หลังจากที่ซูหลีสะพายกระเป๋าออกมาจากตระกูลซูแล้ว เธอก็ตรงไปที่ลานจอดรถใกล้ ๆ และขึ้นมอเตอร์ไซค์รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นของตัวเองไป
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพื่อครอบครัวแล้วเวลาอยู่ต่อหน้าพี่ชายเธอจึงมักจะทำตัวไม่โดดเด่นมาตลอด เธอต้องปกปิดความสามารถเอาไว้ ตอนนี้ในที่สุดเธอก็จะได้เป็นอิสระและเป็นตัวของตัวเองสักที
รถวิ่งไปด้วยความเร็วสูง สุดท้ายก็มาจอดอยู่ที่หน้าประตูค่ายทหารแห่งหนึ่ง
โดยที่หน้าประตูมีทหารเฝ้าอยู่อย่างแน่นหนา แต่เมื่อเห็นรถจักรยานยนต์ของซูหลี ทหารยามก็เปิดประตูให้เธอผ่านเข้าไป แถมยังทักทายเธอด้วยรอยยิ้มด้วยว่า “คุณซู นาน ๆ จะเห็นคุณกลับมาสักทีนะครับ”
ซูหลีเปิดฝาหมวกกันน็อคขึ้น และพยักหน้าให้เขา
ดอกหอมหมื่นลี้ในค่ายกำลังบานสะพรั่งพอดี เหล่าข้าราชการเกษียณอายุหลายคนกำลังเดินเล่นอยู่ด้านใน เมื่อเห็นรถของซูหลีชะลอความเร็วลง พวกเขาก็รีบเดินเข้าไปทันที
“เสี่ยวซู วันนี้กลับมาแล้วเหรอ！ ฉันกำลังอยากคุยกับเธออยู่พอดีเลย ตำรับยาที่เธอให้ฉันมาก่อนหน้านี้ฉันกินหมดแล้วนะ”
ซูหลีจอดรถและถอดหมวกกันน็อคออก เผยให้เห็นใบหน้าที่สะสวยของเธอ “พรุ่งนี้ฉันจะอยู่ตรวจที่คลินิกในค่ายทั้งวัน คุณมารับยาได้เลยค่ะ”
“แล้วคุณลุงล่ะคะ” ซูหลีชี้ไปที่เฝือกบนคอของชายชราอีกคนและพูดว่า “ฉันบอกแล้วไงคะว่าห้อยคอแบบนั้นจะทำให้กระดูกสันหลังตรงคอบาดเจ็บได้”
ชายชราที่เธอพูดถึงถอดเฝือกคอออกอย่างเก้ ๆ กัง ๆ พลางพูดว่า “งั้นฉันขอไปฟาดแส้สักสองสามครั้งได้ไหม？”
“ระวังอย่าฟาดโดนตัวเองก็แล้วกันค่ะ” ซูหลีเดินเข้าไปในอาคารที่พักอาศัย
ค่ายทหารแห่งนี้ ตอนแรกที่ซูหลีมาที่นี่ได้ เพราะตอนที่เธอไปซื้อยาที่โรงพยาบาลกลางกองทัพภาค เธอได้ช่วยชีวิตผู้ป่วยโรคลมชักสูงอายุคนหนึ่งเอาไว้ จากนั้นก็ให้ใบสั่งยาที่รักษาสาเหตุของการเกิดโรคลมชักกับเขาไป
ต่อมาเธอก็ได้รู้ว่า คนคนนั้นเป็นแพทย์เกษียณในโรงพยาบาลกลางของกองทัพภาค ซึ่งเป็นแพทย์อายุรศาสตร์ที่เก่งกาจมากคนหนึ่ง โดยเขารู้สึกชื่นชมในทักษะทางการแพทย์ของเธอมาก เขาจึงอยากฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของเธอ แถมเขายังจัดห้องพักในค่ายทหารเอาไว้ให้เธอห้องหนึ่งด้วย ให้เธอสามารถมาอยู่ได้ตลอดเวลา
ผู้คนในค่ายต่างก็เข้ากันได้ดี บวกกับทำเลที่ตั้งก็ดี สภาพความเป็นอยู่จึงสะดวกสบาย เมื่อเวลาผ่านไป ซูหลีก็เริ่มมองว่าที่นี่เป็นบ้านของเธอไปแล้ว
เธอเปิดประตูที่ดูธรรมดา ๆ บานหนึ่งออก แล้วระบบสมาร์ทโฮมข้างในก็เปิดไฟขึ้นโดยอัตโนมัติ ทันใดนั้นเสียงที่อ่อนโยนของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นว่า “ยินดีต้อนรับการกลับมาซูหลี ในช่วงสามวันที่คุณไม่อยู่ มีข้อความฝากไว้ทางโทรศัพท์ที่ต้องเพิ่มรหัสสองข้อความ มีข้อความใหม่ในอีเมล์ น้ำสำหรับอาบถูกเปิดเอาไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ”
ซูหลีโยนกระเป๋าลงอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้ซิปเปิดออก ด้านในมีเงินปึกหนึ่งร่วงออกมา
