กระท่อมเชิงเขา

เสียงของเด็กแรกเกิดร้องลั่นในยามรุ่งอรุณของวันใหม่ จางหย่งหยุดนิ่งฟังเสียงอันไพเราะสดใสที่อยู่ด้านในของกระท่อมหลังจากที่ภรรยาเขาปวดท้องจะคลอดไม่นาน โชคดีที่เขาพาท่านหมอมาได้ทันเวลา

“คลอดแล้วๆ ท่านได้ลูกสาวนะ แข็งแรงดีมาก"

ท่านหมออุ้มเด็กทารกออกมาหลังจากที่ทำความสะอาดและห่อตัวให้เสร็จเรียบร้อยแล้วอุ้มออกมาส่งให้จางหย่ง

“ภรรยาข้าเล่าท่านหมอ”

จางหย่งยื่นมือสั่นๆ ไปรับลูกสาวมาอุ้มไว้ เขาไม่กล้ากอดแรงกลัวว่าลูกน้อยเขาจะหายใจไม่ออก ท่าทางเขาดูเก้ๆ กังๆ มากจนทำให้ท่านหมออดขำมิได้ จางหย่งยิ้มเขิลอายเล็กน้อยแล้วถามถึงภรรยา

“นางปลอดภัยดีนางแค่อ่อนเพลียเล็กน้อยท่านดูแลนางให้ดี ต้มน้ำร้อนให้ดื่มมากๆ ระวังอย่าให้ถูกลมเย็น”

“ข้าเข้าใจแล้วขอบคุณท่านหมอมาก”

เขายื่นถุงเงินที่มีอยู่ทั้งหมดให้ท่านหมอเป็นค่าคลอด ถุงเงินนี้เขาเก็บมาไว้ให้เป็นค่าคลอดบุตรของภรรยาเขาโดยเฉพาะ จะเป็นลูกสาวหรือลูกชายเขาก็เอาทั้งนั้น ท่านหมอก็รับมาอย่างยินดีแม้ว่าจางหย่งจะไม่มีให้เขาก็ไม่ว่าอะไร เขารู้จักกับจางหย่งผู้นี้เมื่อสองเดือนก่อน จางหย่งพาภรรยาท้องแก่เดินทางมาจากไหนไม่รู้ทั้งคู่นอนหมดสติอยู่ชายป่าที่เขาไปเก็บสมุนไพรเขาจึงได้ช่วยเหลือไว้ และให้มาสร้างที่พักที่นี่เป็นที่ดินว่างเปล่าและรกร้างมานาน

จากที่เขารู้จักจางหย่งมาในระยะสองเดือนนี้จางหย่งนั้นเป็นคนซื่อสัตย์ขยันขันแข็ง เขาเล่ามาเพียงคร่าวๆ ว่าเขาถูกตัดชื่อออกจากตระกูล และไม่ให้ใช้แซ่ของตระกูลด้วยแต่เขาก็ไม่ได้บอกว่าแซ่อะไร บอกแต่เพียงว่าขอให้มั่นใจว่าเขามิได้เป็นผู้ร้ายหนีคดี

เดิมเขาไม่ได้ชื่อจางหย่งตั้งแต่ถูกไล่ออกจากตระกูลพร้อมภรรยาและไม่ให้ใช้แซ่เดิมด้วยเขาก็ทิ้งทุกสิ่งอย่างไว้ที่นั่นทั้งหมดทั้งชื่อและแซ่ เขามาตั้งชื่อตัวเองว่าจางหย่งภรรยาชื่อจางลี่ไม่มีแซ่ออกเดินทางเรื่อยมาอย่างไร้จุดหมายเขาเดินทางมาสองเดือนเต็มจนสมบัติติดตัวมาหมด เขาและภรรยาตกลงกันว่าหากจะตายก็ตายด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูก จนกระทั่งมาหมดสติที่ชายป่าและได้รับการช่วยเหลือจากหมอจู

