รถยนต์บีเอ็มดับบลิวคันหรูวิ่งเข้าสู่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์เมื่อเวลาเลยเที่ยงคืนมาแล้ว คนที่นั่งอยู่ด้านหน้าสองคนมองตากันอย่างอิหลักอิเหลื่อทั้งคู่แทบไม่มีสมาธิขับรถเพราะมัวแต่เกี่ยงให้กันและกันมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้านหลังรถอย่างไม่คลาดสายตาเมื่อผู้เป็นนายที่นั่งอยู่ด้านหลังไม่สนใจพวกเขาเลยเพราะมีหญิงสาวที่เพิ่งถูกลักพาตัวมานั่งพิงบ่าเจ้านายของพวกเขาอยู่นั้นเป็นสาเหตุ
เจ้านายของพวกเขาเป็นผู้ชายที่ไม่เคยมีผู้หญิงใดผ่านเข้ามากล้ำกลาย ไม่เคยสนใจสตรีที่ไหนมากกว่าความเป็นเพื่อน ตั้งแต่รู้จักกันมาพวกเขายังแอบคิดอยู่ว่าเจ้านายเป็นพวกรักเพศเดียวกันเสียด้วยซ้ำ ภาพที่ได้เห็นอยู่ผ่านกระจกหลังนั้นทำให้ความคิดของพวกเขาเปลี่ยนไป
ภาคินเจ้านายของพวกเขากอดผู้หญิงที่เพิ่งลักพาตัวมาเอาไว้แล้วขโมยจูบหญิงสาวหลายครั้ง เขาคลอเคลียอยู่ไม่ห่างแก้มเธอเลยราวกับจะอดใจให้ไปถึงบ้านพักตากอากาศไม่ไหวแล้ว ทำให้ลูกน้องเร่งขับรถอย่างรีบเพราะกลัวเจ้านายจะด่าว่าขับช้าไม่ทันใจ... แม้ว่าเจ้านายดูเหมือนจะเป็นคนใจเย็นแค่ไหนแต่พวกเขารู้ดีว่าบทพ่อจะใจร้อนมาก็ยากจะเอาอยู่เหมือนกัน...
จนเมื่อรถวิ่งผ่านถนนคอนกรีตเข้ามาจอดที่ท่าเรือเพื่อขึ้นเรือนำทั้งสี่ชีวิตข้ามฝั่งมายังเกาะส่วนตัวของเจ้านายและถึงบ้านมาถึงตัวบ้านพักตากอากาศอันเป็นที่หมายแล้ว คนเป็นลูกน้องค่อยโล่งใจเมื่อเจ้านายไม่ได้ดุพวกเขาแต่อย่างใด
“ขอบใจมากอาฟ่ง อาห่าว” ภาคินยกตัวเธอขึ้นมาพาดไว้บนบ่าเดินเข้าไปในตัวบ้าน เขาจัดการวางร่างของหญิงสาวลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันไปบอกลูกน้องที่เดินตามมาให้ไปพักผ่อนได้ สิ้นเสียงล็อคประตูห้องดัง กริ๊ก รอยยิ้มพอใจของชายหนุ่มก็ฉายให้เห็นบนใบหน้าของเขา
“ยินดีตอนรับสู่นรกนะอมาวดี” เขากระซิบบอกร่างที่หลับใหลด้วยเสียงแผ่วเบาราวกระซิบ
ภาคินเปิดแอร์ให้เย็นเฉียบเพราะเขาเป็นคนขี้ร้อน เขาถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายไม่เหลือสักชิ้นก่อนจะนั่งลงที่ปลายเตียงมองคนที่นอนอยู่ แล้วตัดสินใจแกะกระดุมที่เสื้อเธอออกจนหมดแล้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าให้เธอเปล่าเปลือยไม่แพ้เขา
ร่างกายเธอยามเมื่อไร้อาภรณ์ใดๆ แลดูนวลเนียนน่าสัมผัสไปทุกส่วนสัดจนคนที่ถอดเครื่องห่อหุ้มร่างกายของเธอนั้นออกต้องกัดฟันกรอดเพราะเขารู้สึกร้อนไปทั้งตัว ไม่นึกว่าเธอจะสวยงามขนาดนี้ มันช่างตรงกันข้ามกับนิสัยใจคออันร้ายกาจของเธอเสียจริง ภาคินรีบดึงผ้าห่มสีขาวสะอาดมาปิดร่างเนียนสวยนั้นไว้ก่อนที่เขาจะอดใจไม่ไหว
“ไม่ใช่เวลานี้หรอกอมาวดี ตอนที่คุณหลับอยู่มันไม่สนุกหรอก ไว้ให้คุณตื่นขึ้นมาแล้วผมรับรองว่าจะร้ายกับคุณให้สมกับที่คุณทำร้ายคนอื่นเลยทีเดียว เตรียมใจรับให้ดีก็แล้วกัน”
ความเย็นจากแอร์คอนดิชันตกกระทบเนื้อทำให้เกิดความหนาวเย็นจนคนที่หลับใหลอยู่รู้สึกตัว อีกทั้งความรู้สึกราวกับมีบางอย่างหนักๆ มาวางพาดหน้าอกและหน้าขาทำให้หญิงสาวลืมตาขึ้นมา แล้วก็ต้องกระพริบตาปริบๆ อีกครั้งเพราะปรับแสงไม่ทัน เมื่อมองเห็นเพดานก็ต้องตกใจเพราะดูออกว่าคงไม่ใช่ที่ที่เธอนอนเคยนอนอยู่เป็นประจำถึงจะได้จะมีหลังคาเปิดแล้วมองเห็นดาวระยิบระยับอย่างนี้
แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกัน !
