“คุณหนูคะมันไม่ดีนะคะทำอย่างนี้คุณหนูโธ่” เสียงกระซิบกระซาบบอกอย่างเกรงใจของหญิงสาวอายุคราวแม่ที่ทำหน้าที่
พี่เลี้ยงไม่ได้ทำให้ราชาวดีหยุดการกระทำที่กำลังถูกห้ามปรามอยู่เลยแม้แต่น้อยนิด...
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ... หนึ่งแค่มีธุระนิดหน่อยเท่านั้น...พี่จันดา
ไม่ต้องกลัวหนึ่งแต่งตัวเป็นผู้ชาย ไม่มีอะไรอันตรายหรอกค่ะ...”
“โธ่พิโธ่พิถังแต่งตัวเป็นชายแต่กายยังเป็นหญิงนะคะคุณหนูหนึ่ง... จะออกนอกบ้านยามราตรีอย่างนี้ได้อย่างไรกันคะ... ไม่ควรนะคะพี่จันดาหัวใจจะวายอย่าไปเลยค่ะนะคะ” พี่เลี้ยงพยายามอ้อนวอนหากแต่ไม่ได้รับการสนใจแม้แต่น้อย...
สาวน้อยร่างเพรียวบางในชุดเยี่ยงชายชาตรียังคงป่ายปีนกำแพงบ้านในมุมอับของกล้องวงจรปิดอย่างตั้งใจ...
“ว้ายคุณหนูนั่นเจ็บไหมคะ”
“โอ๊ะพี่จันดาคะ... อย่าร้องสิคะแค่นี้ไม่มีอะไรหรอกค่ะเดี๋ยวหนึ่งปีนใหม่” หญิงสาวป่ายปีนบ้านอีกรอบ... และก็โหนตัวไปนั่งบนกำแพงสำเร็จ...
“คุณหนู” พี่เลี้ยงทำท่าจะร้องไห้ที่ห้ามปรามหญิงสาวไม่ได้แถมยังมีส่วนรู้เห็นในการทำความผิดครั้งนี้เต็มๆ อีกต่างหาก
“ไม่ต้องห่วงค่ะหนึ่งแค่ไปช่วยเพื่อนหนึ่งจะกลับมาอย่างปลอดภัยเชื่อสิคะ... พี่จันดาคอยมารับหนึ่งที่ตรงนี้นะคะหนึ่งจะโทรหาให้เอาเชือกมาพาดกำแพงตรงนี้แล้วโยนไปอีกฝั่งหนึ่งจะปีนกลับเข้ามา... หนึ่งไปไม่นานไม่ต้องกลัวค่ะบ๊าย บาย”
หญิงสาวโบกมือลาพร้อมกับกระโดดลงไปอีกฝั่งพร้อมกับเสียงตุ้บดังๆ และ
“โอ๊ย”
“คุณหนูคะคุณหนู... เป็นอะไรไหมคะ” จันดาตะโกนถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย
“ไม่เป็นไรค่ะพี่จันดาหนึ่งไหวๆ”หญิงสาวบอกผ่านกำแพงมา “ไปแล้วจริงๆ นะคราวนี้”
หญิงสาวหายไปพร้อมกับคนที่ยืนกังวลอยู่เบื้องหลัง... จันดาเก็บบันไดที่หญิงสาวใช้ปีนมาซ่อนไว้ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านอย่างใจจดใจจ่อที่หญิงสาวขอความร่วมมือก็เพราะว่าหล่อนอยากมีคนมาช่วยตอนหล่อนกลับเพราะด้านนอกของบ้านไม่มีอุปกรณ์ช่วยปีนนั่นเองนั่นทำให้จันดาไม่สบายใจเลยและไม่เห็นด้วยทั้งหมดที่หญิงสาว
ทำแต่ความดื้อดึงของหญิงสาวก็เอาชนะจันดาจนได้...
“ตายๆ นังจันดาได้ตายแน่คงนอนไม่หลับจนกว่าคุณหนูจะกลับมา... ตายๆ”
พี่เลี้ยงจันดาเดินกลับไปยังตัวบ้านด้วยความกลัดกลุ้ม... ยามวิกาลเช่นนี้คนในบ้านอย่างบิดาของราชาวดีและน้องสาวของราชาวดีอย่างลีลาวดีคงนอนหลับไปแล้วไม่ได้รับรู้ว่ามีคนคนหนึ่งหนีออกจากบ้านไป...
