งอ่านหนังสือเพราะตั้งเเต่เช้า เจ้าตัวยังไม่ได้ทานอะไรเลย
"ยังไม่ค่อยหิวน่ะ... ไม่เป็นไร
"อ่อ..ค่ะถ้าหิวเเล้วบอกนะคะ พอดีมีร้านก๋วยเตี๋ยวเรืออยู่ด้านหน้าอร่อยมากเลยค่ะ
"งั้นหรอครับ..งั้นเอาไว้พรุ่งนี้ดีกว่า
"ค่ะคุณกราฟ
เจ้านายว่ายังไง ลูกน้องก็ต้องน้อมรับก่อนจะเดินไปทำหน้าที่ของตัวเองปล่อยให้เจ้านายหนุ่มคนใหม่นั่งอ่านหนังสือชิวอยู่ที่โต๊ะ ก่อนจะมองออกไปด้านนอกร้านเพื่อพักสายตาสักครู่ เเต่หางตานั้นดันไปเห็น รถลูกอมปั้นในตำนานหรือลูกกวาดนั่นเองที่เขาว่ากันว่า อม10ชาติก็ไม่ละลาย..ร่างหนาจึงลูกออกจากที่นั่งไปนอกร้านก่อนจะตะโกนเรียกคุณยายที่เข็นรถผ่านหน้าร้านช้าๆ
"คุณยายครับลูกกวาดขายยังไงครับ?
("20บาท จ้ะพ่อหนุ่ม)
"อื้มมม~เอา2อันครับ...ว่าเเต่เดี๋ยว?
เห็นลูกกวาดมากลายให้เลือกจนไม่รู้ว่าจะเอาอันไหนดี สายตาของกราฟก็เหลือบไปเห็น ลูกกวาดที่ทำไว้สำเร็จเเล้วอยู่ในตระกร้าชมพูน้อยๆ ที่อยู่ตรงหน้ารถ เป็นลูกกวาดที่มีรูปทรงกลมใสข้างในเหมือนมีสตอเบอรี่อยู่ ดูเเล้วทั้งน่ารักมากกว่าน่ากินเสียอีก
"เอ่ออ.คุณยายครับไม่ต้องปั้นให้เมื่อยเเล้วข้างนอกมันร้อนด้วยเดี๋ยวผมเอาจากตระกร้านี่ดีกว่าครับ
("อ่ะๆงั้นหรอ...งั้นพ่อหนุ่มเลือกสิลูก)
"ครับผมม....
ร่างหนาเลือกไปเลือกมาได้ไป 6อัน เพราะซื้อเผื่อพนักงานในร้านด้วย ส่วนอีกอันนึงกราฟเลือกให้เป็นสีหวานๆออกพาสเทล ข้างในมีรูปม้าคล้ายๆยูนิคอนร์ ร่างหนาเลยเลือกอันนี้มา1อัน
"ทั้งหมดเท่าไหร่ครับคุณยาย
("140บาทจ้ะ เดี๋ยวยายลดให้10บาทนะ.เป็น130พอลูก~)
"หึ..น่ารักจังเลยครับ....
ร่างหนาเอามือล้วงกระเป๋าพร้อมกับหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาหยิบแบงค์ สีม่วง ให้ไป1แบงค์
"ว้าา~~ตายจริงคุณยาย ผมไม่มีแบงค์ย่อยเลย...เอาเป็นว่าผมจ่ายนี่ไปคุณยายไม่ต้องถอนผมนะครับ
("ไม่ได้หรอกพ่อหนุ่มยายก็ทำมาหากินนะ เดี๋ยวยายหาเเลกให้ก็ได้..เเต่รอยายประเดี๋ยวนะ)
"ไม่เป็นไรครับคุณยายรับไปเถอะ... คุณยายก็ขยันจริง เอาว่าถ้าคุณยายไม่สบายใจ ถือสะว่าผมเหมาะนะครับ เท่าไหร่ก็ว่ากันไปให้มันหมดเเบงค์เนี้ย... เเล้วผมขอฝากคุณยาย คุณเเจกกับพวกเด็กๆ หรือคนที่คุณยายอยากจะให้ด้วยได้มั้ยครับ
ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าพร้อมกับยัดเงินใส่มือคุณยาย
("โอ็ยย..พ่อคุณยายขอบคุณมากนะขอให้ลูกเจริญๆนะลูก)
"ครับ... ขอบคุณครับ
ร่างหนายิ้มให้หลังคุณยายก่อนจะเดินเข้าร้านไปเเล้วแจกลูกอมที่อุดหนุนคุณยายเมื่อครู่ให้พนักนักงานทุกคน ทานเป็นของทานเล่น...เเล้วตัวเองก็กับมานั่งที่โต๊ะเหมือนเดิม
"เมื่อไหร่จะตอนเย็นนะ
สมองคิด มือก็ถือลูกกวาดบิดไปมา...ใบหน้าที่ดูเรียบนิ่งกลับปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเสียอย่างนั้น.....