หมอจูช่วยเหลือเขาและสอนเขาหาสมุนไพรไปขาย เขาเป็นคุณชายใหญ่ในตระกูลสมุนไพรก็เคยเห็นเคยซื้อแต่ไม่เคยเก็บ เขาก็ต้องใช่เวลาปรับตัวหลายวันกว่าจะรู้จักว่าสมุนไพรชนิดไหนขึ้นที่ใด บางอย่างขึ้นตามซอกหิน บางอย่างขึ้นตามไม้แห้งผุ บางอย่างขึ้นในที่ชื้น และอีกอย่างต้นแห้งที่เขาเคยเห็นก็ไม่เหมือนต้นสดที่อยู่ในดิน สมุนไพรที่เขาหามาได้ก็นำไปขายบ้างเก็บไว้ต้มให้ภรรยาดื่มบ้าง เขาพบโสมต้นอ้วนใหญ่หลายต้นเขาดีใจมากเขาขุดมาเก็บไว้ทั้งหมดรอให้ภรรยาเขาแข็งแรงก่อนค่อยนำไปขาย ป่านี้มีสมุนไพรมากมายและอุดมสมบูรณ์มาก เขาเก็บสมุนไพรมาหลายชนิดแม้แต่เห็ดหลินจือเขาก็มีและเลือกขายแต่สมุนไพรที่ราคาพอประมาณ สมุนไพรที่ราคาแพงเขาเก็บเอาไว้ก่อน เขาขายสมุนไพรพอได้เงินซื้อข้าวและเก็บไว้เป็นค่าคลอดภรรยาเท่านั้นที่เหลือเก็บไว้ทีหลัง

กระท่อมหลังนี้เขาก็ตัดต้นไผ่ในป่ามาสร้างพอได้หลบฝนหลบหนาวบ้าง เขาได้ตัดสินใจแล้วว่าจะตั้งรกรากที่นี่ แม้ที่นี่จะห่างไกลเมืองมากแต่ก็เป็นเรื่องดี ไม่ใครมาสร้างความวุ่นวายให้เขาและภรรยาอีก เขาหนีมาหลายพันลี้ขนาดนี้คนเหล่านั้นคงไม่ตามมาถึงที่นี่หรอก เขาเป็นทายาทสายตรงแต่ต้องถูกขับไล่ออกจากจวน ไม่พอยังถูกขับออกจากตระกูลอีกหลังจากที่ท่านพ่อเขาสิ้นลมโดยไม่ทราบสาเหตุ ท่านย่าของเขาก็ให้บุตรชายคนรองขึ้นเป็นเจ้าบ้านแทนเขา เขาถูกคนผู้เป็นอาสะใภ้ไล่ออกจากจวน หลังจากวันนั้นและถูกไล่ตามฆ่า เขาก็ไม่รู้ว่าท่านย่าและท่านอาของเขาสมรู้เรื่องนี้หรือไม่ แต่เขาก็ไม่อาจจะเสี่ยงทิ้งภรรยาท้องแก่ไปสืบข่าวได้เขาจึงตัดใจจากมาแต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้ว ใครอยากได้สมบัติเหล่านั้นก็ให้เขาไปขอเพียงอย่ามายุ่งกับครอบครัวเขาเป็นพอ

ครั้งนี้คงต้องเอาไปขายเสียแล้ว เขาจะซื้อที่ตรงนี้และสร้างบ้านที่แข็งแรงเพื่อให้ภรรยาและลูกน้อยอยู่อย่างสุขสบาย เขาจะหาพืชกินได้มาปลูกไว้ เขาไปเรียนรู้วิธีปลูกพืชมาจากชาวบ้าน ชาวบ้านแถวนี้ให้ความเคารพหมอจูมากจึงเอ็นดูเขาและภรรยา  บางทีก็เอาผักมาให้บ้างก็เอาไข่เป็ดไข่ไก่มาให้ เขาเก็บไข่ไว้ให้ภรรยากินเพราะท่านหมอบอกว่าอาหารเหล่านี้ดีต่อลูกในท้องมาก

