นางเก็บแก่นอสูรที่แยกมาได้เข้าถุงเฉียนคุน จัดแจงที่นอนให้ตัวเองใหม่ ครั้งนี้นางกางข่ายมนตร์ให้แน่นหนากว่าเดิม คืนนั้นนอนหลับไปด้วยความสงบเงียบดังที่ตั้งใจหวัง ไม่มีใครมารบกวนนางอีกจนสามารถตื่นมารับรุ่งอรุณใหม่ได้อย่างสดใส

เด็กหญิงเหยียดกายหลังโดดลงจากเปล นางยืดเส้นยืดสายแล้วคืนสภาพให้พลังธาตุไม้ที่นางหยิบยืมมาใช้เมื่อคืน เนื้อเมื่อวานที่ล่ามายังเหลืออยู่นางจึงย่างมันจากกองไฟที่ทำทิ้งไว้เมื่อวาน หลังจากอิ่มท้องแล้วก็เดินทางต่อ

ไม่รู้ทางฝั่งผู้ชมเห็นอะไรไปแล้วบ้าง นางไม่แน่ใจว่าการถ่ายทอดมุมมองภาพจากฝั่งนี้มีปัจจัยอะไรหนุนนำหรือใช้สิ่งใดเป็นสื่อกลาง ก็หวังว่าจะไม่ถ่ายภาพน่าอายของนางออกไปให้ใครเห็น

เช้าวันนี้ก็ยังต้อนรับนางด้วยเสียงคำรามของสัตว์อสูรตัวใหญ่ เสียงระเบิดดินจากที่ไกล ๆ เสียงฝูงนกแตกรัง เป็นสนามไล่ล่าที่สมกับการล่าสัตว์อสูรโดยแท้

หลังจากกินจนอิ่มท้องนางก็สำรวจเส้นทางอื่นต่อทั้งยังเก็บวัตถุดิบสมุนไพรที่หาเจอระหว่างทางไปด้วย นางเก็บสมุนไพรมาได้หลายกำ ก้ม ๆ เงย ๆ จนได้พืชเต็มถุง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงสะท้อนของสัตว์คำรามดังกังวานมา

ฉินหลิวซีหันกลับทันที เพียงพริบตาเดียวเจ้าของเสียงคำรามนั้นก็มาอยู่ต่อหน้านางด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

เด็กหญิงเบิกตาโพลง ไม่อยากเชื่อเลยว่า ในป่านี้จะมีสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิ แม้เป็นเพียงขั้นหนึ่งแต่มันก็แข็งแกร่งมาก

ฉินหลิวซีโดดถอยไปด้านหลังตั้งท่าเตรียมสู้

กระบี่อ่อนที่ได้มาจากหลี่เจิ้นหัวอยู่มือขวาพร้อมกำมีดสั้นด้วยมือซ้าย

ก่อนนางเข้ามาภายในป่าแห่งนี้ได้รับการยืนยันว่าอสูรขั้นสูงสุดที่มีคือก่อกำเนิดขั้นสิบ ดูท่าว่าเจ้าตัวนี้จะวิวัฒนาการเลื่อนขั้นขึ้นมา นางยืนพื้นยังไม่ทันวางฐานได้ดีอุ้งเท้าใหญ่ยักษ์ของมันก็ตะปบลงมา พื้นบริเวณที่นางเคยยืนแตกออกราวกับมีแผ่นดินไหว ฉินหลิวซีกลิ้งตัวหลบออกไปไกล แต่มันก็ไม่ปล่อยให้นางได้มีเวลา สัตว์อสูรตนนั้นแยกเขี้ยวขู่พร้อมกับไล่ล่าเหยื่อตัวน้อย

แต่เหยื่อของมันรวดเร็วว่องไวจนจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน ฉินหลิวซีบีบเค้นพลังปราณเพื่อเร่งความเร็ว นางวิ่งลอดเข้าไปใต้ท้องมัน ฟันข้อพับบริเวณอุ้งเท้าของมันจนเจ้าสัตว์อสูรกรีดร้องลั่น มันกางกรงเล็บเตรียมจะขย้ำเหยื่อที่ยั่วโทสะ

พละกำลังของฉินหลิวซียังน้อยนัก ไม่สามารถเอาชนะสัตว์อสูรตนนี้ได้ในไม่กี่กระบวนท่า นางต้องใช้ความเร็วเข้าสู้เพื่อให้ได้เปรียบในสนามรบ ฉินหลิวซีแผ่พลังปราณของตนเคลือบผิวดาบเพื่อทำให้มันแข็งขึ้น

ที่ฟันไปเมื่อกี้มันแทบจะไม่เข้าเลยนี่นา เจ้าตัวนี้มันหนังหนาขนาดไหนกัน!