"จะชอบเหมือน15ปีที่เเล้วไหมนะ.......
#โปรดติดตามตอนต่อไป
--ลานจอดรถ---
15:25
หลังจากของขวัญ กลำกึ่งกลำกลางว่าจะมาตามที่รุ่นพี่บอกดีไหม เเต่ก็ โดนเเรงเชียร์จากกลุ่มเพื่อนให้มาจนได้ เพราะรายเซ็นตัวร้ายนี่จริงๆ
"มาเเล้วหรอ
"ค่ะ...ทำไมต้องให้มาที่นี่ล่ะคะ
"กลับบ้านยังไง
"?ห้ะ..คะ?
ร่างเล็กขมวดคิ้วด้วยความงุนงงเล็กน้อย เมื่อจู่ๆรุ่นพี่ก็ถามเเบบนี้เฉยเลย
"อ๋อ..เดี๋ยวนั่งรถกลับค่ะ... รุ่นพี่เซ็นนี่ดีกว่า
มือน้อยๆล้วงไปในกระเป๋าสะพายก่อนจะหยิบใบกระดาษรายเซ็นออกมาเเล้วยื่นให้ตนตรงหน้า
"หึ..ไม่ยอมเเพ้จริงๆนะ... เดี๋ยวไปส่ง ขึ้นรถ
"เอ่ออ.คือว่า!!พะ..พี่คะ?
ร่างเล็กทำตัวไม่ถูกดูเหมือนว่ารุ่นพี่นั้นจะไม่ฟังคำพูดของร่างเล็กเอาเสียเลย ... ยกขาขึ้นคร่อม มอไซค์ ไปสะอย่างงั้น..
บรื้นน!!!บรื้นน!!
"!!
ไม่ติดเครื่องเปล่านะ เเถมยังเบิ้ลเสียงมอเตอร์ไซค์เสียงดังอีก...คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆนี่เเทบจะยกมือขึ้นมาปิดหูเอาไว้เลยล่ะ
"ขึ้นมาสิรออะไร
"เเล้วจะขึ้นยังไงล่ะดูขาสิ!!
ร่างเล็กก้มลงต่ำ ก่อนจะให้ชายหนุ่มสังเกตดู เมื่อก้มลงดูตามเเล้ว ก็หัวเราะออกมาเสียอย่างงั้น
"ฮ่าๆๆ ..... เหยียบตรงที่เขาให้เหยียบสิ
"...!!เห้อออ คือ เราไม่ได้ต้องการให้รุ่นพี่ไปส่ง!!เราเเค่ต้องการรายเซ็นเเค่นั้นเอง
"จะขึ้นไม่ขึ้น
บรื้นนน!!!
"จิ๊!!!
ร่างเล็กถึงกับต้องยกมือขึ้นมาปิดหูเพราะเสียท่อรถของรุ่นพี่นั้นดังหูเเทบจะทะลุอยู่เเล้ว
"หึ...ขึ้นมา
ร่างเล็กค่อยๆเตะเท้าไปตรงที่เหยียบขึ้นก่อนจะคร่อมไปที่รถคันใหญ่ พอได้นั่งจริงๆ เเล้ว เบาะสูงเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน
"อ่ะ... สวมหมวกสะ!
"......
ร่างเล็กค่อยๆรับมาก่อนจะสวมใส่มันเอาไว้
"คอยบอกทางฉันด้วยนะ...อย่าพาหลงล่ะ เข้าใจไหม
"ค่ะ...รุ่นพี่
บรื้นน!!!