เธอหันกลับไปมองเงินบนพื้น คาดว่าน่าจะมีมูลค่าประมาณห้าหมื่นได้ จากนั้นก็เบ้ปากลง คิดว่าเธอเป็นขอทานที่ให้เงินและไล่ออกไปก็จบงั้นเหรอ
“เปิดข้อความเสียงที่ฝากไว้”
ข้อความแรกถูกส่งมาโดยลู่เหอเมื่อคืนนี้
“พี่ซู การลงทะเบียนงานแข่งรถแบบผลัดของฮวาซั่วใกล้จะปิดแล้วนะ พวกเราซ้อมแข่งกันไปตั้งสองรอบ พี่คิดจะแข่งให้กับคนตระกูลซูจริง ๆ เหรอ พี่ไม่พิจารณาเข้าร่วมทีมของผมบ้างเหรอ？ ในแมตช์ฝึกซ้อมสองแมตช์ล่าสุดผม เอาชนะซูหลิวได้แบบขาดลอยเลยนะ！”
ซูหลีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอนึกขึ้นมาได้ทันทีว่ายังมีเรื่องนี้อีก
ซูหลิวคือเฮียสามของเธอ เขาเปิดสโมสรแข่งรถระดับแนวหน้าของโลก ซึ่งจะเชี่ยวชาญด้านการนำนักแข่งระดับมืออาชีพมาแข่งขันกันเพื่อคว้ารางวัลชนะเลิศ ก่อนหน้านี้เพื่อที่จะให้ได้เข้าร่วมทีมแข่งของเขา ซูหลีต้องฝึกซ้อมจนดึกเป็นเวลานานมาก แต่น่าเสียดายที่ทุกครั้งที่เธอช่วยพวกเขาสะสมคะแนนในการแข่งขันไปแล้ว ทว่าในช่วงเวลาสำคัญที่ต้องเข้ารอบชิงชนะเลิศไปคว้าแชมป์ เธอมักจะถูกซูหลิวเขี่ยออกตลอด แล้วก็จะเปลี่ยนตัวให้สุ่ยฉิงไปเป็นผลัดสุดท้ายและคว้าแชมป์ไปครองแทน
เรียกได้ว่า ในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศตลอดหลายปีมานี้ หลังจากที่ซูหลีหมดประโยชน์ก็จะถูกเขี่ยทิ้ง ส่วนสุ่ยฉิงก็จะได้ไปรับถ้วยรางวัลกับพวกพี่ชายแทน ไม่มีใครคำนึงถึงเกียรติยศของเธอเลยแม้แต่น้อย
แต่มันก็เป็นแค่ถ้วยรางวัลเท่านั้น เธอจึงพยายามรักษาหน้าคนในครอบครัวไว้และไม่ได้ทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่
ตอนนี้.......
ซูหลียกมุมปากขึ้น แล้วก็โทรไปหาลู่เหอ “เงินรางวัลทั้งหมดสองร้อยห้าสิบล้านนั้น ฉันเอาครึ่งหนึ่ง”
เดิมทีลู่เหอหมดหวังไปแล้ว แต่เมื่อได้ยินเสียงของเธอก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ไม่มีปัญหา！ ผมไม่กลัวทีมของซูหลิวเลยสักนิด ผม ศึกษากลยุทธ์ของพวกเขามาอย่างละเอียดแล้ว มีแต่พี่ซูเนี่ยแหละที่ใช้ความเร็วและชอบออกนอกกรอบแบบสุดยอดมาก ผม ไม่เคยป้องกันพี่ได้เลยสักครั้ง แล้วก็ต้องพ่ายแพ่ให้พี่ตลอดเลย！ คนที่เป็นอันดับสองตลอดกาลอย่างผม พ่ายแพ้ให้กับทีมของซูหลิว สู้บอกว่าพ่ายแพ้ให้กับพี่ยังจะถูกซะกว่า！”
ซูหลีหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า “นั่นน่ะสิ สิ่งที่พวกนายมองออก พวกเขากลับไม่เห็นคุณค่ามันซะอย่างนั้น”
ลู่เหอพูดออกมาว่า “อ้อ จริงสิ ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง มีข่าวลือแพร่สะพัดในดาร์กเว็บว่า ช่วงนี้ตระกูลลั่วที่เป็นมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในประเทศคาเรียจะมาที่เมืองจิงด้วย ว่ากันว่าเขากำลังตามหาลูกสาวที่พลัดพรากอยู่ที่นี่ เขาเสนอราคาสำหรับเบาะแสไว้สูงลิ่วเลยนะ พวกเราควรส่งคนไปตามหาเธอสักหน่อยดีไหม？”
ซูหลีตอบไปว่า “ฉันไม่ว่างเลย ช่วงนี้ฉันต้องเตรียมตัวสอบปลายภาคด้วย แค่นี้นะ”
ลู่เหอที่อยู่ปลายสายรู้สึกงุนงงไปหมด
ไม่อยากรับงานก็ไม่ต้องรับสิ ทำไมต้องเอาเรื่องสอบโง่เง่าอะไรนั่นมาอ้างแบบขอไปทีด้วย เขาไม่เคยเห็นซูหลีสอบมาก่อนเลย เห็นได้ชัดเลยว่าเธอต่างหากที่เป็นคนออกข้อสอบ......