ความรู้สึกมึนหัวจู่โจมจนเธอต้องนิ่วหน้าก่อนจะมองข้างกายเห็นใบหน้าที่คุ้นตาแนบชิดอยู่กับใบหน้าเธอจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา สายตาเธอกวาดไปตามและตัวเธอรับรู้ได้ว่าเขากอดเธอไว้แล้วใช้ขาข้างหนึ่งแทรกเข้ามาระหว่างขาทั้งสองของเธอ และเธอก็มองเห็นว่าแขนของเขาพาดมาที่หน้าอกเธอเต็มๆ มือเขากอบกุมหน้าอกเธอไว้เต็มอุ้งมือ และตอนนี้เธอกับเขาไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น
“กรี๊ดดดดดดดดดด”
อมาวดีกรีดร้องสุดเสียงแล้วผลักภาคินออกจากตัวทำให้คนที่นอนหลับในห้วงนิทรารมย์ถูกประทุษร้ายโดยไม่รู้สึกตัวกลิ้งตกเตียงทันที เธอยังกรี๊ดอีกไม่หยุดเมื่อพบร่องรอยสีแดงช้ำบนผิวเนื้อหน้าอกตนเองหลายจุดและเห็นร่างเปลือยของตัวเองเต็มตา
‘เธอถูกคุกคามทางเพศ!’
“โอ๊ย กรี้ดทำไมหนวกหู”
ภาคินลุกขึ้นมาอย่างหัวเสียไม่สนว่าตัวเองโป๊เปลือยอยู่ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงมองคนที่เอาผ้าห่มพันตัวเป็นหนอนพร้อมกับกรี๊ดเสียงดังแล้วหลุดหัวเราะออกมากับภาพที่เห็น
ปัง! ปัง! ปัง!
ประตูห้องนอนถูกเคาะพร้อมกับเสียงถามจากลูกน้องแข่งกับเสียงกรีดร้องลั่นบ้านของอมาวดี
“คุณภาคครับมีอะไรหรือเปล่าครับ”
“ไม่มีอะไร พวกนายไปนอนเถอะ ถ้าได้ยินเสียงอะไรก็เฉยๆ ไว้” เขาบอกก่อนจะหันมาสนใจเจ้าของเสียงสิบแปดหลอด เขาไม่สนว่าเธอจะกรี๊ดจะดิ้นยังไง เขาดึงคนตัวเล็กที่เอาผ้าห่มม้วนตัวอยู่นั้นให้มานอนลงแล้วนั่งทับ เสียงกรี๊ดดังกว่าเดิมโดยที่คนกรี๊ดไม่รู่จักเหน็ดเหนื่อย
“รำคาญโว้ย บอกให้หยุดไม่หยุด” มือหนาจับได้หมอนใบใหญ่ก็เอามากดหน้าเธอไว้ เสียงเงียบไปทันทีเหลือเพียงเสียงอู้อี้พร้อมกับอาการดิ้นอย่างรุนแรง
“ถ้าไม่หยุดร้อง จะจับกดให้ตายไปเลย” เขายกหมอนขึ้นแล้วถลึงตาขู่
“จะเลิกกรี๊ดมั้ย”
“มะ... ไม่แล้วไอ้บ้า แค่กๆ ” อมาวดีรับปากพร้อมกับรีบสูดอากาศจนสำลักลมหายใจก่อนจะกรีดร้องอีกรอบเมื่อภาคินลุกขึ้นยืนแล้วเธอเห็นบางสิ่งใหญ่โตบนหน้าขาของเขาเต็มๆ ภาคินหนวกหูจนต้องรีบเอาหมอนกดหน้าหล่อนไว้แทบไม่ทัน
“อย่าคิดว่าผมจะปิดปากคุณด้วยปากผมเหมือนพระเอกนิยายนะ เลิกแหกปากได้แล้วอมาวดี” เขายกหมอนออก อมาวดีไอแค่กๆ เงียบกริบและหลับตาปี๋ ใบหน้าแต้มสีแดงจัด
“ของมันเคยๆ ทำเป็นสะดิ้งกรี๊ด”
“ไอ้บ้า ไอ้ปากหมา” อมาวดีหลับตาเถียง
“ปากหมาก็กำลังจะเป็นผัวคุณล่ะ เพราะความชั่วของคุณทำให้พ่อคุณรับไม่ได้ จนท่านให้ผมเอาตัวคุณมาสั่งสอนให้สำนึกไงล่ะ”
“ความชั่วอะไร ฉันทำอะไร”