จางหย่งดูแลบุตรสาวอย่างเก้ๆ กังๆ แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี เขาจะต้องเรียนรู้อีกมากกับการใช้ชีวิตด้วยตัวเอง เกิดมาก็มีแต่คนทำให้ทุกอย่าง แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยทุกอย่างมีแต่สาวใช้ทำให้ ระหว่างเดินทางเขาก็หัดซักเสื้อผ้าทั้งของตนเองและภรรยา อาหารก็ฝึกจากภรรยาแรกๆ ก็เป็นลูกมือหลังๆ มาก็ทำเป็นบ้างแล้ว เขาดูแลบุตรสาวรอในระหว่างที่ภรรยาหลับพักผ่อนอยู่ ไม่นานภรรยาก็ตื่น และเติมถ่านใส่ในเตาให้ความอบอุ่น

“ท่านพี่ลูกล่ะ”

“ลูกอยู่นี่อย่างไรล่ะลี่เอ๋อร์เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บมากหรือไม่”

จางหย่งวางให้บุตรสาวนอนลงข้าง ๆ ภรรยาไว้สักพักแล้ว เขาเอาผ้ามาซับเหงื่อให้ภรรยาเบาๆ

“ท่านพี่เสียใจหรือไม่ที่ลูกเราไม่ใช่ลูกชาย”

จางหย่งส่ายหน้าเอื้อมมือสัมผัสแก้มลูกเบา ๆ เขาไม่กล้าจับแรงกลัวแก้มลูกช้ำ

“เจ้าอย่าคิดมากน้องหญิง ลูกจะเป็นหญิงหรือชายเขาก็คือลูกของพี่"

“ข้าดีใจที่ท่านพูดแบบนี้ ท่านพี่ดูสินางแข็งแรงยิ่งนัก”

เด็กน้อยหลับตายิ้มเล็กน้อยหลังจากที่ได้ดื่มนมแสนอร่อยจากอกแม่จนอิ่มแล้ว

“ลี่เอ๋อร์เราสร้างบ้านอยู่ที่นี่ดีหรือไม่”

“ดีเจ้าค่ะ ที่นี่ดีมาก ๆ ข้าชอบชาวบ้านที่นี่ก็ดีกับพวกเรามาก”

"เช่นนั้นเจ้าอยู่กับลูกก่อนนะพี่จะเอาโสมไปขายที่ตลาด  เพื่อขอซื้อที่ตรงนี้และสร้างบ้านสักหลัง”

“ท่านพี่ไปเถอะไม่ต้องเป็นห่วงข้าอยู่ได้”

จางหย่งเอาเอาถ่านมาใส่เตาเพิ่มและเอาถ่านใส่โถมาวางไว้ใกล้ๆ เพื่อให้ภรรยาเอาใส่เตาได้สะดวก ถ่านนี้เขาเผาเองโดยมาชาวบ้านสอนเขาอีกเช่นกัน เขาเอาโสมไปเพียงสามต้นเท่านั้นไม่กล้าเอาไปมาก โสมนี้น่าจะอายุมากกว่าร้อยปีแน่นอนเขามั่นใจ คำนวนราคาแล้วน่าจะพอซื้อที่และสร้างบ้านสร้างรั้วบ้านได้อีกด้วย

จางหย่งสะพายย่ามผ้าคู่ใจใบใหญ่ออกไปยืนรอเกวียนที่ปากทางเพื่อเข้าไปตลาดไม่นานเกวียนก็มา

“จางหย่งจะเข้าตลาดรึ”

“ขอรับท่านลุง วันนี้คนเข้าตลาดน้อยเสียจริง”

“ชาวบ้านก็ไม่ได้เข้ากันทุกวันหรอก นอกจากเอาของไปขายหรือซื้อของใช้จำเป็น”

จางหย่งและคนขับเกวียนก็สนิทกันพอสมควรจึงนั่งคุยกันไปตลอดเส้นทางถึงตลาด จางหย่งจ่ายค่าเกวียนสองอีแปะแล้วกำลังจะเดินจากไป

“จะกลับพร้อมกันหรือไม่ ข้าทำธุระเสร็จยามเซินหากจะกลับด้วยก็ไปรอที่ประตูทางออกนะ”