ฉินหลิวซีกัดฟันกรอด ไม่ชอบใจเอาเสียเลยที่ต้องออกแรงเกินจำเป็น เด็กหญิงวิ่งไต่จากขาของมันขึ้นไปบนหลังแทงกระบี่เข้าไปหนึ่งครั้งก็ยังไม่เข้า เชื่อว่าเจ้าตัวนี้ต้องมีจุดอ่อนบ้าง นางแค่ต้องหาให้พบ

เด็กหญิงผู้ครองธาตุไม้วิ่งไต่บนตัวมันทิ่มแทงลงไปครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อหาจุดอ่อนในเวลาอันจำกัด ก่อนที่อุ้งมือของมันจะถึงตัวนาง และอัดกระแทกแรงอาฆาตจนนางถึงแก่ความตายไปเสียก่อน

ถึงจุดอ่อนของทุกชีวิตจะเป็นดวงตา แต่นั่นมันก็ง่ายเกินไปหน่อยไหม มองสิ มองให้ออก

นางกรีดร้องอยู่ในหัว ถาโถมกระบี่อ่อนเข้าไปฟาดฟัน

กรร!

มันคำรามจนยอดไม้สั่นไหวเมื่อคมเหล็กกล้าเฉือนเนื้อบริเวณท้ายทอยจนเลือดพุ่งออกมา

หนังตรงนี้อ่อนกว่าที่อื่น!

ฉินหลิวซีม้วนตัวกลางอากาศตวัดกระบี่เหมือนใบพัดแทงจุดเดิมซ้ำ ๆ ราวกับหนูปั่นจักร กระทั่งมันไม่สามารถยืนอยู่ได้อีกต่อไป ศัตรูตัวใหญ่ยักษ์ล้มลงกับพื้น เลือดเจิ่งนองออกมาจากบาดแผล

ฉินหลิวซียืนหายใจหอบอยู่เพียงครู่เดียวก็สะบัดคราบเลือดออกจากกระบี่ของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ นางเก็บกระบี่อ่อนเข้าฝักแล้วเดินไปควักเอาแก่นสัตว์อสูรออกมา

“ให้ตายสิ ทำข้าเปลืองแรงไปเยอะเชียว”

โชคดีที่มันเพิ่งเลื่อนขั้น ทำให้นางไม่ติดมือกับมันจนเกินไป หากมันวิวัฒนาการมาก่อนหน้านี้นานแล้วคงเป็นฝ่ายนางที่ตาย

หลังจากจัดการเจ้าสัตว์อสูรตนนั้นนางก็เก็บสมุนไพรต่อ และจัดการพวกสัตว์อสูรชั้นต่ำยามเจอพวกมันระหว่างทาง นางครวญเพลงในลำคอเป็นทำนองอย่างสบายอารมณ์

โอ๊ะโอ แถวนี้มีเห็ดเรืองแสงด้วยหรือนี่

เห็ดพวกนี้หากไม่ใช่เวลากลางคืนก็จะไม่เรืองแสงออกมา ทำให้แยกได้ยากกับเห็ดธรรมดา แต่แท้จริงมันเป็นส่วนประกอบสมุนไพรประเภทหนึ่ง ความหายากระดับปานกลาง นางเดินมาและมองเห็นมันได้ในมุมที่แสงตกกระทบพอดี ไม่เช่นนั้นก็คงมองเลยผ่านมันไปเหมือนเห็ดธรรมดาต้นหนึ่ง

“ที่ตรงนี้มีเพียบเลยแฮะ”

ไม่น่าเชื่อว่านางจะพบกอของมัน ฉินหลิวซีรู้สึกว่าตนเองโชคดีมาก นางเก็บสมุนไพรจนเต็มกระเป๋าครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนจะย้ายมันเข้าไปในถุงมิติของตัวเอง

โฮ่ นี่ข้าเจอสมุนไพรระดับกลางมาเกือบสิบชนิดแล้วในวันเดียว ป่าสัตว์อสูรสมกับที่มีสัตว์อสูรอยู่มากจริง ๆ

พลังทิพย์จากพวกมารอบอวลอยู่ทั่วป่า หมุนเวียนเปลี่ยนผ่านทำให้พวกสมุนไพรเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว สมุนไพรระดับกลางที่หากเป็นข้างนอกนั้นจะหาเจอสักต้นอย่างน้อยก็ใช้เวลาเป็นวัน แม้ว่าเป็นแหล่งงอกเงยของมัน หรือสภาพแวดล้อมที่มันชอบจะอยู่