“ก็อิจฉาจนหาทางทำให้พี่สาวแท้งไง คุณนี่ใจดำไม่เปลี่ยนเลยนะ ตอนคุณทำคุณคิดอะไรอยู่กันฮึ คุณรู้ไหมว่าคุณฆ่าคนไปทั้งคน” เสียงเครียดกับหน้าเข้มๆ ของภาคินทำให้อมาวดีชะงัก
“ฉันไม่ได้ทำนะ ใครบอกคุณว่าฉันทำ บ้าหรือเปล่า”
“อย่ามาโกหก คุณเป็นยังไงผมก็รู้เช่นเห็นชาติหมดแล้ว ทำตัวดีๆ ให้ผมเมตตาจะดีกว่านะเพราะพ่อคุณให้สิทธิ์ผมจัดการกับคนร้ายๆ อย่างคุณเต็มที่” ภาคินหักมือกรอบแกรบแล้วโน้มตัวลงมาบีบคอเธอไว้
“กรี๊ดดด” อมาวดีกรีดร้อง เห็นสายตาโหดเหี้ยมของภาคินแล้วน้ำตาของเธอพาลจะไหล นี่เขาแค้นแทนพี่น้ำผึ้งจนจะปลิดชีวิตเธอเชียวเหรอ
“โธ่เว้ย... บอกว่าอย่ากรี๊ด หนวกหู” เขาเอามือมาปิดปากเธอไว้
“ทีอย่างนี้กลัวตาย ทีฆ่าเด็กทั้งคนยังทำได้” คำก่นด่าของเขาถูกเปล่งออกมาอย่างเข่นเขี้ยว ใบหน้าหล่อคมที่ชวนหลงใหลเต็มไปด้วยแววโทสะจนต้องหลบตา แต่กระนั้นอมาวดีก็ยังขยับปากเถียงอู้อี้อยู่ในอุ้งมือเขา
“หุบปากแล้วฟังผมให้ดี ตอนนี้คุณอยู่ในความดูแลของผม คุณมีหน้าที่ทำทุกอย่างตามที่ผมสั่งห้ามขัดขืนเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นผมจะส่งไปขายมาเลย์โดยไม่กลัวใครว่าเลย เพราะทางบ้านคุณตัดหางคุณปล่อยวัดแล้ว เข้าใจไหม”
อมาวดีส่ายหน้า เขาจับหมอนมาจะกดอีกรอบ เธอดิ้นรนเป็นการใหญ่พูดใต้อุ้งมือเขาฟังไม่ได้ศัพท์
“ที่สำคัญห้ามกรี๊ดเด็ดขาดไม่งั้นจะโดนจับกดเข้าใจไหม” คราวนี้หญิงสาวพยักหน้าอย่างง่ายดายเขาจึงปล่อยมือ
“คราวนี้ก็นอน อย่าฤทธิ์มากเดี๋ยวจะตายโดยไม่รู้ตัว อย่าได้กวนผมเชียว นั่งรถมาทั้งคืนไม่ได้พักผ่อนแล้วโดนทำลายความสงบแบบนี้ ผมอารมณ์ดีพูดดีๆ กับคุณไม่ได้หรอกนะ นอกจากจะบีบคอ”
“จะด้วยอะไรที่ฉันมาที่นี่ก็ช่างเถอะ แต่ทำไมต้องให้ฉันมานอนที่เตียงเดียวกับคุณ” เธอร้องโวยวาย
“อีกหน่อยคุณก็เป็นเมียผมแล้วนอนด้วยกันตอนไหนก็ไม่เห็นแปลก อ้อ ที่ผมแก้ผ้าคุณนะไม่ได้พิศวาสอะไรนักหนาหรอก ผมเป็นคนขี้ร้อนชอบแก้ผ้านอนเห็นคุณแล้วก็คงขี้ร้อนเหมือนกันเลยหวังดีแก้ให้ด้วย แทนที่จะขอบคุณกรี๊ดบ้านแทบแตก” เขาบ่นงึมงำแต่เธอกลับตาลุกวาว
“ฉันจะขอบคุณแกที่มาแก้ผ้านอนจับหน้าอกฉันเนี่ยนะไอ้บ้า”
“นี่พูดให้มันสวยๆ หน่อย เดี๋ยวจับล้างปาก” เขาขู่ แต่เธอก็ไม่กลัวเขาสักนิด
“ฉันจะกลับ” อมาวดีทำท่าจะลุกเขาจึงเอาขาและแขนมากักร่างกายใต้ผ้าห่มนวมของเธอเอาไว้ เธอจึงไปไหนไม่รอด
“ปล่อยนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรอย่างที่คุณว่า ให้ฉันคุยกับคุณพ่อหรือไม่ก็พี่น้ำผึ้งเดี๋ยวนี้ แล้วพวกเขาจะอธิบายคุณเอง อย่ามากักตัวฉันไว้อย่างนี้ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”