ข้อความที่ฝากไว้อันที่สองถูกส่งมาจากหูเซี่ย แพทย์ชื่อดังจากโรงพยาบาลกลางกองทัพภาค
น้ำเสียงของชายชราฟังดูประจบประแจง “อาจารย์เสี่ยวซู ผมเจอปัญหาใหญ่เรื่องหนึ่ง ลูกชายของเพื่อนคนหนึ่งของผมป่วยเป็นโรคเรื้อรังมานานหลายปีแล้ว ช่วงนี้อาการทรุดลงมาก ยาพิเศษที่คุณให้ผมไว้เขาใช้ไม่ได้ผล คุณพอจะมีเวลาว่างมาดูหน่อยไหม”
ซูหลีโทรกลับไปหาเขาว่า “พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนฉันจะกลับไปที่ค่ายทหาร ตอนเย็นฉันอยู่ที่แผนกผู้ป่วยนอกตลอด คุณให้เขามาหาหมอได้เลย”
หูเซี่ยตอบกลับมาว่า “เขาอยู่ในห้องผู้ป่วยวีไอพีของโรงพยาบาลกลางกองทัพภาค ตัวตนของเขาถูกเก็บเป็นความลับเกรงว่าจะไม่สะดวกออกไปข้างนอกได้เนี่ยสิ”
ซูหลีใช้นิ้วเคาะลงบนโต๊ะไปมาและพูดขึ้นว่า “คุณเซี่ย คุณช่วยบอกมาตรง ๆ เลยได้ไหมคะว่า ผู้ป่วยคือใครกันแน่”
หูเซี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นมาอย่างไตร่ตรองรอบคอบแล้ว “เขาชื่อชือลุ่ย เป็นหลานชายของนายพลยศพิเศษตระกูลชือ เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก ตระกูลชือแอบส่งคำเชิญไปยังผู้เชี่ยวชาญระดับสูงทางการแพทย์ทั่วประเทศแล้วว่า หากใครสามารถรักษาชือลุ่ยได้ จะมีเงินรางวัลให้ห้าร้อยล้าน”
ซูหลีเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง แน่นอนว่าเธอเคยได้ยินเรื่องตระกูลชือมาก่อนแล้ว ท่านชือเป็นนายพลยศพิเศษของกองทัพบก แม้แต่ประธานาธิบดีก็ยังต้องยอมให้ความเคารพและอ่อนข้อให้เขาเพราะอำนาจทางทหารของเขาเลย
ส่วนชือลุ่ย เมื่อสองปีก่อน เธอก็เคยได้ยินชื่อคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์ผู้นี้มาแล้วเช่นกัน ตอนอายุเพียงสามสิบปี เขามีพรสวรรค์ทางการทหารอันน่าทึ่งและมีคุณงามความดีทางทหารมากมายนับไม่ถ้วนแล้ว ทำให้เขาได้เป็นพลเรือเอกที่อายุน้อยที่สุดในยุคนี้
เขาเป็นอะไรเหรอ？
ซูหลีเปิดอีเมลส่วนตัวที่ใช้รับงานบนโทรศัพท์มือถือที่ต้องเข้ารหัส แล้วเธอก็เห็นจดหมายเชิญที่ส่งมาจากกระทรวงสาธารณสุขฉบับหนึ่ง
เธอใช้ชื่อออนไลน์ว่า ‘มือเทพ’ มาโดยตลอด โดยเธอจะออนไลน์ในดาร์กเว็บเพื่อคอยรับงานใหญ่ ๆ ที่เกี่ยวกับพวกโรคที่ซับซ้อนและรักษายากโดยเฉพาะ เมื่อเวลาผ่านไปนานวันเข้า เธอก็ได้รับสมัครคนที่มีแนวคิดเดียวกันมาจำนวนหนึ่ง จากนั้นก็สร้างระบบที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์ของตนเองขึ้นมา
การที่คนในประเทศจะรู้จักเธอจึงไม่ใช่เรื่องแปลก
“ฉันได้รับคำเชิญแล้วค่ะ” ซูหลีพูดอย่างเย็นชาว่า “เงินรางวัลดีมากจริง ๆ ด้วย เดี๋ยวฉันจะลองไปดูแล้วกันนะคะ”