สมุนไพรระดับสูงหายากยิ่งกว่านั้น ต้องหาเป็นเดือนหรืออาจต้องฝ่าฟันเส้นทางที่ยากลำบาก อาจต้องเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงกว่าจะได้สักต้นหนึ่งมา ส่วนสมุนไพรในตำนานก็อย่างชื่อของมัน เพราะเป็นตำนานจึงไม่ค่อยมีข้อมูลปรากฏมากนะ มีแต่คำบอกเล่าปากต่อปากที่อาจบิดเบือนมาเท่าไรแล้วก็ไม่รู้

แต่ที่นี่นางหาสมุนไพรระดับกลางได้เยอะพอสมควรเลยทีเดียว เยอะเสียจนตัวเองยังทึ่ง สำหรับคนชอบศึกษาให้ลึกซึ้งในศาสตร์ที่ตนรู้มา ยิ่งกว่านั้นนางยังรู้สึกตื่นเต้นและดีใจจนยิ้มออกมาไม่หยุด

ระหว่างที่กำลังเก็บสมุนไพรอย่างเพลิดเพลินนางก็ได้ต้อนรับแขกของวันนี้อีกหน

รู้สึกว่าข้าจะเนื้อหอมเหลือเกินนะ

เบื้องหน้าของฉินหลิวซีมีจอมยุทธ์กลุ่มหนึ่งขวางทางไว้ เด็กหญิงเอียงคอเล็กน้อยด้วยความฉงนใจ เจตนานั้นไม่ต้องสืบ เป้าหมายคงอยู่ที่แก่นสัตว์อสูรซึ่งนางหามาได้

การแย่งชิงทำให้หาได้ง่ายกว่าการไปล่าสัตว์อสูรทีละตัว ไม่ว่าใครก็คิดอย่างนั้น

“สวัสดีผู้อาวุโสทั้งหลาย มาให้ผู้น้อยศึกษาวิชาหรือ” นางประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม ทว่าแววตากลับแข็งกร้าว

“คุณหนูน้อยผู้นี้ช่างเก่งกาจ คงต้องเป็นฝ่ายพวกข้าที่ขอศึกษาวิชาจากเจ้า”

“ผู้ใหญ่ตั้งหลายคนมารุมเด็กแบบนี้ ไม่อายบ้างหรือ” นางยิ้มหยันเยาะเย้ย

ถึงแม้ว่านางจะรับมือพวกเขาได้ แต่นางไม่จำเป็นต้องเอาความเก่งกาจของตัวเองไปโอ้อวดใคร

แต่คราวนี้แตกต่างไป เพราะพวกเขาเป็นฝ่ายท้าทายนางเอง

ต้องออมมือสักเท่าไรกันนะจึงจะไม่โดดเด่นมากไปกว่านี้ สับท้ายทอยพวกเขาสักคนละทีจะเป็นไรหรือไม่

ถ้านางกะแรงผิดพวกเขาอาจจะคอหักตายได้ในทีเดียว

“เสี่ยงเกินไปไม่เอาดีกว่า”

“งึมงำอะไรคนเดียวของเจ้า เข้ามาได้แล้ว หากไม่ พวกข้าจะเข้าไปก่อนแล้วนะ!” เอ่ยวาจายังไม่ทันจบดีพวกเขาก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน

นางดึงกระบี่อ่อนออกจากฝัก ใช้มีดสั้นอีกข้างตั้งท่าป้องกัน ทันทีที่การโจมตีสะท้อนกลับไปนางก็สวนคืน กระบี่อ่อนทิ่มแทงทะลุเนื้อผ้าไปถึงผิวหนังใต้สาบเสื้อ บางคนไม่ทันตั้งตัวก็ร้องโอดโอย

ระหว่างหมุนตัวค้างกลางอากาศนางก็สับเปลี่ยนมีดสั้นเป็นมือเปล่า อัดพลังปราณเข้าไปแล้วกระแทกเข้าใส่กลางอกของคนที่อยู่ตรงหน้า บุรุษผู้นั้นกระเด็นลอยไปกระแทกต้นไม้จนเป็นร่องแตกหัก

อานุภาพของพลังนี้ทำให้พวกเขารู้สึกตกตะลึง

แต่กระนั้นแก่นอสูรที่นางเก็บสะสมไว้ก็มากพอจะทำให้ปิดหูปิดตาแล้วโถมกำลังเข้าใส่เพื่อแย่งชิง

ฉินหลิวซีตวัดกระบี่อ่อนไปข้างหน้า ออกกระบวนท่าราวกับกำลังร่ายรำ ตัดไปยังเป้าหมายอย่างพอเหมาะพอดี สายคาดเอวของพวกเขาขาดจากกันทำให้ถุงมิติตกลงมา

“เฮ้ย นั่นมันถุงข้า!”

