ริมฝีปากอวบอิ่มขบเม้มเข้าหากัน สายตาจ้องมองไปที่ร่างโปร่งบางของปานระวี

ที่กำลังเดินเยื้องย่างมาหาด้วยรอยยิ้มหวานเชื่อม ราวกับมีใครทำน้ำตาลตกลงไป

เห็นแล้วชาลิสาก็กำหมัดแน่น วิญญาณนางร้ายในตัวก็เข้าสิงทันที

“หวัดดีค่ะคุณปานระวี เข้าฉากเสร็จแล้วไม่ใช่หรือคะ

ทำไมถึงยังไม่กลับบ้านล่ะคะ หรือจะอ่อยใครแถวนี้เหรอคะ  ยังไงก็ดูให้ดีหน่อยนะ เกิดเจอคนมีเจ้าของ

แล้วเจ้าของเขาทั้งหวงและห่วงจะยุ่งเอานะคะ” ชาลิสาถามแบบจิกกัดไปเต็มที่ ขณะตวัดสายตามองร่างโปร่งบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วก็เบะหน้าให้

ไม่เห็นจะสวยตรงไหนเลย หน้าตาก็งั้นๆ พอไปวัดไปวาได้ตอนสายๆ ไม่อายพระอายเณร

ไม่รู้ใครตาถั่วเอามาเป็นนางเอกได้ ฉันสวยกว่าตั้งเยอะ

“ระวีกำลังจะกลับอยู่เหมือนกันค่ะ

แต่พอดีเห็นพี่โมกข์ยังนั่งคุยอยู่กับคุณสารัช ระวีเลยคิดจะมาชวนพี่โมกข์ไปทานอาหารด้วยนะคะ”

ปานระวีบอกยิ้มๆ ด้วยถือว่าครอบครัวของเธอและโมกข์นั้นใกล้ชิดกัน มารดาและบิดาของชายหนุ่มก็ยังรักใคร่เอ็นดูเธอราวกับลูกหลานคนหนึ่ง

และยังเคยเปรยๆ ว่าอยากจะได้เธอไปเป็นส่วนหนึ่งของบ้าน แต่ติดที่โมกข์ไม่เคยแสดงออกให้รู้ว่าเขาคิดยังไงกับเธอ

เพราะเหตุนี้เองทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายใช้ความใกล้ชิดขอร้องกึ่งบังคับให้โมกข์พาเธอเข้าร่วมแสดงละครในเรื่องนี้ด้วย

แล้วก็ไม่ใช่เพราะความใกล้ชิดกับครอบครัวโมกข์เพียงอย่างเดียว

แต่เป็นเพราะเธอมีทั้งความสามารถและความสวย เลยทำให้ได้บทเด่นในละครเรื่องที่กำลังถ่ายทำอยู่นี้

ครอบครัวของเธอและโมกข์ต่างก็หวังว่าความใกล้ชิดในครั้งนี้ จะทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจได้เสียทีว่าจะเลือกเธอไปเป็นคนเคียงข้างตลอดชั่วชีวิต

ส่วนตัวเธอเองก็หวังเช่นกันว่าจะได้เป็นคู่ครองคอยปรนนิบัติพัดวีและมอบความสุขให้

“เสียใจด้วยนะคะคุณระวี พอดีว่าคุณโมกข์...”

แขนเรียวยาวสอดเข้าที่แขนแข็งแกร่ง ดึงรั้งให้ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นจากเก้าอี้พับตัวเล็กแต่แข็งแรง

ใบหน้าขาวสวยซบหน้ากับบ่ากว้าง จ้องมองปานระวีอย่างรังเกียจ

“มีนัดทานอาหารกับฉันแล้วค่ะ”

ชาลิสาเงยหน้าส่งดวงตาหวานเยิ้มและยั่วยวนให้กับโมกข์

แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมอย่างไม่กลัวน้ำตาลจะหก “ใช่ไหมคะคุณโมกข์ขา?”