ราชาวดีวิ่งออกมาพ้นตัวบ้านแล้วก็เดินให้เป็นปรกติยามค่ำคืน
ในเมืองนี้ไม่ได้ร้างผู้คนแต่ก็ไม่ได้ครึกครื้นมากมายอะไรนักหล่อนนัดเพื่อนเอาไว้และเมื่อเห็นรถโฟล์กสวาเกนสีขาวคุ้นตาของเพื่อนที่สนิทสนมกันเปิดไฟหน้ารถเป็นจังหวะเรียกหล่อนก็เปิดเข้าไปที่นั่งข้างๆ คนขับ...
“ว่าไงยัยหนึ่ง... ถึงกับต้องปีนกำแพงบ้านออกมาเลยหรือไง” หลิงหลิงเพื่อนสนิทที่อยู่หลังพวงมาลัยและเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเอ่ยถามติดตลก... ค่อนข้างขำแต่ก็ยังเกรงใจที่สร้างความลำบากให้เพื่อนขนาดนั้น
“เกือบจะพิการเลยล่ะ... ขากลับถ้าไม่มีพี่เลี้ยงคอยโยนผ้ามา
ให้ปีนกลับ... หนึ่งเข้าบ้านไม่ทันอาจตายได้”
“ขอบใจมากนะที่ช่วย... หลิงหลิงสัญญาว่าจะรีบกลับมาส่งหนึ่งให้ทันแต่ว่าทำไมหนึ่งแต่งตัวมาแบบนี้ล่ะ”
“ก็แต่งชุดผู้ชายออกจากบ้านมาเพราะกลัวพี่จันดาสงสัย... แล้วจะเปลี่ยนชุดได้ที่ไหนเนี่ยต้องแต่งหญิงใช่ไหมล่ะถ้าจะไปทำตามแผนของเราน่ะ” ราชาวดีมองชุดแมนๆ ของตัวเองที่ไปแย่งของน้องสาวที่ชอบสวมชุดแนวสปอร์ตคล้ายทอมบอยมาสวมใส่เพราะไม่อยากให้พี่เลี้ยงต้องกังวลมากนักกับการหนีออกจากบ้านยามค่ำคืน...
“ก็แน่นอนล่ะ... ถุงนั่นคือชุดที่หนึ่งเตรียมมาเปลี่ยนใช่ไหม... หนึ่งปีนไปเปลี่ยนที่หลังรถได้ไหม... มีเวลาไม่มากคนของเราบอกว่าพี่เราพานังนั่นไปผับแล้ว... เราต้องไปที่นั่นก่อนที่พี่ภพเทพจะพานังนั่นขึ้นห้องไม่อย่างนั้นแผนเราไม่สำเร็จ” หลิงหลิงเร่งเร้าเพื่อนสาว...
“ตายๆ จะให้เราแก้ผ้าบนนี้แล้วเปลี่ยนหลิงหลิงคิดได้ยังไงน่ะ...” ราชาวดีบ่นแต่ก็ปีนไปด้านหลังเพราะต้องทำตามที่ตกลงกับเพื่อนไว้ด้วยความที่ตกลงเรื่องผลประโยชน์ที่เอื้อต่อกันเอาไว้แล้วยังไงหล่อนก็ต้องทำตามที่หลิงหลิงต้องการ... “อย่าแอบดูเรานะ... ขอยืมผ้าห่มที่อยู่หลังรถพันตัวด้วย”
“หนึ่งน่ารักที่สุดเลย... ขอบคุณมากนะ... เราไม่แอบดูหรอกเราไม่ใช่ผู้ชายเสียหน่อยแต่ก็อยากมองนะหนึ่งอึ๋มขนาดนั้นเราชักอยากเบี่ยงเบน”
“พูดเรื่อยเปื่อยไป... เธอเหรอจะเบี่ยงเบนลง... เลิกกรี๊ดผู้ชายให้ได้ก่อนเถอะแม่คุณไอ้อึ๋มก็มีเหมือนกันไม่เห็นต้องมาเบี่ยงเบนเพราะเห็นว่าหนึ่งอึ๋มเลย...” ราชาวดีบ่นเพื่อนสนิทไปพลางเปลี่ยนชุดไป... หลังจากการเปลี่ยนชุดอย่างระแวดระวังในขณะที่รถยนต์ยังวิ่งทำให้ค่อนข้างทุลักทุเล... แต่โชคดีที่ชุดเดรสผ้ายืดเนื้อดีสีแดงไม่ได้ยากต่อการสวมใส่เท่าไหร่นักทำให้เปลี่ยนชุดได้ในเวลาอันรวดเร็ว
“อื้อหือโป๊สะบัดได้ใจจริงๆ”หลิงหลิงมองชุดเกาะอกที่อยู่บนเรือนร่างสวยของเพื่อนสาวหากว่าอยู่บนเนื้อตัวคนอื่นมันคงไม่โป๊แต่ว่าราชาวดีนั้นมีหน้าอกหน้าใจล้นหลาม... ผิวขาวผ่องสีน้ำนมกับ
ดวงหน้าสวยโฉบเฉี่ยวทำให้น่ามองขนาดว่าหลิงหลิงเป็นผู้หญิงยังคิดว่าสวยไม่อยากคิดว่าผู้ชายได้เห็นคงน้ำลายหก... “หนึ่งสวยขนาดนี้... แผนเราไปได้สวยแน่นอนแต่หนึ่งแต่งหน้ามาอ่อนไปนะลงลิปสติกสีแดงจัดๆ เหมือนชุดไปเลยดีกว่า” หลิงหลิงชมและแนะนำไปด้วย...