สิ่งที่น่าตกใจกว่าการที่ถุงถูกขโมยคือการกะระยะตวัดกระบี่ได้อย่างแม่นยำจนเฉือนเอาเพียงเชือกของสายคาดเอวเท่านั้นที่ขาด

ฉินหลิวซีโยนถุงมิติที่นางขโมยมาต่อหน้าต่อตาพลันยิ้มให้พวกเขาอย่างท้าทาย เทแก่นอสูรออกมารวมกันบนฝ่ามือแล้วโยนเข้าถุงเฉียนคุนของตัวเอง ระหว่างที่พวกเขามัวแต่ตกตะลึงก็โดนนางซัดพลังปราณเข้าใส่จนสลบกันไปหมด

การไล่ล่าสัตว์อสูรเป็นกิจวัตรเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา

ล่าสัตว์อสูร รับมือกับพวกที่คิดจะมาแย่ง และหาสมุนไพรตามที่อาจารย์สั่ง เข้าสู่วันที่สองของการแข่งขัน ฉินหลิวซียังตั้งหน้าตั้งตาหาสมุนไพรต่อไป นางก้มหน้าเดินมากกว่าจะตั้งหน้าตั้งตามองหาเหยื่อเสียอีก ยามได้เจอพืชแปลกตาดวงตาของนางเป็นประกายยิ่งกว่าเจอสัตว์จะสูญชั้นสูง

เด็กหญิงตัวน้อยไม่ได้สนใจว่า ใครจะสะกดรอยตามนางมาบ้าง ขอแค่ไม่เข้ามารบกวนนางระหว่างเก็บพืชพรรณเหล่านี้นางก็จะมองพวกนั้นเป็นแมลงหวี่แมลงวันแล้วเมินไป

ฉินหลิวซีต้องรับมือกับพวกจอมยุทธ์หรือผู้ฝึกตนสายอื่น ๆ ที่เข้ามาวุ่นวายไม่ต่ำกว่ายี่สิบครั้ง เห็นนางเป็นเด็กและมาแข่งขันตัวคนเดียว บางคนคงคิดว่าเคี้ยวง่าย

แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ให้เด็กผู้หญิงตัวนิดเดียวกลับไปทุกคน

ฉินหลิวซีเหงื่อตกระหว่างทำทีเป็นไม่สนใจว่านางจะแสดงภาพลักษณ์อะไรออกไปบ้าง จัดการคนไปตั้งขนาดนั้นภาพของนางคงถูกเห็นไปไม่น้อย

ข้ายังต้องการใช้ชีวิตสงบสุขกับน้องชายข้านะ

หลังจบงานนี้อย่าได้มีเรื่องวุ่นวายเลยเถอะ

เด็กหญิงไม่เคยต้องเข้าไปยื้อแย่งแข่งกับใคร

มีแต่นางที่เป็นเป้าหมายของการช่วงชิงเสียมากกว่า

พอรำคาญมาก ๆ เข้านางก็ใช้พลังธาตุไม้สร้างเถาวัลย์ขึ้นมามัดตัวพวกนั้น เมื่อไม่สามารถแข่งขันได้อีกต่อไป เจ้าหน้าที่อาวุโสก็เข้ามาช่วยเหลือคนพวกนั้น และถือว่าคนเหล่านั้นได้ถอนตัวจากการแข่งขันแล้ว

นางไม่ได้ฆ่าใครและทำให้ใครพิการ ไม่ได้ทำผิดกฎแม้แต่ข้อเดียว จึงไม่มีใครคิดจะเอาผิดนาง หรือถึงคิดก็ทำไม่ได้ เพราะนางเคลื่อนไหวอย่างถูกต้อง อยู่ในกรอบและกฎเกณฑ์