โมกข์พยักหน้ารับ ถึงแม้ว่าจะไม่ไปกับชาสิลา แต่ยังไงก็คงต้องใช้หญิงสาวเป็นกันชนกันปานระวีออกไปจากเขาก่อน

ไม่ใช่ว่ารังเกียจแต่เป็นเพราะเขายังไม่อยากมีห่วงผูกคอในตอนนี้

ชีวิตหนุ่มยังอีกยาวไกล เรื่องอะไรที่จะต้องจมปลักอยู่กับผู้หญิงเพียงคนเดียวเล่า

ปานระวีหน้าเสียแต่ก็ปรับสีหน้าได้เร็ว เพราะไม่ต้องการให้อีกคนที่ยืนเคียงข้างโมกข์สมใจ

“ไม่เป็นไรค่ะพี่โมกข์ เอาไว้วันหน้าก็ได้ค่ะ” หญิงสาวยิ้มหวานให้โมกข์ แต่กลับปลายสายตารังเกียจและสมเพชไปให้กับชาลิสา

คิดหรือว่าแค่นี้จะกันเธอห่างจากโมกข์ได้ ในเมื่อมีแบ็คอัพดีอย่างบิดาและมารดาของโมกข์ให้การสนับสนุนอยู่เบื้องหลังจะต้องไปกลัวอะไรกับนางร้ายที่คอยไล่จับผู้ชายเล่า

“อ้อ...ระวีลืมบอกพี่โมกข์ไป วันอาทิตย์ถ้าพี่โมกข์ไม่ติดธุระอะไร

พ่อบอกว่าให้พี่โมกข์แวะไปหาที่บ้านหน่อยนะคะ เห็นว่ามีเรื่องงานจะคุยด้วย”

“ขอบใจนะระวี ยังไงพี่ขอดูก่อนแล้วกันว่าติดงานหรือเปล่า”

ชายหนุ่มตอบทั้งที่ในใจนั้นมีคำตอบแล้วว่า เขาไม่ไปหาบิดาปานระวีเด็ดขาด

เพราะไม่ชอบวิธีการพูดและปฏิบัติของชายวัยกลางคน ที่มักใช้ความเป็นผู้ใหญ่และประสบการณ์มากกว่า

ชักจูงชักนำให้คนอื่นทำตามความต้องการ และยังพยายามยัดเยียดปานระวีให้เป็นแฟนเขาอยู่เนืองๆ  

“ค่ะพี่โมกข์ งั้นระวีกลับก่อนนะคะ”

หญิงสาวบอกและอย่างรวดเร็วที่ร่างโปร่งบางเดินเข้ามาหาร่างใหญ่

ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดประทับบนแก้มสากระคายก่อนจะเดินไปที่รถ แล้วเมื่อถึงเธอก็ยังหันหน้ามาโบกมือให้โมกข์อีกครั้งเป็นการส่งท้าย

ชาลิสารีบยกมือขึ้นเช็ดรอยแดงบนใบหน้าคมคร้ามด้วยความหงุดหงิดระคนโมโห

แล้วยังบ่นพึมพำเบาๆ จนโมกข์รำคาญใจ พอดีกับที่ผู้จัดการส่วนตัวของหญิงสาวกวักมือเรียกหญิงสาวให้ไปคุยธุระด้วย

โมกข์ถือโอกาสเดินเลี่ยงไปด้านหลัง

เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยของหน้างาน สถานที่ในการถ่ายทำละครเรื่องนี้ เกือบจะแปดสิบเปอร์เซ็นต์จะเป็นรีสอร์ทของเขา

ซึ่งแม้ว่าจะยังทำการก่อสร้างอยู่แต่ก็เสร็จไปเกือบจะเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ส่วนที่เหลือเป็นเรื่องของการเก็บรายละเอียดและการตกแต่งภายใน

ทุกอย่างคงเสร็จเรียบร้อยพร้อมๆ กับละครปิดกล้อง จะได้ถือเอาละครเรื่องนี้เป็นการโฆษณารีสอร์ทไปในตัวด้วย

โมกข์ตาวาว ดูเหมือนว่าจะเป็นความโชคดีของเขา

แม่ตัวประกอบจอมหยิ่งเดินออกจากห้องแต่งตัวพอดี มือใหญ่ยกขึ้นลูบปลายคาง 

ขนิษฐาหยุดชะงัก เมื่อเห็นชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ยืนจ้องเธออยู่แล้วก็ให้เบะหน้า