“นิ่งไปเลย พ่อคุณกับพี่คุณไม่ช่วยอะไรได้หรอกในเมื่อพ่อคุณสั่งให้ผมเอาตัวคุณมาแล้วจะติดต่อกับใครหน้าไหนไม่ได้ทั้งนั้นเพราะที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์... และถึงมีคุณก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้” เขาหัวเราะอย่างสะใจเมื่อเห็นเธอหน้าซีดเผือดเพราะตกใจกลัว
เขารอได้เห็นสีหน้าอย่างนี้ของเธอมานานแล้ว
คราวนี้แหล่ะเขาจะจัดการให้คนร้ายๆ อย่างเธอหมดฤทธิ์เป็นแมวเชื่องๆ ให้ดู ท่าทางอย่างนี้คงโดนตามใจมาตลอดจนเสียคน เดี๋ยวเขาจะจัดการให้เธอเปลี่ยนแปลงเอง เผลอๆ จะได้คนมาด้วยซ้ำ
“ไม่จริงใช่ไหม” อมาวดีครางอย่างไม่อยากเชื่อ
“จริงแท้ที่สุด ไว้ว่างๆ จะเล่าให้ฟัง... ตอนนี้ผมจะนอนแล้ว ถ้าอยากโดนปล้ำเชิญถามเรื่องไร้สาระมาได้เลย”
สิ้นคำกระซิบของเขา เธอก็เงียบกริบทันที เงียบเสียงนางมารร้ายภาคินจึงหลับตาลงหายใจสม่ำเสมอ
อมาวดีเห็นใบหน้าที่อยู่ใกล้ๆ แล้วนึกโกรธจนอยากกัดให้หูขาด ถ้าไม่โดนเขาเอาหมอนกดหน้าและบีบคอจนขาดใจตายแบบเอาจริงเอาจังแบบนั้นเธอจะไม่กลัวเขาเลย แต่ไอ้คนบ้านี่เล่นจริงเจ็บจริงไม่ออมแรงสักนิด เห็นเธอเป็นคนบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ ทีกับพี่สาวเธออ่อนโยนราวกับเป็นคนละคน ดูก็รู้ว่าเขาคงรักพี่สาวเธอเพียงแต่พี่สาวเธอดูไม่ออกเท่านั้น การปฏิบัติที่เขามีกับหล่อนและพี่สาวหล่อนถึงได้แตกต่างนัก อมาวดีสรุปในใจอย่างหม่นเศร้า
ดวงตาเธอมองไปที่หน้าต่างเห็นดวงตะวันเริ่มโผล่พ้นริมน้ำทะเลขึ้นมาเป็นสัญลักษณ์แห่งวันใหม่ ดวงตะวันนั้นคงยิ้มแฉ่งแผ่แสงร้อนจ้าก่อนจะตกลาลับไปเปลี่ยนเป็นดวงจันทร์มาแทนที่อย่างรู้หมายกำหนดความเป็นไปแน่ชัด ช่างต่างกับชีวิตของเธอนักที่ไม่รู้ว่ามันจะหมุนวนไปเช่นไรเมื่อมาอยู่ถึงจุดจุดนี้แล้ว หัวสมองหวนคิดถึงสิ่งร้ายกาจบางอย่างที่ทำลงไปทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ สิ่งนั้นคงเป็นกรรมและทำให้หล่อนต้องมาชดใช้ ด้วยร่างกาย จิตใจ และอาจจะรวมทั้งชีวิต...
น้ำตารินไหลจากหางตาอมาวดี ความเสียใจเพิ่มทบทวีอย่างเงียบเชียบ ทอดสายตามองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาด้านข้าง แทนที่จะชื่นชมหากเจ็บปวดทุกครั้งที่เพ่งมองใบหน้าและแววตาของเขา... ความผิดของหล่อนมากมายจนทุกคนเลือกให้เขาเป็นผู้พิพากษาสินะ
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ โทษหล่อนก็คงถึงตาย ในเมื่อความผิดหล่อนมันไม่ควรได้รับการให้อภัยแถมหล่อนกับเขายังเกลียดกันมากมายขนาดนั้น...