“ฮื่อรู้แล้วล่ะ... ตอนออกมาแต่งชายไงพี่จันดาคงตกใจเป็นลมถ้าจะทาปากแดงมาตั้งแต่ตอนนั้น...”
เสียงหัวเราะคิกคักของสองสาวเพื่อนสนิทดังก้องรถราชาวดีหยิบลิปสติกสีแดงสดออกมาแล้วบรรจงทาลงไปบนเรียวปากอิ่ม... ดวงหน้าที่แต่งไว้บางๆ อย่างเตรียมพร้อมนั้นสวยโดดเด่นเซ็กซี่เข้ากับชุดแดงได้อย่างภาคภูมิ... ขนาดว่าหลิงหลิงจอดรถติดไฟแดงหันมามองแล้วยังร้องโอ้โฮ...
“จ้างร้อยเล่นล้านจริงเพื่อนฉัน...” หลิงหลิงหัวเราะน้อยๆ พอรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนหล่อนที่สนิทกันตั้งแต่เรียนโรงเรียนนานาชาติด้วยกันที่ฮ่องกงจนกลับมาเรียนมหาวิทยาลัยที่ไทยก็ยังเรียนที่เดียวกันนั้นจะสวยเซ็กซี่ได้ขาดนี้เพราะปรกติแล้วราชาวดีเป็นสาวสวยหวานเหมือนพวกนางเอกแต่ไม่นึกว่าเมื่อแปลงโฉมจากนางฟ้าสุดสวยใจดีเป็นนางร้ายจะสวยจัดชวนมองกว่าเดิมเสียอีก...
“จ้างร้อยที่ไหนเล่า... สิ่งที่หลิงหลิงเอามาตอบแทนค่าที่หนึ่งไปช่วยปัดเป่าผีร้ายๆ ที่หลอกหลอนพี่ชายหลิงหลิงน่ะมันมีค่ามากสำหรับหนึ่งหนึ่งต้องตอบแทนให้คุ้มค่าอย่างไรล่ะ...
“จ้า... ยังไงก็ขอบใจนะขอบใจมากที่สุดที่เข้าใจเราและไม่คิดว่าแผนเราคือแผนบ้าๆ หนึ่งเป็นคนเดียวเลยที่เข้าใจเรามากที่สุดมาโดยตลอด”
“อย่าทำซึ้งสิจ๊ะเดี๋ยวหนึ่งตีหน้าร้ายไม่ลงนะเออ”
“ก็ไม่ต้องตีหน้าร้ายแต่วีนนังนั่นให้แตกพ่ายเลิกยุ่งกับพี่ชายของเราสักที”
“นั่นแหละจ้ะเค้าเรียกบทร้าย...”
“ร้ายได้ยังไงจ๊ะบทที่หนึ่งเล่นนี่บทนางเอกถูกคนอื่นแย่งคู่หมั้นนะจ๊ะ...ว่าแล้วก็ลืมนี่แหวนจ้ะแหวนประจำตระกูลของเรา
แม่นั่นจะได้เชื่อสนิทว่าเธอคือคู่หมั้นของพี่ภพเทพจริงๆ ”
หลิงหลิงถอดแหวนจากนิ้วนางข้างขวามาให้ราชาวดีสวมในนิ้วนางข้างซ้ายอย่างพอดิบพอดี... แหวนเพชรเม็ดเดี่ยวบนเรือนทองเนื้อดีแต่ดีไซน์ค่อนข้างเก๋เพราะว่ามีการใส่พลอยไพลินเล็กๆ เป็นเส้นรอบวงแหวนหญิงสาวสวมมันได้พอดีก่อนจะนั่งเงียบๆ เรียกกำลังใจให้ตัวเอง...