นี่ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการเงินละก็ เธอไม่ยอมมาร่วมงานกับผู้ชายเจ้าชู้คนนี้เด็ดขาด

คิดแล้วก็เซ็ง ทำไมแม่ถึงไม่ยอมฟังกันบ้าง เล่นแต่ไพ่กับหวยจนเป็นหนี้เป็นสิน

แล้วใครล่ะที่ต้องหาเงินมาใช้หนี้ถ้าไม่ใช่เธอ เฮ้อ...หญิงสาวหายใจออกอย่างหนักอก

ก่อนจะยกไหล่ขึ้นแล้วรีบเดินหนีชายหนุ่มที่ไม่ชอบหน้าทันที

อย่างรวดเร็วและไม่ทันตั้งตัว

มือใหญ่คว้าแขนเรียวของคนที่กำลังจะเดินผ่านหน้าเขาไป “จะรีบไปไหนล่ะแม่ตัวประกอบ

หยิ่งนักไม่ใช่หรือเรา ไม่รู้หรือไงว่าถ้าทำให้ฉันไม่พอใจ เธอจะไม่ได้ทั้งงานและเงินน่ะแม่จอมหยิ่ง”

ใบหน้าคมคร้ามถามแนบชิดแก้มนุ่ม จมูกโด่งสูดเอากลิ่นแป้งเด็กและกลิ่นเนื้อนางเข้าปอดเต็มแรง

“ปล่อยฉันนะคุณโมกข์” ขนิษฐาบอกเสียงเข้ม ทั้งไม่พอใจและโกรธเกรี้ยว

ใบหน้าขาวสวยแดงจัด ดวงตาเป็นประกายสีแดงอมส้ม พยายามสะบัดหน้าหนีมือใหญ่ที่ยกขึ้นมาหวังแตะต้องผิวเนื้อขาวเนียน

มือยกขึ้นแกะมือใหญ่ออกจากแขนอย่างรังเกียจ

ผู้ชายนี่เป็นแบบนี้ด้วยกันทุกคนเลยหรือไง

เห็นผู้หญิงเป็นเพียงแค่เครื่องบำบัดความใคร่ พอใจเมื่อไหร่ก็เรียกหา

ไม่พอใจเมื่อไหร่ก็ทิ้งขว้าง พ่อเธอก็คนหนึ่งแล้ว มีเมียไปทั่วทุกหัวระแหง

ไม่ว่าเดินทางไปทำงานที่ไหนก็ต้องได้เมียกลับมาเสียทุกครั้ง ดวงตากลมโตมองมือที่จับแขนและใบหน้าคมอย่างโกรธเกรี้ยว

“ปล่อยฉัน...” หญิงสาวย้ำอีกครั้ง

แต่มีหรือที่คนอย่างโมกข์จะทำตาม เสียงหัวเราะดังจากลำคอแกร่ง

และชายหนุ่มดันร่างบอบบางเข้าไปในห้องแต่งตัวและรีบล็อกห้องอย่างรวดเร็ว

“จะให้ฉันรีบไปปล่อยไปทำไมล่ะแม่ตัวประกอบ ก็เธอเองไม่ใช่หรือที่เรียกให้ฉันมาหาน่ะ”

“ปล่อยฉันนะคุณโมกข์

แล้วฉันไปร้องเรียกให้คุณมาหาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” สองมือเรียวทั้งผลักทั้งดันให้ร่างใหญ่ถอยห่างไป

หัวใจเต้นแรงและเร็วเมื่อสบกับสายตาคมวาวของอีกฝ่าย แม้จะไม่กลัวแต่ก็รู้สึกเกรงๆ

ในกิตติศัพท์ความร้ายกาจที่ได้ยินมาอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

โมกข์หัวเราะ มือหนึ่งเท้าผนังห้องกันไม่ให้หญิงสาวหลีกหนี

อีกมือลากไล้ไปบนใบหน้าขาวเนียน

ยิ่งได้เห็นใบหน้าและรูปร่างของหญิงสาวอย่างใกล้ก็ทำเอาเรือนกายเขาถึงกับร้อนด้วยไฟปรารถนา

