“หาอะไรนะ.... เข้าห้องพักไปแล้วเหรอบ้าจริง” หลิงหลิงจูงเพื่อนมายืนในผับหรูหรากลางเมืองแห่งหนึ่งอารมณ์เสียเล็กน้อยที่มาไม่ทัน... การมาขวางการเดตของทั้งคู่เมื่อมีพยานมันช่วยได้ดีกว่า... แต่หลิงหลิงกับเพื่อนก็ไม่มีทางเลือกนั้นเมื่อทั้งคู่ใจร้อนขึ้นห้องพิเศษของผับนี้ไปเสียแล้ว...
“รู้ไหมว่าห้องไหนนำพวกฉันขึ้นไป” หลิงหลิงสั่งคนที่หล่อนให้มาประกบห่างๆ
“เอ่อ....”ผู้ชายสามคนที่แต่งชุดเหมือนนักท่องราตรีทั่วไปทำท่าอึกอัก...
“อึกอักอะไรมีอะไรก็ว่ามาเถอะ” เพราะถูกเลี้ยงดูมากับผู้ชายรวมทั้งครอบครัวมีกิจการใหญ่โตอยู่แวดวงมาเฟียฮ่องกงที่ผันมาทำธุรกิจที่ขาวสะอาดทำให้หล่อนแข็งแกร่งและกล้าต่อกรกับผู้ชายและเมื่อเป็นเจ้านายผู้ออกคำสั่งลูกน้องผู้ชายอกสามศอกก็เกรงหล่อนเพราะความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวของหล่อน...
“คุณภพเทพจับได้ว่าคุณหลิงหลิงให้เรามาตาม.... ท่านฝากมาบอกว่าอย่าขัดขวางท่านและไปหาผู้ชายแต่งงานด้วยแทนการมาขวางการแต่งงานของท่านครับ” ชายหนุ่มบอกให้ครบทุกคำพูด... ราชาวดีแอบหัวเราะกิ๊กส่วนหลิงหลิงควันออกหูเมื่อได้ยิน...
“มันจะมากไปแล้ว... ฉันอุตส่าห์หวังดีจะชี้ให้พ้นจากทางนรกไม่ต้องโดนหาว่าโง่เพราะถูกสวมเขาไม่ต้องให้นังเห็บนั่นมาเกาะดูดเลือดยังคิดว่าฉันยุ่งงั้นเหรอ... บอกมาว่าพี่ชายฉันพานังนั่นขึ้นห้องไหน” เพราะตามสืบมาพักใหญ่แล้วถึงได้รู้ว่าห้องซูเปอร์วีไอพีที่ระดับพี่ชายของหล่อนจะขึ้นไปใช้บริการของผับนี้มีเพียงสี่ห้องเท่านั้น... ตัวหล่อนเองก็มีคีย์การ์ดพิเศษของผับนี้เช่นกันเพราะเจ้าของสถานที่คือเพื่อนสนิทของภพเทพพี่ชายหล่อนที่มาเปิดแหล่งท่องเที่ยวหย่อนใจเอาไว้ดักสาวที่มาท่องราตรีคลาสหรูๆ มานอนกกห้องซูเปอร์วีไอพีที่ว่านั่นก็สำหรับกลุ่มเพื่อนของเขาสี่คนนั่นเองเพียงแต่หลิงหลิงไม่ได้มาที่นี่เลยเพราะไม่ชอบเที่ยวกลางคืนจึงไม่รู้ว่าห้องไหนกันแน่ที่พี่ชายของหล่อนจองเป็นขาประจำ...
“เอ่อ... คุณภพเทพบอกว่าไม่ต้องตามครับ... ครั้งนี้คุณภพเทพ
ไปที่ใหม่เราก็ถูกการ์ดคุณภพเทพกักตัวไว้ที่นี่” ชายหนุ่มบุ้ยให้หลิงหลิง
มองไปยังอีกโต๊ะของผับที่อยู่ไม่ห่างกันมีกลุ่มบอดีการ์ดของภพเทพที่อายุมากกว่าเจนสนามกว่าอยู่อีกกลุ่มหนึ่ง... เมื่อมองไปกลุ่มนั้นก็ค้อมหัวให้...