สิ่งที่ราชาวดีตกลงกับหลิงหลิงคือราชาวดีจะต้องทำตัวเป็นคู่หมั้นของภพเทพพี่ชายของหลิงหลิงแล้วก็โผล่ไปขัดขวางการเดตแบบสนิทสนมสุดๆ ของเขากับนาตาชาหรือยัยเห็บแนตตี้ที่หลิงหลิงชอบเรียก
นาตาชาเป็นดาราที่ดังมากหลิงหลิงเล่าว่าภพเทพพี่ชายของหล่อนกำลังต้องการแต่งงานกับใครสักคนแล้วนาตาชาก็ดูเพียบพร้อมในสายตาเขา... ภพเทพไม่ฟังเสียงคนรอบข้างเลยเขาเดินหน้าเดตกับดาราสาวปล่อยข่าวการคบหาให้ดังไปทั้งฝั่งไทยฝั่งฮ่องกงแล้วนาตาชาก็พูดออกสื่ออย่างหน้าชื่นตาบานว่ากำลังดูใจอยู่กับมหาเศรษฐีฮ่องกงสิ่งนั้นทำให้หลิงหลิงทนไม่ได้ต้องบินกลับมาขอร้องให้เพื่อนสนิทช่วยเหลือเป็นการด่วน...
“แล้วถ้าเกิดว่าสองคนนั้นเขารักกันเราไม่บาปแย่เหรอ”
“สองคนนั้นไม่ได้รักกันพี่ภพเทพจะแต่งงานเพราะแฟนเก่าที่เลิกกันตามมาขอคืนดีเขายังรักผู้หญิงคนนั้นมากแต่ว่าผู้หญิงคนนั้นไปคั่วกับเพื่อนของเขา... พี่ภพเทพคงมองออกว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มาดีและจะตัดใจเขาเลยต้องการแต่งงานกับใครสักคนเพื่อตัดปัญหา... ส่วนยัยเห็บแนตตี้นั่นเธออยู่เมืองไทยเธอไม่อ่านข่าวดาราบ้างหรือไง... เราอยู่ฮ่องกงตามอ่านข่าวแม่นี่ทางอินเทอร์เน็ตอย่างเดียวยังแทบอยากกราบงามๆ ในความร่านที่แสนเหนือชั้นของแม่นี่... ข่าวฉาวมีตลอดไม่ได้ถูกกล่าวหาลอยๆ ด้วยนะหลักฐานเพียบที่สำคัญคนที่เราส่งมาทดสอบความร่านของแม่นี่ก็ได้ฟาดแม่นี่ทั้งสามคนแล้วเธอคิดว่าเราจะให้คนแบบนี้แต่งงานไปเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของตระกูลไหม”
ราชาวดีจำคำพูดที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นของหลิงหลิงได้...หล่อนอยู่เมืองไทยก็ทำแต่งานไม่ได้สนใจวงการบันเทิงเลยแม้หล่อนจะสวยเข้าตาจนมีคนชักชวนเข้าวงการแต่การทำงานธุรกิจของหล่อนสำคัญกว่าหล่อนจึงไม่รู้เรื่องในวงการที่หลิงหลิงบอกเลยแต่พอค้นข่าวนาตาชาดูก็เห็นด้วยกับหลิงหลิงผู้หญิงคนนี้ฉาวตั้งแต่เข้าวงการมาตอนอายุสิบเก้าตอนนี้สามสิบเต็มหล่อนก็ยังฉาวสะท้านเมืองที่เป็นดาราดังได้เพราะความฉาวของหล่อนทั้งแย่งสามีชาวบ้านกิ๊กกับคนนั้นแล้วแอบควงคนนี้รวมทั้งข่าวเกาเหลาดาราคนอื่นข่าวถูกจับเพราะปาร์ตี้ยาอีแต่ก็รอดมาได้เพราะแค่ไปมั่วเซ็กซ์ในปาร์ตี้ไม่ได้เสพยาฉี่เลยไม่เป็นสีม่วง
ข่าวที่ว่ามานี่ดูรู้ว่าไม่ได้ถูกใส่ร้ายเลยเพราะว่าหลักฐานเพียบทั้งคลิปวิดีโอภาพนิ่งไฟล์เสียงที่นาตาชาผู้มีเสียงเป็นเอกลักษณ์โทรออดอ้อนสามีคนอื่น... แน่นอนว่าหากภพเทพแต่งงานกับนาตาชาเข้าคนไทยคงได้หัวเราะเยาะเขาเหมือนที่หลิงหลิงบอกหล่อนจึงคล้อยตามที่จะช่วยเหลือหลิงหลิงโดยมีข้อแลกเปลี่ยนคือให้หลิงหลิงจัดหาแพกเกจเที่ยวต่างประเทศที่รวมค่าตั๋วโดยสารที่พักและพ็อกเก็ตมันนี่ให้หล่อนเพื่อที่หล่อนจะได้มอบมันให้กรรณิการ์เป็นของขวัญที่น้องสาวจบการศึกษาการช่วยเหลือครั้งนี้นอกจากจะทำให้เพื่อนสบายอกสบายใจแล้วหล่อนยังสามารถหาของขวัญที่ดีให้กับน้องสาวได้เพราะลำพังหล่อนเองคงไม่มีทางหาเงินได้มากขนาดนั้นเพื่อสานความฝันของน้องสาวในการไปเที่ยวต่างประเทศหลังเรียนจบให้เป็นจริงในสภาวะที่ที่บ้านขาดเงินหมุนเวียนอย่างหนัก...