“กลับขอรับข้าจะรอท่านลุงที่ประตูทางออกในยามเซิน”

หลังจากนัดหมายกันแล้วทั้งสองแยกกันทำธุระส่วนตัวของตนเอง จางหย่งมาขายสมุนไพรหลายครั้งจึงพอจะรู้จักร้านที่ให้ราคาดีอยู่บ้าง เขาจึงไม่รอช้ารีบไปยังร้านนั้นทันที แม้ร้านนั้นจะอยู่ห่างไกลกว่าร้านอื่น แต่ก็มั่นใจว่าจะได้ราคาดีและปลอดภัยต่อตัวเขาด้วย ปกติเขาจะไปร้านปากทางเพราะต้องรีบกลับไปดูแลภรรยา

หลงจู้เห็นจางหย่งมาจึงออกมาต้อนรับยิ้มทักทายเช่นเคย หลงจู้ผู้นี้เป็นคนอัธยาศัยดี มักมีอารมณ์ขันเขามาทีไรก็มีเรื่องให้ขำอยู่ตลอดเวลา

“จางหย่งเชิญ ๆ เจ้าหายไปหลายวันเลย”

“ท่านหลงจู้ภรรยาข้าใกล้คลอดข้าจึงไปไหนไม่ได้ วันนี้ข้านำสมุนไพรล้ำค่ามาขายท่านสนใจหรือไม่”

อันที่จริงเมื่อวานเขาก็เข้ามาแต่ไม่ได้มาที่นี่

“สนใจสิ สมุนไพรที่เจ้าหามามีแต่ของชั้นดี วันนี้มีอะไรมารึ”

สมุนไพรแต่ละอย่างที่เขานำมานั้นสมบูรณ์มาก เขาขุดมาทั้งรากและไม่ล้างมา เขาใช้ใบไม้ห่อมาอย่างดี แน่นอนต้นที่สมบูรณ์คนเหล่านี้ย่อมปลูกลงดินเพาะขยายพันธุ์ได้อีก

“ข้ามีโสมมาขายขอรับท่านรับซื้อหรือไม่”

“โสมรึ! เอามาให้ข้าดูก่อนนะ"

จางหย่งหยิบโสมต้นเล็กที่สุดออกมาหนึ่งต้นวางใส่ถาดไม้ตรงหน้าหลงจู้ หลงจู้เห็นโสมต้นนั้นเกิดอาการนิ่งอึ้งชั่วขณะหลังจากที่หยิบมาพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาเอ่ยคำพูดออกมาอย่างตะกุกตะกะติดอ่างโดยไม่รู้ตัว

"สะสะโสมต้นนี้! เช่นนั้น…เช่นนั้นเจ้ารอสักครู่ข้าจะไปตามท่านเจ้าของร้านและท่านผู้เฒ่ามาตรวจสอบและประเมินราคา ท่านผู้เฒ่าเชี่ยวชาญเรื่องโสมอายุกี่ปีเขาดูออก เจ้ารับรองได้เลยว่าเจ้าไม่ถูกกดราคาแน่นอนข้าเอาหัวเป็นประกัน”

หลงจู้พูดอย่างตื่นเต้น นานๆ จะพบโสมสักต้นจะไม่ให้ดีใจได้เช่นไร หลงจู้วิ่งเข้าไปด้านในด้วยความตื่นเต้นจนลืมอายุว่าตนนั้นชรามากแล้ว พอวิ่งไปถึงห้องโถงเขายืนหอบอยู่นานจนผู้เฒ่าหมิงเอ็ดเอา

“อาเกาเจ้านี่นะ อายุปูนนี้แล้วยังวิ่งเช่นเด็กน้อยไปได้ ไม่ดูสังขารเสียบ้าง”

เฒ่าหมิงกำลังเดินหมากล้อมกับเฒ่าซ่งอยู่ถึงแม้ตาจะจดจ้องอยู่บนกระดานแต่หูก็ได้ยินเสียงคนวิ่งและหอบอยู่ใกล้ ๆ