ก่อนที่รถนั้นจะเคลื่อนตัวออกมาจากรัวของมหาลัยกลายเป็นว่าเป็นที่จับตามองของหลายๆคนในรัวมหาลัย ที่จู่ๆรุ่นพี่ไทม์ก็เอาใครซ้อนท้ายก็ไม่รู้...
"ทางไหน?....
"ซ้ายมือค่ะ
พอใกล้จะถึงทางเข้าซอยจริงๆ ชายหนุ่มจึงเร่งเครื่องอย่างเเรง จนทำให้ร่างเล็กนั้นกระตุกกลัว จึงเผลอเอามือมาจับที่ชายเสื้อนักศึกษาของรุ่นพี่เอาไว้
ฟรึ่บบ!!!
"หึ...เกาะเเน่นๆล่ะจะเลี้ยวเเล้ว!
"ชะ..ช้าหน่อยก็ดีค่ะ!!!โห้ยย!!!
ตึ่กๆ ตึกๆ
พอถึงลูกระนาดก็ยิ่งทำให้ร่างบางจับเสื้อนั้นเเน่นขึ้น....ได้เเต่นึกคิดในใจว่าคนบ้าอะไรขับรถเร็วได้ขนาดนี้
"จะ..จอดๆค่ะ..ร้านกาเเฟด้านหน้า!!!
"ห้ะ...!!!อะไรไม่ได้ยิน
"ร้านกาเเฟตรงข้างหน้าค่ะ!!
เอี้ยดด~!
ก่อนรถจะเบรคจอดตรงหน้าร้านพอดีเป๊ะ...พอถึงเเล้วร่างเล็กก็รีบลงมาจากรถอย่างไว... เพราะพนักงานในร้านพากันมองด้วยความสงสัย
"รายเซ็นล่ะคะ?ยังไง
"....ร้านเธอหรอ?
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับรุ่นพี่คะ?
ร่างเล็กที่ยืนพูดกับผู้ชายที่คร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่หน้าร้าน ทำให้พนักงานในร้านกาเเฟ ตั้งใจมองกัน ว่า คุณขวัญนั้นคุยกับใครอยู่... ร่างหนาที่เดินออกมาจากห้องน้ำนั้นก็ทำท่างงๆ มองออกไปหน้ากระจกเหมือนมอง สิ่งเดียวกันอยู่
"มองอะไรกันหรอครับ?
กราฟถามพนักงานในขณะที่กำลังเช็คมืออยู่
"คุณขวัญน่ะสิคะ...คุยกับใครไม่รู้อยู่นอกร้าน..นั่นอ่ะค่ะ
พนักนักชี้ ก่อนที่ร่างหนา จะมองไปตามมือที่ชี้..เเละเพล่งมองออกไปนอกร้าน ก็พบว่า หลานสาวของเค้านั้นยืนคุยจ้อกับชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ ที่คร่อมรถบิ๊กไบร์ทอยู่..เค้าเองก็อยากรู้ว่าคุยเรื่องอะไร เเต่ถ้าเข้าไปตอนนี้ มันจะต้องดูไม่ดีเเน่ๆ เลยดูสถานการณ์อยู่ห่างๆก่อนดีกว่า
"แฟนรึเปล่าก็ไม่รู้นะคะ คิ้กก..!!
"พูดอะไร...ไม่ใช่หรอกครับ..ถ้าเกิดของขวัญมีเเฟนพี่เจกผ้ต้องรู้เเล้วสิ
"แหมคุณกราฟก็... ก็เเค่เดาๆดูนะคะ...
"...ไม่หรอกครับ...
ร่างหนาก็ได้เเต่ยืนมอง...ในใจก็คิดว่าคงไม่ใช่อย่างที่พนักงานสาวนั้นพูดหรอก
"ไอ้หน้าแบบนี้นี่นะ... ชิ้!