เข้าสู่วันที่สามของการแข่งขันล่าสัตว์อสูร

บนต้นไม้ที่นางสร้างเปลจากพลังธาตุเอาไว้ เด็กหญิงเทแก่นอสูรออกมานับ แก่นอสูรมีสีเฉพาะของมัน ยิ่งบริสุทธิ์มากสีสันของมันก็ยิ่งสดใสและมีความบริสุทธิ์สูง โอกาสที่จะนำไปหลอมแล้วล้มเหลวนั้นเป็นไปได้น้อย หากได้แก่นสัตว์อสูรที่มีสีอื่นปะปนมากเกินไปโอกาสที่จะล้มเหลวมีสูงกว่า

ฉินหลิวซีนอนจนกระทั่งเป็นเวลาสาย จึงค่อยคิดขยับตัวหลายวันมานี้นางแทบไม่ได้นอนเลย ซึ่งสำหรับเด็กแปดขวบ ทำให้ร่างกายเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก เวลาที่การแข่งขันสิ้นสุดลงเป็นเวลาเดียวกับที่ประตูเปิดเมื่อวันสามก่อน

นางยังมีเวลาอยู่ที่นี่อีกประมาณหนึ่ง การแข่งขันนี้จัดขึ้นห้าปีครั้ง กว่าจะได้กลับมาเก็บสมุนไพรระดับปานกลางและระดับสูงพวกนี้อีกก็ต้องรอถึงขนาดนั้น ตอนนี้มีโอกาสที่เก็บเกี่ยวนางต้องกอบโกยให้เต็มที่

ฉินหลิวซีล่าสัตว์อสูรเพิ่มได้อีกสองตัว และเก็บสมุนไพรไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงเวลา นางมารอใกล้บริเวณทางเข้าป่า ตรงนั้นมีผู้เข้าแข่งขันอีกหลายคนซ่อนตัวอยู่

บ้างก็จับกลุ่มกันอย่างเปิดเผย บ้างก็อยู่กับศิษย์สำนักของตนเอง

จากที่นางกะด้วยสายตาคนเริ่มทยอยมารวมกันได้ห้าสิบคนแล้ว ไม่รู้ว่าเหลือรอดอยู่จริง ๆ เท่าไร พวกเขาอาจจะล่าอยู่เพราะเหลือเวลาพอ นางนำใบไม้มาสานเล่นรอฆ่าเวลา เวลาผ่านไปผู้คนก็เริ่มทยอยมาตอนนี้นับได้เจ็ดสิบแล้ว

จากที่นางแผ่พลังปราณเพื่อสัมผัสคนที่อยู่โดยรอบให้ไกลออกไป พบว่าไม่มีใครกำลังทยอยมาที่บริเวณนี้อีกแล้ว นอกจากพวกที่อยู่ใกล้ ๆ ซึ่งนางก็นับรวมไปแล้ว

จากตอนแรกที่มีคู่แข่งมากกว่าสองร้อยคน ตอนนี้เหลือแค่เจ็ดสิบคนเท่านั้น

เป็นจำนวนที่รู้สึกว่าค่อนข้างจะน่าตกใจ บางส่วนอาจจะหมดสภาพต่อสู้จนเจ้าหน้าที่เข้ามาพาออกไปแล้ว บางคนถูกเล่นงานจากพวกสัตว์อสูรจนบาดเจ็บสาหัสก็มี นางเคยเห็นกับตาระหว่างตนเองติดพันการต่อสู้ และนางก็ไม่ได้คิดจะช่วยใครด้วย

เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนดังเข้ามาใกล้จนนางต้องวางมือจากการสานใบไม้แล้วก้มลงมอง ดูจากเสื้อผ้าและตราที่พกอยู่เป็นสำนักเดียวกับสามคนนั่นที่เคยหาเรื่องนาง แต่สุดท้ายก็ถูกเล่นงานจับมัดบนต้นไม้ไป

“ดูสิว่าพวกเราเจอใครกัน”

“ฮ่า ๆ ล้างแค้นให้ศิษย์น้อง คราวนี้เจ้าไม่รอดแน่”

“มารังแกเด็กตัวคนเดียวแบบนี้จะไม่น่าสมเพชเกินไปหน่อยหรือนั่น” เสียงหนึ่งเอ่ยแย้งในความคิดของพวกพ้อง แต่ก็ไม่มีใครสนใจเขาเลย คนอื่น ๆ นอกจากนั้นยังเอ่ยยุยงให้ฮึกเหิมกันไปยิ่งกว่าเดิม