“ท่านผู้เฒ่าหมิงนายท่านซ่งเชิญท่านไปดูบางอย่างกับข้าสักหน่อย”

หลงจู้ทั้งพูดทั้งหอบไม่หยุดเพราะเหนื่อยมากจริงๆ

“มีอะไรที่ทำให้เจ้าเนื้อเต้นจนลืมความชราเล่าอาเกา”

“โสมพันปี! ข้าไม่แน่ใจท่านไปดูสักหน่อยเถิด"

เฒ่าหมิงกำลังหยิบหมากดำขึ้นมาหมายจะวางลงในจุดที่ตั้งใจไว้ก็พลันหยุดชะงัก

“โสมพันปี!”

เฒ่าหมิงและเฒ่าซ่งรีบไปด้านหน้าของร้านทันที โดยไม่สนหมากกระดานนั้นเลยแม้แต่น้อย ทั้งสองเฒ่าวิ่งออกมาก็พบกับชายผู้หนึ่งนั่งอยู่ที่ห้องรับรองจึงตรงรี่เข้าไปถามอย่างตื่นเต้น

“ไหนๆ พ่อหนุ่มข้าขอดูสักหน่อย”

จางหย่งยืนถาดใส่โสมหนึ่งต้นไปให้ผู้เฒ่าที่มาใหม่

“โสมคน…โสมคนจริงๆ พ่อหนุ่มเจ้าไปเจอที่ใด”

ถามไปโดยลืมว่าเป็นคำถามที่ไม่ควรถาม 'ใครเขาจะบอกเล่า'

“เอ่อ…ข้าพบในป่าขอรับท่านผู้เฒ่า”

จางหย่งตอบไปเพียงเท่านั้นก็เขาเจอในป่าจริง ๆ ไม่ได้เจอในบ้านเสียหน่อย

“ข้ารับหมดเจ้ามีกี่ต้นข้ารับหมด โสมนี่ไม่ต่ำกว่าพันปีแน่นอนข้าจะประเมินราคาให้ โสมห้าร้อยปีสองพันโสมนี่ข้าให้สามพันตำลึงทองเจ้าคิดเห็นเช่นไรกับราคานี้”

จางหย่งอึ้งไปชั่วขณะ'แพงขนาดนี้เชียว! '

“ขอรับจริงสิข้ามีทั้งหมดสามต้นขอรับท่านผู้เฒ่า”

จางหย่งตัดสินใจขายทั้งหมดที่ใส่ถุงผ้ามา โสมนี่เขาได้มาเมื่อวานนี้ภรรยาเขานำไปล้างและตากเก็บไว้อย่างดีทุกต้น หลังจากนั้นนางก็ปวดท้องคลอด

“สะสามต้น!”

“ท่านจะรับซื้อทั้งหมดหรือไม่”

“รับ ๆ เจ้าเอามาเลย อาเกาเจ้าไปเตรียมตั๋วแลกเงินมาเก้าพันตำลึงทองเร็วเข้า”

จางหย่งนะโสมอีกสองต้นออกมาไว้ โดยสองต้นนี้ใหญ่กว่าต้นแรกมาก

“ขอรับนายท่าน พ่อหนุ่มรอสักครู่นะ”

“เดี๋ยวๆ อาเกาเจ้าเตรียมมาเพิ่มอีกหนึ่งพัน สองต้นนี่ข้าให้หัวละ 3500 ตำลึงทอง รวมเป็นหนึ่งหมื่นตำลึงทองพอดีเจ้าคิดเห็นเช่นไรพ่อหนุ่ม”

จางหย่งพยักหน้าเบา ๆ ทำหน้านิ่ง ๆ แต่ในใจเขาลั่นรัวกว่ากลองศึกอีก เขาไม่คาดคิดว่าโสมนั่นมันจะได้ราคาดีขนาดนี้ หากคนเหล่านี้รู้ว่าเขามีมากกว่านี้พวกเขาจะทำเช่นไรกัน ไม่ได้ ๆ เรื่องโสมจะให้ใครรู้ไม่ได้เขาจะต้องซื้อหีบไปใส่และเอาไปฝังดินซ่อนไว้ก่อน เก็บไว้ให้ภรรยาเขาสักต้นก็พอ