เกือบสิบโมงภาคินได้ตื่นมาอีกครั้งอย่างเต็มตา เขาพยายามไม่มองคนที่นอนอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มเดินไปอาบน้ำในห้องน้ำเพื่อเรียกความสดชื่นกลับคืนมา
เสียงน้ำซู่ซ่าในห้องน้ำทำให้อมาวดีตื่นขึ้นมาเช่นเดียวกัน สิ่งแรกที่เธอทำคือกระโดดจากเตียงวิ่งมาหาสิ่งห่อหุ้มร่างกายก่อนที่ภาคินจะเปิดประตูห้องน้ำออกมา เธอวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดออกก็พบแต่ความว่างเปล่าชุดที่เธอใส่มาเมื่อคืนนี้ก็ไม่มีสักชิ้น แอร์เย็นเฉียบทำให้เธอขนลุกไปทั้งตัวเพราะเธอเป็นคนขี้หนาว เธอแทบจะวิ่งพล่านทั้งห้องเพื่อหาเสื้อผ้าใส่ให้ได้แต่มันก็ไม่มีเลย
“หานี่อยู่เหรอ” ภาคินยืนพิงประตูห้องน้ำอยู่ เสื้อผ้าของอมาวดีอยู่ในมือเขา เสื้อชั้นในเธอห้อยโตงเตงอยู่อย่างนั้น เธอร้องกรี๊ดก่อนจะเอามือปิดร่างกายตัวเองเอาไว้ หันซ้ายหันขวาทำอะไรไม่ถูกจึงตัดสินใจวิ่งไปที่เตียงเอาผ้าห่มมาพันตัวเองไว้
“อายทำไม เห็นจนไม่อยากมองแล้ว” เขาโยนเสื้อผ้าในมือให้ มันปลิวมาตกอยู่บนหัวของเธอ บ้างก็ตกอยู่กับพื้น
“ไอ้บ้า” อมาวดีรีบเก็บขึ้นมาเพราะอายที่ชุดชั้นในของเธอวางแหม่บอยู่กับพื้นด้วย
“เดี๋ยวผมกลับมาอีกรอบ อาบน้ำให้เรียบร้อยด้วยนะ”
แล้วเขาก็เดินออกไปนอกห้องหน้าตาเฉย
อมาวดีแทบกรี๊ด เขาไม่ควรจะจับตัวเธอมาแล้วกลั่นแกล้งอย่างนี้ แม้ว่าจะก่อเรื่องมามากแต่เธอก็ไม่ยินดีที่จะมาให้เขาเอาคืนแบบนี้เลย เธอหอบเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายไปครุ่นคิดในสมองไปอย่างกังวลในใจ ภาคินเป็นผู้ชายที่ร้ายมาก เขาจะดีกับคนที่เขารักเท่านั้น ซึ่งนั้นไม่ใช่เธอแน่นอน เขาแสดงออกว่าเกลียดเธอชัดเจนบอกได้ว่าเธอคงไม่ได้ตายดีแน่ อมาวดีรู้สึกเหมือนหนาวขึ้นมาทั้งๆ ที่เธออาบน้ำอุ่นอยู่แท้ๆ
เขาบอกว่าบิดาของเธอสั่งการให้เอาตัวเธอมาเพราะจะได้ไม่ก่อความวุ่นวายให้ใครอีก แสดงว่าทุกคนรู้เรื่องหมดแล้วแน่นอนกับความลับที่เธอยังไม่กล้าบอกใครว่าตัวเองเป็นคนทำ ภาคินรู้แล้วยิ่งโกรธที่เธอมีส่วน..
ไม่ใช่สิ อมาวดียอมรับว่าเธอเป็นสาเหตุที่ทำให้คนที่ภาคินรักต้องแท้งลูกนอกนั้นแล้วเขาก็มีความโกรธแค้นเธออยู่แล้วที่ก่อนหน้านั้นเธอสร้างเรื่องขึ้นมาว่าเขาข่มขืนเธอจนเขาต้องรับผิดชอบทั้งที่เขารักพี่สาวของเธอ
ตอนนั้นเธอทำไปเพื่ออยากชนะโดยไม่ได้คิดอะไรเลยแต่ตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำทุกอย่าง เธอกลัวว่าเขาจะฆ่าเธอตาย ยิ่งบิดาของเธอตัดหางลูกเลวๆ อย่างเธอปล่อยวัดและยื่นอำนาจให้เขาจัดการกับเธอได้ทุกอย่างเช่นนี้เธอก็ไม่ต่างจากเป็นลูกไก่ในกำมือของภาคินแล้วกำมือของภาคินจะบีบเธอให้แหลกลาญไม่มีวันคลายให้เธอรอดแน่ในเมื่อเขาเกลียดเธออย่างนี้
ถ้าเธอบอกว่าเขาไม่ต้องรับผิดชอบเธอแล้ว เธอยอมรับความจริงกับทุกคนว่าเรื่องทั้งหมดเธอสร้างขึ้นเองเขาจะปล่อยเธอไปหรือเปล่านะ.....