ไม่คิดว่าแม่ตัวประกอบที่เห็นไกลๆ ว่าน่าปรารถนามากแล้ว พอได้เห็นใกล้ๆ ก็ยิ่งสวยงามน่ารักและน่าทะนุถนอมเป็นที่สุด

ใบหน้าคมโน้มลงไปจนปลายจมูกแนบชิดกับใบหน้าเนียน กลิ่นหอมอ่อนๆ

ของสบู่ที่หญิงสาวใช้ผสมกับแป้งเด็กอ่อนๆ เข้าไปกระตุ้นเลือดราคะในตัวโมกข์ให้แทบลุกโพลงในบัดเดียวนั้น

“ก็ทำอย่างที่เธอต้องการไงแม่ตัวประกอบ” เขาพูดชิดพวงแก้มสีแดง

“ทำอะไร” หญิงสาวถามเสียงหลง

เบือนหน้าหนีจมูกโด่งที่กดลงมาหาแก้มนุ่ม หัวใจเต้นแรงและเร็วเหมือนกับกำลังจะทะลุออกจากอก

“ถ้าคุณอยากได้ผู้หญิงสักคนก็ไปหาเอาข้างนอกซิ อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันไม่ชอบ”

หญิงสาวบอกเสียงครัดเครียด พยายามเบือนหน้าหนีจมูกโด่งๆ ที่กดฝังไปบนแก้มนุ่ม

“แน่ใจหรือแม่ตัวประกอบ

ก็ฉันเห็นนี่ว่าเธอกำลังยั่วยวนและเรียกร้องให้ฉันเข้าหา” โมกข์ยังคงเข้าใจว่าความคิดของเขานั้นถูก

มือใหญ่จับปลายคางมนให้หันมาหา ประทับจุมพิตไปบนเรียวปากนุ่มอิ่มเต็ม

เพียงแค่ได้พานพบความหวานหอมปานน้ำผึ้ง

ความบริสุทธิ์แรกแย้มราวกับดอกไม้ที่กำลังเริ่มผลิบาน ยังไม่มีภมรตัวใดได้แตะต้อง

ทำเอาชายหนุ่มถึงสัญญากับตัวเองว่าจะต้องได้เป็นเจ้าของหญิงสาว

ไม่เพียงแค่นั้นเขาต้องได้เธอเป็นคนแรกด้วย

ริมฝีปากหนาบดเบียดเคล้าคลึง มือที่เท้าฝาผนังอยู่เคลื่อนไปโอบรอบลำตัวบอบบาง

ดึงรั้งกายอรชรให้แนบชิดกายใหญ่ อีกมือเคลื่อนไหวซอกซอนไปตามผิวเนียนนุ่ม

เสื้อยืดตัวเล็กที่หญิงสาวสวมใส่อยู่ถูกม้วนขึ้นอย่างช้าๆ

ขนิษฐาตัวสั่นเมื่อถูกจู่โจมอย่างรวดเร็วจากชายหนุ่มผู้ช่ำชอง

กายบอบบางสั่นระริก รีบเบือนใบหน้าหนีริมฝีปากหนา แต่ชายหนุ่มก็ยังตามติด

และจุมพิตราวกับต้องการเอาลมหายใจของเธอออกจากร่าง

มือเรียวเย็นเฉียบจากที่ยกขึ้นดันให้ร่างใหญ่ถอยห่างกลับต้องหยุดชะงัก

คำพูดที่กำลังจะเอ่ยหายไปกับสัมผัสร้อนๆ ที่ลามเลียอยู่ทั่วร่าง

และมันดึงเอาสติออกไปจากตัวเธอเสียจนหมดสิ้น

มือใหญ่เคลื่อนเข้าครอบครองปทุมงามเต่งตึง แม้จะปกคลุมด้วยผ้าอีกชั้นก็ต้านทานความร้อนผ่าวจากมือใหญ่ไม่ได้เลย