การช่วยหลิงหลิงจึงเป็นการเอื้อผลประโยชน์กันแบบวินวิน
ราชาวดีจึงยอมทำและทุ่มเทเต็มที่กับภารกิจรักลวงโลกนี้...
“หาอะไรนะ.... เข้าห้องพักไปแล้วเหรอบ้าจริง” หลิงหลิงจูงเพื่อนมายืนในผับหรูหรากลางเมืองแห่งหนึ่งอารมณ์เสียเล็กน้อยที่มาไม่ทัน... การมาขวางการเดตของทั้งคู่เมื่อมีพยานมันช่วยได้ดีกว่า... แต่หลิงหลิงกับเพื่อนก็ไม่มีทางเลือกนั้นเมื่อทั้งคู่ใจร้อนขึ้นห้องพิเศษของผับนี้ไปเสียแล้ว...
“รู้ไหมว่าห้องไหนนำพวกฉันขึ้นไป” หลิงหลิงสั่งคนที่หล่อนให้มาประกบห่างๆ
“เอ่อ....”ผู้ชายสามคนที่แต่งชุดเหมือนนักท่องราตรีทั่วไปทำท่าอึกอัก...
“อึกอักอะไรมีอะไรก็ว่ามาเถอะ” เพราะถูกเลี้ยงดูมากับผู้ชายรวมทั้งครอบครัวมีกิจการใหญ่โตอยู่แวดวงมาเฟียฮ่องกงที่ผันมาทำธุรกิจที่ขาวสะอาดทำให้หล่อนแข็งแกร่งและกล้าต่อกรกับผู้ชายและเมื่อเป็นเจ้านายผู้ออกคำสั่งลูกน้องผู้ชายอกสามศอกก็เกรงหล่อนเพราะความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวของหล่อน...
“คุณภพเทพจับได้ว่าคุณหลิงหลิงให้เรามาตาม.... ท่านฝากมาบอกว่าอย่าขัดขวางท่านและไปหาผู้ชายแต่งงานด้วยแทนการมาขวางการแต่งงานของท่านครับ” ชายหนุ่มบอกให้ครบทุกคำพูด... ราชาวดีแอบหัวเราะกิ๊กส่วนหลิงหลิงควันออกหูเมื่อได้ยิน...
“มันจะมากไปแล้ว... ฉันอุตส่าห์หวังดีจะชี้ให้พ้นจากทางนรกไม่ต้องโดนหาว่าโง่เพราะถูกสวมเขาไม่ต้องให้นังเห็บนั่นมาเกาะดูดเลือดยังคิดว่าฉันยุ่งงั้นเหรอ... บอกมาว่าพี่ชายฉันพานังนั่นขึ้นห้องไหน” เพราะตามสืบมาพักใหญ่แล้วถึงได้รู้ว่าห้องซูเปอร์วีไอพีที่ระดับพี่ชายของหล่อนจะขึ้นไปใช้บริการของผับนี้มีเพียงสี่ห้องเท่านั้น... ตัวหล่อนเองก็มีคีย์การ์ดพิเศษของผับนี้เช่นกันเพราะเจ้าของสถานที่คือเพื่อนสนิทของภพเทพพี่ชายหล่อนที่มาเปิดแหล่งท่องเที่ยวหย่อนใจเอาไว้ดักสาวที่มาท่องราตรีคลาสหรูๆ มานอนกกห้องซูเปอร์วีไอพีที่ว่านั่นก็สำหรับกลุ่มเพื่อนของเขาสี่คนนั่นเองเพียงแต่หลิงหลิงไม่ได้มาที่นี่เลยเพราะไม่ชอบเที่ยวกลางคืนจึงไม่รู้ว่าห้องไหนกันแน่ที่พี่ชายของหล่อนจองเป็นขาประจำ...