“ค้นหาจีพีเอสของเจียหย่งเหวินหาให้เจอว่าเขาอยู่ที่ไหนของกรุงเทพฯฉันจะไปตามหา” หลิงหลิงสั่งให้คนของหล่อนติดตามหาพี่ชายโดยให้ค้นหาพิกัดของบอดีการ์ดมือขวาของพี่ชายเขาอยู่ที่ไหนพี่ชายหล่อนก็ต้องอยู่ที่นั่นแน่นอน
คนของหลิงหลิงทำหน้าอึกอัก... แต่ก็ยอมทำตามเพราะ
หลิงหลิงอาจจะควักปืนมาจ่อหัวเข้าให้โทษฐานไม่ทันใจ...
ตำแหน่งที่อยู่ที่สามารถค้นหาได้ตามพิกัดของโทรศัพท์มือถือของบอดีการ์ดมือหนึ่งของภพเทพที่ไม่รู้ว่าหลิงหลิงไปใช้วิธีไหนให้เขายอมเป็นไส้ศึกให้กับหลิงหลิงทั้งที่เขาผู้นั้นเป็นบอดีการ์ดมือดีและเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของภพเทพแต่กลับถูกหลิงหลิงข่มเหงเอาง่ายๆ จำได้ว่าเขายอมร่วมมือกับหลิงหลิงทุกอย่างจนน่าสงสัย...
“พิกัดอยู่ที่ตึกนี้... แหมคิดจะสับขาหลอก... ไม่รู้หรือไงว่าเรามีคนของเขาอยู่ในกำมือ” หลิงหลิงหัวเราะเสียงเหี้ยมๆ “พวกนายร่วมมือกับพี่ชายฉันหรือเปล่า” เพราะไปแอบซื้อตัวคนของพี่ชายมาได้หล่อนจึงค่อนข้างระแวงเล็กน้อยว่าจะเสียคนของตนเองไปด้วยเหตุผลเดียวกัน...
“ไม่ใช่ครับ... เราแค่บอกตามที่คุณภพเทพสั่งไว้... คุณภพเทพ
อาจจะตั้งใจบอกอย่างนั้นเพราะไม่รู้ว่าคุณหลิงสามารถติดตามคนที่ตามเขาทุกเวลาได้”
“ดี... ไปเซอร์ไพรส์สักหน่อย... ชอบหาว่ายุ่งคราวนี้จะยุ่งอีกขอครั้งเดียวเด็ดๆ เน้นๆ รับรองว่าเลิกกันแน่... ไม่ต้องบอกการ์ดของพี่ภพเทพนะว่าฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ถ้าเขาถามพวกนายก็บอกแค่ว่าฉันกับเพื่อนไม่ตามพี่ภพเทพแล้วแต่จะเที่ยวต่อที่นี่แทน... แล้วฉันจะแอบขึ้นไปที่ทางขึ้นวีไอพีแล้วไปคุยกับพี่ชายเองขอบใจพวกนายมากเที่ยวต่อให้สนุกเถอะสาวๆ ปรายตามองมาหลายรอบแล้ว” หลิงหลิง
พูดอย่างมั่นใจแล้วจูงแขนราชาวดีให้ตาม
“โอ้โหหลิงหลิงฉันเพิ่งเคยเห็นตอนเธออยู่กับคนของเธอช่างต่างกันกับตอนที่เราเรียนด้วยกันอยู่มหาวิทยาลัยด้วยกันจริง” ราชาวดีบอกเพื่อน “เธอเหมือนเจ้าแม่มาเฟียอย่างไงอย่างนั้นเลย”
“คุณหนูมาเฟียก็พอย่ะ... ฉันอยู่ต่อหน้าพวกนี้ต้องเข้มแข็งและเป็นผู้นำไม่ใจเด็ดและไม่รู้จักคุมคนให้ได้ก็จะเป็นจุดอ่อนได้...”
“ถ้าอย่างนั้นท่าทางคุณหนูแบ๊วๆ ก็เป็นส่วนลึกๆ ที่เธอไม่แสดงออกกับที่บ้านแต่มาแสดงออกกับเพื่อนๆ แทนใช่ไหม”
“ที่บ้านก็พอแสดงได้แต่กับไม่กี่คนหรอก” ประกายตาของ
หลิงหลิงยิ้มอย่างมีเลศนัยราชาวดีไม่ได้สนใจนักเพราะหล่อนหันไปมองคนสองคนที่กำลังเดินมาทางหล่อนกับหลิงหลิงเหมือนจะทักทาย...