โมกข์กดคลึงด้วยความปรารถนา ปลายยอดทรวงนูนเด่นดุนดันเสื้อชั้นในให้มือใหญ่ได้ครอบครองและได้สัมผัสอย่างถนัดถนี่

ปากหนาเคล้าคลึงดูดกลืนความหวาน ปลายลิ้นสากร้อนล่วงล้ำเข้าไปในปากเล็ก

ที่อ้าออกเพื่อสูบเอาลมหายใจเข้าปอด ปลายลิ้นสากแตะแต้มไปตามไรฟัน กระพุ้งแก้ม

ก่อนจะได้พบกับลิ้นเล็กๆ ที่พยายามผลักดันลิ้นหนาร้อนที่ล่วงล้ำเข้าไปในปากออกอีกครั้ง

แต่กลับกลายเป็นการยั่วยุให้ริมฝีปากหนาอุ่นร้อนกดซับลงไปอย่างหนักหน่วงและรุนแรงยิ่งขึ้น

ลิ้นสากร้อนแต่งแต้มไปทั่วปากเล็ก เกี่ยวกระหวัดเข้ากับปลายลิ้นเล็ก

ริมฝีปากหนาร้อนกดคลึงดูดกลืนความหอมหวานราวกับน้ำผึ้ง

ก่อนที่จะถอนจุมพิตออกและมองหน้าหญิงสาวที่แดงปลั่งอย่างพออกพอใจกับความหวานหอมที่ไม่เคยมีริ้นไรไต่ตอม

ดวงตาคมหวานมองเหมือนต้องการสะกดจิตให้หญิงสาวหลงใหล

มือใหญ่เคลื่อนไปด้านหลังปลดตะขอชั้นในปลดปล่อยทรวงอกเต่งตึงให้เป็นอิสระ

ขนิษฐามองตามสายตาคมที่ไล่มองเธอเรื่อยลงมา

จนได้เห็นว่าชายหนุ่มกำลังทำอะไรกับเรือนกาย ริมฝีปากเล็กอ้าออกสลับกับขบเม้มกลืนน้ำลายลงคอ

ใบหน้าขาวสวยแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับเหมือนดาวบนท้องฟ้า

มือใหญ่ฟอนเฟ้นเนินทรวงอวบอิ่มเต่งตึง ปลายนิ้วไล้วนรอบๆ

ผลทับทิมสีสวย และอย่างรวดเร็วใบหน้าคมเคลื่อนเข้าหา

ริมฝีปากอุ่นร้อนขบเม้มปลายยอดถันสีสวยดึงแล้วปล่อย

ก่อนที่จะให้ลิ้นสากร้อนไล้วนรอบๆ ฟันขาวสะอาดขบกัดทับทิมผลนุ่มจนมันเกือบจะปริแตก

แม้จะพยายามบอกกับใจให้ต่อต้าน อย่ายอมให้ชายหนุ่มทำอะไรตามความต้องการ

แต่กายกลับไม่ยอมฟังคำสั่ง เอนเอียงเข้าหาความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับมาก่อน

“คะ...คุณ...” ขนิษฐาตัวอ่อนระทวย ใบหน้าแดงระเรื่อ

ลมหายใจหอบกระเส่า สองมือกำเสื้อชายหนุ่มไว้มั่น เอนกายเข้าหาร่างใหญ่ให้แนบชิดกับเรือนกายนุ่มมากยิ่งขึ้น

กายบอบบางสั่นเทา ปวดร้าวและปั่นป่วน คลื่นความร้อนถาโถมเข้าหาจนรู้สึกว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่มันรัดรึงทำให้หายใจไม่ออก

ใบหน้าคมยังคงซบซุกกับทรวงสล้าง ปากและลิ้นสากร้อนกลืนกินทับทิมผลหวานเชื่อม

มือใหญ่เคลื่อนลงไปตามท้องน้อยเนียนนุ่มไล้วนแผ่วเบา

จนเมื่อได้พบกับขอบกางเกงหนาที่หญิงสาวสวมใส่อยู่ ชายหนุ่มก็ไม่รอช้ารีบกำจัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