“เอ่อ... คุณภพเทพบอกว่าไม่ต้องตามครับ... ครั้งนี้คุณภพเทพ
ไปที่ใหม่เราก็ถูกการ์ดคุณภพเทพกักตัวไว้ที่นี่” ชายหนุ่มบุ้ยให้หลิงหลิง
มองไปยังอีกโต๊ะของผับที่อยู่ไม่ห่างกันมีกลุ่มบอดีการ์ดของภพเทพที่อายุมากกว่าเจนสนามกว่าอยู่อีกกลุ่มหนึ่ง... เมื่อมองไปกลุ่มนั้นก็ค้อมหัวให้...
“ค้นหาจีพีเอสของเจียหย่งเหวินหาให้เจอว่าเขาอยู่ที่ไหนของกรุงเทพฯฉันจะไปตามหา” หลิงหลิงสั่งให้คนของหล่อนติดตามหาพี่ชายโดยให้ค้นหาพิกัดของบอดีการ์ดมือขวาของพี่ชายเขาอยู่ที่ไหนพี่ชายหล่อนก็ต้องอยู่ที่นั่นแน่นอน
คนของหลิงหลิงทำหน้าอึกอัก... แต่ก็ยอมทำตามเพราะ
หลิงหลิงอาจจะควักปืนมาจ่อหัวเข้าให้โทษฐานไม่ทันใจ...
ตำแหน่งที่อยู่ที่สามารถค้นหาได้ตามพิกัดของโทรศัพท์มือถือของบอดีการ์ดมือหนึ่งของภพเทพที่ไม่รู้ว่าหลิงหลิงไปใช้วิธีไหนให้เขายอมเป็นไส้ศึกให้กับหลิงหลิงทั้งที่เขาผู้นั้นเป็นบอดีการ์ดมือดีและเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของภพเทพแต่กลับถูกหลิงหลิงข่มเหงเอาง่ายๆ จำได้ว่าเขายอมร่วมมือกับหลิงหลิงทุกอย่างจนน่าสงสัย...
“พิกัดอยู่ที่ตึกนี้... แหมคิดจะสับขาหลอก... ไม่รู้หรือไงว่าเรามีคนของเขาอยู่ในกำมือ” หลิงหลิงหัวเราะเสียงเหี้ยมๆ “พวกนายร่วมมือกับพี่ชายฉันหรือเปล่า” เพราะไปแอบซื้อตัวคนของพี่ชายมาได้หล่อนจึงค่อนข้างระแวงเล็กน้อยว่าจะเสียคนของตนเองไปด้วยเหตุผลเดียวกัน...
“ไม่ใช่ครับ... เราแค่บอกตามที่คุณภพเทพสั่งไว้... คุณภพเทพ
อาจจะตั้งใจบอกอย่างนั้นเพราะไม่รู้ว่าคุณหลิงสามารถติดตามคนที่ตามเขาทุกเวลาได้”
“ดี... ไปเซอร์ไพรส์สักหน่อย... ชอบหาว่ายุ่งคราวนี้จะยุ่งอีกขอครั้งเดียวเด็ดๆ เน้นๆ รับรองว่าเลิกกันแน่... ไม่ต้องบอกการ์ดของพี่ภพเทพนะว่าฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ถ้าเขาถามพวกนายก็บอกแค่ว่าฉันกับเพื่อนไม่ตามพี่ภพเทพแล้วแต่จะเที่ยวต่อที่นี่แทน... แล้วฉันจะแอบขึ้นไปที่ทางขึ้นวีไอพีแล้วไปคุยกับพี่ชายเองขอบใจพวกนายมากเที่ยวต่อให้สนุกเถอะสาวๆ ปรายตามองมาหลายรอบแล้ว” หลิงหลิง
พูดอย่างมั่นใจแล้วจูงแขนราชาวดีให้ตาม
“โอ้โหหลิงหลิงฉันเพิ่งเคยเห็นตอนเธออยู่กับคนของเธอช่างต่างกันกับตอนที่เราเรียนด้วยกันอยู่มหาวิทยาลัยด้วยกันจริง” ราชาวดีบอกเพื่อน “เธอเหมือนเจ้าแม่มาเฟียอย่างไงอย่างนั้นเลย”
“คุณหนูมาเฟียก็พอย่ะ... ฉันอยู่ต่อหน้าพวกนี้ต้องเข้มแข็งและเป็นผู้นำไม่ใจเด็ดและไม่รู้จักคุมคนให้ได้ก็จะเป็นจุดอ่อนได้...”