เด็กหญิงบนต้นไม้ถอนหายใจเนื่องด้วยความเหนื่อยหน่าย ไม่อยากเชื่อเลยว่าสำนักนี้จะมีพวกไร้สมองเยอะขนาดนี้ ตัวเองไร้ฝีมือจนถึงขั้นต้องพาพวกมารุม ไม่สำนึกตัวเลยสักนิด นางฝีมือเหนือกว่าพวกเขาจนเป็นที่เพ่งเล็ง ซึ่งข้อนี้นางแก้ไม่ได้ ไม่ว่าไปที่ไหนก็ต้องมีคนไม่ชอบใจอยู่แล้ว

ทว่าคนที่มองผู้อายุน้อยกว่าแต่ความสามารถมากกว่า นอกจากความรู้สึกอิจฉาที่ต้องไล่ตามให้ทัน ก็เป็นความริษยาที่ต้องการทำลาย อยู่ที่ว่าจะมองโลกแบบไหน

ซึ่งคนแบบหลังนั้นน่ารำคาญต่อนางเป็นอย่างมาก

ฉินหลิวซีโดดลงจากต้นไม้ ในเมื่อพวกเขามาให้ขอประลองฝีมือ นางก็จะสนองให้ เด็กหญิงไม่พูดอะไรนอกจากตั้งท่าเตรียมสู้ เห็นเช่นนั้นพวกเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่านางเลือกที่จะไม่ประนีประนอม

ทุกคนที่รายล้อมนางตั้งกระบวนท่าแล้วจู่โจมเข้ามา ฉินหลิวซีชักกระบี่อ่อนของนางออกมา พร้อมเคลือบปราณเอาไว้ที่ตัวกระบี่ การทำเช่นนี้ทำให้กระบี่มีความทนทานมาก เมื่อพวกเขาเห็นนางทำเช่นนี้ได้ก็ตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ นางระดับสูงขนาดไหนกันถึงได้ทำสิ่งนี้ได้

ต้องเข้าใจในปราณของตนเองระดับหนึ่ง

และควบคุมมันได้ดีมาก สามารถควบคุมมันให้เคลือบอาวุธได้อย่างมั่นคงโดยที่ยามกระทบกันกับอาวุธของศัตรูปราณที่เคลือบไว้ไม่มีสะเก็ดแตกออกมาแม้สักนิด

“นางมันสัตว์ประหลาดชัด ๆ”

“แก้แค้นให้ศิษย์น้องเรา ล้มนางให้ได้”

คนหนึ่งถูกปราณบีบอัดกระแทกเข้ากลางอกจนล้มกลิ้ง อีกสองคนก็ถูกคมกระบี่อ่อนทำให้บาดเจ็บจนร้องโอดโอย เมื่อเห็นศิษย์น้องถูกทำร้ายคนของสำนักเดียวกันที่เห็นเหตุการณ์ก็กรูกันเข้ามาช่วยอีกสองคน ส่วนคนอื่น ๆ เห็นว่ายังอยู่ในเวลาการแข่งขัน และพวกเขาอาจจะแย่งชิงแก่นอสูรกันก็ได้จึงไม่ได้เข้ามาสอด

แต่ช่วงเวลาสามวันที่ผ่านมานี้ก็ทำให้ฉินหลิวซีเหนื่อยล้าไม่น้อย นางพักผ่อนได้ไม่มากเท่าไร เพราะมีคนมาก่อกวนอยู่ตลอดเวลา สุดท้ายแล้วผลกระทบนั้นก็แสดงออกในวันที่สาม สมองของนางตื้อไปหมด คิดไม่ออกกะทันหันว่ากระบวนท่าต่อไปคืออะไร

แต่เพราะร่างกายฝึกฝนมาจนจดจำได้ มันจึงเคลื่อนไหวไปเองโดยที่สมองของนางไม่ต้องสั่ง เป็นความเคยชินจึงตั้งรับดาบนั้นได้ทันท่วงที หากไม่แล้วข้อมือของนางก็คงขาด

ฉินหลิวซีรู้สึกมึนงงจนไม่ได้ยินเสียงรอบข้างว่าพวกเขาตะโกนอะไรบ้าง

“ส่งถุงมิติของเจ้ามา”

“นำแก่นอสูรมาชดใช้ให้ศิษย์น้องข้า!”