อมาวดีเปิดประตูห้องน้ำมา เป็นจังหวะบังเอิญที่ประตูห้องนอนถูกเปิดออก ภาคินที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วก้าวเข้ามาพอดี
“ไปกินข้าว”
มือหน้านั้นคว้ามือเธอเดินลิ่วๆ ไปไม่สนใจเลยว่าเธอจะหกล้มสะดุดอะไรเพราะก้าวเดินตามขายาวๆ ของเขาไม่ทัน เธอพยายามสะบัดมือของเขาออกเดินเอง แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย
เมื่อเดินลงมาที่ห้องทานอาหารแล้วเธอก็เห็นผู้ชายสองคนนั่งอยู่แล้วที่โต๊ะอาหาร ภาคินจับเธอนั่งข้างๆ เขาไม่สนสายตาที่มองมาอย่างสนอกสนใจของลูกน้อง
“นี่อาฟ่ง และอาห่าว ผู้ช่วยของผม เขาจะควบคุมคุณตลอดไม่ให้คลาดสายตา อย่าได้คิดหนีไปก่อเรื่องกับคนอื่นอีกเป็นอันขาด”
คำแนะนำตัวเธอนั้นมันน่าอายจนตัวเธอไม่กล้าเงยหน้าไปทักทายใคร ได้แต่ก้มหน้ามองอาหารเช้าแบบอังกฤษบนจานใบโต
ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงกว่า ถึงจะพลาดมื้อเช้าแต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เธอเคยทานข้าวเลยเธอจึงยังไม่หิว เมื่อไม่ทานข้าวแล้วจะพูดกับเขาก็พูดไม่ได้เพราะมีคนนอกอยู่เรื่องที่เธออยากเจรจากับเขาจึงยังไม่เริ่มต้น อมาวดีจึงทำได้เพียงนั่งมองจานข้าวราวกับว่ามันมีอะไรน่าสนใจนักหนา
“มองแล้วมันจะอิ่มมั้ย กินเข้าไปสิแม่คุณ” หญิงสาวสะดุ้งโหยง ลูกน้องอีกสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ก็แทบสำลักใส้กรอกที่เคี้ยวอยู่ในปาก เพราะตกใจเปลี่ยนโหมดไม่ทันกับอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเจ้านาย
ตอนอยู่ในรถภาคินยังทำท่าทางอย่างกับรักกับหลงอมาวดีมากมาย ทำไมตอนนี้กลายมาเป็นโหมดเกลียดได้
“ฉันยังไม่หิว กินไม่ตรงเวลาเดี๋ยวไม่ย่อยพอดี”
“อย่ามาเรื่องมาก ให้กินก็กินไป... เดี๋ยวยังต้องมีอย่างอื่นทำอีก”
อมาวดีนั่งนิ่งเฉย แม้จะกลัวที่เขาชักจะร้ายกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอก็จะไม่มีทางแสดงออกว่ากลัวเขาเด็ดขาด
“อาฟ่ง อาห่าว เอาจานออกไปกินที่ห้องรับแขก ไม่อย่างนั้นจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น” ชายหนุ่มสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเย็น สองคนนั้นรีบกุลีกุจอออกไปแทบไม่ทัน
“กรี๊ด” อมาวดีร้องกรี๊ดเมื่อเขากระชากตัวเธอมานั่งบนตัก เธอดิ้นออกมาจนแก้วนมในมือเขาที่ตั้งใจจะว่าจะจับกรอกปากเธอหกรดทั้งเขาและเธอเหม็นคาวคละคลุ้งไปหมด
“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่นั่งนิ่งๆ จะโดนไม่ใช่น้อย” เขากอดเธอไว้แน่นแววตาจริงจังของเขาทำให้เธอนั่งนิ่งจนได้ เขาเอาช้อนส้อมจิ้มใส้กรอกมาจ่อที่ปากเธอบังคับให้ทาน
เขาป้อนเธอเรื่อยๆ สลับกับทานเองบ้าง เธอจะพูดเขาก็เอาอาหารยัดปาก เธอจะดิ้นหนีเขาก็กอดไว้แน่นทั้งคำรามเสียงน่ากลัว ทำให้อาหารเช้ามื้อนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยความทุลักทุเล
“ฉันจะกลับ” อมาวดีดีดตัวขึ้นจากตักเขาระหว่างที่เขากำลังจิบน้ำเปล่าอยู่ แก้วน้ำในมือเขาตกไปอยู่บนพื้นน้ำไหลนองกระจาย ตกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่ตัวเองทำแต่ก็แอบคิดว่าโชคดีที่มันไม่แตกไม่อย่างงั้นเขาคงโมโหกว่านี้
“เรื่องนั้นฝันไปได้เลย”
“พาฉันกลับไปเดี๋ยวนี้นะ ให้ฉันคุยกับพ่อ ฉันกับพี่น้ำผึ้งเข้าใจกันแล้วไม่เชื่อลองโทรไปถามพี่สาวฉันดูสิ ถ้าเขารู้ว่าคุณเอาน้องสาวเขามาทำมิดีมิร้ายอยู่อย่างนี้เขาจะด่าคุณแล้วบอกให้ส่งฉันกลับไปแน่”
“ด่าผมเพราะน้ำผึ้งขี้สงสารนะสิ คุณทำร้ายเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาก็ยังไม่ทำอะไรคุณเลยจนปล่อยให้คุณไปทำร้ายเขาจนแท้งลูกได้... ถ้าน้ำผึ้งขอให้ผมปล่อยคุณเขาคงขอเพราะใจอ่อนเท่านั้น แต่ผมไม่มีวันปล่อยคุณไปทำร้ายใครอีกแน่ อยู่รับกรรมจากผมนี่แหละดีที่สุดแล้ว
“นี่ ฉันบอกว่าฉันเข้าใจกันแล้วไง ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว โอเค...ถ้าคุณบอกว่าพี่น้ำผึ้งใจอ่อน โทรหาคุณพ่อก็ได้ท่านเป็นคนยุติธรรม ถ้าท่านรู้ว่าฉันกับพี่น้ำผึ้งคุยกันรู้เรื่องแล้วท่านต้องให้คุณส่งฉันกลับ” เธอพูดอย่างมั่นใจจนภาคินต้องถอนหายใจดังเฮือก
“หุบปากไว้แล้วฟัง” เขากดโทรศัพท์มือถือโทรหาท่านชิษณุรักษ์นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่บิดาของน้ำผึ้งเพื่อนสนิทของเขาและเป็นบิดาเลี้ยงของอมาวดี
เพราะเรื่องที่อมาวดีนั้นอิจฉาพี่สาวบุญธรรมของตัวเองจนตามไปราวีทุกแห่งหนทำให้ครอบครัวน้ำผึ้งแตกแยกทำให้ภาคินซึ่งเป็นเพื่อนของน้ำผึ้งรู้สึกไม่ดีกับอมาวดีเป็นอย่างมาก เขาเคยมองเธอว่าสวยเก่งอ่อนโยน แต่ไม่รู้เลยว่าเธอจะมีความร้ายกาจซ่อนอยู่ข้างใน
ภาคินรู้ดีว่าอมาวดีนั้นทนเห็นความสนิทสนมของผู้ชายทุกคนกับน้ำผึ้งไม่ได้เพราะเธอมีปมในใจว่าไม่อยากให้พี่สาวมีความสุข ไม่เพียงเขาที่สนิทกับพี่สาวของเธอจนเธอต้องหาเรื่องให้ลำบากแม้แต่น้ำผึ้งกับชยธรผู้เป็นสามีก็ยังระหองระแหงกันเพราะฝีมือของอมาวดี...
เธอระรานพี่สาวจนเกินงามจนมีปัญหาครอบครัวกับสามีภาคินไปเจรจากับเธอถึงบ้านให้เลิกทำร้ายน้ำผึ้งเสีย อมาวดีกลับยีหัวฉีกทึ้งเสื้อผ้าตัวเองออกแล้วโผเข้าหาเขาจนเขารับไว้แทบไม่ทัน แล้วเธอก็ทำสิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือกรีดร้องเรียกหาคนช่วยหาว่าเขาข่มขื่นเธอ ภาพที่คนอื่นเข้ามาเห็นทำให้ภาคินไม่อาจปฏิเสธได้เลย
เขาได้แต่เก็บความโกรธแค้นไว้ในใจที่เธอใช้เขาเป็นเครื่องมือทำลายพี่สาว เขาจึงเอาคืนเธอด้วยการตั้งใจไว้ว่าจะแยกเธอออกจากน้ำผึ้งให้น้ำผึ้งได้มีความสุขกับครอบครัวโดยไม่มีอมาวดีตามทำร้าย
อมาวดีไม่รู้ว่าเขารับผิดชอบเธอโดยไม่ปฏิเสธสักคำเพื่อที่จะตลบหลังเธอด้วยการแต่งงานแล้วย้ายไปทำงานที่ฮ่องกงอย่างกะทันหันและแน่นอนว่าภรรยาอย่างเธอติดตามไปด้วย เขาคาดไว้ว่าอมาวดีคงแทบเต้นเพราะไม่อยากห่างพี่สาวเนื่องจากอยากราวีน้ำผึ้งเพราะไฟริษยา แล้ววินาทีนั้นหล่อนจะได้รู้ว่าหล่อนพลาดที่บีบบังคับเขาให้แต่งงานกับหล่อน เพราะหล่อนต่างหากที่เป็นคนตกที่นั่งลำบากเอง...