"อะไรนะคะคุณกราฟ
"เปล่า..ครับไม่มีอะไร
ข้างนอกก็ยังถกเถียงกันไม่จบไม่สิ้น เพราะร่างเล็กไม่รู้ว่าทำไมกับอีเเค่รายเซ็นอันเดียวถึงมีค่ามากขนาดนี้ มันสามารถทำไมให้เธอผ่านเกณฑ์ได้เลยหรอ..เชื่อไม่เชื่อก๋ต้องเชื่อเพราะเธอนั้นยอมทำตามที่รุ่นพี่คนนี้บอกมาเเล้ว ไม่รู้ล่ะ ยังไงก็ต้องได้รายเซ็นนี้มา... เธอเองก็เป็นพวกไม่ยอมเเพ้กับอะไรง่ายๆด้วยสิ
"ตกลงจะยังไงคะ!เต้นก็เต้นเเล้ว..ให้ตามไปลานจอดรถก็ได้เเล้ว จะมาส่งก็ให้มาเเล้ว! ไหนล่ะลายเซ็น เขียนใส่นี่สักทีสิ
"หึ...อยากได้ขนาดนั้นเลยหรอ...
"ค่ะ!!จะได้จบๆสักทีไงคะ?!
"เหอะ..งั้นยื่นกระดาษมาสิ
ร่างเล็กยื่นกระดาษส่งให้อีกครั้ง ร่างหนาจึงยื่นมือมารับก่อนจะเอาไปเขียนอะไรบางอย่าง ซึ่งนั่นก็คือรายเซ็นนั่นเอง
"อ่ะ...รับไป
ชายหนุ่มยื่นให้หญิงสาวที่ยื่นหน้ามุ้ยกอดอกอยู่ตรงหน้า ก่อนที่ร่างเล็กจะยื่นมือมาหยิบกระดาษไปดูจึงเผยรอยยิ้มออกมาอย่างพอใจ
"ก็เเค่เนี้ยย..!!
ร่างเล็กที่กำลังหันตัวจะกลับเข้าไปในร้านก็ถูกรั้งไว้โดยฝ่ามือหนาเสียก่อน
หมับ!!!
"เดี๋ยวสิ....
"คะ....?
"เรารู้จักชื่อพี่หรือยัง
"(พยักหน้า)***
"รู้เเล้วทำไมไม่เรียกเห็นเรียกเเต่รุ่นพี่ รุ่นพี่ก็นึกว่าไม่รู้
"ก็พี่เป็นรุ่นพี่ไง
"จิ๊...ทีหลังเรียกพี่ไทม์นะรู้มั้ย
"เอ้ะ?.. คะ..ค่ะได้ค่ะ
ถ้าจะแปลกใจเเต่ก็ทำได้เพียงตอบรับไปก่อนที่ร่างเล็กจะหันหลังเดินเข้าร้านไป... ไทม์ที่เห็นว่า ร่างเล็กเข้าไปในร้าน ก็หมดหน้าที่เเล้ว จึงขับรถออกไปตามถนนทางรัด ที่เเยกออกไปทางถนนใหญ่ได้
---กริ๊งงง----
ร่างเล็กที่เปิดประตูร้านเข้ามาก็พบว่าทุกคนดูแปลกๆไปมองเธอแปลกๆ รวมถึงอาของเธออีกด้วย ที่ปกติแล้วจะทักทายเเต่วันนี้กับนิ่งผิดปกติเเฮะ
"สวัสดีค่ะอากราฟ
"กองไว้ตรงนั้นเเหละ
"ชิ้ ..!!อุส่าพูดดีด้วยเเท้ๆ
เหมือนเดิม บังปากดีไม่มีเปลี่ยนไป ร่างเล็กเดินฮึดฮัดไปนั่งที่หลังร้านเพราะวันนี้เธอรู้สึกเหนื่อยเเล้วก็เพลียมากๆด้วย... ความหลากหลายความรู้สึก ทั้งเหนื่อยทั้งอาย
"เห้อออ~
....เเต่มันก็ผ่านมาเเล้ว
"วันนี้ไม่ออกไปช่วยหน้าร้าน คงทำได้อยู่หนอกมั้ง?
ถึงในใจจะเหนื่อย เเต่ก็คงยังเป็นห่วงหน้าร้านอยู่ดี
"แล้วอากราฟจะทำทันไหมนะ....? โห้ยย ไม่รู้เเล้ว
ก่อนที่ร่างเล็กจะค่อย หยิบหนังสือของตัวเองออกมาวางไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะไล่อ่านไป ทีละหน้า ละหน้า.... สายตาที่มองเเต่ตัวหนังสือก็จริง เเต่หูนั้นก็ยังได้ยินเสียงจากทางด้านนอก... เสียงที่มีลูกค้าเข้าออกตอนช่วงเย็นๆ... เสียงแบบนี้ทำให้ร่างเล็กนั้นได้เคลิ้มจริงๆ...