คืนนั้นตระกูลซูก็ได้รู้ข่าวคราวเกี่ยวกับเรื่องที่ตระกูลชือส่งคำเชิญขอความช่วยเหลือแล้วเช่นกัน ซึ่งมันทำให้ซูไป๋รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที เขารีบโทรไปหาคนรู้จักเพื่อวิ่งเต้นทุกช่องทาง หวังว่าจะคว้าโอกาสนี้ไว้ได้
ตระกูลซูของพวกเขาเกือบจะได้กลายเป็นตระกูลเศรษฐีมาโดยตลอด แต่ก็ยังไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์กับคนของรัฐบาลเพื่อก้าวไปมีอำนาจที่แท้จริงสักที หากพวกเขาสามารถช่วยชือลุ่ยได้ คนทั้งตระกูลซูก็จะได้รับอานิสงส์ไปด้วย
นอกจากนี้ยังมีอีกข่าวหนึ่งปล่อยออกมาว่า มหาเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศคาเรียเดินทางมายังเมืองจิงเพื่อตามหาลูกสาวที่หายไป แถมราคาที่เขาเสนอให้ค่าเบาะแสก็ยังสูงลิ่วมาก ทำให้คนทั้งเมืองจิงช่วยกันออกตามหา คืนนี้บรรยากาศจึงคึกคักอย่างมาก
......
วันรุ่งขึ้น
ซูหลีตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังรบกวน เธอจึงลุกขึ้นจากเตียงด้วยความเกียจคร้าน
อาจารย์ที่ปรึกษางานวิจัยของภาควิชาอายุรศาสตร์โทรมาหาเธอด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดมาก “ซูหลี！ ฉันบอกให้เธอจัดเอกสารให้เรียบร้อยไง แต่ทั้งเช้าเธอกลับไม่มาที่มหาวิทยาลัย เธอไม่อยากอยู่ในทีมวิจัยของฉันแล้วใช่ไหม！ ส่วนน้องสาวเธอมาช่วยตั้งแต่เช้า เธอรีบไสหัวมาเดี๋ยวนี้เลยนะ！”
ซูหลียังไม่ได้ตอบอะไรสักคำ หลังจากวางสายแล้วก็ดูเวลา
ตอนนี้สิบโมงเช้า
เมื่อคืนนี้เธอค้นคว้าและรวบรวมตำรับยาสูตรเก่าแก่อยู่หลายฉบับ เธอก็เลยนอนดึกและตื่นสาย แล้วก็ลืมไปเลยว่ามีเรื่องนี้ที่ต้องไปจัดการด้วย
ซูหลีหาวพลางเปิดคอมพิวเตอร์ แล้วก็เขียนอีเมลแบบไม่ใส่ใจฉบับหนึ่งส่งออกไป หลังจากอาบน้ำเสร็จก็สะพายเป้ออกไปข้างนอก
ซูหลีขี่มอเตอร์ไซค์ของเธอไปจนถึงหน้าประตูห้องทดลองในมหาวิทยาลัย หลังจอดมอเตอร์ไซค์เสร็จก็เดินไปเข้าไปทันที
ตอนที่เธอรูดบัตรนักศึกษาเตรียมจะเข้าไป เครื่องกลับแสดงว่าเธอไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป
ทันใดนั้นก็มีใครคนหนึ่งเดินออกมา ซึ่งก็คือสุ่ยฉิงและรุ่นพี่ผู้ชายสองคนในกลุ่มวิจัยนั่นเอง
เมื่อรุ่นพี่เห็นว่าซูหลีไม่สามารถเข้าไปในห้องทดลองได้ เขาก็หัวเราะเยาะเย้ยขึ้นมาก่อนจะพูดว่า “ซูหลี เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญจริง ๆ น่ะเหรอ？ คิดว่าอยากจะมาสายยังไงก็ได้ อยากจะไม่ทำอะไรก็ได้อย่างนั้นรึไง？ คราวนี้อาจารย์ที่ปรึกษาโกรธมาก เขาก็เลยเพิกถอนสิทธิ์เข้าห้องวิจัยของเธอออกไปแล้ว ฉันล่ะอยากจะเห็นจริง ๆ เลยว่าเธอจะทำยังไง”