 ดวงตาคมถึงกับเบิกกว้างเมื่อได้เห็นความสวยงามของหญิงสาว

เรือนกายขาวเหมือนกับไข่มุก เนียนนุ่มเหมือนกับแก้มก้นเด็กทารก แล้วเขาก็ได้ลองลิ้มแล้วว่าทั้งหวานและหอมเพียงใด

กายใหญ่เคลื่อนตัวลงไปด้านล่างอย่างเชื่องช้า

ใบหน้าคมเงยขึ้นมองและยิ้มให้กับหญิงสาวที่ยืนตัวแดงเหมือนกับกุ้งต้ม

มือใหญ่ลากไล้ไปตามลำขาเสลา บีบนวดต้นขาด้านใน สลับกับขยำนวดสะโพกงามงอนเต่งตึง

และมันก็ตอบรับสัมผัสจนโมกข์น้อยปวดร้าว อยากจะออกมาเผชิญโลกภายนอกในเร็วไว

ใบหน้าคมซบซุกระหว่างหน้าท้องเนียนนุ่ม มือค่อยๆ

ยกลำขาเสลาแยกออกจากกัน ให้ขาข้างหนึ่งพาดไว้บนบ่ากว้าง

ลมหายใจหอบแรงเมื่อได้เห็นความสวยสดและงดงาม

แม้ว่ามันจะยังซ่อนอยู่ภายในชั้นในสีหวาน แต่บางเบาพอให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน

“สวย...สวยงามมาก...” โมกข์เอ่ยชม

ใบหน้าคมโน้มลงไปให้จมูกได้สูดกลิ่นเนื้อสาวที่กระตุ้นอารมณ์กฤษณาในกายให้ลุกโชติช่วง

ชายหนุ่มส่งปลายลิ้นสากร้อนแตะแต้มกลีบกายอันอ่อนไหวแผ่วเบา สองมือขยำนวดต้นขางามเนียนสลับกับสะโพกงามงอน

ขนิษฐาเข่าอ่อนส่งเสียงร้องผะแผ่วในลำคอ ความรู้สึกแปลกๆ

เอ่อล้นจากกึ่งกลางและแผ่ซ่านไปรอบเรือนกายอย่างรวดเร็ว

มือเรียววางอยู่บนศีรษะทุยได้รูป ปลายนิ้วซอกซอนไปในเส้นผมหนานุ่ม

ท้องน้อยบีบตัวเป็นระลอกคลื่นตามแรงโจมตีของชายหนุ่ม

ลิ้นร้อนๆ ลากไล้ ฟันสีขาวขบกัดกดคลึงเกสรบุปผาบอบบางและอ่อนเยาว์ที่ซุกซ่อนอยู่ในชั้นในสีหวานแรงขึ้นจนชั้นในเปียกชื้น

“คะ...คุณ...คุณโมกข์...” ขนิษฐาร้องเรียกเสียงแหบพร่า

เมื่อความร้อนผ่าวราวกับไฟร้อนโอบล้อมเรือนกาย กายบอบบางเอนอิงผนังห้อง

“ปะ...ปล่อยกวางนะ...”

เสียงร้องหวานเชื่อมกระตุ้นไฟปรารถนาในกายหนุ่มให้ร้อนฉ่า

ลิ้นสากร้อนตวัดลากไล้สอดแทรกระหว่างสองกลีบกุหลาบนุ่ม ทั้งๆ

ที่ยังมีผ้าเนื้อบางขวางกั้นอยู่ ความหวานหอมที่ได้รับทำให้ชายหนุ่มปวดร้าว

อาวุธร้ายดุนดันกางเกงยีนเพื่อออกมาดูโลกภายนอก

ลิ้นสากร้อนฟอนเฟ้นเกสรนุ่มรัวเร็วจนชั้นในสีหวานเปียกชื้นแนบชิดกลีบบุปผางาม

มือใหญ่เกลี่ยให้ขอบกางเกงเคลื่อนไปอีกด้าน

เพื่อที่จะได้ชิมรสหวานนุ่มของกายสาวอย่างถนัดถนี่

“คะ...คุณ...โมกข์...”