เกิดอาการตาพร่าอยู่พักหนึ่งจึงจับใจความสิ่งที่ได้ยินได้ หัวคิ้วเด็กหญิงขมวดมุ่นแล้วสบถตอบออกไปเสียงแข็ง

“ข้าไม่ให้ อย่าหวังเลยว่าจะได้ไป!” ฉินหลิวซีใช้มือข้างที่ว่างชักนำปราณสายหนึ่งออกมาแล้วโคจรรอบตัวเอง เป็นเกราะคุ้มกันคอยปัดป้องกระบี่ออกไปในจุดบอดของนางที่สายตาไปไม่ถึง

โรมรันกันอยู่ครู่ใหญ่ต่างฝ่ายต่างก็สะบักสะบอม เหลือเวลาเพียงหนึ่งเค่อสุดท้ายฉินหลิวซีจึงคิดยื้อเอาไว้ด้วยการทุ่มกำลังไปที่การป้องกันมากกว่าโจมตี

คนพวกนี้ระดับต่ำกว่านาง แต่ด้วยจำนวนมากก็ทำให้นางบาดเจ็บไม่น้อยยิ่งมีคนหนึ่งที่ระดับเท่านางยิ่งทำให้การต่อสู้ยากลำบากมากขึ้น หากสู้ตัวต่อตัวนางเชื่อว่าไม่มีวันพ่ายแพ้ แต่นี่พวกหมาหมู่ชัด ๆ

“แค่ก! ชิ...ไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ ว่าพวกไร้ฝีมือนี่จะทำให้ข้าบาดเจ็บได้”

“พูดจาอวดดีเหลือเกินนะ แทบจะยืนไม่ขึ้นแล้วยังปากเก่งอยู่อีก”

กฎในการแข่งขันคือห้ามฆ่า แต่ก็ไม่ได้ห้ามการทำให้บาดเจ็บสาหัส หากจะไปพิการเอาหลังจบการแข่งเพราะผลจากบาดแผลจะไม่ถูกนับ ซึ่งก็เป็นที่แน่นอน หากใครไปพิการในภายหลังด้วยการทำตัวเองหรือหาเรื่องใส่ตัวแล้วมาอ้างกฎการแข่งนี้ ใครจะยอมกัน ฉินหลิวซีต้องป้องกันจุดอ่อนทั้งหมดของนางไว้ให้ได้

การบีบอัดพลังปราณด้วยมือแล้วซัดเข้าใส่ศัตรูถูกย้อนคืนมาก็คราวนี้ ฉินหลิวซีถูกพลังปราณอัดกระแทกอย่างหนักหน่วงจนร่างลอยละลิ่วไปกระแทกกับต้นไม้ด้านหลัง นางกระอักเลือดออกมาถึงสองครั้งแล้ว ดวงตาแทบจะมองเห็นไม่ชัด

ทันใดนั้นเสียงแตรสัญญาณก็ดังขึ้น ประตูที่เชื่อมต่อไปสู่ภายนอกเปิดออก เด็กหญิงไม่รอช้าดีดตัวมุ่งไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียวเท่านั้น หากพ้นประตูนั่นไปการแข่งถือว่าสิ้นสุด

อีกเพียงไม่กี่อึดใจนางก็จะพ้นแล้ว ทว่าก็ไม่เป็นอย่างใจเมื่อมีลูกไฟสามดวงพุ่งเข้ากระแทกใส่ตัวนางจากด้านหลัง รู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่กำลังเผาไหม้ภายในของนาง เหมือนเอาปอด หัวใจ และเครื่องในไปแช่อยู่ในน้ำเดือด

ฉินหลิวซีพ้นจากประตูในพริบตาต่อมา แต่ทันทีที่ออกมาได้นางก็กระอักเลือดและล้มลงไป

แพทย์สนามรีบเข้ามาทำการช่วยเหลือในทันที

บางคนบาดเจ็บไม่มากและอยู่รอดมาได้ถึงสามวันก็เดินเข้ากระโจมหมอด้วยตัวเอง

การแข่งนี้มีคนบาดเจ็บไม่น้อย แต่ตอนนี้คนที่บาดเจ็บหนักที่สุดดูเหมือนว่าจะเป็นฉินหลิวซี

“ท่านพี่!” ได้ยินเสียงน้องชายร้องเรียกอยู่ไกล ๆ แล้วนางก็ไม่ได้สติอีกเลย

ฉินซือหยวนโดดข้ามฉากกั้นเข้ามาพร้อมกับอาจารย์หมอ ซุนเป่ยฉีเข้ามาดูอาการลูกศิษย์ตัวน้อยก่อนที่สำนักแพทย์จะเข้ามาถึงตัวนางด้วยซ้ำ เขาตรวจชีพจรของนางก่อนจะไล่ตรวจดูจุดตันเถียน