“เฮ้ยนั่น” หลิงหลิงอุทาน “นั่นมันคนที่แฟนเก่าพี่ชายฉันไปกกด้วย... ถังเหว่ยหลงเจ้าของโรงแรมในเครือไฟว์ดรากอนเขาเป็นเพื่อนสนิทพี่ชายฉันแต่ตอนนี้น่าจะเลิกคบกันแล้ว” หลิงหลิงกระซิบแต่ก็ทำตัวมีมารยาทเพราะว่าอยู่ในวงการธุรกิจแม้เรื่องส่วนตัวจะบาดหมางแค่ไหนแต่ก็หนีไม่พ้นที่จะร่วมงานกันเพราะฮ่องกงก็เป็นเกาะเล็กกลุ่มธุรกิจยักษ์ใหญ่ที่ถือครองอยู่ก็รู้จักกันในวงแคบ
ถังเหว่ยหลงกับพี่ชายหล่อนก็เป็นสองขั้วอิทธิพลที่พึ่งพากันเรื่องธุรกิจและเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกันแม้ว่ายังบาดหมางกันเรื่องส่วนตัวเพราะผู้หญิงร่านๆ อย่างแฟนเก่าของพี่ชายหล่อน...
“พี่ถังเหว่ยหลง” หลิงหลิงในฐานะผู้น้อยทำความเคารพ
ชายหนุ่ม... เขาปรายตามองหลิงหลิงและเพื่อนแล้วพยักหน้ายิ้มทักทาย...
ราชาวดีเงยหน้ามองเห็นดวงตาเข้มคมของคนร่างสูงใหญ่ในความมืดมิดหล่อนยังเห็นสายตาเขาวาวเรืองแสงเขาเข้ามาทักก่อนก็จริงแต่สายตาเขาไม่ได้เป็นมิตรมากมายนัก... แต่คงมาทักตามมารยาทมากกว่าหล่อนคิดว่าหล่อนไม่เกี่ยวข้องกับเขาจึงไม่มองไม่ทักเขาและถอยห่างออกมาให้หลิงหลิงกับเขาคุยกันเองอย่างยอมเสียมารยาท....
“มาเที่ยวหรือหลิงหลิง”
“ใช่ค่ะ... ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเจอกันที่เมืองไทยนะคะ...”
“พี่มาติดต่องานนิดหน่อย... เที่ยวให้สนุกเถอะพี่แค่เข้ามาทักไม่รบกวนหรอก”
“ค่ะเที่ยวให้สนุกเหมือนกันนะคะ” หลิงหลิงยิ้มให้อย่างหวานหยดร่างสูงใหญ่เดินจากไปรัศมีร้อนๆ อึมครึมก็จางหายหลิงหลิงเบะปากตามไป...
“ทำไมไปทำหน้าใส่เขาแบบนั้นล่ะ”
“เกลียดน่ะสิผู้ชายคนนี้แย่งคนรักพี่ชายเราไปพี่ชายเราถึงได้เสียผู้เสียคนแต่ก็ดีแล้วล่ะได้ผู้หญิงคนนั้นไปก็จนใจเอง... แม่นั่นก็ทนอยู่ด้วยไม่ได้หนีมาขอคืนดีกับพี่ชายเราเห็นว่าหมอนี่ร้ายกาจทุบตี
ทำร้ายร่างกาย... แล้วยังนอกใจอีกแม่นั่นก็โง่เองพี่ชายของเรารักแทบตายอยากแต่งงานด้วยแต่ดันอยากไปเป็นผู้หญิงของถังเหว่ยหลง
สุดท้ายไม่วายหนีกลับมาแทบไม่ทัน...”
“ฮื่อมาเฟียนี่น่ากลัวเนาะ” โชคดีที่นายภาวันบิดาของหล่อนทำงานสุจริตแม้ว่าจะดีลกับลูกค้าที่ฮ่องกงเป็นตลาดหลักแต่ว่าก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับคนในวงการนี่เท่าไหร่ไม่อย่างนั้นคงได้มาข้องเกี่ยว
กับคนพวกนี้แน่...