“ถ้าอย่างนั้นท่าทางคุณหนูแบ๊วๆ ก็เป็นส่วนลึกๆ ที่เธอไม่แสดงออกกับที่บ้านแต่มาแสดงออกกับเพื่อนๆ แทนใช่ไหม”
“ที่บ้านก็พอแสดงได้แต่กับไม่กี่คนหรอก” ประกายตาของ
หลิงหลิงยิ้มอย่างมีเลศนัยราชาวดีไม่ได้สนใจนักเพราะหล่อนหันไปมองคนสองคนที่กำลังเดินมาทางหล่อนกับหลิงหลิงเหมือนจะทักทาย...
“เฮ้ยนั่น” หลิงหลิงอุทาน “นั่นมันคนที่แฟนเก่าพี่ชายฉันไปกกด้วย... ถังเหว่ยหลงเจ้าของโรงแรมในเครือไฟว์ดรากอนเขาเป็นเพื่อนสนิทพี่ชายฉันแต่ตอนนี้น่าจะเลิกคบกันแล้ว” หลิงหลิงกระซิบแต่ก็ทำตัวมีมารยาทเพราะว่าอยู่ในวงการธุรกิจแม้เรื่องส่วนตัวจะบาดหมางแค่ไหนแต่ก็หนีไม่พ้นที่จะร่วมงานกันเพราะฮ่องกงก็เป็นเกาะเล็กกลุ่มธุรกิจยักษ์ใหญ่ที่ถือครองอยู่ก็รู้จักกันในวงแคบ
ถังเหว่ยหลงกับพี่ชายหล่อนก็เป็นสองขั้วอิทธิพลที่พึ่งพากันเรื่องธุรกิจและเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกันแม้ว่ายังบาดหมางกันเรื่องส่วนตัวเพราะผู้หญิงร่านๆ อย่างแฟนเก่าของพี่ชายหล่อน...
“พี่ถังเหว่ยหลง” หลิงหลิงในฐานะผู้น้อยทำความเคารพ
ชายหนุ่ม... เขาปรายตามองหลิงหลิงและเพื่อนแล้วพยักหน้ายิ้มทักทาย...
ราชาวดีเงยหน้ามองเห็นดวงตาเข้มคมของคนร่างสูงใหญ่ในความมืดมิดหล่อนยังเห็นสายตาเขาวาวเรืองแสงเขาเข้ามาทักก่อนก็จริงแต่สายตาเขาไม่ได้เป็นมิตรมากมายนัก... แต่คงมาทักตามมารยาทมากกว่าหล่อนคิดว่าหล่อนไม่เกี่ยวข้องกับเขาจึงไม่มองไม่ทักเขาและถอยห่างออกมาให้หลิงหลิงกับเขาคุยกันเองอย่างยอมเสียมารยาท....
“มาเที่ยวหรือหลิงหลิง”
“ใช่ค่ะ... ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเจอกันที่เมืองไทยนะคะ...”
“พี่มาติดต่องานนิดหน่อย... เที่ยวให้สนุกเถอะพี่แค่เข้ามาทักไม่รบกวนหรอก”
“ค่ะเที่ยวให้สนุกเหมือนกันนะคะ” หลิงหลิงยิ้มให้อย่างหวานหยดร่างสูงใหญ่เดินจากไปรัศมีร้อนๆ อึมครึมก็จางหายหลิงหลิงเบะปากตามไป...
“ทำไมไปทำหน้าใส่เขาแบบนั้นล่ะ”
“เกลียดน่ะสิผู้ชายคนนี้แย่งคนรักพี่ชายเราไปพี่ชายเราถึงได้เสียผู้เสียคนแต่ก็ดีแล้วล่ะได้ผู้หญิงคนนั้นไปก็จนใจเอง... แม่นั่นก็ทนอยู่ด้วยไม่ได้หนีมาขอคืนดีกับพี่ชายเราเห็นว่าหมอนี่ร้ายกาจทุบตี
ทำร้ายร่างกาย... แล้วยังนอกใจอีกแม่นั่นก็โง่เองพี่ชายของเรารักแทบตายอยากแต่งงานด้วยแต่ดันอยากไปเป็นผู้หญิงของถังเหว่ยหลง
สุดท้ายไม่วายหนีกลับมาแทบไม่ทัน...”