"(หาวว)**ง่วงจังง..พักสายตาหน่อยก็ดี
ร่างเล็กไม่อยากที่จะรับรู้อะไรเเล้วจึงปิดสมุดลง ก่อนจะนอนฟุ่บไปที่สมุดเล่มนั้นเเละเข้าสู่ห้วงนินทราไปในที่สุดด~
แกร็กกก!!!!
คนตัวโตที่ที่เปิดประตูเข้ามาดูหลานสาวว่าทำไมถึงไม่ยอมออกไปสักที ที่เเท้ก็เป็นเช่นนี้ นี่เอง กราฟจึงให้โอกาศในช่วงหมดคนนี้ เข้ามา ภายในห้องข้างหลัง ร้านที่คนตัวเล็กเอาไว้ใช้พักเหนื่อย...
"หลับงั้นหรอ....หึ.สงสัยจะเหนื่อย
ร่างหนา ที่ค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งคุกเข่าลงข้างร่างเล็กที่หลับอยู่เเล้วค่อยๆยื่นมือไปเก็บสมุดที่ของขวัญเปิดอ่านนั้นเก็บลงเบาๆเพราะเกรงว่าร่างเล็กจะรู้สึกตัว
"อื้ออ~
เหมือนร่างเล็กจะรู้สึกตัวก่อน เเละเยียดกายขึ้นมากทั้งๆที่สีหน้าก็ยังงัวเงียอยู่ไม่น้อย
"ตื่นเเล้วก็ไปล้างหน้าล้างตาไปเย็นเเล้ว
"อื้อออ!!หลับไปนานเท่าไหร่เเล้วคะเนี้ย~
ร่างเล็กถามพร้อมกับบิดขี้เกียจไปด้วย
"ก็ตั้งเเต่มาถึงที่ร้านจนตอนนี้นั่นเเหละ รีบเก็บของที่เหลือเร็ว เดี๋ยวอาพาไปกินข้าว....
"ห้ะ...?กินอะไรทำไม ไม่กินบ้าน
"จิ๊อย่าพูดเยอะหน่าา..รีบเก็บของเถอะตั้งเเต่มาอยู่ที่นี่อายังไม่ได้ให้อะไรเราเลย...
"จริงๆไม่ต้องเลี้ยงอะไรหรอกคะ...หนูไม่ได้...
"ชาบู!
"แต่หนูไม่ได้เห็นเเก่กินนะคะ
"ย่างเนย
"อากราฟพอเเล้วว!
"หรือจะติ่มซำ?
"พาไปกวาดให้หมดเลยนะคะ.ฮ่าๆ
"งั้นเดี๋ยวอาไปหน้าร้านก่อนนะ รีบเก็บของล่ะ
"(พยักหน้า)*ค่ะ
ปกติไม่ค่อยเห็นอาให้มุมแบบนี้เลยสงสัยจะอยากสงบศึกกันหนึ่งวันมั้ง... เเต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะวันนี้เค้าก็ไม่มีเเรงทะเลาะด้วยหรอก..ร่างเล็กจึงจัดเเจงรีบเก็บของที่เหลือลงกระเป๋าสะพาย... เเต่ทว่า มือกับไปถูกอะไรที่มีเสียงก๊อปเเก๊ปเหมือนมีพลาสติกห่อหุ้มอยู่
"อะไรเนี้ย..หื้มมม
พอจับขึ้นมาดูปรากฏว่าเป็นลูกอมที่มียูนิคอนร์อยู่ด้านใน....พอเห็นแบบนั้นร่างเล็กจึงยิ้มออกมาอย่างดีใจเหมือนเด็กเห็นของเล่น เจ้าตัวนั้นชอบยูนิคอนร์มากๆ ชอบมาตั้งเเต่เด็กจนตอนนี่ก็ยังชอบอยู่
"ใครเอามาวางไว้เนี้ยน่ารักจัง...คิ้กก จะไม่กินเลย!!
ร่างเล็กยิ้มร่างก่อนจะยัดมันลงไปในกระเป๋าสะพาย การกระทำทุกอย่างอยู่ให้สายตาของผู้เป็นอาที่เเอบมองอยู่...
"ดีใจที่ชอบนะ....เจ้ายูนิคอนร์น้อยของอา