“พ่อหนุ่มหากเจ้าพบโสมชนิดนี้อีกเจ้ารีบเอามาให้ข้าเลยนะไม่ต้องล้าง ข้าให้ราคาเดิม”

“เอ๋ไม่ต้อล้างทำความสะอาดหรือขอรับท่านผู้เฒ่า”

“โสมนี่มีน้ำมากหากเจ้าตากไม่ดีมันจะเน่าเสีย เจ้าขุดมาได้กี่วันแล้วล่ะ”

“รวมวันนี้ก็สองวันขอรับท่านผู้เฒ่า”

“โสมสดนี่จะใช้ได้เจ็ดวันมันจะเน่าเสีย หากจะเก็บให้ได้นานต้องตากแดดแรงๆ หรือใช้อบในเตาดินให้แห้งสนิท”

จางหย่งพยักหน้ารับรู้กับความรู้ใหม่ที่ได้รับ เขาไม่เคยรู้เรื่องเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย เมื่อก่อนซื้อโสมต้นแห้งก็ไม่ได้รู้ว่าเขาทำกันอย่างไรจางหย่งตัดสินใจอีกครั้งเขาจะขายทั้งหมดทุกต้นที่มี เขารู้ที่เก็บแล้ว ไว้ค่อยไปเก็บอีกก็ได้ไม่เสียหาย

“ท่านผู้เฒ่าหากข้ามีอีกท่านจะรับซื้อหรือไม่”

“รับสิเจ้ามีกี่ต้นข้ารับทั้งหมดข้าจะส่งไปขายในวังเจ้าไม่ต้องห่วงข้ารับรองความปลอดภัยและจะเก็บเป็นความลับ”

“อ่อ เปล่าขอรับข้าหมายถึงหากข้าหามาได้อีก”

“เจ้านำมาเลยข้ารับหมดทุกต้นอายุมากหรือน้อยกว่านี้ก็รับแต่ต้องมากกว่าเจ็ดปีนะ”

จางหย่งรับตั๋วแลกเงินทั้งหมดมาตรวจนับเสร็จก็เอาไปฝากที่โรงรับฝากเงิน เขาเก็บตั๋วแลกเงินไว้เพียงหกพันตำลึงทองเท่านั้นหลังจากนั้นก็ไปติดต่อสอบถามเจ้าหน้าที่กรมที่ดินเรื่องที่ดินบริเวณที่เขาอยู่ เจ้าหน้าที่ให้เขาไปติดต่อกับผู้ใหญ่บ้านก่อนแล้วเจ้าหน้าที่จะตามไปออกโฉนดให้ เมื่อนัดแนะเวลากันเสร็จแล้ว จางหย่งก็เอาตั๋วแลกเงินจำนวนสี่พันตำลึงทองไปแลกเป็นเงินออกมาซื้อของใช้ และไว้ซื้อที่ดิน เขาคำนวนดูคร่าว ๆ แล้วที่ดินตรงนั้นไม่น่าจะแพงคงไม่ถึงสองพันตำลึงทอง

จางหย่งไปเลือกซื้อผ้าเนื้อดีมาสามสี่พับให้ภรรยาไว้เย็บปักและตัดชุดให้บุตรสาว และซื้อผ้าห่มผืนหนามาสองผืนให้คนงานที่ร้านไปส่งที่ประตูทางออกและไม่ลืมซื้อข้าวสารพร้อมเมล็ดพันธุ์ผักหลายอย่างแล้วไปยืนรอเกวียนเพื่อกลับบ้าน ข้าง ๆ ที่เขายืนรอเกวียนอยู่นั้นมีร้านขายซาลาเปาอยู่เขาจึงซื้อมาสามลูก ยืนรอพักใหญ่เกวียนก็มา เขาขนของทุกอย่างขึ้นเกวียน แล้วยื่นซาลาเปาให้คนขับเกวียน

“ท่านลุงข้าซื้อซาลาเปามาฝาก”