“ฮื่อมาเฟียนี่น่ากลัวเนาะ” โชคดีที่นายภาวันบิดาของหล่อนทำงานสุจริตแม้ว่าจะดีลกับลูกค้าที่ฮ่องกงเป็นตลาดหลักแต่ว่าก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับคนในวงการนี่เท่าไหร่ไม่อย่างนั้นคงได้มาข้องเกี่ยว
กับคนพวกนี้แน่...
“ไม่ทุกคนหรอกเรากับพี่ชายเราไงพี่ชายของเราใจดีนะไม่ได้ไปกระทำใครหรอกส่วนใหญ่เป็นผู้ถูกกระทำเสียมากกว่า... ดูตอนที่เราไปโวยวายสิพี่ชายเราจะด่าจะต่อว่าเราไหม”
เพราะมั่นใจจากหลิงหลิงว่าพี่ชายหล่อนจะไม่โกรธไม่ได้
ต่อว่าหล่อนมากมายอะไรเลยมันทำให้หล่อนกล้ารับปากที่จะช่วย
หลิงหลิงเพราะจำภาพพี่ชายของหลิงหลิงที่หล่อนเคยเจอสองสามครั้งได้ว่าเขาใจดีไม่ได้หน้าตาน่ากลัวเหมือนถังเหว่ยหลง...
หลิงหลิงจูงแขนราชาวดีขึ้นไปชั้นพิเศษวีไอพีโดยบัตรผ่านของแขกพิเศษที่หล่อนมีทำให้ไปได้ทุกที่ของผับหรูแห่งนี้... ที่หน้าห้องวีไอพีห้องหนึ่งมีบอดีการ์ดของภพเทพยืนอยู่บอกชัดเลยว่านาตาชา
ต้องอยู่ข้างในห้องนั้นกับเขา...
บอดีการ์ดสามคนเดินมาขวางหน้าประตูเมื่อหลิงหลิงจะจูงมือราชาวดีเข้าไป...
“ถอยออกไป...”
“อย่าไปรบกวนคุณภพเทพเลยครับคุณหนู”
“เลิกเรียกฉันว่าคุณหนูแล้วก็ถอยไป” หลิงหลิงกวาดตามองทุกคนการ์ดสองคนถอยเพราะรู้ดีว่าคุณหนูหลิงหลิงนั้นแสนเอาแต่ใจซ้ำขัดใจเมื่อไหร่เป็นได้เจ็บตัวมีเพียงเจียหย่งเหวินหัวหน้าบอดีการ์ดของภพเทพเท่านั้นที่ยังยืนขวางคุณหนูหลิงหลิงอยู่คนเดียว...
“เจียหย่งเหวินบอกให้ถอยไป... ฉันยังไม่อยากมีปัญหากับนาย
... ขอเคลียร์ปัญหากับพี่ชายฉันก่อน” หลิงหลิงจ้องหน้าเจียหย่งเหวิน
เหมือนจะฟาดฟันกันด้วยสายตาอยู่พักหนึ่งเจียหย่งเหวินก็ถอนหายใจแล้วเดินเบี่ยงออก...
หลิงหลิงยิ้มหวานให้เจียหย่งเหวินแล้วหล่อนก็เคาะประตูห้องแรงๆ เคาะอยู่พักใหญ่จนเจ็บมือ... เจียหย่งเหวินดึงมือหล่อนเอาไว้หลิงหลิงกำลังจะหันมาด่าแต่เขาพูดแทรกขึ้นมาก่อน...
“เดี๋ยวผมเคาะแทน” ความหวังดีจากคนตัวสูงกว่าแข็งแรงกว่าทำให้หลิงหลิงถอยมายืนซ้อนหลังเขา
เสียงเคาะจากแรงผู้ชายที่หนักแน่นขึ้น... ทำให้แก้วหูทุกคนแทบแตกแล้วสุดท้ายคนในห้องก็ทนไม่ได้ภาพของภพเทพนุ่งผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวยืนจังก้าหน้าโหดอยู่ตรงบานประตูทำให้ราชาวดีกลืนน้ำลายลงคอก้าวถอยอัตโนมัติหนึ่งก้าวเพราะรู้สึกปอดแหกอย่างบอกไม่ถูก...
ไหนบอกว่าพี่ชายใจดีไงยัยหลิงหลิงหน้าดุบอกอารมณ์โกรธอย่างกับสิงโตโดนเเย่งเนื้อหวาน... หล่อนล้มเลิกแล้วไปรับจ้างอะไรง่ายๆ หาเงินเป็นของขวัญให้น้องดีไหมนะ...