ซุนเป่ยฉีขมวดคิ้วมุ่น อาการของนางสาหัสกว่าที่เห็นภายนอก

“อาจารย์! ท่านพี่ ท่านพี่ข้า...!” ฉินซือหยวนสติแตกหลังเห็นพี่สาวบาดเจ็บหนักเป็นครั้งแรก เขาลนลานไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ร้องเสียงดังเรียกหาพี่สาว

“ใจเย็นก่อน ยังไม่อันตรายถึงชีวิต” เขาบอก

แต่สีหน้าหมอเทวดาไม่ได้ทำให้สบายใจขึ้นเลย

“ทั้งสองท่านใจเย็นก่อน เราจะทำการรักษาให้อย่างสุดฝีมือ” แพทย์ฝึกหัดเข้ามาทำให้ทั้งสองคนใจเย็นลงก่อนจะขอตัวพาคนเจ็บเข้าไปในกระโจม

ซุนเป่ยฉีเดินตามเข้าไป และเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายคงเป็นห่วงลูกศิษย์มากจึงไม่ได้ห้ามแม้ว่าความจริงจะห้ามเข้าระหว่างทำการรักษาก็ตามแต่ หากอยู่ภายนอกกระโจมก็ไม่เป็นไร ทว่าเมื่อมาถึงบริเวณที่ทำการรักษาแล้วหมอเทวดากลับล้ำเส้นเข้าไปข้างในด้วย

“ที่นี่ห้ามเข้านะเจ้าคะ” แพทย์ฝึกหัดคนหนึ่งร้องเสียงตกใจ

“นางเป็นลูกศิษย์ข้า และข้าเป็นหมอ ข้าจะรักษานางเอง”

อาจารย์หมออีกคนหนึ่งที่ถูกเรียกมาประจำการที่นี่ชั่วคราวมองหน้าผู้บุกรุกนิ่งงัน เขาหันไปสั่งกับศิษย์ตนเองจากได้สบตากับคนผู้นั้น

“ปล่อยให้เขาทำ”

“แต่ว่าท่านอาจารย์เจ้าคะ...”

“ไม่เป็นไร ปล่อยให้เขาทำ”

“เจ้าค่ะ”

“นี่อุปกรณ์ขอรับ” หลังจากอาจารย์ตัดสินใจแล้วศิษย์ชายผู้หนึ่งก็นำถาดอุปกรณ์สำหรับการรักษามายื่นให้ถึงมือ

ซุนเป่ยฉีพยักหน้าและเดินไปหาลูกศิษย์ของตน กำชับให้ผู้เป็นน้องชายรออยู่ด้านนอก เขาเชื่อฟังอย่างว่าง่าย เพราะเข้าไปก็คงจะเกะกะเปล่า ๆ ฉินซือหยวนเดินวนไปวนมาหน้ากระโจมอยู่นานสองนาน ใจพะวงถึงครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่ติดตามกันมา

ใจของเด็กชายกลัวมาก ไม่เคยเห็นพี่สาวเป็นเช่นนี้มาก่อน เวลาผ่านไปเกือบชั่วยามเขาก็ออกมา

ซุนเป่ยฉีออกมาก็เอ่ยบอกให้ผู้เป็นน้องไม่ต้องกังวล “ปลอดภัยดี”

ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก เขาอยากจะเข้าไปเยี่ยมแต่ไม่รู้ว่าผู้เป็นพี่จะตื่นหรือยัง ระหว่างที่ชะเง้อคอหวังมองลอดเข้าไปข้างใน ผ้าม่านกั้นเป็นประตูก็ถูกแหวกออกอีกครั้ง เป็นฉินหลิวซีที่เดินออกมา

“ท่านพี่! ท่านฟื้นแล้ว!” เขาโผเข้ากอดพี่สาวแน่นจนนางร้องโอดโอยขึ้นมาถึงได้ยอมปล่อย

“ขะ ข้าขอโทษ ๆ ท่านเจ็บแผลหรือ” พอเห็นพี่สาวร้องเขาก็ทำอะไรไม่ถูกยิ่งกว่าเดิม

“ไม่เป็นไรไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย เจ้าก็ระวังหน่อยแล้วกันช่วงนี้ จนกว่าแผลข้าจะหาย” เสียงของนางแหบแห้งจนน่าเป็นห่วง หน้าของนางยังซีดอยู่ ฉินซือหยวนจึงเข้าไปช่วยพยุงนางให้เดินง่ายขึ้น

อีกฝั่งหนึ่งของบริเวณนี้มีเวทีไม้ซึ่งถูกยกสูงนำมาตั้งเอาไว้ การประกาศผลกำลังจะเริ่มแล้ว