“เจ้าเก็บไว้กินเถอะ”

“ข้ามีอีกสองลูกให้ภรรยาข้าแล้ว”

จางหย่งชูห่อซาลาเปาขึ้น

“ขอบใจ ๆ”

คนขับเกวียนเก็บไว้ให้ภรรยาที่บ้านเช่นกัน

“ท่านลุงวันพรุ่งท่านเข้าตลาดอีกหรือไม่”

“ข้าเข้าตลาดทุกวัน วันละเที่ยววันพรุ่งหากเจ้าจะไปด้วยก็ออกมาให้เร็วสักหน่อย”

ขากลับทั้งสองนั่งเกวียนด้วยกันสองคนเช่นเคยโชคดีที่ไม่มีคน ข้าวของมากมายที่จางหย่งซื้อมาจึงมีที่ว่างสำหรับวางของได้เต็มเกวียนพอดี

“เจ้าซื้อของมาเยอะจะเอากลับยังไงไหว ข้าจะไปส่งเจ้าที่บ้านก็แล้วกันข้าไม่คิดเงินเพิ่ม”

“ไม่ได้ ๆ หากท่านจะไปส่งข้าที่บ้านข้าก็ยินดี แต่ข้าจะให้ค่าเกวียนท่าน 20 อีแปะหากท่านไม่เอาข้าคงให้ท่านไปส่งไม่ได้”

“ฮ่าฮ่าเจ้านี่แปลกคนจริงเชียว เอาก็เอาเงินข้าเอาหมดทุกอีแปะนั้นแหละ”

คนขับเกวียนหัวเราะเสียงดัง ใครๆ ก็ชอบนักของฟรีแต่เจ้าหนุ่มนี่กลับไม่เอา แต่ก็ดีเหมือนกันเงินตั้ง 20 อีแปะเชียวนะ

เมื่อมาถึงบ้านคนขับเกวียนก็ช่วยเขาขนของลงเสร็จจางหย่งจ่ายเงินให้ คนขับเกวียนรับเงินแล้วบังคับเกวียนกลับบ้านตนเอง วันนี้เป็นวันโชคดีของเขาจริง ๆ

“น้องหญิงพี่กลับมาแล้ว”

“ท่านพี่กลับมาเร็วจัง ร้านยาว่าเช่นไรเจ้าคะ”

“น้องหญิงเจ้ารู้หรือไม่ว่า โสมของเราอายุนับพันปีเชียวนะ”

“ห๋าจริงหรือท่านพี่”

“จริงสิ นี่เงินทั้งหมดที่ขายโสม อ่อ…ไม่สิมีแบ่งไปฝากที่โรงรับฝากเงินอีกบางส่วน น้องหญิงพี่ซื้อซาลาเปามาฝากเจ้า อร่อยมากพี่กินไปแล้วหนึ่งลูกเจ้ากินเถอะตอนกำลังร้อน ๆ หากเย็นจะไม่อร่อย ก้อนแป้งน้อยของพี่เล่า”

“หลับแล้วเจ้าค่ะท่านพี่”

“เจ้าพักผ่อนเถิดพี่จะไปบ้านผู้ใหญ่สักครู่ ขอซื้อที่ดินแห่งนี้”

“ท่านพี่ไปเถิดไม่ต้องเป็นห่วงข้า”

จางหย่งไปพบท่านหมอจูก่อนเพื่อให้ท่านหมอช่วยรับรองเขาและช่วยคุยอีกแรง หมอจูเป็นที่นับถือของคนในหมู่บ้านมาก เขาเป็นหมอเพียงผู้เดียวที่ยอมมาอยู่ในเขตชนบทถิ่นธุรกันดารเช่นนี้ และเป็นหมอที่เก่งมากทีเดียว เขตอำเภออื่นๆ ที่พบว่ามีโรคระบาด แต่ที่นี่ไม่มี คนที่เจ็บป่วยเล็กน้อยท่านหมอบอกว่าต้องรีบรักษากันแต่เนิ่น ๆ ห้ามปล่อยให้ตนเองป่วยเรื้อรังจะรักษาไม่หาย ค่ารักษานั้นไม่ยากรักษาหายแล้วค่อยไปหาเก็บสมุนไพรมาให้หนึ่งชนิดก็เพียงพอ จะเป็นสมุนไพรทั่วไปแบบใดไม่กำหนด หรือไม่ก็เป็นข้าวสารหรือธัญพืชอย่างใดอย่างหนึ่งก็ได้เช่นกันตามสะดวก