“ไม่ทุกคนหรอกเรากับพี่ชายเราไงพี่ชายของเราใจดีนะไม่ได้ไปกระทำใครหรอกส่วนใหญ่เป็นผู้ถูกกระทำเสียมากกว่า... ดูตอนที่เราไปโวยวายสิพี่ชายเราจะด่าจะต่อว่าเราไหม”
เพราะมั่นใจจากหลิงหลิงว่าพี่ชายหล่อนจะไม่โกรธไม่ได้
ต่อว่าหล่อนมากมายอะไรเลยมันทำให้หล่อนกล้ารับปากที่จะช่วย
หลิงหลิงเพราะจำภาพพี่ชายของหลิงหลิงที่หล่อนเคยเจอสองสามครั้งได้ว่าเขาใจดีไม่ได้หน้าตาน่ากลัวเหมือนถังเหว่ยหลง...
หลิงหลิงจูงแขนราชาวดีขึ้นไปชั้นพิเศษวีไอพีโดยบัตรผ่านของแขกพิเศษที่หล่อนมีทำให้ไปได้ทุกที่ของผับหรูแห่งนี้... ที่หน้าห้องวีไอพีห้องหนึ่งมีบอดีการ์ดของภพเทพยืนอยู่บอกชัดเลยว่านาตาชา
ต้องอยู่ข้างในห้องนั้นกับเขา...
บอดีการ์ดสามคนเดินมาขวางหน้าประตูเมื่อหลิงหลิงจะจูงมือราชาวดีเข้าไป...
“ถอยออกไป...”
“อย่าไปรบกวนคุณภพเทพเลยครับคุณหนู”
“เลิกเรียกฉันว่าคุณหนูแล้วก็ถอยไป” หลิงหลิงกวาดตามองทุกคนการ์ดสองคนถอยเพราะรู้ดีว่าคุณหนูหลิงหลิงนั้นแสนเอาแต่ใจซ้ำขัดใจเมื่อไหร่เป็นได้เจ็บตัวมีเพียงเจียหย่งเหวินหัวหน้าบอดีการ์ดของภพเทพเท่านั้นที่ยังยืนขวางคุณหนูหลิงหลิงอยู่คนเดียว...
“เจียหย่งเหวินบอกให้ถอยไป... ฉันยังไม่อยากมีปัญหากับนาย
... ขอเคลียร์ปัญหากับพี่ชายฉันก่อน” หลิงหลิงจ้องหน้าเจียหย่งเหวิน
เหมือนจะฟาดฟันกันด้วยสายตาอยู่พักหนึ่งเจียหย่งเหวินก็ถอนหายใจแล้วเดินเบี่ยงออก...
หลิงหลิงยิ้มหวานให้เจียหย่งเหวินแล้วหล่อนก็เคาะประตูห้องแรงๆ เคาะอยู่พักใหญ่จนเจ็บมือ... เจียหย่งเหวินดึงมือหล่อนเอาไว้หลิงหลิงกำลังจะหันมาด่าแต่เขาพูดแทรกขึ้นมาก่อน...
“เดี๋ยวผมเคาะแทน” ความหวังดีจากคนตัวสูงกว่าแข็งแรงกว่าทำให้หลิงหลิงถอยมายืนซ้อนหลังเขา
เสียงเคาะจากแรงผู้ชายที่หนักแน่นขึ้น... ทำให้แก้วหูทุกคนแทบแตกแล้วสุดท้ายคนในห้องก็ทนไม่ได้ภาพของภพเทพนุ่งผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวยืนจังก้าหน้าโหดอยู่ตรงบานประตูทำให้ราชาวดีกลืนน้ำลายลงคอก้าวถอยอัตโนมัติหนึ่งก้าวเพราะรู้สึกปอดแหกอย่างบอกไม่ถูก...
ไหนบอกว่าพี่ชายใจดีไงยัยหลิงหลิงหน้าดุบอกอารมณ์โกรธอย่างกับสิงโตโดนเเย่งเนื้อหวาน... หล่อนล้มเลิกแล้วไปรับจ้างอะไรง่ายๆ หาเงินเป็นของขวัญให้น้องดีไหมนะ...