แต่แผนของภาคินยังไม่ได้เริ่มดี ก่อนที่จะไปฮ่องกงเพียงไม่กี่วัน ลุงของเขาที่เป็นหมออยู่ก็โทรมาบอกว่าอมาวดีพาน้ำผึ้งส่งโรงพยาบาลเพราะน้ำผึ้งแท้ง เธอมีทีท่าลนลานและทะเลาะกันใหญ่โตกับน้ำผึ้ง วินาทีนั้นเขาแทบระเบิดเมื่อรู้ว่าอมาวดีก่อเรื่องอีกแล้ว คราวนี้เธอถึงกับทำให้เด็กบริสุทธิ์คนหนึ่งหมดโอกาสที่จะลืมตาดูโลก ทุกครั้งที่ผ่านมาหลายๆ คนให้อภัยกับสิ่งที่หล่อนทำแต่ครั้งนี้มันเกินไป
ภาคินโทรหาท่านชิษณุรักษ์เล่าเรื่องทั้งหมดให้ท่านฟัง ท่านตกใจมากและขอให้เขาซึ่งต้องพาอมาวดีไปฮ่องกงอยู่แล้วพาเธอไปก่อนกำหนดเพราะเกรงว่าอมาวดีจะทำร้ายน้ำผึ้งได้อีก
เขามีแค้นที่ต้องชำระเรื่องที่อมาวดีใส่ร้ายว่าข่มขืนจนต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว แล้วเธอยังมาทำให้เพื่อนสนิทเขาเดือดร้อนอีก ความผิดของเธอจึงมหันต์นักด้วยเรื่องนี้เธอจึงไม่สมควรได้รับการปราณีเลยแม้แต่น้อย
มาตอนนี้เธอเรียกร้องจะกลับ เขาก็จะโทรยืนยันให้เธอฟังอีกครั้งจะได้เลิกโวยวายแล้วรับกรรมอย่างโดยดี เพราะเจ้าตัวคงรู้ว่าเขาโกรธที่เธอหักหน้าและคงรู้ว่าเขาจะเล่นงานเธอหนักเมื่อไปอยู่ห่างไกลคนที่ช่วยเหลือได้จึงมาขอยกเลิกข้อตกลงทั้งหมดกับเขาง่ายๆ ยอมแม้กระทั่งจะเปิดปากบอกคนอื่นว่าเขาไม่ได้ข่มขืนทั้งที่บอกคนอื่นแข็งขันมาตลอดว่าเขาทำ
แน่ล่ะภาคินจะไม่ยอมปล่อยเธอไป ให้เธอมาพร่ำเพ้อขอร้องยอมรับว่าผิดอย่างไรเขาก็ไม่ปล่อย เพราะเขายังไม่ได้ลงฑัณท์เธอสาแก่ใจเลย...
“ท่านครับ... อมาวดีบอกผมว่าท่านอาจจะเปลี่ยนใจเรื่องที่ท่านให้ผมนำตัวเธอมา เธอบอกว่าน้ำผึ้งเข้าใจกันดีกับเธอแล้ว ตกลงมันเป็นยังไงครับท่าน”
เขาพูดมองใบหน้าลุ้นๆ อย่างมีความหวังของอมาวดีไปด้วย
“ผมยังยืนยันเหมือนเดิม ฝากคุณจัดการกับแอมด้วย เดี๋ยวผมจะติดต่อไปหาใหม่นะ ตอนนี้ผมกำลังติดประชุมอยู่”
ปลายสายตัดไปแล้วอมาวดีก็อ้าปากค้าง เธอจะมาแย่งโทรศัพท์จากเขาเพื่อโทรหาบิดาอีกครั้งแต่เขาก็ไม่ยอม เมื่อจะขอโทรหาน้ำผึ้งเพื่อยืนยันว่าเธอเข้าใจกันดีกับพี่สาวแล้วจะไม่มีเรื่องใดให้ขุ่นข้องเพื่อเขาจะได้ปล่อยเธอไปเขาก็ไม่ยอมอีก... อมาวดีทรุดลงนั่งอย่างเสียใจ
เพราะเธอมันเลวใช่ไหมคนที่บ้านถึงไม่ต้องการเธอแล้ว พวกเขาถึงกับผลักไสให้มาผจญกับคนที่ใจร้ายที่สุดอย่างภาคิน...
ไม่มีใครใส่ใจใยดีเธอเลยหรือยังไงกัน ความหวังที่คิดว่าจะมีใครสักคนที่รักเธอแล้วห้ามปรามเขาบ้างมันคงไม่มีวันเป็นจริง ไม่มีใครรักไม่มีใครห่วงเธอเลย ไม่มีเลยจริงๆ
ชีวิตเธอไม่ได้ถูกกำหนดมาให้อยู่คู่กับความสุข เธอได้ลิ้มรสความรัก ความเข้าใจ เพียงเสี้ยวหนึ่ง แล้วเวลาที่เหลือก็คือความอ้างว้าง ว้าเหว่ เจ็บปวด แล้วจากนี้เธอคงต้องจมอยู่กับความรู้สึกเลวร้ายนี้ตลอดไปเพราะเธอต้องใช้ชีวิตที่เหลือกับคนที่เกลียดเธอสุดหัวใจอย่างภาคินโดยที่เธอหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว
อมาวดีก้มหน้ารับกรรมต่อไป... เธอก่อมันขึ้นมาเองเธอคงต้องยอมรับ สายตาที่มองมาอย่างมีชัยชนะเหนือเธอของเขาทำให้เธอรู้ว่าตอนนี้เธอได้ตกนรกของแท้แล้วเพราะจากนี้ไปคงไม่มีคำว่าปราณีจากเขาให้เธออีกต่อไป...