หมอจูพาจางหย่งไปซื้อที่สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ในราคาหนึ่งพันตำลึงทองได้ที่ดินบริเวณนั้นหนึ่งร้อยหมู่พร้อมเจ้าหน้าที่มาออกโฉนดให้ จางหย่งมอบถุงเงินค่าน้ำชาให้เจ้าหน้าที่คนนั้นไปหนึ่งถุงตามมารยาทที่เขาเคยทำเป็นประจำ เขาใส่ถุงไม่เคยน้อยแต่นั่นมันเมื่อก่อนตอนที่เขามีทุกสิ่งทุกอย่างแต่หลังจากที่มารดาสิ้นเขาก็แทบไม่เหลือสิ่งใดอีกเลยนอกจากภรรยาท้องแก่และสมบัติติดตัวเล็กน้อย เจ้าหน้าที่รับถุงเงินมาก็ยิ้มกริ่ม ถุงเงินหนัก ๆ ใครบ้างไม่ชอบ

จางหย่งดีใจมากที่ซื้อที่ได้ในราคาถูก ตั้งร้อยหมูเชียวนะถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ที่นี่มาเพียงสองเดือน ไม่ค่อยรู้ว่าที่นี่มันมีน้ำฝนมากน้อยเพียงไรทำนาได้หรือไม่ แต่เขาคิดว่าเขาสามารถดัดแปลงมาปลูกพืชที่ใช้น้ำน้อยแทนได้ เขาจะไปซื้อไก่พันธุ์ไข่-เนื้อมาเลี้ยงไว้กินไข่และขาย จะขุดบ่อเลี้ยงปลาด้วยและจะทำสวนปลูกผักปลูกข้าวโพดเพื่อเป็นอาหารไก่ ในเขตพื้นที่ของเขามีแปลงนาของผู้ใหญ่ติดมาด้วยสิบหมู่ เพียงเท่านี้เขาก็จะมีข้าวกินตลอดปีแล้ว เขาตัดชิวิตคุณชายตกอับออกไปและผันตัวมาเป็นชาวนาชาวไร่แทนอย่างเต็มตัว

จางหย่งนำโสมไปให้หมอจูหนึ่งต้นและขอยืมตำราสมุนไพรต่างไปอ่านเพื่อศึกษา หมอจูก็ไม่หวง ให้เขายืมไปอ่านทุกเล่มที่มีแต่กำชับว่าห้ามหายห้ามขาด หมอจูเห็นต้นโสมที่เขาเอามาให้นั้นก็ตะลึง โสมพันปี! โสมพันปีแน่ ๆ เจ้าหนุ่มนี่โชคดียิ่งนัก

วันต่อมาจางหย่งก็ไปขายโสมที่เหลือทั้งหมด5 ต้นได้เงินมาอีกหมื่นเจ็ดตำลึงทองเขาเอาไปฝากทันทีและเก็บไว้เป็นบางส่วน จากนั้นก็ไปหาช่างไม้มาสร้างบ้านที่แข็งแรงให้

จางหย่งบอกรายละเอียดสำหรับสร้างบ้าน ห้องเก็บสมุนไพร พร้อมกับเรือนสาวใช้ด้วย อันที่จริงเขาก็ไม่อยากซื้อหรอกสาวใช้ แต่สร้างไว้ก็ดีเผื่อเขาเปลี่ยนใจซื้อ และบ้านพักรับรองแขกอีกด้วย เขาไม่ว่างเขียนแบบจึงให้ช่างมาเขียนแบบให้ตามที่เขาบอก และให้สร้างห้องลับใต้ดินขนาดใหญ่ให้ด้วย